παίζουμε οικολογικά- ζούμε λογικά- ενεργούμε ομαδικά

Έχει συμβεί σε μουσικές παραγωγές στο εξωτερικό. Μουσικοί και τραγουδιστές συντονίζονται απο απόσταση σε ενα τραγούδι. 

Ίσως η πιο γνωστή είναι αυτή

Kαι είναι και αυτή



Παρεμπιπτόντως, μια πολύ μεγάλη και παλαιότερη παραγωγή, που με εναν τρόπο ταιριαζει με αυτήν τη βασική ιδεα (συντονισμού, επικοινωνίας και συνεννόησης) αν και δεν είναι ίδια ακριβώς η υλοποίησή της, ήταν εκείνη  των "1Giant Leap"

Oι Duncan Bridgman και Jamie Catto των Faithless, ταξιδεύοντας για μήνες σε πολλά και πολύ μακρινά μεταξύ τους μέρη της γης εξοπλισμένοι με δύο φορητούς υπολογιστές και μια ψηφιακή κάμερα, κατεγραψαν ήχους, τραγούδια, μελωδίες και λόγια ανθρωπων  από όλο τον κόσμο. Στα λόγια υπολογίστε και συνεντευξεις από καλλιτεχνες, μουσικούς, συγγραφείς, φιλόσοφους, ηθοποιούς, σκηνοθέτες, πολιτικούς, θρησκευτικούς ηγέτες, επιχειρηματίες και απλούς ανθρώπους. Το υλικό αυτό είχε γίνει ταινία και δίσκος.  Στην Ελλαδα η δισκογραφική εκδοση αυτήν της εργασίας είχε κυκλοφορήσει απο την Hitch Hyke. Τοτε δούλευε σε αυτήν ο Θανάσης Μήνας, και θυμαμαι που μιλούσαμε για αυτήν την παραγωγή, για την ιδεα και την υλοποίηση και με αφορμή αυτήν και για χίλια δυο άλλα. Απο το δισκο ξεκινούσαμε πηγαίναμε σε βιβλία και ιστορικές άλλες ηχογραφήσεις, με καποιους ανθρώπους είναι χαρα να μιλάς έτσι κι αλλιώς, παντα είναι οι άνθρωποι που ξερουν και αγαπανε τη δουλειά τους κι αυτό σίγουρα δεν είναι τυχαίο. Από αυτήν την παραγωγή το βίντεο:

Και τωρα παμε στα δικά μας, απ'όπου και η φωτογραφία στην αρχή της ανάρτησης.
Πρόσφατα, 77 καλλιτεχνες, μουσικοί και τραγουδιστες σε 40 διαφορετικά σημεία της Αττικής συντονίστηκαν και επαιξαν και τραγούδησαν τον Ερωτόκριτο του Βιτσέντζου Κορνάρου σε ενα video η βασική ιδεα του οποίου είναι αυτή η φραση «Παίζουμε Οικολογικά – Ζούμε Λογικά – Ενεργούμε Ομαδικά»

"Η πρωτοβουλία αυτή", λενε οι εμπνευστες, δημιουργοί και συντονιστες αυτής της δουλειάς, "στηρίζεται στην πεποίθηση, ότι η τέχνη και κυρίως η μουσική, έχει τη δύναμη να εμπνεύσει και κυρίως να ενώσει τους ανθρώπους σ’ έναν κοινό αγώνα. Έτσι, δημιουργήσαμε αυτό το video, θέλοντας να  δώσουμε το δικό μας μήνυμα για αφύπνιση, εγρήγορση, ευαισθητοποίηση και δράση για τη διατήρηση και βελτίωση της ποιότητας του περιβάλλοντος – της ίδιας μας της ζωής.  Γιατί όταν λέμε περιβάλλον, δεν εννοούμε μόνο το φυσικό,  αλλά και το κοινωνικό και πολιτισμικό"

Πολύ ωραία δουλειά και μαλλον δύσκολη και απαιτητική παραγωγή για τα ελληνικά δεδομενα, μπραβο τους!

Την Παρασκευή, 1η Ιουλίου, στις 12.30, θα μιλήσουμε στην εκπομπή με τον Θανάση Γκίκα που είχε την ιδέα και σκηνοθετησε αυτό το βίντεο και σίγουρα θα εχει να μας πει πολλά.

Συμμετεχουν
Ερμηνευτές : Ψαραντώνης, Μανώλης Λιδάκης, Χαίνηδες, Γιάννης Κότσιρας, Παντελής Θεοχαρίδης, Μελίνα Κανά, Μάρθα Φριντζήλα, Απόστολος Ρίζος, Σταύρος Σιώλας, Μίλλη Κάραλη, Παντελής Θαλασσινός, Ελένη Τσαλιγοπούλου, Λιζέτα Καλημέρη, Τρίφωνο, Μαρία Καναβάκη, Μάνος Πυροβολάκης, Γιώτα Νέγκα, Θεοδοσία Τσάτσου, Αργύρης Μπακιρτζής, Μαρία Λούκα, Γιάννης Χαρούλης, Γεωργία Νταγάκη, Βαγγέλης Βατσινέας, Μάρω Μαρκέλλου, Νικήτας Klint, Διονύσης Τσακνής, Σανάδες, Βασιλική Καραγιάννη και ο αείμνηστος Μανώλης Ρασούλης.
Μουσικοί: Γιώτης Κιουρτσόγλου (ηλεκ. μπάσο), Βαγγέλης Καρίπης (κρουστά), Μάνος Αχαλινωτόπουλος (κλαρίνο), Δημήτρης Αποστολάκης – Χαίνηδες (κρητική λύρα), Τάκης Φαραζής (πιάνο), Μιχάλης Ορφανίδης (τύμπανα), Πάνος Δημητρακόπουλος (κανονάκι), Κλέων Αντωνίου (ηλεκτ. κιθάρα) – Θοδωρής Ρέλλος (σαξόφωνο) / Mode Plagal, Παντελής Στόϊκος (τρομπέτα), Γιώργος Μακρής (γκάϊντα), Αντώνης Ανδρέου (τρομπόνι), Στέφανος Δημητρίου (τύμπανα), Δημήτρης Παπαλάμπρου (κλασική κιθάρα), Χρήστος Παύλης (ηλεκτ. κιθάρα), Θανάσης Γκίκας (ηλεκτρ. κιθάρα), Τάκης Φραγκούς (ακουστικό κοντραμπάσο), Άγγελος Πολυχρόνου (κρουστά), Γιάννης Τσόλκας (πλήκτρα),  Βαγγέλης Παρασκευαίδης (βιμπράφωνο), Γιάννης Παπατριανταφύλλου (ηλεκτρ. κοντραμπάσο), Μάρθα Μαυροειδή (λάφτα), Αντώνης Σκαμνάκης – Χαϊνηδες (Viola da Gamba), Μαρία Πλουμή (μαντολίνο), Σοφία Ευκλείδη (τσέλο), Σέργιος Χρυσοβιτσάνος (βιολί), Θοδωρής Παπαστάθης (τύμπανα), Παναγιώτης Καμβυσίδης (τούμπα), Blaine Reininger / Tuxedomoon (βιολί), Αλέξης Νόνης (κρουστά), Solis Barki (κρουστά), Simone Mongelli (κρουστά).
Επίσης, συμμετέχουν ο ζωγράφος Λουκής Αγρότης από την Κύπρο, ο καραγκιοζοπαίκτης Άθως Δανέλλης και η χορευτική ομάδα «Κι όμως κινείται».

Η πρώτη δημόσια ανοιχτή προβολή του video θα πραγματοποιηθεί την 1η Ιουλίου στο Θησείο (απέναντι από τη στάση του μετρό), στο πλαίσιαο του 3ου Διεθνούς Φεστιβάλ Θεάτρου Δρόμου, το οποίο θα πραγματοποιηθεί στην Αθήνα, από τις 30 Ιουνίου μέχρι τις 4 Ιουλίου.

Στο συγκεκριμένο χώρο θα προβληθούν τέσσερις ταινίες: 1) «Η Μαγική Πόλη» του Νίκου Κούνδουρου, που είναι και η πρώτη ταινία του Θανάση Βέγγου, 2) Η μικρού μήκους ταινία του Παντελή Βούλγαρη «Τζίμης ο Τίγρης», 3) η ταινία του Αλέκου Αλεξάνδράκη «Συνοικία το Όνειρο» και 4) η ταινία του Φρεντερίκο Φελίνι «La Strada».
Πριν από κάθε ταινία, το κοινό θα έχει την ευκαιρία να βλέπει το video "Παίζουμε Οικολογικά",  συνολικής διάρκειας περίπου 10 λεπτών. Οι προβολές θα ξεκινούν λίγο μετά τα μεσάνυχτα.
Παίζουμε Οικολογικά - επεισόδιο 1ο from studiomythos on Vimeo.

Μάνος Χατζιδάκις, "Το Χαμόγελο της Τζοκόντας"

Mάνος Χατζιδάκις,
Ξάνθη 23 Οκτωβρίου 1925 – Αθήνα 15 Ιουνίου 1994.

Το Χαμόγελο της Τζοκόντας
Εργο 22 (1964)
Δεκα τραγούδια στο ίδιο κλίμα για ορχήστρα

Το έργο ηχογραφηθηκε την άνοιξη του 1965 στην Νεα Υόρκη.
Την ίδια χρονιά κυκλοφόρησε σε δίσκο.

  
Ενορχήστρωση, Διεύθυνση ορχήστρας: Μάνος Χατζιδάκις
Παραγωγή: Quincy Jones

(η φωτογραφία απο εδώ)

(το εξώφυλλο της έκδοσης του δίσκου στην Αμερική)

Την ίδια χρονιά επίσης, το 1965, ο δίσκος κυκλοφόρησε και στην Ελλάδα. Στην ελληνική έκδοση δεν συμπεριλαμβάνονταν δύο τραγούδια "Οι Αθλητές" και "Ο Στρατιώτης".

"Το Χαμόγελο της Τζοκόντας", 46 χρόνια μετα την κυκλοφορία του, είναι δίσκος αναφορας στο εργο του Μάνου Χατζιδάκι και στην νεοελληνική μουσική.

"Όταν έρχονται τα σύννεφα"

Όποιος πολύ το λαχταρά να ζήσει

"Αν φτιάχνω δέκα γερανούς τη μέρα θα φτιάξω χίλιους σε πόσες μέρες;" Δεν ξέρω αν το υπολόγισε. Δεν είναι και δύσκολη πράξη αλλα δεν είναι και λίγες οι μέρες, πάντως δεν πτοήθηκε και ξεκίνησε. Η αφορμή ήταν μια ανάρτηση της Χαράς. Διαβασα για το κάλεσμά του Makiko Sese να φτιαχτούν γερανοί (σας θυμίζω μια πολύ ωραία αναρτηση του Νίκιπλου που εξηγεί τον συμβολισμό των χαρτινων γερανών, η αναρτηση είναι εδώ), να συγκεντρωθούν ηλεκτρονικά οι φωτογραφίες 1000 γερανών(μαζευτηκαν ήδη πολλοί περισσότεροι), σε μια παγκόσμια κίνηση στήριξης του ιαπωνικού λαού που δοκιμάζεται σκληρά σε μια συμφορά που δεν τελειώνει γρήγορα. Η Σαββίνα έφτιαξε το ίδιο βραδυ που της είπα την ιστορία, μη σου πω την ίδια στιγμή, ενα γερανό χρησιμοποιώντας ενα μικρό χαρτακι σημειώσεων, νατος ο γερανός της

τον φωτογράφισε η μαμά,τον e-ταχυδρομήσαμε και μετα η χειροτεχνισσα αποφασισε- χαρά στο κουράγιο της!- να φτιάξει αλλους 999.  Γιατί; Για να κανει, λέει, μια ευχή, την οποία δεν ξερει ακόμη, αλλα έχει πολλές μέρες να την σκεφτεί και να αποφασίσει ποια θα είναι. Μια χαρά!
Ο δρόμος δεν εχει πιο μεγάλη αξία από τον σκοπό; Και η λαχταρα που λεει ο στιχος στον τιτλο της αναρτησης. Στίχος του Ιάκωβου Καμπανελη, εγινε τραγούδι απο τον Μανο Χατζιδάκι.

Διαβαζα χθες για τον θάνατο του Ιάκωβου Καμπανέλη. Τα χρόνια που έζησε, γεμάτα ζωή, δυσκολα. "Δύσκολα χρόνια, με φόβο αλλά και ελπίδες για να αγωνιστούμε και να νικήσουμε τις δυσκολίες με το πάθος και το μυαλό μας", είχε πει ο ίδιος. Με πολλά ή λίγα λόγια τον αποχαιρετησαν πολλοί. Από τα πιο πλήρη δημοσιογραφικά κείμενα νομίζω κι αυτό. Στο Αρχείο της ΕΡΤ υπαρχουν ντοκυμαντερ όπου ο ίδιος μιλάει για τη ζωή και το έργο του, από την ιστορία των χρόνων μου και το Μονόγραμμα. Θυμήθηκα μια συνέντευξή του, την είχα διαβασει πριν απο λίγα χρόνια. Την βρήκα ψάχνοντάς την στο διαδίκτυο (θα γινόταν αυτό πριν αρκετα χρόνια;). Είναι αυτή, Ιούλιος του 2008, στο BHMAmen, στην Δέσποινα Λάδη.
Αποσπάσματά της:
"Eχουν συμβεί μερικά γεγονότα στη ζωή μου όπου αυτό που ήταν δυστυχία έγινε τύχη χρυσή. Πιστεύω πάρα πολύ στην τύχη. Είναι φοβερό πράγμα, «διαβολεμένο». O καημός μου που δεν μπόρεσα να πάω στο πανεπιστήμιο, γιατί έπρεπε να δουλεύω από πολύ μικρός και κατάφερα να τελειώσω μονάχα μια νυχτερινή τεχνική σχολή, μου έσωσε αργότερα τη ζωή. Γιατί, όταν βρέθηκα στο στρατόπεδο συγκεντρώσεως του Μαουτχάουζεν, αντί να με στείλουν σε κάποιο εξωτερικό συνεργείο, όπου οι συνθήκες ήταν φριχτές, βλέποντας ότι ήμουν τεχνικός σχεδιαστής με έβαλαν να αντιγράφω τα στοιχεία των κρατουμένων σε καρτέλες. Μήνες αργότερα, όταν εργαζόμουν στο τεχνικό τους γραφείο, ο επικεφαλής SS που μας φρουρούσε κατηγόρησε εμένα και κάποιους άλλους για συνεργασία σε κατασκοπεία. Μας πήγαινε για εκτέλεση, αλλά, καθώς επιστρέφαμε στο στρατόπεδο από ένα εργοτάξιο, μια μοτοσικλέτα που ερχόταν από την αντίθετη κατεύθυνση τον σκότωσε και έτσι γλιτώσαμε"

"Οταν βγήκα από το στρατόπεδο συγκεντρώσεως, είχα μια αίσθηση ματαιότητας και έβλεπα τη ζωή με την ωριμότητα ενός γέρου. Αυτή η εμπειρία μου αφαίρεσε στη μελλοντική μου ζωή την τάση που έχει κάθε άνθρωπος να είναι κάποιες στιγμές κακός. Δεν παριστάνω τον άγιο, δεν λέω ότι το κατάφερα. Αλλά ο συναισθηματικός μου κόσμος, η διανόησή μου, η προσωπικότητά μου, συγκροτήθηκαν εκεί. Αν δεν είχα ζήσει αυτή την εμπειρία, δεν θα ήμουν αυτός που είμαι"

"Οφείλω πολλά στη γυναίκα μου. Παρ’ ότι περάσαμε πολύ δύσκολα χρόνια, δεν την πείραζε που δεν μπορούσα να της εξασφαλίσω μια ευχάριστη ζωή. Αγάπησε όχι μόνο τον άνθρωπο αλλά και τον συγγραφέα Καμπανέλλη και με τα χρόνια έγινε ο καλύτερος κριτής της δουλειάς μου."

"Πυρήνας της ευτυχίας είναι η αγάπη στους δικούς μας. Δεν συγκρίνω καμία χαρά από τη συγγραφική μου ζωή με τη χαρά που παίρνω παίζοντας σκάκι με τη μεγάλη μου εγγονή ή ακούγοντας τα παραμύθια που μου διηγείται η μικρή. Είναι οι πιο ουσιαστικές ώρες ευτυχίας μου." 

 Ο Έκτορας κι η Ανδρομάχη από το "Παραμύθι χωρίς όνομα", μια παρασταση που ανέβηκε για πρώτη φορά τον Οκτώβριο του 1959 από το Νέο Θέατρο σε σκηνοθεσία Βασίλη Διαμαντόπουλου. Τα τραγούδια, σε μουσική του Μάνου Χατζιδάκι, κυκλοφόρησαν σε δίσκο το 1965. Σε αυτό το μουσικό έργο θυμασαι τον Πρόλογο;
"Κι ήταν που λέτε μια φορά
οπού είχαμε ένα βασιλιά
καλό ανθρωπάκι.
Έτσι μας άφησε η χαρά
κι έτσι μας ήρθε η συμφορά
και το φαρμάκι."

Τον Σιδερά;
"Ώρα κακή στο σιδερά
κακό έστησε καρτέρι.
Κι ο μάστορης το δίκιο του
ζητάει κι ας το ξέρει
κάλλιο το χέρι να χτυπά
σε δίκοπο μαχαίρι.

Μωρ' είναι δύσκολο πολύ
να βγεί η αλήθεια στο κλαρί
σαν πρωτοπέταχτο πουλί
και να λαλεί και να λαλεί"

Αυτα κι αλλα πολλά ξανα-ήρθαν με την είδηση του θανατου του Ιάκωβου Καμπανελη χθες. Και μαζί κι αυτό το τραγούδι, "Άσμα Ασμάτων", σε δικούς του στίχους και μουσική του Μίκη Θεοδωράκη. Φετος, την 28η Οκτωβρίου, στην εκπομπή, αναμεσα σε αλλα τραγούδια, διαλεξα να ακούσουμε κι αυτό. Ένας ακροατής εκείνη τη μέρα, εξοργίστηκε, περασμενης ηλικίας, μου τηλεφωνησε και φωναζοντας μου ειπε αυτα τα τραγούδια για τους εβραίους παίζεις σήμερα; Ευγενικά, ήσυχα αλλα και αυστηρά του είχα απαντησει πως ακριβώς αυτό και αλλα τραγούδια διάλεξα να ακούσουμε σήμερα, ειδικά εμείς, στην Θεσσαλονίκη. Την πόλη που έζησε σκληρά, πληρώνοντας με το αίμα δικών της ανθρώπων, και μιας ολόκληρης κοινότητας, της εβραϊκής, στον δευτερο παγκόσμιο πόλεμο.
Αυτες τις μέρες διαβαζω ενα βιβλίο και μπροστα μου ζωντανευει όλη αυτή η εποχή. "Σφαγείο Σαλονίκης" (εκδ. Ψυχογιός), του Θάνου Δραγούμη (πρόκειται για λογοτεχνικό ψευδώνυμο, καπου παει το μυαλό μου αλλά δεν θα σου πω). Ενδιαφερον βιβλίο, διαβαζω για πραγματα που δεν ήξερα, καποια με ζορίζουν πολύ, αλλά έτσι και για αυτό δε μεγαλώνουμε; Ο Στεφανος και η Έμμα, που τόσο λαχταρούν να ζήσουν, έγιναν αυτες τις μέρες οι άνθρωποι που γνωρίζω σελίδα τη σελίδα, ενός καλογραμμενου βιβλίου. Οι περιγραφές της Έμμας απο τον Στεφο είναι μεσα και σε αυτό το τραγούδι.

Πώς είπες ότι ακούγεται το π;

 Διάλογος προ μισής ώρας, μάνας-υιού
-Πού είναι το βιβλίο για το "π", πού το έβαλα; (μάλλον μονολογούσα φωναχτα)
-Το ξέρεις ότι σήμερα είναι η μέρα του "π"; (η ατακα του γιου)
-Εσύ πού το ξέρεις; (είπε η μάνα, και εκείνος συμπλήρωσε...)
-Και είναι και η μέρα της...μπριζόλας (τωρα, αυτό εσύ το ήξερες;) Για αυτό μας μαγείρεψες μπριζόλες σήμερα;

Μπαα. Ιδέα δεν είχα. Άκου μέρα της μπριζόλας, τι αλλο θα ακούσουμε.
Αφού έμαθες ότι δεν νηστεψαμε σήμερα, να κάτι που άκουσα λίγη ώρα πριν.
Ο αριθμός π, πρωτα-πρώτα (γι' αυτό έψαχνα το βιβλίο).

Αυτό είναι ( "Η χαρά του π", του David Blatner)

Σήμερα ήταν η μέρα της παγκόσμιας σταθεράς π, λέω-γραφω ήταν γιατί κάθε 14 Μαρτίου στη 1.59 το μεσημέρι γιορτάζουν οι μαθηματικοί, εννοείται, αυτόν τον αριθμό. Και υπαρχει λόγος και για τη μέρα και για την ώρα αυτού του εορτασμού.
Αντιγράφω απο τη Wikipedia:

"Η μαθηματική σταθερά π είναι ένας πραγματικός αριθμός που μπορεί να οριστεί ως ο λόγος του μήκους της περιφέρειας ενός κύκλου προς τη διάμετρό του στην Ευκλείδεια γεωμετρία, και ο οποίος χρησιμοποιείται πολύ συχνά στα μαθηματικά, τη φυσική και τη μηχανολογία. Ο συμβολισμός προέρχεται από το αρχικό γράμμα «π» (πι) της λέξης «περιφέρεια», και έχει καθιερωθεί διεθνώς..."
"...Ο Αρχιμήδης καθόρισε την πρώτη επιστημονικά αποδιδεγμένη μέθοδο με την οποία υπολογίζεται ο αριθμός.
Τα πρώτα 50 δεκαδικά ψηφία του π είναι:
3,14159 26535 89793 23846 26433 83279 50288 41971 69399 37510
Μολονότι η ακρίβεια αυτή είναι παραπάνω από επαρκής για πρακτικούς σκοπούς στη μηχανολογία και την επιστήμη, η ακριβής τιμή του π περιλαμβάνει άπειρα δεκαδικά ψηφία (που επιπλέον δεν επαναλαμβάνονται ποτέ με την ίδια σειρά). Κατά τους λίγους τελευταίους αιώνες, έχουν καταβληθεί μεγάλες προσπάθειες για τον υπολογισμό όλο και περισσότερων ψηφίων του π και τη διερεύνηση των ιδιοτήτων του αριθμού αυτού..."
Γιατί γιορταζεται στις 14 Μαρτίου αυτός ο (ατελευτητος) αριθμός; Γιατί (ενα αρθρο με πολλά στοιχεία υπαρχει εδώ), καθώς τα πρώτα ψηφία του είναι  3,14, σε μήνα και μέρα "μεταφράζεται" αντίστοιχα, Μάρτιος και 14, 14/3 δηλαδή. Και καποιοι μαθηματικοί ακολουθώντας και τα επόμενα στοιχεία (3,14159), δηλαδή το 1 5 9, υποθετω και με αίσθηση χιούμορ, λενε πως ο εορτασμός έχει όχι μόνο μήνα, μερα αλλα και ώρα και λεπτα. Με δυο λόγια, στις 14/3, και ακριβώς στη 1 και 59 γιορταζουν τον περιβόητο αριθμό.
Ο εορτασμός της ημέρας του "π" καθιερώθηκε το 1988 από τον Larry Shaw στο Φρανσίσκο.
Ε, τώρα διαβασε και αυτό, ή ακόμα καλύτερα άκουσέ το. Είναι αυτό που σου έγραφα στην αρχή, αν το θυμάσαι με τόσα που σου έγραψα στο ενδιαμεσο, να τι διαβασα, εδώ, για το π λίγη ώρα πριν.
Ένας καναδός μουσικός ο Μάικλ Μπλέικ προσάρμοσε, αντιστοίχισε τις νότες σε αριθμητικά ψηφία γραφοντας τη μουσική της σταθεράς του Αρχιμήδη για να τιμήσει με αυτόν τον τρόπο την παγκόσμια μέρα της σταθεράς π. Επιπλέον, έπαιξε αυτή τη μουσική σε 157 ρυθμούς ανά λεπτό (157 = 314/2 = 314:2), χρησιμοποιώντας πολλά μουσικά όργανα.
Σε αυτό το βίντεο εξηγεί πώς δούλεψε και παίζει τη μουσική που συνέθεσε.
Δεν μου ακούγεται άσχημο, κάθε αλλο. Καλή ακρόαση!
 

What Pi sounds like by babisflou

Σύνολα Παραδοσιακής Μουσικής & Σύνολο Τζαζ

Ένα αξιόλογο πανεπιστημιακό τμήμα σε εξωστρεφείς δρασεις. Διδάσκοντες και φοιτητές του Τμήματος Μουσικής Επιστήμης και Τέχνης του Πανεπιστημίου Μακεδονίας παρουσιάζουν σήμερα σε μια συναυλία στο νέο κτίριο του Μεγάρου Μουσικής Θεσσαλονικης ενα πολυδιαστατο μουσικό ρεπερτόριο.

Στο πρώτο μέρος Σύνολα Παραδοσιακής Μουσικής του τμήματος θα παίξουν δημοτικούς οργανικούς και τραγουδιστικούς σκοπούς από την ηπειρωτική Ελλάδα (στεργιανές ζυγιές και κομπανίες), κλασική μουσική της Κωνσταντινούπολης, πολυφωνικό τραγούδι, οργανική μουσική και τραγούδια από τις λαϊκές αστικές παραδόσεις της Μικράς Ασίας και του Ανατολικού Αιγαίου και στο δευτερο μέρος το Σύνολο Τζαζ του τμήματος θα παίξει κλασικά στανταρς της τζαζ κανοντας μια αναδρομή σε διαφορετικές χρονικές περιόδους και στυλ, με όχημα τον αυτοσχεδιασμό.

Τον συντονισμό και την επιμέλεια των συνόλων έχουν οι διδασκοντες του τμήματος Μάνος Aχαλινωτόπουλος, Θύμιος Ατζακάς, Σωκράτης Σινόπουλος και Αντώνης Λαδόπουλος.
Η συναυλία θα ξεκινήσει στις 9 το βράδυ (τα εισιτηρια κοστίζουν 8 ευρώ) και νωρίτερα, στις 8, στο φουαγιέ του Μεγάρου, Kουιντέτο πνευστών με συντονιστή τον Κωστή Χασιώτη θα παίξει έργα Γ. Κωνσταντινίδη ( Δεκα Λαϊκοί Ελληνικοί Χόροι) και F. Farkas (παλιοί ουγγρικοί χοροί του 17^ου αι.)

Συντελεστες της συναυλίας:

ΟΡΓΑΝΙΚΟ ΣΥΝΟΛΟ Αγκιστριώτης Παντελής (λύρα), Ανδρεουλάκης Ηλίας (λύρα), Aντωνιάδης Γιάννης (κλαρίνο), Αργύρης Κόκκορης (λαούτο), Βαλάση Λου(σαντούρι), Βαρελάς Νίκος (κρουστά), Ζιγκερίδης Βασίλης (κανονάκι), Ιακώβου Kώστας (μπουζούκι), Kαρυπίδης Θανάσης (βιολί), Καλαμάκης Γιώργος (ούτι), Καμπουρίδου Στέλλα (καβάλι), Κώττη Χαριτίνη (βιολί), Παπαιωάννου Νίκος (τσέλο), Παπασταύρου Σταύρος (λαούτο), Σιώπης Μιχάλης (κλαρίνο), Σαριγιαννίδης Ηλίας (τσέλλο, λαούτο), Ψωμιάδης Χρήστος (λύρα)

ΦΩΝΗΤΙΚΟ ΣΥΝΟΛΟ Βέη Χριστιάνα (τραγούδι), Κεχαγιά Αναστασία (τραγούδι), Κόκκορης Αργύρης (τραγούδι), Λαμπαδάκη Ναταλία (τραγούδι), Παντελή Άννη (τραγούδι), Παπακωνσταντίνου Νικόλας (τραγούδι), Στάθης Νίκος (τραγούδι), Ψαθά Δέσποινα (τραγούδι)

ΣΥΝΟΛΟ ΚΡΟΥΣΤΩΝ Αντωνιάδης Κωνσταντίνος, Βαρελάς Νίκος, Δημητρίου Κωνσταντίνα, Δήμητρα Ασλάνογλου, Καμπουρίδου Στέλλα, Κώττη Χαριτίνη, Παπαστεριοπούλου Αλεξάνδρα, Σαββόπουλος Αλέξανδρος

Μαζί με τους φοιτητές του συνόλου παίζουν και τραγουδούν οι διδάσκοντες της κατεύθυνσης: Σωκράτης Σινόπουλος (πολίτικη λύρα), Θύμιος Ατζακάς (ούτι), Λευτέρης Τσικουρίδης (μπουζούκι), Αθηνά Κατσανεβάκη (τραγούδι), Χρήστος Τζιτζιμίκας (τραγούδι), Γιάννης Ζαρίας (βιολί), Κωστής Πουλιανάκης (κρουστά), Χρήστος Μπάρμπας (νέυ), Θεολόγος Μιχελής (βιολί)
Μουσική διδασκαλία, κείμενα: Αχαλινωτόπουλος Μάνος, Ατζακάς Θύμιος, Ζαρίας Γιάννης, Κατσανεβάκη Αθηνά, Μπάρμπας Χρήστος, Μιχελής Θεολόγος, Παπαδόπουλος Ηλίας, Πουλιανάκης Κωστής, Σινόπουλος Σωκράτης, Τζιτζιμίκας Χρήστος, Τσικουρίδης ΛευτέρηςΓια το τμήμα Μουσικής Επιστήμης & Τέχνης του Πανεπιστημίου Μακεδονίας, όπως και για αλλα πανεπιστημιακά μουσικά τμήματα π.χ. για εκείνο στο Ιόνιο Πανεπιστήμιο, αξίζει να μιλήσουμε κι αλλη φορα και πολύ πιο αναλυτικά. Για την ώρα ενα βίντεο ενδεικτικό των δρασεων και δραστηριοτήτων του. Και μακαρι να τα καταφερω να παω στη σημερινή συναυλία τους.

Ο Χρυσοθήρας του Τσαρλι Τσαπλιν και η Κ.Ο.Θ.

Χθες βραδυ, στο Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης.
Στην κεντρική αίθουσα, στην οθόνη προβάλλονταν η ταινία "O Xρυσοθήρας" ("The Gold Rush") του Charlie Chaplin και η Κ.Ο.Θ., σε διεύθυνση ορχήστρας του Κριστόφ Έσερ, έπαιζε επιτόπια τη μουσική της ταινίας.
Η ορχήστρα στην καθιερωμένη της, και φέτος, συναυλία στο πλαίσιο της ενότητας «Μουσική & Κινηματογράφος», με προβολή μιας βωβής ταινίας με ζωντανή μουσική.
Η φετινή ταινία ήταν ο Χρυσοθήρας, τα γυρίσματα της ταινίας είχαν ξεκινήσει το 1923 και ολοκληρώθηκαν το 1925. Εκείνη η κόπια της ταινίας σήμερα θεωρείται χαμενη.
Το 1942 ο Τσάπλιν προχώρησε σε επανέκδοση της ταινίας, εκοψε καποια σημεία της, αφαίρεσε τις κάρτες τιτλων της εποχής του βωβού κινηματογραφου, έκανε την αφήγηση στην ταινία και συνεθεσε τη μουσική της ταινίας συμπεριλαμβάνοντας και καποια γνωστα κλασικά μουσικά θεματα.
Στην χθεσινή βραδια είδαμε την ταινία σχεδόν στην πρώτη της εκδοχή, καθώς με τη βοηθεια της κόπιας ενός συλλεκτη απο το 1933 χρησιμοποιηθηκαν καρτες τίτλων που είχαν κοπεί στην ταινία του 1942.

(η φωτογραφία είναι του Νώντα Στυλιανίδη)

Η ΚΟΘ και στην χθεσινή της συναυλία απέδειξε πόσο σπουδαία ορχήστρα είναι. Εχει ιδιαιτερες απαιτήσεις η παραλληλη προβολή ταινίας με την μουσική της να παίζεται επιτόπια, δεν είναι απλή ιστορία, ούτε φτανει μια ορχήστρα να είναι απλώς καλή για να το πραξει)
Η ορχήστρα συγκροτημένη, με κέφι, συντονισμένη με ακρίβεια έπαιξε τη μουσική της ταινίας σε μια αίθουσα γεμάτη μεγάλους και παιδιά, κοινό τόσο πολλών και διαφορετικών ηλικιών, που παρακολουθουσαν με το ίδιο ενδιαφερον.  Ιδιοφυής καλλιτεχνης ο Τσάρλι Τσάπλιν. Έβλεπα χθες για πολλοστή φορά την ταινία του, ταινία 86 χρονων, και θαυμαζα και παλι, σεναριο, σκηνοθεσία, ηθοποιια, κίνηση, μουσική, τίποτα στην τυχη, τίποτα ακαλαίσθητο, τίποτα πρόχειρο.

Ήταν μια όμορφη συναυλία, μια ωραία συνύπαρξη κινηματογράφου και μουσικής. Αυτή η πρωτοβουλία της Κρατικής Ορχήστρας Θεσσαλονίκης, φετος σε συνεργασία με το Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης, μακαρι να συνεχιστεί. Ραντεβού του χρόνου, στην επόμενη παρόμοια συναυλία. "Ποια ταινία θα ήθελες να δεις του χρόνου;" ρωτησα τη Σαββίνα χθες καθως περπατούσαμε χθες για το σπίτι. "Το Χαμίνι", μου είπε. Τελεια επιλογή!

 Τρεις σκηνές, ίσως οι πιο γνωστές από την ταινία.
Η πρώτη,η σκηνή όπου η πείνα κανει τον χρυσοθήρα Μπινγκ Τζιμ να βλέπει τον φίλο του τον Μοναχικό Χρυσοθήρα (Τσαρλι Τσάπλιν) σαν ...λαχταριστή κότα

Η δευτερη σκηνή, εκείνη με το γεύμα της μπότας

Η τρίτη, με την σκηνή του χορού της oceana

Nα, η ίδια σκηνή, διαφορετικά. Ο Τσαρλι Τσαπλιν, παίζει την σκηνή αυτή σε ενα παρτυ στο Χόλυγουντ το 1926.

(Τον "Χρυσοθήρα" - του 1942- μπορείτε να τον δείτε στο καναλι του tvxs, εδώ.)


tvxs.gr | Ο Χρυσοθήρας
Ανέβηκε από tvxorissinora. - Κλασικές σειρές από την TV και βραδινά σόου online.

Prokofiev και Shostakovich σε μια εκπαιδευτική συναυλία για παιδια

Την πρωτη φορα που είχε πραγματοποιηθεί αυτή η συναυλία της Συμφωνικής Ορχήστρας του Δήμου Θεσσαλονίκης είχα ζηλέψει πολύ. Δεν μπορούσα να την παρακολουθήσω, ήταν πρωί, την ώρα της εκπομπής, στις 3 Ιουνίου 2010, στο προαύλιο του 1ου Δημοτικου Σχολείου Θεσσαλονίκης. Η συναυλία ευτυχώς επαναλαμβανεται αυτήν την Παρασκευή, 9 Ιουλίου, στις 20:30 στο Δημοτικό Θέατρο Κήπου. Η είσοδος είναι ελευθερη. Απευθύνεται κυρίως σε παιδια είναι όμως έτσι κι αλλιώς μια πρώτης ταξης ευκαιρία να ακούσουμε όλοι σπουδαία μουσικά έργα απο μια καλή ορχήστρα. Μόνο το πρόγραμμα να σου πω δε χρειαζεται νομίζω να πω τίποτε αλλο.

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ
1)«Ο Πέτρος και ο Λύκος» του Sergei Prokofiev.
2)Jazz Suite No 2 και Valse No 2 του Dimitri Shostakovich

Διεύθυνση Ορχήστρας: Χάρης Ηλιάδης
Αφηγήτρια: Αντα Φωτοπούλου

Ενα μικρό μουσικό απόσπασμα απο το έργο «Ο Πέτρος και ο Λύκος» του Προκόφιεφ




Εδώ, απόσπασμα με αφηγηση του Δημήτρη Χορν(1993)




Χαίρομαι πολύ που θα ακούσω και αυτό το μουσικό θέμα του Σοστακόβιτς, απο τα πλέον αγαπημένα

 

ΚΟΘ Underground

Έλεγα το πρωί με λίγα λόγια στην εκπομπή, πιο αναλυτικά, τώρα, στο blog.

Ο Σύλλογος Μονίμων Υπαλλήλων της Κρατικής Ορχήστρας Θεσσαλονίκης προκηρύσσει καλλιτεχνικό διαγωνισμό αφίσας με θέμα «Κ.Ο.Θ. Underground». Αυτός είναι κι ο τίτλος του πρώτου φεστιβάλ ελεύθερης έκφρασης και δημιουργίας που οργανώνει ο σύλλογος το Σεπτέμβριο του 2010. Σκοπός του φεστιβάλ είναι η ανάδειξη της “underground”, της αθέατης και όχι συμβατικής, διάστασης μιας συμφωνικής ορχήστρας μέσω της παρουσίασης των ατομικών δεξιοτήτων, των αναζητήσεων και της προσωπικότητας των μελών. Στόχος είναι να γίνει η ορχήστρα κι η συμφωνική μουσική οικεία στον καθένα.
Πάρτε πάσα και δημιουργείστε! Targetgroup ηλικίες 18-30.Με χιούμορ, έξυπνες ιδέες, ανατρεπτικά, πρωτότυπα «ψήστε» τον κόσμο να έρθει κοντά μας! Η συμφωνική μουσική είναι μια απόλαυση που πρέπει και μπορεί να τη ζήσει ο καθένας! Ελάτε να μας γνωρίσετε!
Τα επιλεγμένα έργα θα εκτεθούν στο πλαίσιο του φεστιβάλ και θα προβληθούν μελλοντικά, ως εικαστικές προτάσεις μέσα σε έντυπα της Κ.Ο.Θ. και του Ε.Τ.Ο.Σ. της Κ.Ο.Θ..
Η επιλογή των έργων θα πραγματοποιηθεί από την οργανωτική επιτροπή του «ΚΟΘ underground» και δύο αναγνωρισμένους εικαστικούς καλλιτέχνες της πόλης.
Στο διαγωνισμό μπορούν να συμμετέχουν, με ένα ή δύο έργα, καλλιτέχνες ηλικίας άνω των 20 χρόνων, μεμονωμένα καθώς και ομάδες ή εταιρείες, με τα ονόματα των ατόμων που συμμετέχουν στην ομάδα ή με το όνομα της ομάδας που έχουν σχηματίσει.
Η τεχνική που θα χρησιμοποιηθεί είναι ελεύθερη (γραφιστική σύνθεση, τυπογραφία, ζωγραφική, illustration, φωτογραφία, κολάζ, κόμικ κλπ.).
Τα στοιχεία που πρέπει να αναγράφονται στην αφίσα είναι καθαρά δημιουργική επιλογή του διαγωνιζόμενου.
Τα διαγωνιζόμενα έργα θα πρέπει να έχουν διάσταση 50εκ x 70εκ και να αποσταλούν σε ηλεκτρονικό αρχείο jpeg, ανάλυση 150 dpi, τετραχρωμία( CMYK).
Οι διαγωνιζόμενοι μπορούν να αποστείλουν τα έργα τους, μαζί με τα στοιχεία τους μέσω e-mail στην ηλεκτρονική διεύθυνση smykoth@gmail.com
Οι συμμετοχές θα γίνονται δεκτές μέχρι και τις 10 Αυγούστου 2010.
Διαβάστε οπωσδήποτε τους όρους του διαγωνισμού αν σας ενδιαφερει, για να είστε σίγουροι ότι τους αποδεχεστε, εδώ

Περισσότερες πληροφορίες:
Φορέας Διοργάνωσης:

Σύλλογος Μονίμων Υπαλλήλων της Κρατικής Ορχήστρας Θεσσαλονίκης

Συνεργαζόμενος φορέας:
Κ.Ο.Θ.

Πληροφορίες:
Χαράλαμπος Χειμαριός 6984632244
Αντώνης Σουσάμογλου 6942847601

μια συνεντευξη

Γνωριζόμαστε χρόνια πολλά, είκοσι, και παραπανω. Ήμουν στα πρωτα πρωτα χρόνια στο ραδιόφωνο. Θυμαμαι με ρώτησε, τότε, μπορεί και στην πρωτη μας συνεντευξη, πες μου ενα τραγούδι που σου έρχεται στο νου, "στο άδειο μου πακετο", του είχα πει, το σημείωσε σε ενα πακετο τσιγαρων και μου χαμογελασε, πού το θυμηθηκα τώρα, τόσα πραγματα εχουμε πει τόσα χρόνια, αυτό μου ήρθε τωρα στο νου, ελα, ντε...
Πριν δυο βδομαδες, ήταν μεσημέρι, μιλούσαμε για ώρες, απέναντι η θαλασσα, καποια λόγια εγιναν συνεντευξη, τα άλλα, καθώς μιλούσαμε, συμφωνούσαμε, διαφωνούσαμε, ερωτησεις, απαντήσεις, λόγια για να τα θυμομαστε, αυτα τα ίδια ή την αίσθησή τους. Ο Σταματης Κραουνάκης, φετος, είναι ο Δικαιόπολις στους Αχαρνής που ανεβαζει το Κ.Θ.Β.Ε. , σε σκηνοθεσία Σωτήρη Χατζακη, αυτό το καλοκαίρι. Δελφοί, Υπαίθριο Θέατρο Φρύνιχος (2 Ιουλίου2010), Καβάλα, Αρχαίο Θέατρο Φιλίππων (9Ιουλίου2010), Θέατρο Δάσους (14&15Ιουλίου2010), Επίδαυρος, Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου (23&24Ιουλίου2010)

Και ηθοποιός φέτος; Πώς έγινε αυτό;Με πήρε ο Χατζάκης τηλέφωνο ένα μεσημέρι το Γενάρη με τον Καραντινάκη και μου λέει «λέμε να κάνουμε τους Αχαρνής, θες να κάνεις τη μουσική;» Λέω «ναι, έρχομαι». Λέει «Να κάνεις και τον Δικαιόπολι». «Με τον Αριστοφάνη έχω ένα πάθος, επειδή πάω κι έρχομαι στα θέατρα πολλά χρόνια», του λέω, «δεν θεωρώ ότι θα είχα την αντοχή να υποστώ την κούραση που τραβάει ένας ηθοποιός» και κυρίως όταν άνοιξα και διάβασα το έργο, ζήτησα δυο μέρες άδεια να το διαβάσω, και όταν είδα πόσα λόγια έχει ο Δικαιόπολις, τρελάθηκα. «Παιδιά δεν θα τα καταφέρω να τα θυμηθώ» τους είπα. «A» μου λέει ο Σωτήρης, «για αυτό μην ανησυχείς, ούτε θα το καταλάβεις πώς θα τα μάθεις». Τέλος πάντων, αυτό που είπα στον εαυτό μου για να πω μπαίνω στην περιπέτεια, είναι ότι πέρσι θα 'λεγα όχι από φόβο, από ευθύνη, βαρεμάρα, κούραση, τώρα είπα ναι γιατί σκέφτηκα ότι του χρόνου δεν θα μπορώ ίσως.
Ο λόγος; Λέω,είναι μία μεταιχμιακή στιγμή. Του χρόνου μπορεί να μην μπορώ, από κούραση, απόαντοχή, από υγεία, από γήρας… Λέω, ίσως είναι η στιγμή που με περιμένει, κιαυτό σαν τι; Σαν γνώση. Έχοντας αυτό το πάθος με τον Αριστοφάνη χρόνια ήταν σανκάποιος να μου λεγε έλα να κάνεις ένα μεταπτυχιακό να δεις και το θέμα από μέσα.Κι έλεγα χθες σε ένα φίλο μου που με ρωτούσε, τι βιώνεις τώρα, ότι το σημαντικότεροείναι ότι από αυτή τη θέση συνειδητοποιώ την τεχνική της δομής του συγγραφέα μεεντελώς διαφορετικό τρόπο, που τόσες φορές έχω κάνει μουσικές και μεταφραστικήδουλειά κτλ

Τι είναι αυτό που βλέπειςτώρα στο εργαστήριό του; Μοντέρνος, απίστευτα μοντέρνος, η τεχνική, η δομή,η οικονομία, πώς εμφανίζει, εξαφανίζει, πώς δημιουργεί συνθήκες ανάσας στουςηθοποιούς, δεδομένου ότι τότε τρεις υποκριτές, τρεις άνθρωποι έτρεχαν τηδουλειά, και το πρώτο πράγμα που ανακάλυπτα είναι πού μου δίνει δικαιώματα να‘χω λίγη ανάσα. Ένα άλλο πολύ σημαντικό στοιχείο του αυτού του έργου είναι ημεγάλη στιγμή που γράφεται, γίνεται κόλαση, είναι πέμπτος χρόνος τουπελοποννησιακού πολέμου. Λέει στην αρχή «αχ, πόσα, τόσα πόσα μου δαγκώνουν την καρδιά». Η Ελλάδα είναι ανάστατη,καίγονται καράβια, πόλεις, έρχονται κάθε άνοιξη και ρημάζονται τα αμπέλια,ξεπατώνονται οι ελιές από τη ρίζα και καίγονται, ξεπουλάνε οι σύμμαχοι για ένασακί αλάτι. Και η ώρα που ο τύπος αυτός, ο Δικαιόπολις, ων γεωργός, παίρνει τηναπόφαση να κάνει αυτήν την κόντρα και μάλιστα είναι κάτι που το δοκίμαζα πολύστην πρόβα, είναι πολύ επικίνδυνη. Και δοκίμασα κάτι που μου άρεσε πάρα πολύ. Τηνώρα που λέει, εγώ ορκίζομαι, βάζω το κεφάλι μου στο χασαπόξυλο για στοίχημα, ανδεν σας πείσω, είναι αυτός ο ελληνικός τσαμπουκάς που λέμε τον όρκο πριν καλάκαλά συνειδητοποιήσουμε τι έχουμε πει και μετά αν έχουμε μπέσα είμαστευποχρεωμένοι να τα καταφέρουμε. Και νομίζω ότι τη στιγμή που μπήκα σε αυτήν τηνσκέψη βρήκα ένα πολύ βασικό κλειδί γιατην ερμηνεία του Δικαιόπολι. Υπάρχει μια φράση του που εμένα με συγκινεί πολύ όταντη λέω στην παράσταση, την ώρα που διώχνει το Λάμαχο για τον πόλεμο, «γλεντάωθα πει υπάρχω».

Υπάρχει κάτι που σεβοήθησε πολύ στη μελέτη του ρόλου; Ναι, η μουσική.

Τι εννοείς; Σανπαρτιτούρα τον μελέτησες; Ναι. Έτσι έμαθα το ρόλο. Κι ακόμα δοκιμάζω, τηνότα που θα ξεκινήσω, πού θα καταλήξω, το ρυθμό. Ο Γεωργουσόπουλος μου είπε ότιαυτός είναι ο δρόμος. Και με παιδιά που μίλησα, και με τη Λυδία, γιατί πρέπεινα σου πω ότι τους ηθοποιούς φίλους που με αγαπάνε τους εκμεταλλεύτηκα όλους.Και όλοι μου είπανε πολύ σοβαρά πράγματα. Η Ανίτα Σαντοριναίου μου είπε μιαπολύ δασκαλίστικη φράση, μου είπε, μετά το Λαζάνη πίστευα ότι δεν θα υπάρχει άλλοςνα παίξει τον Δικαιόπολι, θα το κάνεις πολύ καλά, δεν έχεις παρά να βάλεις ένααγκίστρι στην άκρη της γλώσσας σου και με μέτρο να τραβήξεις έξω αυτά που σεπονάνε για αυτόν τον τόπο. Η Βούρτση μου λέει, τη μετάφραση, αν η μετάφρασηείναι καλή μη φοβάσαι τίποτα. Και η μετάφραση εδώ είναι Γεωργουσόπουλος, μεβοήθησε πάρα πολύ, και τη δούλεψα κι εγώ, δεν την αποστήθισα ψυχρά, την έκανασώμα στη γλώσσα μου, άλλαξα θέσεις λέξεων, πήγα το ρήμα στο τέλος, χωρίς νααλλάξω λέξη, την έφερα όπως μιλάω. Εκεί που με βοηθούσε ο ρυθμός τηναποστήθιζα, ή αλλού έπρεπε εγώ να φτιάξω το ρυθμό. Αυτό το παιχνίδι με γοήτευσεγιατί το κάνω και σαν συνθέτης.

Έλεγες πριν ότι οΑριστοφάνης σε αυτό το έργο είναι πολύ μοντέρνος, επάνω στο τραπέζι που δίπλατου μιλάμε έχεις μια σειρά με καντάτες του Μπαχ, και μου έλεγες το ίδιο, «αυτόείναι μοντέρνο». Πώς αυτά τα κλασικά είναι μοντέρνα, τι είναι μοντέρνο; Νομίζωότι εκτός από το περιεχόμενο αυτό που τα κάνει μοντέρνα είναι η δομή.Ανακαλύπτει κανείς τη θεατρικότητα που έχουν οι καντάτες του Μπαχ ενώ είναιεκκλησιαστική μουσική. Ακούς, κόρο, σόλο, ντουέτα, μπαινοβγαίνουν φωνές, κιαυτή είναι η μουσική που ακούγαν οι άνθρωποι στην εκκλησία τους. Άρα τι ζωήζούσαν. Εδώ ο Αριστοφάνης καταγγέλλειαπουσία πνευματικότητας, ότι δεν υπάρχουν άνθρωποι να καταλαβαίνουν, τα ίδια.Όμως με ένα επίπεδο άλλο.

Τι εννοείς; Ότιακόμα και ο απατεώνας ήταν καλύτερης ποιότητας. Γιατί φαίνεται από αυτό πουλέει για να τους πειράξει ότι απευθύνεται σε ένα μυαλό που δεν είναι ηλίθιο,τιποτένιο.

Είχες ασχοληθεί άλληφορά με τους Αχαρνής; Όχι. Είχα ένα μεγάλο εχθρό, τη μνήμη και την αγάπηπου είχα για τη μουσική του Διονύση,διότι ανήκω στη γενιά που την ανακάλυψε, αγάπησε, κι εγώ ως φοιτητής Παντείου έφερατο Σαββόπουλο υπό τα άγρια μάτια της ΚΝΕ να παίξει όλους του Αχαρνής με τοκείμενο που δυστυχώς δεν υπάρχει στο δίσκο. Ήταν εξαιρετικό. Όμως, διαβάζονταςτο έργο η μουσική του Διονύση δεν έχει γραφτεί για παράσταση, είναι ένααυτόνομο έργο με δικιά του αισθητική και γραμμή, θα έλεγα νεορομαντική σε σχέσημε τη σκληρότητα που έχει το έργο. Και απλώς χρειάστηκε να μην πάω καθόλου προςτα κει.

Και να πας προς ταπού; Σε άγριους ελληνικούς ρυθμούς. Σε μονόχορδες καταστάσεις, τσάμικο,καρσιλαμά, ρεμπέτικο Μικράς Ασίας. Ήθελα να πάω όσο πιο παλιά μπορούσα.

Πώς σου φαίνεται πουένα τέτοιο κείμενο γράφτηκε από έναν 25χρονο, όπως ήταν τότε ο Αριστοφάνης; Κιαν το καλοσκεφτούμε και ο Τσιτσάνης τόσο χρονών έγραψε τα καλύτερα ίσωςτραγούδια του, και πόσοι ακόμη. Κακά τα ψέματα, κι εγώ στα νιάτα μου έγραφα πολύ καλύτερα πράγματααπό αυτά που γράφω τώρα. Εγώ νομίζω όχι, αλλά ναι. Γιατί τότε, μπορεί να μην ξέρειςτι γράφεις, αλλά η ψυχή σου είναι πιο φορτσάτη, πιο φορτσάτη η μηχανή. Τώραυπάρχει μια επίγνωση. Πάντα αναζητάς, τι; Αυτό που ξανά θα κινητοποιήσει ένααίσθημα. Το όπλο που θα μπορέσει ξανά να πυροδοτήσει ένα αίσθημα στην κερκίδα.

Και τώρα πια τι λες,τι πυροδοτεί την κερκίδα; Η αλήθεια μόνο πια. Αν δουν οι άνθρωποι τηναληθινή κραυγή θα συγκινηθούν.

Και ποια η διαφορά μετο μελό; Με το μελό μπορεί να βάλεις τα κλάματα αλλά την επόμενη στιγμή τοξεχνάς, δεν το έχεις πάρει μαζί σου. Αν κάτι σε δονήσει αληθινά αυτό είναισυγκίνηση.

Έχεις το δέος της Επιδαύρου;Όχι. Δεν ξέρω τι θα πάθω, μπορεί να κλάσω μέντες στην Επίδαυρο την ώρα που θαβγω και θα δω το κοινό, παρόλα αυτά δέκα μερες πριν ανέβω στη Θεσσαλονίκη πήγα τηΜεγαλη εβδομάδα κι έμεινα μόνος μου στη παλιά Επίδαυρο, πήγαινα κάθε πρωί στο θέατρο6-9 πριν φτάσουν οι τουρίστες εκτός από ένα πρωί που με παρακάλεσε η ξεναγός, μου λέει έχω κάτιΓερμανούς θέλετε να το διαβάσετε να σας ακούσουν; Λέω ναι, στείλτους επάνω ναδω αν ακουστώ α ακούγομαι, μετά κατεβήκανε τους εξήγησα ότι είμαι μουσικός καιθα κάνω αυτό το πράγμα με αυτή τη σκέψη. Όχι, αυτό που προσπαθώ αυτή τη στιγμήείναι καταρχήν να μάθω τα λόγια

Άγχος; Ναι αλλάσε πληροφορώ ότι πρώτος απ’ όλους τους συναδέλφους τα έμαθα. Διάβασα πάρα πολύ.Δεν θυμάμαι τον εαυτό μου, ούτε στα πανεπιστήμιανα έχω διαβάσει τόσο και γύρω γύρω, όχι μόνο το ρόλο μου, με ενδιέφερε να τα ξέρωόλα γιατί ξέροντας την κάθε λεπτομέρεια, από πού προέρχεται ένα αστείο, από πούμια συνθήκη, μπορείς να βοηθήσεις το κοινό. Έχω ένα σημείο στο μονόλογο που το παλεύωακόμα. Μιλάει για μια ιστορία, η Σέριφος τροφοδοτούσε με σκυλιά την Αθήνα, και κάνειμια ολόκληρη παράγραφο σε σχέση με αυτό το γεγονός. Εγώ ξέρεις καμιά φορά πιστεύωγια το κοινό, γιατί δε μ’ αρέσει να τα δίνω κι όλα νιανιά. Άμα εσύ ξέρεις ξέρεικαι το κοινό. Άμα εσύ ξέρεις την αιτία, ξέρεις το αίσθημα, το φωτίζεις με το αίσθημάσου δε χρειάζεται να το κάνεις πολλή επεξήγηση.

«Tα παραμύθια κάνουν τα παιδιά να κοιμούνται και τους μεγάλους να ξυπνούν…»

Έτσι λενε τα Παιδια εν Δρασει και απο σήμερα πραγματοποιούν το φεστιβαλ "Ευχαριστούμε που Ενοχλείτε", για πέμπτη χρονια. Φετος στο χωρο του πρωην στρατοπεδου Παυλου Μελά, στην Σταυρούπολη. Σήμερα απο τις 6 το απόγευμα και αύριο απο τις 11 το πρωί. Η είσοδος του φεστιβαλ είναι ακριβώς απέναντι απο το δημαρχείο Σταυρούπολης.
Το αναλυτικό πρόγραμμα εδώ
(αξιζει να μπεις και σε αυτήν την σελίδα να δεις πώς θα μπορούσε να αξιοποιηθεί αυτός αλλα και αλλοι παρόμοιοι χωροι πρώην στρατοπεδων, αν όχι στο σύνολό τους, τουλάχιστον στην μεγαλύτερη έκτασή τους, συμπληρώνω)
Αυριο κόρη και μαμά θα είμαστε εκεί απο το πρωί.
Απο τις 11, χαριστικό παζαρι, μετα δραστηριότητες για παιδιά, παραμύθια με την Ανθη Θανου, παραστασεις με μαριονετες, κουκλοθεατρο, παιχνίδια, δημιουργικά εργαστηρια. Και μετα τις πέντε το πρόγραμμα συνεχίζεται με γκραφιτι, επιδείξεις Skate, BMX, εκθεσεις εικαστικων , κατασκευων, φωτογραφίας, μουσικές, συναυλίες και άλλα.
Αν εχεις έρθει έστω και μία φορα σε καποιο απο τα προηγούμενα φεστιβαλ ξερεις τι σε περιμένει. Αν παλι όχι ακόμη, δες όλο το πρόγραμμα και θα βρεθούμε εκεί.


Μια μικρή ιδεα απο τα δυο προηγούμενα φεστιβαλ που είχαν γίνει στο Παρκο του Ξαρχακου



Kαι αυτοί είναι οι Paranaue που θα παίξουν αύριο, τους πρωτοακουσα και εντυπωσιαστηκα, στο πρωτο ή δευτερο "Ευχαριστουμε που ενοχλείτε", στην πλατεία Ναυαρίνου ήταν, εχουν τρομερή ενεργεια.

αυτα που ερχονται, απο αυριο

Είναι πολλα όσα γυρίζουν στο μυαλό μου, δεν θελω ούτε να απαριθμήσω όσα πρεπει να γίνουν, ή να πω έπρεπε να γίνουν ...χθες, αλλα τώρα μοναχα δυο απο αυτα που έρχονται και τα περιμένω.

Αυριο στην εκπομπή θα είναι οι Your Hand In Mine.
Θα καταφερω να ανεβασω επιτελους κι ενα βίντεο που τραβηξα απο τη συναυλία τους στο Τελλόγλειο; Tα λεγαμε και τότε. Για να δούμε...
Για την ώρα


Το Σαββατοκύριακο τα Παιδια Εν Δρασει παρουσιαζουν, για πεμπτη χρονια το φεστιβαλ τους, "Ευχαριστούμε που ενοχλείτε". Αυτήν την φορα στον χώρο του πρώην στρατοπέδου Π.Μελά, στη Σταυρούπολη. Εχει σημασία αυτή η επιλογή του χώρου. Αναδεικνύει το θέμα των πρώην στρατοπέδων της πόλης, που χρόνια τώρα δεν έχουν αποδοθεί στις τοπικές κοινωνίες και παραμένουν εγκαταλελειμμένα, ενα τεραστιας σημασίας θεμα ιδιαίτερα σε μια περιοχή, όπως τη δικιά μας - όχι πως στην υπόλοιπη Ελλαδα είναι πολύ καλύτερα τα πραγματα- με τόση αναγκη χώρων πρασίνου και ανοικτών δημόσιων χώρων. Τα εχουμε πει στο ραδιόφωνο και θα τα ξαναπούμε.
Tα παιδια λένε για την ιστορία του φεστιβάλ τους: Τον Απρίλιο του 2006, εμπνευσμένοι από τους αγώνες και τη νίκη των νέων της Γαλλίας που βγήκαν στους δρόμους ενάντια σε έναν άδικο νόμο, οργανώθηκε το πρώτο «Ευχαριστούμε Που Ενοχλείτε» στην πλατεία Ναβαρίνου. Ακολούθησε το δεύτερο στην ίδια πλατεία το 2007, με αποκορύφωμα τα 2ήμερα φεστιβάλ στο Πάρκο του Ξαρχάκου το Μάιο του 2008 και τον Ιούνιο του 2009, με τη συμμετοχή 120 καλλιτεχνών και την ανταπόκριση πάνω από 4500 επισκεπτών. Το φεστιβάλ επανέρχεται δυνατότερο από ποτέ στις 12 & 13 Ιουνίου στο πρώην στρατόπεδο του Παύλου Μελά, στο χώρο έναντι του Δημαρχείου Σταυρούπολης επί της Λαγκαδά. Μουσικά συγκροτήματα, παραστάσεις με μαριονέτες, video προβολές, performances, εκθέσεις φωτογραφίας και εικαστικών, χορός, θέατρο δρόμου, τσίρκο, graffiti, visuals, επιδείξεις skate & ΒΜΧ, κέφι, φαντασία, δημιουργία, επικοινωνία…Δείτε το Πρόγραμμα του "Ευχαριστούμε Που Ενοχλείτε" εδώ και το χάρτη του Στρατοπέδου εδώ
Το τηλεοπτικό σποτ του φεστιβαλ εδώ

Λίγο πριν τη Δευτέρα

Σάββατο βράδυ, Terra Vibe, συναυλία του Bob Dylan. Ο Μιχάλης ήταν εκεί. Το δικο του blog με πήγε και διάβασα κι εδώ.
Μια μικρή ιδέα







Αύριο, αν όλα πανε καλά, στην εκπομπή θα τα λέμε με την Κρίστη Στασινοπούλου και τον Σταθη Καλυβιώτη.


Αφορμή, η αυριανή τους εμφάνιση, μετα από πολύ καιρό, στην Θεσσαλονίκη, στο Καφωδείο Ελληνικό.

Ερωτικό Συμπόσιο

Χθες το βραδυ, στο θεατρο Αμαλία, η Πειραματική Σκηνή της Τέχνης παρουσιασε το "Ερωτικό συμπόσιο"
Aρχαία ελληνικά επιγράμματα και σαιξπηρικά τραγούδια μεταφρασμένα από τον Νίκο Χουρμουζιάδη. Λόγια που μιλούν για τον έρωτα που φερνει χαρα, λύπη, γελαει, πειραζει, παραπλανα, καίει, τον έρωτα σε όλες τις ηλικίες των ανθρώπων, σε όλη τη ζωή τους.
"Η μουσική αυτή παράσταση, με θεματικό άξονα τον έρωτα, βασισμένη σε μεταφράσεις του Νίκου Χουρμουζιάδη και σε μουσικές από έργα που εκείνος σκηνοθέτησε στην Πειραματική Σκηνή της «Τέχνης», προγραμματίστηκε, όχι τυχαία, όταν ο θίασος έκλεινε τα τριάντα του χρόνια. Είναι επομένως και μια εκδήλωση τιμής στον πολύτιμο συνεργάτη και συνοδοιπόρο ολόκληρης της τριαντάχρονής μας διαδρομής."
Νικηφόρος Παπανδρέου
Η βραδια είχε μια ιδιαίτερη φόρτιση. Το ενιωθες στους ηθοποιούς. Τραγουδούσαν οι παλιότεροι για τα τριαντα χρόνια τους επανω σε αυτό το ίδιο σανίδι, για τον εαυτό τους αλλά στιγμές ενιωθα και για τους δικούς τους που είχαν φύγει, ο Χρήστος Αρνομαλλης πολλές φορές πέρασε από το μυαλο μου. Ήταν σαν να τραγουδούσαν και για εκείνον. Και για αλλους που έχουν φύγει. Οι νεώτεροι, συνεχεια του θιάσου. Γράφω, νεωτεροι και τους εχω δει τόσες φορες σε εργα της Πειραματικής, είναι πια κομματι και ιστορία του θιάσου. Εμείς, το κοινό. Κάποιοι, θεατες από τα πρωτα βήματα της Πειραματικής. Άλλοι όπως εγώ. Το 85, ήρθα απο το χωριό μου στη Θεσσαλονίκη για σπουδές και το Αμαλία ήταν το πρωτο θεατρο που γνωρισα. Μετα, το Υπερώο και το Κρατικό.
Ήθελα να εχω το κείμενο της παραστασης. Να σου αντιγράψω επιγραμματα, στίχους, λόγια που μιλούν για τον έρωτα να δεις πόσο ίδιος είναι ο ερωτας, πώς ο πόθος και ο ίμερος τους είναι ίδιος σαν τον δικό μας κι ας πέρασαν αιώνες. Θα το κάνω. Και θα δεις.
Μετα βγαίνοντας απο το θεατρο, πηγαίνοντας για το σπίτι πανσεληνος στον ουρανό. Ολοστρόγγυλη η σελήνη. Μια λαμπερή μπαλα, λες και ήταν Αυγουστος, Γενάρης. Έκανε ο ουρανός το σκηνικό του για να συμπληρώσει την όμορφη βραδιά.
(η φωτογραφία από τον Δύσπιστο)

Στην παρασταση "Ερωτικό Συμπόσιο", έπαιζαν και τραγουδούσαν οι ηθοποιοί:
Μομώ Βλάχου, Κυριάκος Δανιηλίδης, Αθηνά Ευσταθίου, Νίκος Κουμαριάς, Άννα Κυριακίδου, Μένη Κυριάκογλου, Νίκος Λύτρας, Στάθης Μαυρόπουλος, Μάριος Μεβουλιώτης, Στέλλα Μιχαηλίδου, Δημήτρης Ναζίρης, Νανά Παπαγαβριήλ, Μαριέττα Σπηλιοπούλου, Έφη Σταμούλη. Στην τελικο χαιρετισμό παρούσα και η Ελενη Δημοπούλου. Και ο Κώστας Βόμβολος καθ'όλη τη διαρκεια της παραστασης, επι σκηνής, στο πιανο να παίζει και ο θίασος να τραγουδα, ενα τραγούδι ερμήνευσε κι ο ίδιος. (Τον θυμασαι στο τραγούδι της Νόρας; Πρεπει να ακούσεις και αυτό που είπε χθες)
Έκτακτη συμμετοχή: Άγγελος Παπαδημητρίου.
Συντελεστές
Μετάφραση, Νίκος Χουρμουζιάδης
Σύνθεση κειμένων, Νίκος Χουρμουζιάδης
Μουσική επεξεργασία, Κώστας Βόμβολος
Κίνηση, Στέλλα Μιχαηλίδου
Εικαστική επιμέλεια, Απόστολος Βέττας και Ιωάννα Μανωλεδάκη
Σκηνοθεσία, συλλογική
Μουσική σύνθεση, Κώστας Βόμβολος, Ηρακλής Πασχαλίδης, Γιώργος-Εμμ. Λαζαρίδης
Οργάνωση παραγωγής, Βασίλης Τζαφέρης

της Τετάρτης

Αύριο θα λείπω από την εκπομπή, ίσως όμως τα πούμε το απόγευμα ή το βραδυ σε καποια εκδήλωση.

Μιας και ο λόγος για την Αμερικάνικη Γεωργική Σχολή έχε υπόψιν σου και αυτό το νεο:

Πιο αργα, στις 9 το βραδυ, στο Ωδείο Ματσίγκου, στην Κ.Τούμπα, μια μουσική εκδήλωση, "Ελληνική Ανατολή", παρουσιάζει το τραγούδι της Σμύρνης και της Πόλης.
Πόλειςδραστήριες, πολυπολιτισμικές και ιδιαίτερα η Σμύρνη, κοσμοπολίτισσα και με υψηλό επίπεδο μουσικής παιδείας, δημιουργησαν καθόλου ανεξήγητα σχολές μουσικής σημαντικές.
Χαρακτηριστικά, αξίζει να σημειωθούν δύο τουλάχιστον στοιχεία που αφορούν στον μουσικό πολιτισμό της Σμύρνης. Το ένα έχει να κανει με τις και ακαδημαϊκές, πολυ σημαντικές, σπουδες των μουσικών της σμυρνέικης σχολής. Δεν είναι τυχαίο πως μετα την καταστροφή της Σμύρνης, αλλα και πριν από αυτήν, μουσικοί από τη Σμύρνη ήταν αυτοί που επάνδρωσαν, ίδρυσαν ή στελέχωσαν στον ελλαδικό χώρο, ορχήστρες, δισκογραφικές εταιρείες κτλ . Στο τότε ελληνικό τοπίο ξεχώριζαν όχι μόνο για το ταλέντο τους αλλα και για τις μουσικές τους γνώσεις. Μουσικοί όπως ο Τούντας, ο Ογδοντάκης, ο Περιστερης, ο Σέμσης, και πολλοί άλλοι, διαμόρφωσαν ή επηρεασαν καθοριστικά σε μεγάλο βαθμό την εξέλιξη όχι μόνο της λαϊκής μας μουσικής, αλλα και το ελληνικό τραγούδι εν γενει, στη φόρμα και τη δομή του. Ένα δευτερο στοιχείο αφορα στην μουσική παιδεία όπως αυτή εκφράζεται και μέσα από τις εστουδιαντίνες που λειτουργούσαν ως φυτώρια νεων μουσικών, και κυρίως μέσα στη λειτουργία του τραγουδιού που είχε ιδιαίτερη σημασία για τον καθημερινό πολιτισμό των σμυρνιών κάθε κοινωνικής ταξης. Πολυάριθμα μουσικά στεκια, μουσικοί και τραγουδιστες υψηλού επιπέδου και φιλόμουσο κοινο που ήξερε να εκτιμά το ωραίο στη μουσική, εκπαιδευονταν σε αυτό και με τον τρόπο του στη συνεχεια το στήριζε και το απαιτούσε. Το σκηνικό συμπληρώνουν εκδόσεις δίσκων ελληνικής μουσικής από εταιρειες στην Σμύρνη (όπως βεβαια και στην Πόλη), γεγονός αξιοσημείωτο και πρωτοπόρο για τα τότε παγκόσμια δεδομενα στο χωρο της δισκογραφίας.
Στην συγκεκριμένη τώρα εκδήλωση, με τα τραγούδια της Σμύρνης και της Πόλης με αναφορά στους Έλληνες της Μικράς Ασίας, αύριο βράδυ, συμμετεχουν οι μουσικοί: Κυριάκος Γκουβέντας στο βιολί, Ανδρέας Τσεκούρας στο πιανο, Κώστας Ματσίγκος στην κιθαρα. Κείμενα – σχόλια από τη μουσικολόγο Λουκία Πλακίδου και στο τραγούδι η υψίφωνος Χαρούλα Μπαλωτή.
Στην ΑΙΘΟΥΣΑ ΤΕΧΝΗΣ a tempoΕπταλόφου 7 - Κάτω Τούμπα.
Είσοδος ελεύθερη. Πληροφορίες: Τηλ. 2310 905-631, 932-791


Αφορμή παιρνω απο την αναφορα στο σμυρνέικο τραγούδι για να ακούσουμε ενα τραγούδι της τραγουδίστριας που θαυμαζω και αγαπώ περισσότερο απ'όλες στο ελληνικό τραγούδι. Είναι η Μαρίκα Παπαγκίκα. Κάποια στιγμή θα σου γράψω τα στοιχεία που έχω μαζεψει για αυτήν, τη ζωή και το έργο της. Αξίζει και με το παραπάνω μια μεγάλη αναφορα.

Your Hand In Mine

Τους ακούω και νιώθω ότι μπαίνω ξανα στο παιδικό μου δωμάτιο.
Κοίτα να δεις, μουσικές το κάνουν αυτό.
Το χερι σου στο δικό μου. Πόσο κραταει το πάντα; Πόσο μακριά είναι μεχρι το πιο μακριά;

Προχθές,(χμ..., την Πέμπτη έγραφα αυτα που διαβαζεις τώρα και είναι Κυριακη) επιτελους τους άκουσα, επιτόπια, live, από κοντά, ζωντανά, πώς θες να το πεις;
Έπαιξαν ένα υπέροχο σετ στο Τελλόγλειο, το βραδυ της Τρίτης. Την Κυριακή στο Κτήμα Γεροβασιλείου, με τη μικρή, δεν μπορούσα να τους ακούσω όπως ήθελα, αλλα την Τρίτη ήμουν πιο άνετη. Το Τελλογλειο γεμάτο, πάρα πολύς κόσμος, σε όλη τη σκάλα, στους ορόφους, δεξιά και αριστερά, τριγύρω τους, κι όλοι φευγοντας είμασταν πιο χαρούμενοι.

Your Ηand Ιn Μine. Παίζουν με πηγές ήχου πολύ διαφορετικές μεταξύ τους. Από πολύ απλές, όπως τα παιδικά παιχνίδια, εως πιο σύνθετες με προγραμματισμό και μουσικές φρασεις ηχογραφημένες επιτόπια, παράγοντας ήχους που ο καθενας χωριστα όλο κατι σου θυμίζουν και στη σύνθεσή τους γίνονται το σαουντρακ απο ένα όνειρο σχεδόν, που ακούς- ή μπορεί και να βλεπεις- για πρώτη φορά. Κι ενώ την ίδια στιγμή η συγκέντρωσή τους είναι μεγάλη καθώς διαμορφώνουν το υλικό τους όσο διαρκεί η δημιουργία και η παρουσίαση της μουσικής τους, το ίδιο μεγαλη είναι η ελευθερία της μουσικής τους. Τώρα που σου το λέω το σκεφτομαι, είναι σαν το παραμύθι εκείνο όπου ο μικρός ήρωας ζωγραφιζε με τον μαρκαδόρο του τον κόσμο του, αυτό θελει μεγαλη συγκεντρωση, και την ίδια στιγμή έπαιρνε τον δρόμο που ζωγραφιζε για να πάει αλλού, αυτό θελει ελευθερία και διαθεση να περπατησεις νεους κόσμους. Και νομίζω ότι το ίδιο συμβαίνει σε κάθε καλή συναυλία, σε καθε καλό μουσικό, όποιο είδος μουσικής κι αν παίζει, το οποίο δεν είναι απλή επαναληπτική αναπαραγωγή αλλα εμπεριέχει ερμηνεία, παραγωγή και παρουσιαση μουσικής που παταει σε ίχνος καλά χαραγμένο αλλα αφήνει τη στιγμή και την προσωπικότητα του μουσικού να χρωματίσει αναλογα, να μπει στον κόσμο που αυτοστιγμεί, στη συναυλία δημιουργείται. Πολλά λόγια λεω, σταματάω. Για να πω όμως οπωσδήποτε αυτό που θελω (όχι, θα γλύτωνες, νομίζεις...) από την αρχή αυτής της κουβέντας.
Όπως πήγαινα στο σπίτι μετα τη συναυλία, ένιωθα ότι εκτός εκτός απ'όλα αυτα, που θα μπορούσα αν είχα ταλέντο να σου τα περιγραψω με μια φραση κι όχι με τόσες πολλές, ήταν και κατι άλλο που ένιωθα ότι υπαρχει στην ατμόσφαιρα όσην ώρα τους ακουγα και τους έβλεπα στη συναυλία.
Η ευγένειά τους. Ναι, αυτή η λέξη νομίζω, εκτός απ'όλα τα άλλα, τους χαρακτηρίζει. Και είναι κάτι που μου άρεσε πάρα πολύ. Η αληθινή ευγένεια, καθόλου τυχαία συνοδευεται με συστολή κι ενα ιδιάιτερο χιούμορ συνήθως , των ανθρώπων με κερδίζει πάντα. Ίσως είναι από τα λίγα πραγματα που ψάχνω και θα ήθελα να εχω σε κάθε συναναστροφη.
Όπως, πολυ μου άρεσε, επίσης, που δεν εκαναν encore. Που φύγαμε χωρίς να ξεχειλώσει αυτή η βραδιά, χωρίς να μπουκώσουμε αχόρταγα με ακόμα ενα, ακόμα ενα, ακόμα ενα.... Τελείωσε όταν έπρεπε. Tο θεμα και να σηκώνεσαι απο το τραπεζι με τη γευση του κρασιού στα χείλη. Να κουβαλας τη γευση αυτή για ώρα. Μπορεί και για πιο πολύ απ' όσο νόμιζες στην αρχή. Και στη μουσική το ίδιο.

Από την ιστοσελίδα της Inner Ear, της εταιρείας από την οποία κυκλοφορεί ο δίσκος τους "Every night dreams"

Οι Your Hand in Mine είναι δύο 26-χρονοι φίλοι από τη Θεσσαλονίκη, ο Μάνος (wurlitzer piano, melodica, toy piano, ukulele, accordion, programming) και ο Γιώργος (toy synth, mandolin, glockenspiel, zither, rythms). Το project ξεπήδησε κάπου στα τέλη του 2006 από την παρέα των Shortcat (post-rock/thessaloniki), δίνοντας στα μέλη του την ευκαιρία να εκφράσουν την αγάπη τους για τα ακουστικά όργανα, την νορμανδική folk και τους πλανόδιους μουσικούς. Με μια συλλογή από παιδικά, αυτοσχέδια όργανα και συσκευές (που συνεχώς μεγαλώνει) οι Your Hand in Mine, χρησιμοποιούν τεχνικές live-looping και ενεργούν ως ντουέτο, παρουσιάζοντας μια νέο-ρομαντική, έντονα προσωπική μουσική δωματίου.
Ύστερα από μεγάλη τους ανυπομονησία, τον Ιανουάριο του 2007, κυκλοφορούν σε 100 χειροποίητα αντίτυπα τις 4 πρώτες ηχογραφήσεις τους, σε μορφή cd. Το ομώνυμο ‘your hand in mine EP’, έχοντας αφετηρίες στη σύγχρονη δυτικοευρωπαική folk αλλά και στον πειραματισμό, επισφραγίζει την ταυτότητα και την αισθητική του group.
Το καλοκαίρι του 2007, έπειτα από ανάθεση από τις «Μέρες Ανεξαρτησίας» του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, συνέθεσαν πρωτότυπη μουσική για τo βουβό αριστούργημα του Mikio Naruse “Every Night Dreams” (1933). Η ζωντανή παρουσίαση του soundtrack έγινε με ταυτόχρονη προβολή της ταινίας στο 48o Φεστιβάλ, ενώ τον Μάιο του 2008, την κυκλοφορία του ανέλαβε η Πατρινή ανεξάρτητη Inner Ear.
Η συναυλιακή ιστορία του συγκροτήματος όμως κορυφώθηκε τον Νοέμβριο του 2009, με τη συμμετοχή τους στην περιοδεία του Yann Tiersen στην Ελλάδα, όταν άνοιξαν και τις τρεις συναυλίες του σε Αθήνα, Πάτρα και Θεσσαλονίκη.

Mάϊος, μουσικές

Όλο τον Μάιο το Τμήμα Μουσικής Επιστήμης και Τέχνης του Πανεπιστημίου Μακεδονίας παρουσιάζει στο πλαίσιο του ετήσιου θεσμού «ΜΑΪΟΣ ΜΟΥΣΙΚΗΣ ΜΕΘΕΞΗΣ» συναυλίες μουσικής το πρόγραμμα των οποίων καλύπτει θεματικές απ’ όλες σχεδόν τις κατευθύνσεις του προγράμματος σπουδών του Τμήματος Μουσικής Επιστήμης και Τέχνης, από μουσική δωματίου και ορχηστρικά έργα μέχρι ελληνική λαϊκή και δημοτική μουσική και από κλασική και σύγχρονη μουσική μέχρι ελληνική οπερέτα και σύγχρονη τζαζ. Το πρόγραμμα επίσης των εκδηλώσεων περιλαμβάνει επιστημονική ημερίδα, διαγωνισμούς, διαλέξεις, σεμινάρια, μουσικά εργαστήρια και master-class, αναγορεύσεις και μουσικά αφιερώματα, όλα ανοικτά στο κοινό.
Οι συναυλιακές, εκπαιδευτικές και επιστημονικές δραστηριότητες θα πραγματοποιηθούν στους χώρους του Πανεπιστημίου Μακεδονίας. Η είσοδος σε όλες τις εκδηλώσεις είναι ελεύθερη.
Για πληροφορίες σχετικά με το πρόγραμμα:
2310 – 891281, 891248 (Δευτέρα – Παρασκευή, 10.00 – 13.00)
web: http://www.methexis.uom.gr/
Στην εκπομπή σήμερα, Τρίτη 11 Μαίου, θα μιλήσουν για την διοργανωση ο Θύμιος Ατζακας, μέλος της οργανωτικής επιτροπής της διοργάνωσης Μάιος Μουσικής Μέθεξης 2010 και λέκτορας στο Τμήμα Μουσικής Επιστήμης Τέχνης και ο Δημήτρης Χανδράκης, καθηγητής στο Τμήμα Μουσικής Επιστήμης & Τέχνης.

Λίγο νωρίτερα, στην εκπομπή, με αφορμή το ρεσιτάλ τζαζ πιάνου που δίνει σήμερα Τρίτη 11 Μαϊου 2010, στις 8.30, στο Κρατικό Ωδείο Θεσσαλονίκης, Φραγκων 15, φιλοξενούμενος της εκπομπής θα είναι ο Νίκος Αναδολής.
Είναι ο πιανίστας που παίζει στο παρακάτω βίντεο, σε συναυλία σπουδαστών του Πανεπιστημίου του Berklee.

Mάνος Ξυδούς

Πέθανε ο Μάνος Ξυδούς.
Μουσικός, παραγωγός, άνθρωπος της μουσικής, ωραίος άνθρωπος, έντιμος, σεμνός, ντρόμπρος, σωστός φίλος, καλός συνεργάτης. Πέρασε από χίλια πόστα στη δισκογραφία, την ήξερε όσο λίγοι. Όσο ακόμα λιγότεροι στήριξε νέους ανθρώπους. Δεν υπάρχουν πολλοί τετοιοι άνθρωποι πόσω μαλλον σε αυτό τον χώρο.
Ούτε λόγια άλλα πολλά θελω να γράψω, ούτε τίποτα.
Δεν μπορώ, απλώς.
Από την ώρα που το έμαθα, δεν μπορώ να το πιστεψω πως πέθανε τόσο ξαφνικά.
Έψαχνα αυτό το τραγούδι, δεν υπήρχε, κάποιος το ανεβασε πριν από λίγη ώρα.

Μαζί

Βγαίνουμε έξω, στον μικρό μεγάλο μας κόσμο. Στο δρόμο, σε μουσεία, σε εκθέσεις, σε εκδηλώσεις, αυτοσχέδιες βόλτες πατριδογνωσίας, να επιστρέφουμε μετα γεμάτοι κι ωραία κουρασμένοι. Με ό,τι μας κάνει μέσα μας κανει πιο δυνατούς. Γιατί έχουμε πολλά να κάνουμε.
Να διαβάζουμε βιβλία, να ακούμε μουσικές και τραγούδια, να βλέπουμε παραστάσεις, εκθέσεις και αυτά να μας πάνε σε άλλα βιβλία, μουσικές, τραγούδια, παραστάσεις κι εκθέσεις. Να ζούμε πολλές ζωές σε μια.
Μαθαίνουμε. Αμφιβάλλουμε. Ρωτάμε. Αναρωτιόμαστε. Ακούμε. Προσπαθούμε. Τολμάμε. Αλλάζουμε. Ζούμε. Αληθινά. Μαζί. Ίσως, το "όλοι μαζί", το πιο ωραίο "μαζί χρειάζεται πιο πολύ απ’ όλα την προσωπικότητα του καθένα μας. Στον ενικό ο καθένας κι όλοι μαζί ένας αριθμός, πληθυντικός. Στο πρώτο πρόσωπο. Εμείς.
Βρισκόμαστε με τον εαυτό μας και με άλλους, μαζί. Γνωρίζουμε τον κόσμο μέσα κι έξω μας. Να αλλάζουμε εμείς, να αλλάζει κι ο κόσμος. Ο καλύτερος εαυτός μας, ο καλύτερος κόσμος. «Ό,τι πετυχαίνουμε εσωτερικά, μπορεί να αλλάξει την εξωτερική πραγματικότητα». Γιατί τελικά τι έχει μεγαλύτερη σημασία από το να αγαπάμε αυτά που έχουμε και να διεκδικούμε τα καλύτερα που αξίζουμε;
Είναι ωραίο να προετοιμάζεσαι, να προσπαθείς να κάνεις το καλύτερο. Να είσαι όσο πιο έτοιμος γίνεται; Ναι, αυτό. Και μετά να αυτοσχεδιάζεις. Να αφήνεσαι στα απρόσμενα και τις εκπλήξεις, σε εκείνο που ούτε περίμενες πως θα έρθει ποτέ. Τα πιο όμορφα δεν τα έχουμε δει ακόμη. Το θυμάσαι;



(Το βίντεο το έστειλε η Βαγγελιώ στην καλημεροπαρεα πριν απο λίγες μέρες. Λίγα στοιχεία για αυτό:
είναι σε παραγωγή του Scott Haines, συνθέτης και διευθυντής ορχήστρας ο αμερικανός Eric Whitacre. Στην χορωδία συμμετεχουν, ο καθενας από το σπίτι του συγχρονισμένοι, άνθρωποι από 12 μέρη του κόσμου, από Αργεντινή, Αυστρία, Γερμανία, Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής, Ιρλανδία, Ισπανία, Καναδά, Μεγάλη Βρετανία, Νεα Ζηλανδία, Σιγκαπούρη, Σουηδία, Φιλιππίνες)

Μια κλωστή.

Ανάμεσα σε ασκήσεις υπομονής - πώς το λενε στο σκάκι; φασεις επωφελούς αναμονής; καπως έτσι νομίζω, εμ, εύκολο είναι σκακιστή μου; - ζόρια, να μετρας λογαριασμούς και να μην βγαίνουν, μαλλον εσύ να μη βγαίνεις εκείνοι μια χαρα είναι, εσύ έχεις το πρόβλημα, τρεξιμο και απογοητευσεις, να σου στο μαθημα γαλλικών χθες στο Γαλλικό Ινστιτούτο. Κατεβαίνουμε κάποια στιγμή το τμήμα να παρακολουθησουμε ενα διαγωνισμό ραδιοφωνικής γαλλικής εκπομπής που πραγματοποιηούνταν στο πλαίσιο της εβδομαδας γαλλοφωνίας, με παίκτες από την Θεσσαλονίκη. Μία απο τις ερωτήσεις, ποια είναι η πρωτευουσα του Ουζμπεκισταν. Για πολλούς και διαφορους λόγους, ετυχε να το ξέρω. Κι εσύ ίσως, δεν είναι και η πιο δύσκολη ερώτηση στον κόσμο. Τασκένδη, λοιπόν.

Τελειώνει η εκπομπή, ανεβαίνουμε πανω για τη συνεχεια του μαθήματος, τελειώνει και το μαθημα, έχουμε κανονίσει με τη Σοφία, συναδελφο και συμμαθήτρια, να παμε να ακούσουμε για λίγο, έστω, ενα φωνητικό τρίο. Trio Tzane, στο πέτρινο του Μύλου. Τζανουμ, τζάνεμ, jan, λεξη περσικη που ταξιδεψε στην Τουρκία, απο κει στην Ελλαδα και στη Βουλγαρία και σημαίνει ψυχή.
Το αποτελούν η γαλλίδα Sandrine Monlezun, η ελληνίδα Ξανθούλα Ντακοβάνου κι η τουρκάλα Gul Hacer Toruk . Ζουν στο Παρίσι, αποτελούν σχήμα εδώ και τρία χρόνια περίπου,τραγουδούν πολυφωνικά σε ελληνικά, βουλγαρικα, τουρκικα, και μόλις κυκλοφόρησαν τον πρωτο τους δίσκο. Τίτλος: Gaitani/ Γαϊτάνι.
Η σελίδα τους στο myspace: http://www.myspace.com/triotzane

Πηγαμε για λίγο και μείναμε σε όλη την παρασταση. Παγωμένο το Πέτρινο, απίστευτο κρύο. Αν δεν ήταν αυτό το πρόγραμμα δεν θα μέναμε, αλήθεια. Υπεροχες κι οι ίδιες και οι μουσικοί που τις συνόδευαν (Θύμιος Ατζακάς λάφτα, ούτι, Σοφία Ευκλείδου τσέλο, Λουκάς Μεταξάς κρουστά, Χρήστος Μπάρμπας νέυ, καβάλ, Ειρήνη Μπακαλοπούλου άρπα, Παντελης Παυλίδης ποντιακή λύρα)

Κατα τη διάρκεια της συναυλίας, εχουμε μπροστα μας και τα cd και διαβαζουμε το ένθετό τους. Μου λεει καποια στιγμή η Σοφία, κοίτα εδώ. Η Ξανθούλα Ντακοβάνου, στο βιογραφικό της γραφει και διαβαζω, καταγεται απο την Ήπειρο, και η οικογενειά της ήταν πολιτικοί πρόσφυγες στην Τασκένδη. Να την η πόλη, ξανά μπροστα μας.

Από την άλλη, τα βουλγάρικα τραγούδια της βραδιάς, μου έφεραν στο νου την χθεσινή πρωινή εκπομπή και την συνέντευξη με τον Παντελή Στόικο και την Μάρθα Μαυροειδή.
Ο Παντελής και οι βαλκανικές μουσικές, το Tριο Βαλκάνο, http://www.myspace.com/triobalkano, όσα λεγαμε για τις μουσικές και τον αυτοσχεδιασμό στην εκπομπή.
Η Μάρθα και ο πρώτος της δίσκος "Ο κήπος της Ρίλα". Balkan σημαίνει βουνό, και η Ρίλα είναι το ψηλότερο βουνό της χερσονήσου. Εκεί βρίσκεται ενα μοναστήρι με εναν κρυμμένο κήπο. Στην ήσυχη αυλή του γεννήθηκε η ιδέα για τα εντεκα τραγούδια του δίσκου, λεει η Μάρθα.( www.myspace.com/marthamavroidi)
Μια κλωστή απο το ενα στο αλλο χθες.

Κι αν πάμε στο σήμερα, ήταν στην "Καλημέρα", με τα πολυφωνικά της Ηπείρου οι Πλειάδες που τραγουδούν την Κυριακή στο Μουσικό Σχολείο Θεσσαλονίκης (στις 8.30 το βραδυ, με ελευθερη είσοδο).
Στο αύριο παλι πηγαίνοντας, μουσικοί απο Ελλάδα, HΠΑ, Ελβετία, Γερμανία και Τουρκία, ενώνουν τις δυνάμεις και τις αυτοσχεδιαστικές τους διαθέσεις για να αφηγηθούν «τζαζ ιστορίες» μέσα από συναυλίες και εργαστήρια - συζητήσεις στο Τριήμερο Σύγχρονης Τζαζ με τίτλο Impro Jazz, στο φουαγιέ του Μεγαρου Μουσικής Θεσσαλονίκης, με την καλλιτεχνική διευθυνση του Φλώρου Φλωρίδη.

Μ'αρεσει που το ένα με πηγαίνει στο άλλο. Μια κλωστή ανάμεσά μας.

Yasmin Levy

Η Yasmin Levy, τραγουδίστρια και μουσικός, έκλεισε τον Δεκέμβριο που μας πέρασε τα 34 της χρόνια. Μεγάλωσε με τα σεφαραδίτικα τραγούδια, ή αλλιώς λαντίνο, ο πατέρας της, Yitzhak Levy, ο οποίος πέθανε όταν η ίδια ήταν πολύ μικρή, ήταν σημαντικός ερευνητής της μουσικής των Σεφαραδίμ, των Ισπανοεβραίων που έδιωξε η Ισαβέλλα τον 15ο αι από την Ισπανία. Με βασικό άξονα αρχικά αυτα τα τραγούδια και στη συνέχεια και άλλα γύρισε όλο τον κόσμο, τραγουδώντας από την Όπερα του Σίδνεϊ μέχρι το Κάρνεγκι Χολ της Νέας Υόρκης. "Alegria", "Me Voy", "Una noche mas", "Νaci en alamo" (που είναι ο γνωστός "Mπαλαμός" του Διονύση Τσακνή όπως ακουγεται στην ταινία "Gadjo Dilo" του Tony Gatlif), είναι λίγα από τα τραγούδια του ρεπερτορίου της.

Φέτος το χειμώνα, έχοντας μόλις κυκλοφορήσει τον τέταρτό της δίσκο, στον οποίο συμμετέχει η Ελένη Βιτάλη που θαυμάζει πολύ, τραγούδησε για δεύτερη φορά στην Αθήνα. Προηγουμένως, τα γυρίσματα μιας ταινίας την είχαν φέρει ένα μεσημέρι στην καρδιά της Θεσσαλονίκης, στην αγορά Μοδιάνο. Η ίδια ταινία και τα τελευταία γυρίσματά της την έφεραν ξανά στη Θεσσαλονίκη, πρόκειται για ένα δραματοποιημένο ντοκιμαντέρ για τη ζωή της Ρόζας, με τίτλο "Καναρίνι μου γλυκό" / "My sweet canary", παρουσιάζεται η ζωή της θρυλικής ρεμπέτισσας σε Θεσσαλονίκη, Κωνσταντινούπολη, Αθήνα, Πειραιά, Αμερική και το τέλος της στο Στόμιο της Κορινθίας, σε σκηνοθεσία του ισραηλινού σκηνοθέτη Roy Sher.
Την Τρίτη 16 Μαρτίου, τραγούδησε σε μια συναυλία αφιερωμα στη Ρόζα Εσκενάζυ, στη Θεσσαλονίκη, η οποία μαγνητοσκοπήθηκε για να χρησιμοποιηθούν αποσπασματά της στη ταινία που σας έλεγα προηγουμένως.
Δεν ήταν όλη η βραδιά καλή. Ούτε και μουσικά. Υπήρχαν και πραγματα που δεν άντεχε να τα ακούσει το αυτί σου, χωρίς υπερβoλή. Υπήρχε λόγος να τραγουδήσει και να εκτεθεί με αυτα τα τραγούδια η Martha Lewis; Μα δεν είχε καμία σχεση με τα σμυρνέικα, με τα ρεμπέτικα τραγούδια, ούτε στη μουσικότητα, ούτε στην εκφορα του λόγου, κρίμα. Από την άλλη όμως και μόνο που έμαθα μια ακόμη καλή τραγουδίστρια και μουσικό την Mehtap Demir από την Τουρκία, και κυρίως για όσο τραγούδησε η Γιασμίν Λεβί, η βραδια ήταν ιαματική. Όσο τραγουδούσε, (το ενα τραγούδι ήταν η "Ελενίτσα" που είχε τραγουδήσει και η Ρόζα, κι ένα αλλο όπως σας έλεγα στην εκπομπή την επόμενη μέρα της συναυλίας με έβαλε να ψάξω, θα σου γράψω για αυτό αλλη φορα) το μέσα μας ήταν όλο συντονισμένο με τον ψίθυρο, τον αμανέ, το τραγούδισμά της. Σοβαρή, προσηλωμένη, σπουδαία ερμηνευτρια. Για λίγο τραγούδησε, ηταν όμως συγκλονιστική. Μακάρι να μπορεσουμε να την ακούσουμε σύντομα και για περισσότερο.

Υ.Γ. Basdiction, αυτήν την αναρτηση στην "χρωστάω" απο τότε,