Φεστιβάλ Φιλίππων-Καβάλας

Ξεκινώντας σημερα με ένα νεανικό πάρτι, συνεχίζει με παραστάσεις, θεατρικά αναλόγια, παρουσιάσεις, παράσταση χορού, συναυλίες, ειδικές παραγωγές μόνο για αυτό και ένα σημαντικό αφιέρωμα στο Γιώργο Χειμωνά,

το Φεστιβάλ Καβάλας-Φιλίππων αναδεικνύεται και φέτος σε ένα φεστιβάλ με άποψη και, κατα τη γνώμη μου, ουσιαστικά πολιτικό με την πραγματική έννοια της λέξης.
Καλλιτεχνικός διευθυντής του, ο Θοδωρής Γκόνης. Καναμε αυτήν την συνεντευξη για το περιοδικό CITY, την αντιγραφω παρακάτω.

Δεύτερη χρονιά στο τιμόνι του Φεστιβάλ Φιλίππων-Καβάλας, πώς είναι οι συνθήκες φέτος;Οι συνθήκες είναι δυσκολότερες από πέρσι, άρα, πιο προκλητικές, πιο θηλυκές, σε αναγκάζουν να γεννάς πράγματα, γεννάει και η εποχή πράγματα και είναι έτοιμος κανείς να κολυμπήσει σε αυτή τη δυσκολία. Δεν τη φοβάμαι αυτή τη δυσκολία. Φέτος στην Καβάλα, προχωράμε, παρόλο που δυστυχώς δεν αυτονομήθηκε το φεστιβάλ, υπήρχαν γραφειοκρατικά πράγματα κι άλλες καθυστερήσεις και μοιραία το φεστιβάλ μη αυτονομημένο δεν μπορεί να βρει το βηματισμό του όπως θα έπρεπε. Παρόλα αυτά φτιάξαμε ένα πρόγραμμα που είναι πρωταγωνιστές πάλι η Καβάλα και οι Φίλιπποι, σε ύψος όχι σε μήκος, πατάει δυνατά κι ανεβαίνει. Είναι μια συγκυρία φέτος, είναι δέκα χρόνια από το θάνατο του Χειμωνά. Η καταγωγή του Χειμωνά είναι από την Καβάλα, αυτό από μόνο του δημιουργεί μια επιθυμία η γενέτειρα του να κάνει κάτι για αυτόν. Όχι σαν μνημόσυνο φυσικά, τέτοιοι μεγάλοι συγγραφείς και τέτοια έργα δεν χρειάζονται μνημόσυνα παρά μόνο επισκέψεις στο έργο τους.
Ποιους διάλεξες να επισκεφτούν το έργο του;
Έχουμε δυο μεγάλες εκδηλώσεις. Πρώτα απ’ όλα η Λούλα Αναγνωστάκη, που έγραψε ένα καινούριο κείμενο, «Ο Γιώργος ως Άμλετ» που θα παίξει η Ρένη Πιττακή. Είναι για μας πολύ σπουδαίο που εμπλέκονται τέτοιας ποιότητας άνθρωποι με το φεστιβάλ. Η Λούλα Αναγνωστάκη ήταν η σύντροφος, η σύζυγος του Χειμωνά, η Πιττακή έχει παίξει εξαιρετικά σε όλα σχεδόν τα έργα της Αναγνωστάκη. Μετά, ανεβάζουμε τον «Άμλετ» στη μετάφραση του Γιώργου Χειμωνά, η μετάφραση του πάνω σε αυτό το κείμενο του Σαίξπηρ είναι ένα σπουδαίο έργο. Είμαι πολύ ευτυχής που μαζί με τον Γιάννη Λεοντάρη σκηνοθετούμε αυτό το έργο, με την ομάδα Κανιγκούντα, τον Γιάννη, την Μαρία Κεχαγιόγλου αλλά και τη Λυδία Φωτοπούλου που συμπράττει, θα ανεβάσουμε αυτήν την παράσταση στο Κάστρο της Καβάλας. Είναι σημαντικό για μας που θα ακουστεί ο λόγος του Χειμωνά, ο λόγος του Άμλετ εκεί. Επίσης, υπάρχουν δυο θεατρικοί μονόλογοι που γράφουν δυο Καβαλιώτες συγγραφείς, ο Κοσμάς Χαρπαντίδης «Ο Γιώργος Χειμωνάς περιηγείται στο Όρος Σύμβολο» και ο Διαμαντής Αξιώτης «Βασιλιάς της Ασίας», με την Μαρία Πρωτόπαπα και τον Θανάση Δήμου. Υπάρχει και ένα θεατρικό αναλόγιο, όπου ο Ευριπίδης Γαραντούδης που έχει ασχοληθεί με το έργο του Χειμωνά έκανε μια ανθολόγηση κειμένων του και η Εύα Στεφανή και οι Nova Melancholia φτιάχνουν ένα θέαμα στο Απεντομωτήριο, στο λιμάνι της Καβάλας. Είναι και μια παρουσίαση ενός βιβλίου του Γρηγόρη Πεντζίκη για τον Χειμωνά. Θα μιλήσουν για αυτό ο Δημήτρης Μαρωνίτης, ο Παρασκευάς Καρασούλος και η Γεωργία Τριανταφυλλίδη.
Το φεστιβάλ απλώνεται και φέτος σε πολλούς χώρους; Ναι. Με πολύ κόπο, θέλω να πω πόσο πολύ βοηθάνε ο δήμαρχος Καβάλας και Φιλίππων και οι τεχνικοί του ΔΗΠΕΘΕ Καβάλας, ξανακάνουμε αυτό το πείραμα και φέτος, σε πολλούς χώρους, στο Ιμαρέτ, στο Λιμάνι, στο Κάστρο, στην Παλιά Μουσική, στους κήπους, το θεατράκι του Μωχάμετ Άλη, στο παλιό αεροδρόμιο του Αμυγδαλεώνα, στο Forum, στις Κρηνίδες και φυσικά στο Αρχαίο Θέατρο Φιλίππων, όπου φέτος θα παίξουν μόνο παραστάσεις αρχαίου δράματος.
Και μια ειδική παράσταση για τον Εγγονόπουλο;
Ναι, η βασική ιδέα της παράστασης, οργανωμένης από το τμήμα Θεάτρου της Σχολής Καλών Τεχνών Θεσσαλονίκης στηρίζεται στο ζωγραφικό έργο του Εγγονόπουλου και τις επιστολές που έστελνε στη σύζυγό του Λένα, την εποχή που σκηνογραφούσε το έργο «Ιππόλυτος» σε σκηνοθεσία του Καραντινού, στο ΚΘΒΕ, το 1964. Είναι επιστολές που αν τις διαβάσει κανείς είναι σαν να μιλάει γι’ αυτά που ζούμε και σήμερα. Δημοσιογράφοι τοπικοί οι οποίοι λοιδορούσαν τον Εγγονόπουλο, αστειότητες, κάποιοι άνθρωποι που δεν είχαν την ικανότητα να αντιληφθούν ποιος ήταν ο Εγγονόπουλος και το έργο του.
Ποιες άλλες είναι οι αποκλειστικές παραγωγές του φεστιβάλ;Ο Ηλίας Παπαδημητρακόπουλος, από τους τελευταίους σπουδαίους πεζογράφους που έχουμε, έγραψε ένα κείμενο, το «Συγκοπή Πλατάνου», ειδικά για το φεστιβάλ και θα το αφηγηθεί ο Στέλιος Μάινας. Για όσους δεν το ξέρουν, ήταν στρατιωτικός γιατρός τη δεκαετία του ’60 στην Καβάλα, υπεύθυνος της Κινηματογραφικής Λέσχης της Καβάλας, σε δύσκολους καιρούς. Ανεβάζουμε και τον «Βορρά», όπου πέντε συγγραφείς με βόρεια καταγωγή, όπως ο Σερέφας, ο Φάις, ο Γρηγοριάδης, ο Αντώνης και ο Κωνσταντίνος Κούφαλης γράφουν κείμενα που θα παρουσιαστούν ειδικά στο φεστιβάλ.
Το φεστιβάλ δημιουργεί μια παρακαταθήκη παραγωγών, έργων και κειμένων που ανεβαίνουν και γράφονται ειδικά για αυτό; Ναι, αλλιώς είναι ψευδεπίγραφο. Ας το πούμε επιτέλους, φεστιβάλ δεν είναι «ανοίξαμε και σας περιμένουμε». Φεστιβάλ σημαίνει παράγουμε, παραγγέλνουμε, έρχονται πράγματα ειδικά για μάς, το κάθε πανηγύρι δεν είναι φεστιβάλ. Τα σοβαρά φεστιβάλ έχουν δικό τους ειδικό πρόγραμμα και πρόταση. Φαντάζεσαι το φεστιβάλ Αθηνών, ή της Αβινιόν ή του Εδιμβούργου να υποδέχονται μόνο έτοιμες εκδηλώσεις που περιοδεύουν; Εμείς φυσικά υπολειπόμεθα πολύ, πώς αλλιώς; Όταν το μπάτζετ του φεστιβάλ Αθηνών είναι 6,5 εκατομμύρια ευρώ και το δικό μας με το ζόρι 300.000. Τα πράγματα γίνονται με δυσκολίες με καθυστερήσεις. Ενώ η επαρχία έχει φοβερή δυναμική, επιμένω, οι παράγοντες, 95%, δεν έχουν καθόλου το μυαλό τους σε αυτά τα πράγματα, είναι αλλού ντ΄αλλού, γι’ αυτό έχει φτάσει η χώρα μας εδώ που έχει φτάσει. Φυσικά έχουμε ευθύνες κι εμείς, όπως υπάρχουν και λαμπρές εξαιρέσεις, οι δήμαρχοι Καβάλας και Φιλίππων είναι λαμπρές εξαιρέσεις, επιθυμούν να αλλάξουν πράγματα, δεν είναι εύκολο ούτε γι’ αυτούς. Ενώ ήθελαν πάρα πολύ δεν μπόρεσαν να αυτονομήσουν το φεστιβάλ.
Η περσινή επιτυχία του φεστιβάλ βοήθησε τη φετινή διοργάνωση; Η περσινή επιτυχία δυσκόλεψε το φετινό, γιατί στην πατρίδα μας όπως πάντα, είναι κάτι συνηθισμένο, όταν καταφέρνεις κάτι μεγαλώνουν τα εμπόδια μετά.
Γιατί;
Γιατί πραγματικά νομίζω οι άνθρωποι δεν αντέχουν, δεν αντέχουμε ίσως όλοι τη συνέχεια στο θετικό. Από το ποδόσφαιρο, μέχρι το χορό, την πολιτική, σαν κάτι να θέλει να πει η ζωή με αυτό.
Το έχεις ζήσει πολλές φορές αυτό;
Πάρα πολλές. Πλέον δεν απορώ. Έχω μάθει πια ότι παράγων σημαίνει εμπόδιο, ότι εμείς είμαστε εκεί για να ξεπερνάμε τα εμπόδια, αλλά και ότι υπάρχουν άνθρωποι που πραγματικά βοηθάνε, γιατί πέρσι ο κόσμος της Καβάλας αγκάλιασε το φεστιβάλ, με την παρουσία του, με το εισιτήριό του, πώς να το ξεχάσω αυτό; Και αυτό είναι το σημαντικό.
Δεν σου έλεγαν κάποιοι, μήπως σχεδιάζεις πρόγραμμα που «δεν θα το καταλάβει ο κόσμος»;
Κοίταξε, εγώ είμαι υπέρ των ρήξεων, ακόμα και κάθετες ρήξεις να κάνει κάποιος, δεν είμαι των μασημένων συνταγών, να κάνουμε μία από τα ίδια. Σε πόλεις μεγάλες όπως η Καβάλα, τα Γιάννενα, οι Σέρρες, και με μεγάλη δυναμική, οι παράγοντες 95% πραγματικά υποτιμούν τον τόπο τους. Ο κόσμος καταλαβαίνει και παρακαταλαβαίνει. Τι εννοούν δηλαδή, ότι η μάνα μου, η θεία μου, η γυναίκα μου, το παιδί μου είναι καθυστερημένοι λόγω τηλεόρασης; Αυτό λανθάνει; Αυτό θέλουν να πουν; Γιατί υποτιμούν τόσο πολύ τους δικούς τους ανθρώπους; Η Καβάλα αποδεικνύει ότι είναι μια πόλη που θέλει πολύ σπουδαία πράγματα. Και μακάρι να προχωρήσει.
Ιδιαίτερα στις φετινές ακόμα πιο δύσκολες οικονομικές συνθήκες, πώς μπορείς να είσαι πιο τολμηρός και πιο ανοικτός;
Φυγή προς τα εμπρός. Το ραντεβού με το πρόβλημα έχει τη λύση, πηγαίνουμε, μας περιμένει και η ανθοδέσμη του είναι η λύση του προβλήματος. Όταν πηγαίνεις με θάρρος όπως θα έλεγε και ο Άμλετ. Η συνείδηση σε κάνει δειλό, ο φόβος. Δεν φοβόμαστε, εξάλλου δεν έχουμε να χάσουμε τίποτα, έχουμε να κερδίσουμε πολλά και πέρσι κερδίσαμε πολλά. Καταλαβαίνω ότι κάποιοι άνθρωποι ενοχλούνται όταν προχωρούν τα πράγματα, τους χαλάς συνήθειες χρόνων, δεν λέω ότι αυτοί είναι χειρότεροι και οι καλύτεροι εμείς, κάθε άλλο. Πιστεύω ότι είναι μια μάχη της ζωής και θα καταλήξει με τρυφεράδα είτε εδώ είτε εκεί. Εμπιστεύομαι την απόφαση της ζωής, τις επιλογές της.

Η ιστοσελίδα του φεστιβαλ: http://www.philippifestival.gr/Default.aspx

«Tα παραμύθια κάνουν τα παιδιά να κοιμούνται και τους μεγάλους να ξυπνούν…»

Έτσι λενε τα Παιδια εν Δρασει και απο σήμερα πραγματοποιούν το φεστιβαλ "Ευχαριστούμε που Ενοχλείτε", για πέμπτη χρονια. Φετος στο χωρο του πρωην στρατοπεδου Παυλου Μελά, στην Σταυρούπολη. Σήμερα απο τις 6 το απόγευμα και αύριο απο τις 11 το πρωί. Η είσοδος του φεστιβαλ είναι ακριβώς απέναντι απο το δημαρχείο Σταυρούπολης.
Το αναλυτικό πρόγραμμα εδώ
(αξιζει να μπεις και σε αυτήν την σελίδα να δεις πώς θα μπορούσε να αξιοποιηθεί αυτός αλλα και αλλοι παρόμοιοι χωροι πρώην στρατοπεδων, αν όχι στο σύνολό τους, τουλάχιστον στην μεγαλύτερη έκτασή τους, συμπληρώνω)
Αυριο κόρη και μαμά θα είμαστε εκεί απο το πρωί.
Απο τις 11, χαριστικό παζαρι, μετα δραστηριότητες για παιδιά, παραμύθια με την Ανθη Θανου, παραστασεις με μαριονετες, κουκλοθεατρο, παιχνίδια, δημιουργικά εργαστηρια. Και μετα τις πέντε το πρόγραμμα συνεχίζεται με γκραφιτι, επιδείξεις Skate, BMX, εκθεσεις εικαστικων , κατασκευων, φωτογραφίας, μουσικές, συναυλίες και άλλα.
Αν εχεις έρθει έστω και μία φορα σε καποιο απο τα προηγούμενα φεστιβαλ ξερεις τι σε περιμένει. Αν παλι όχι ακόμη, δες όλο το πρόγραμμα και θα βρεθούμε εκεί.


Μια μικρή ιδεα απο τα δυο προηγούμενα φεστιβαλ που είχαν γίνει στο Παρκο του Ξαρχακου



Kαι αυτοί είναι οι Paranaue που θα παίξουν αύριο, τους πρωτοακουσα και εντυπωσιαστηκα, στο πρωτο ή δευτερο "Ευχαριστουμε που ενοχλείτε", στην πλατεία Ναυαρίνου ήταν, εχουν τρομερή ενεργεια.

"Εμείς πότε με το καλό;"

Στην ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ, στις 19 Σεπτεμβρίου, υπήρχε αυτό το κομμάτι της Βένας Γεωργακοπούλου :
"Ο Καραφίλ Σένα είναι Αλβανός. Περήφανος για την εθνικότητά του, ποτέ δεν την έκρυψε ακόμα και στις δύσκολες εποχές που οι κλούβες τους μάζευαν από τους δρόμους. Ζει εδώ από το 1993, τα δύο παιδιά του πάνε στο πανεπιστήμιο και θεωρεί τα Εξάρχεια πατρίδα του. Δουλεύει, άλλωστε, στο γνωστό εστιατόριο «Γιάντες» ως σερβιτόρος.
Πάνω απ' όλα, όμως, είναι ένας καλός ηθοποιός. Εχει παίξει σε πέντε ταινίες, από το ιστορικό «Μιρουπάφσιμ» των Κόρρα-Βούπουρα και το «Μπραζιλέρο» του Σωτήρη Γκορίτσα μέχρι τον «Ομηρο» του Κωνσταντίνου Γιάνναρη. Εχει συμμετάσχει και σε παραστάσεις, όπως τους «Εμιγκρέδες» του Μρόζεκ που ανέβασε ο συμπατριώτης του Λαέρτης Βασιλείου στα αλβανικά στο Θέατρο του Νέου Κόσμου και στο «Τους τα λέει ο Θεός» του Σωτήρη Δημητρίου, που σκηνοθέτησε πέρυσι στο Φεστιβάλ Αθηνών ο Νίκος Αρβανίτης.Δεν του πάνε όλα περίφημα; Κι όμως τον ακούω να μου λέει: «Εκεί που νόμιζα ότι κάπου είχα φτάσει, μου είπαν "μέχρις εδώ μάγκα"». Εμαθε ότι, αν και πρωταγωνιστεί στην ταινία του Βασίλη Ντούρου «Το βουνό μπροστά», δεν μπορεί να είναι υποψήφιος για το Κρατικό Βραβείο α' ανδρικού ρόλου, επειδή δεν είναι «ημεδάπος», όπως ορίζει ο νόμος Βενιζέλου.Τι περίεργο. Ο Καραφίλ πικραμένος είναι, όχι θυμωμένος. «Σέβομαι», μου λέει τον νόμο. Το ίδιο όπως σέβεται και αγαπάει την Ελλάδα. Τι να του πω; Οτι ακόμα και να αλλάξει ο νόμος σύμφωνα με τις προτάσεις της Επιτροπής Γαβρά, η οποία όπου «ημεδαπός» βάζει «Ευρωπαίος», πάλι αυτός δεν θα μπορεί να διεκδικήσει το βραβείο; Οτι θα μπορεί να το πάρει τυχών Βέλγος ηθοποιός, που θα 'ρθει για λίγες εβδομάδες να παίξει σε ελληνική ταινία και όχι αυτός που η Ελλάδα είναι το σπίτι του;Εχει άραγε την ευαισθησία και την ευφυΐα το υπουργείο Πολιτισμού, τώρα που ξεκίνησε η αναμόρφωση του κινηματογραφικού θεσμικού πλαισίου, να αντιμετωπίσει και αυτές τις περιπτώσεις; Τα κινηματογραφικά βραβεία στην υπόλοιπη Ευρώπη δέχονται τους δικούς τους Καραφίλ. Εμείς πότε με το καλό;"

Ανάλογο κομμάτι, του Παυλου Κάγιου, είχαν τα ΝΕΑ της Παρασκευής, Ένα «βουνό» κλείνει τον δρόμο για τις υποψηφιότητες

Στην ίδια εφημερίδα, στο φύλλο του Σαββάτου, διάβασα αυτήν την επιστολή του Γιώργου Νταλαρα:
"Ακούνε καλά τ΄ αυτιά μας; Μάλλον ναι. Δυστυχώς. Γιατί ήδη οι ωτοβλεψίες αναφέρθηκαν σε αυτό το θέμα με αφορμή τον αποκλεισμό της υποψηφιότητας του ηθοποιού Καραφίλ Σένα. Στην ίδια ταινία του Βασίλη Ντούρου, «Το βουνό μπροστά», μουσική έχει γράψει ο συνθέτης Ντάσο Κούρτη, συνάδελφος μουσικός και μάλιστα εξαιρετικός. Ο Ντάσο ζει και εργάζεται νόμιμα στην Ελλάδα πάνω από δεκαπέντε χρόνια. Παντρεύτηκε εδώ, έκανε οικογένεια και φορολογείται σαν Έλληνας πολίτης. Πριν από λίγες μέρες τού ανακοινώθηκε τηλεφωνικά ότι ναι μεν η ταινία συμμετέχει επίσημα στο Φεστιβάλ, η μουσική του όμως δεν μπορεί να είναι υποψήφια για Κρατικό Βραβείο, γιατί ο συνθέτης δεν είναι Έλληνας, βάσει νομοθετημένης απόφασης! Αυτό στην Ελλάδα της Ευρώπης του 2008 μάς προσβάλλει όλους σαν κοινωνία. Τέτοιου είδους αποκλεισμοί είναι επιεικώς ενδείξεις οπισθοδρόμησης, συντηρητισμού και μικροψυχίας το λιγότερο. Και το περισσότερο, επικίνδυνοι. Ίσως μερικές χιλιάδες e-mail από απλούς πολίτες στο υπουργείο Πολιτισμού θα βοηθούσαν να αρθεί αυτή η απαράδεκτη και αναχρονιστική απαγόρευση."

Ένα βουνό ακόμα. Θα πούμε, θα γράψουμε, θα κάνουμε κάτι; Θα αλλάξουμε;
"Πότε με το καλό;"