ξενάγηση, φωτογραφία, βιβλίο, Θεσσαλονίκη

Για την ξενάγηση της Κυριακής 
που έρχεται. 
Τα λέγαμε αναλυτικά εδώ, "καινουρια καλημεροσυνάντηση σε δυο εκθεσεις"
Δυο εκθέσεις φωτογραφίας ετοιμαζόμαστε να επισκεφθούμε την Κυριακή που μας έρχεται, 15 Μαΐου. Οι ξεναγήσεις θα ξεκινήσουν στις 11 το πρωί, θα μπορούμε να είμαστε εξήντα από την παρέα της Καλημέρας σε αυτήν, υπάρχουν ήδη συμμετοχές, και μέχρι την Πέμπτη  το μεσημέρι θα πρέπει να συμπληρωθούν και να σιγουρευτούν όλες οι συμμετοχές σας. Δηλώνετε ενδιαφερον με όλους τους τρόπους που ξέρετε, μέσω του blog (με όνομα και τουλαχιστον e mail αν όχι τηλέφωνο), με e mail (kalimera958@yahoo.gr & kalimera958fm@gmail.com, ονοματεπώνυμο και τηλέφωνο εδώ οπωσδήποτε), με sms και τηλεφωνικά αύριο κατά τη διάρκεια της εκπομπής.   
Οι εκθέσεις παρουσιάζονται στο Πολιτιστικό Κέντρο του ΜΙΕΤ Θεσσαλονίκης, Β.Όλγας 108.

Για την Έκθεση Βιβλίου 
θα σας γράψω αναλυτικά, τώρα δεν προλαβαίνω και είναι πολλά αυτά που θέλω να σας πω.


Ένα μικρό βίντεο όμως προλαβαίνω να το μοιραστούμε. Κάθε φορά που διαφημίζεται ένα νέο τεχνολογικό προϊόν προβάλλονται τα πλεονεκτήματα του, όσα χαρακτηριστικά του το κάνουν να υπερτερεί απο τα προηγούμενα μοντελα, έτσι δεν είναι; Ένα ευρηματικό μυαλό από την Ισπανία δείτε πώς παρουσιάζει ένα προϊόν που υπάρχει από τον 15ο αι.:
(το βίντεο μεταγλώττισε και παρουσίασε την Κυριακή στην Εκθεση Βιβλίου, σε συζήτηση - στο πλαίσιο της θεματικής "Βιβλίο και Εκπαίδευση"- με θέμα"Το διαδίκτυο και οι έφηβοι", ο Αντώνης Μαυρομάτης, υπεύθυνος Νέων Τεχνολογιών των Εκπαιδευτηρίων Μαντουλίδη)







και,
τα λέγαμε και τότε,
μπορεί να μην είμαστε κάθε μέρα έτσι,
όμως στις 29 Απριλίου 2011 έτσι ήμασταν:





Θεσσαλονίκη, υποψήφια Ευρωπαϊκή Πρωτεύουσα Νεολαίας 2014

καινουρια καλημεροσυνάντηση σε δυο εκθεσεις

Καινούρια καλημεροσυνάντηση.
Αυτή τη φορα λεω να επισκεφτούμε, για πρώτη φορα, το Πολιτιστικό Κέντρο Θεσσαλονίκης του Μορφωτικού Ιδρύματος Θεσσαλονίκης, όπου παρουσιάζονται δύο πολύ ενδιαφερουσες εκθέσεις.

Η έκθεση «Ψήγματα μνήμης. Φωτογραφίες 1936-2000» με φωτογραφίες του Κλείτου Κύρου.
Η έκθεση παρουσιάζεται στο πλαίσιο μιας σειράς εκδηλώσεων που διοργανώνει το ΜΙΕΤ στη μνήμη του Κλείτου Κύρου, οι οποίες πραγματοποιούνται με την ευκαιρία της μεταστέγασης του Ελληνικού Λογοτεχνικού και Ιστορικού Αρχείου (ΕΛΙΑ) στη Βίλα Καπαντζή, έδρα του Πολιτιστικού Κέντρου Θεσσαλονίκης του ΜΙΕΤ.
Η έκθεση περιλαμβάνει φωτογραφίες από το φωτογραφικό αρχείο του Κύρου, το οποίο ανήκει στο ΕΛΙΑ –ΜΙΕΤ και περιλαμβάνει περισσότερα από 10.000 αρνητικά, 1380 slides, χιλιάδες τυπώματα μικρών κυρίως διαστάσεων και δύο λευκώματα, παραγωγή μίας φωτογραφικής δραστηριότητας που ξεκίνησε στον Μεσοπόλεμο και συνεχίστηκε μέχρι τα τελευταία χρόνια του.
Πέντε χρόνια μετά το θάνατο του Θεσσαλονικιού ποιητή, η έκθεση έρχεται να μας γνωρίσει μία ακόμα πλευρά της πολυσχιδούς δραστηριότητάς του. Την ενασχόλησή του με τη φωτογραφία από τα εφηβικά ακόμη χρόνια του. Ο ίδιος γράφει στο αυτοβιογραφικό του κείμενο Οπισθοδρομήσεις. Αναδρομή ζωής (Εκδ. 'Αγρα): «Τι να πω για τα διάφορα πάθη που με κατείχαν μια ολόκληρη ζωή! Για το πάθος που είχα για τη φωτογραφία από τα δεκαπέντε μου, που με καταδίωκε όπου κι αν πήγαινα».

Άνω Πόλη Θεσσαλονίκης, 1956

Τη φωτογραφική ματιά του Κύρου την ελκύουν έντονα τοπία και μνημεία, περίεργα στιγμιότυπα, καθώς και ορισμένες σταθερές θεματικές: καρνάγια, βάρκες και ψαράδες, στέγες, δέντρα και βράχια. Φωτογράφισε συστηματικά τη Φιλιώ αλλά και τα παιδιά τους. Φαίνεται να εμπνέεται περισσότερο από εικόνες του φυσικού περιβάλλοντος, από την ύπαιθρο πάρα από το αστικό τοπίο, τουλάχιστον όταν φωτογραφίζει εντός της ελληνικής επικράτειας. Δεινός περιπατητής και περιηγητής από τα εφηβικά του χρόνια, ταξίδεψε πολύ από τα τέλη της δεκαετίας του 1950 κι έπειτα, καταγράφοντας εικόνες μιας χώρας που δεν την έχει κατακλύσει ακόμη ο μαζικός τουρισμός. Στα τεκμήρια του αρχείου κυριαρχούν λήψεις της ευρύτερης μακεδονικής χώρας (Χαλκιδική, Πιερία, Καστοριά, Καβάλα) και έπονται φωτογραφίες από νησιά του Αιγαίου (κυρίως Κυκλάδες και Σποράδες) και τη Θεσσαλία (Πήλιο, Μετέωρα). Σώζονται ακόμη αρκετές φωτογραφίες από ταξίδια στο εξωτερικό, κυρίως σε ευρωπαϊκές πόλεις (Λονδίνο, Παρίσι, Βουδαπέστη, Βιέννη, Ρώμη). Η σχέση του Κύρου με τη Θεσσαλονίκη και ο δεσμός του με τη γειτονιά του αποτυπώνονται εν μέρει στο φωτογραφικό του αρχείο. Απαντώνται συχνά φωτογραφίες που αποτυπώνουν τις πίσω, παραθαλάσσιες, αυλές των σπιτιών της Βασιλίσσης Όλγας καθώς και πιο πρόσφατες λήψεις της νέας παραλίας. Καταγράφονται ακόμη φωτογραφικά τεκμήρια μιας πόλης που αλλάζει, όπως φωτογραφία της εντός των τειχών 'Ανω Πόλης τραβηγμένη από την κεντρική πύλη της Ακρόπολης τη δεκαετία του 1940 και η ίδια λήψη ορισμένα χρόνια αργότερα. Διακριτή ενότητα μπορούν να θεωρηθούν και οι φωτογραφίες του Κύρου από τα ταξίδια του στο 'Αγιον Όρος.

Νέα Παραλία Θεσσαλονίκης, 1966

Ο Κύρου φωτογράφιζε συχνά γκράφιτι, συνθήματα τοίχων και επιγραφές. Στις φωτογραφίες αυτές συνήθως αναζητεί το ευτράπελο, το ευφάνταστο και συχνά το ανορθόγραφο. Μια παρόμοια, εύθυμη διάθεση εισχωρεί συχνά σε πορτραίτα φίλων του αλλά και σε αυτοπορτραίτα του, φωτογραφίες που αποκαλύπτουν άνθρωπο με χιούμορ και διάθεση για σάτιρα, χαρακτηριστικά γνώριμα στους οικείους του αλλά άγνωστα στο αναγνωστικό του κοινό, το οποίο ωστόσο μπορεί να έχει ήδη αντιληφθεί μία πλευρά της σχέσης του ποιητή με τη φωτογραφία μέσω του έργου του Κύρου.


Βιογραφικό του Κλείτου Κύρου

Ο Κλείτος-Δημήτριος Κύρου (1921 - 2006) γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη. Φοίτησε στο κολλέγιο Ανατόλια και σπούδασε στη Νομική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Εργάστηκε για πολλά χρόνια στον τραπεζικό τομέα.
Στη λογοτεχνία εμφανίστηκε το 1944 από το φοιτητικό περιοδικό Ξεκίνημα, αρχικά με μεταφράσεις ξένων ποιητών. Το 1949 εξέδωσε την πρώτη του ποιητική συλλογή με τίτλο Αναζήτηση, Αναμνήσεις μιας αμφίβολης εποχής. Συνεργάστηκε με πλήθος περιοδικών. Το σύνολο της ποιητικής του δουλειάς εκδόθηκε στη συλλογή Εν όλω, Συγκομιδή 1943-1997, 'Αγρα, Αθήνα 1997. Το 1988 του απονεμήθηκε το Β΄ Κρατικό Βραβείο Ποίησης για τη συλλογή Τα πουλιά και η αφύπνιση, Νεφέλη, Αθήνα 1987, το οποίο όμως αποποιήθηκε. Το 2005 η Ακαδημία Αθηνών του απένειμε για το σύνολο του ποιητικού του έργου το βραβείο Ουράνη. Ποιήματά του μεταφράστηκαν στα αγγλικά, γαλλικά, ιταλικά, ισπανικά, ρωσικά, πολωνικά, βουλγαρικά και αραβικά.
Ο Κύρου ασχολήθηκε εκτεταμένα με τη μετάφραση, κυρίως ποίησης αλλά και θεάτρου. Τιμήθηκε με το βραβείο της Ελληνικής Εταιρίας Μεταφραστών για τη μετάφραση του έργου του Κρίστοφερ Μάρλοου, Δόκτωρ Φάουστους, 'Αγρα, Αθήνα 1990 και με το κρατικό βραβείο μετάφρασης για τη μετάφραση του έργου του Π. Μ Σέλλεϋ, Οι Τσέντσι, 'Αγρα, Αθήνα 1993.
Ο Κύρου ασχολήθηκε ακόμη με το κολάζ και την κριτική του κινηματογράφου.




Και, στον ίδιο χώρο, η έκθεση «Η Παπαμάρκου και τα πέριξ [1979-2010]» του Άρι Γεωργίου.
Η οδός Παπαμάρκου είναι ένας μικρός δρόμος στην καρδιά της περιοχής που παλαιότερα ήταν γνωστή με το όνομα Μπαζάρ και σήμερα ως Πλατεία 'Αθωνος, με τα διώροφα κτίσματα της δεκαετίας του ‘20. Η σχέση του Γεωργίου με την Παπαμάρκου και τα πέριξ ξεκίνησε από τα παιδικά του χρόνια, όταν σε ηλικία δώδεκα χρονών μετακόμισε με την οικογένειά του στην οδό Ερμού 69. Ο ίδιος αναφέρει σχετικά, σε κείμενό του στην ομότιτλη έκδοση, «Η πραγματική μου εξοικείωση επήλθε εξαιτίας της φωτογραφίας. […] Οι επισκέψεις μου στην Παπαμάρκου και στα πέριξ δεν μπορούν καν να θεωρηθούν επισκέψεις. Ο βαθμός της γειτονίας ήταν τέτοιος που δεν απαιτούσε μετακίνηση. Δεν ήταν προορισμός, ήταν καθημερινότητα».
Στην έκθεση μπορούμε να δούμε φωτογραφίες τραβηγμένες απο το 1989 όταν ο 'Αρις Γεωργίου εκανε την πρώτη του φωτογράφηση στην περιοχή αυτή δημιουργώντας είκοσι επτά ασπρόμαυρα πορτραίτα τεχνιτών και εμπόρων που εργαζονταν και είχαν εκεί τα εργαστήρια και τα μαγαζιά τους.

Αλέκος Κοντός, μαγειρείο. Δραγούμη 24, Φεβρουάριος 1979

Το 1990 και το 1996 επεστρεψε στα ίδια μερη φωτογραφίζοντας εικόνες της περιοχής, τα ίδια ή διαφορετικά στην θεση τους πρόσωπα, τα ίδια τοπία διαφορετικά, ουσιαστικά την πόλη που αλλαζε ή είχε αρκετα κιόλας αλλαξει.
Η τελευταία, έγχρωμη πια φωτογραφική επίσκεψη στην πλατεία εγινε το 2009-10.

Σταύρος Τσαβδαρίδης, ξυλοτορναδόρος. Παπαμάρκου 38, Δεκέμβριος 1996

Βιογραφικό Άρι Γεωργίου

O 'Αρις Γεωργίου γεννήθηκε στις 4 Δεκεμβρίου 1951 στη Θεσσαλονίκη. Σπούδασε αρχιτεκτονική στο Montpellier της Γαλλίας όπου πήρε και το μεταπτυχιακό δίπλωμα D.E.A. πολεοδομίας. Επέστρεψε στη Θεσσαλονίκη το 1978 και αρχικά ασχολήθηκε με μετα-φράσεις ενώ την εξαετία 1979-1985 υπήρξε συνεργάτης του ραδιοφώνου με προγράμματα για την τέχνη. Από το 1977 εκθέτει ζωγραφική και φωτογραφία σε πλήθος ατομικών και ομαδικών εκθέσεων στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Το 1984 ήταν ιδρυτικό στέλεχος του PARALLAXIS που τον Mάιο του 1985 διοργάνωσε τις πρώτες διεθνείς εκδηλώσεις φωτο-γραφίας στην Ελλάδα. Τον Φεβρουάριο του 1988 ήταν ο εμπνευστής και έκτοτε επί δεκαπενταετία διοργανωτής της Φωτογραφικής Συγκυρίας, του ετήσιου διεθνούς φεστιβάλ φωτογραφίας στη Θεσσαλονίκη. Ως συνεργάτης του περιοδικού Eντευκτήριο εγκαινίασε το ένθετο Camera Obscura που έχει παρουσιάσει ως τώρα περισσότερα από 80 πορτφόλιο φωτογράφων. Το διάστημα 1998-2002 διετέλεσε πρώτος διευθυντής του Μουσείου Φωτογραφίας Θεσσαλονίκης. Δημοσίευσε εργασίες του σε πολλά έντυπα και περιοδικά και πλήθος μονογραφιών και καταλόγων. Αντικείμενο της επαγγελματικής του δραστηριότητας αποτελεί η αρχιτεκτονική και, σε σημαντικό βαθμό, οι γραφικές τέχνες συνήθως όταν άπτονται πολιτιστικού ενδιαφέροντος.



Πρόσωπα, τοπία, εικόνες, όψεις της πόλης της Θεσσαλονίκης και των ανθρωπων της. Αυτα και άλλα πολλά απαθανάτισαν με τον φακό τους οι δύο φωτογράφοι και θα μπορούσαμε παρεα μαζί να τα ανακαλύψουμε επισκεπτόμενοι τις δύο εκθέσεις.

Οι εκθέσεις θα είναι ανοιχτες μέχρι τις 29 Μαϊου και η δικιά μας επίσκεψη θα πραγματοποιηθεί σε ημερομηνία που θα ανακοινωθεί και στην εκπομπή και στο blog τις επόμενες μέρες μαζί με όλες τις επιπλέον λεπτομέρειες και πληροφορίες για αυτήν μας την δραστηριότητα της καλημεροπαρέας.
Αν θελετε και μπορείτε (κυρίως με την έννοια ότι θα μπορείτε να είστε στην επισκεψή μας όποτε κι αν αυτή οριστεί) υπαρχει η δυνατότητα να δηλώσετε απο τωρα τη συμμετοχή σας με όλους τους τρόπους επικοινωνίας που γνωρίζετε ήδη (με sms και τηλεφωνικά κατα τη διαρκεια της εκπομπής, με e mail τις υπόλοιπες ώρες)


Χρησιμες πληροφορίες για τις εκθέσεις
Χώρος: Πολιτιστικό Κέντρο Θεσσαλονίκης του Μ.Ι.Ε.Τ.  (Βίλα Καπαντζή - Βασιλίσσης Όλγας 108)
Ώρες λειτουργίας: Τρίτη, Τετάρτη, Πέμπτη, Σάββατο και Κυριακή 10:00 - 18:00,
Παρασκευή 10:00 - 14:00 και 18:00 - 21:00
(Δευτέρα κλειστά)

Άντε να διαλέξεις, εύκολο είναι;

Τι να διαλέξω; 

Θα σου πω τι εννοώ, αλλά, η πρώτη πρώτη φράση σήμερα, ό,τι κι αν γράψω μετά, είναι για τη μικρή μου αδελφή, την Ιωάννα, που έχει σήμερα τα γενέθλιά της. Χρόνια πολλά αδελφούλα, και πολλά και καλά. Να είσαι πάντα τόσο δυναμική, αισιόδοξη, δυνατή και κεφάτη όσο τώρα. Να γελάς, να ζεις δυνατά, να ονειρεύεσαι πάντα και να είμαστε μαζί πολλά πολλά πολλά χρόνια ακόμη.

Τώρα μπορεί να γελάσεις αλλά αυτή η ζωγραφιά μου θύμισε -λίγο, το παραδέχομαι- ένα κάδρο που είχαμε στο σαλόνι όταν είμαστε μικρές. Εκείνη η ζωγραφιά είχε χρώματα πιο μουντά βέβαια- μη σχολιάσεις τίποτα, κάηκες!- αυτή εδώ έχει ολοζώντανα και ανοιξιάτικα, νομίζω σου ταιριάζουν πιο πολύ. 

Tώρα, τι σημαίνει ο τίτλος της ανάρτησης; 

Αναφέρεται σε εκδηλώσεις που συμβαίνουν την Κυριακή που μας έρχεται, 10 Απριλίου 2011. 

Όλες σε μια μέρα.

Τι θα διαλέξουμε μαμά και κόρη; Θα σας πούμε τι διαλέξαμε τη Δευτέρα.

Εσύ, τι θα διάλεγες;

Τα «Παιδιά Εν Δράσει» στην αρχή της άνοιξης «παρκάρουν» στα πάρκα της πόλης! Πριν ένα χρόνο μεταμόρφωσαν ένα εγκαταλειμμένο οικόπεδο στην περιοχή της Ροτόντας σε ένα πάρκο, σε έναν χώρο χρηστικό και ζωντανό, σε χώρο πρασίνου, κοινωνικής συναναστροφής και παιχνιδιού για τα παιδιά.

Έτσι και φέτος μας προσκαλούν στον ίδιο χώρο, στο πάρκο που βρίσκεται μεταξύ Ροτόντας και Μελενίκου, αυτήν την Κυριακή, 10 Απριλίου, από τις 8:30 το πρωί για να φροντίσουμε το πάρκο. Θα φυτεψουμε λουλούδια και βότανα, θα κατασκευάσουμε νέα παιχνίδια για τα παιδιά., και θα παίξουμε, μικροί και μεγάλοι.  Και μετα το τέλος της ανάπλασης θα στηθεί ένα μεγάλο πικ-νικ στο χώρο του πάρκου. Ροτόντας, πάμε για το Πάρκο.

Εκεί κοντά, στο Τελλόγλειο (Αγ.Δημητρίου 159Α), στις 12 το μεσημέρι, η Ανθή Θάνου θα αφηγηθεί παραμύθια για το γλυκό και τ' αλμυρό νερό, με τσάρους, θεριά, τελώνια, γέροι, γριές και τη σοφή Βασίλισσα, σε φουρτουνιασμένες θάλασσες και στα ήσυχα νερά των γαλάζιων λιμνών.
Στα πέρατα του κόσμου στο τρισδέκατο βασίλειο μια φορά κι έναν καιρό την Ανθή θα συνοδεύσει μουσικά ο Παναγιώτης Κούλελης με ούτι, κιθάρα, νέι και μικρά κρουστά οργανάκια. 

Παραλληλα, σε αλλο χώρο του Τελλογλείου, η ομάδα «Μίνθη» παρουσιάζει ένα παραδοσιακό παραμύθι της Δ. Αφρικής μεταφρασμένο από τον Michel Ocelot. Το παραμύθι «Κιρικού και Καραμπά» απευθύνεται σε μικρούς και μεγάλους. Ο Κιρικού ένα μικρόσωμο αγόρι οπλισμένο μόνο με τη θέλησή του και το κουράγιο του αναλαμβάνει να σώσει το χωριό του από την κακιά μάγισσα Καραμπά. Το έργο παρουσιάζεται με αφήγηση, παραδοσιακούς αφρικάνικους χορούς και κρουστά. Η ιδέα, η επιμελεια κειμενων και η χορογραφία είναι της Ολυμπίας Παπαδημητρίου. Η σκηνογραφία του Σπύρου Διβόλη, η ενδυματολογική επιμέλεια της Σάσας Κουτσουδάκη. Κρουστα παίζει ο Ντίνος Μάνος, χορευουν οι Σάσα Κουτσουδάκη, Τόνια Λυσίτση, Μαρία Νικολούζου, Χρήστος Παπαδημητρίου, Ολυμπία Παπαδημητρίου.

Λίγο πιο νότια, κοντα στη θαλασσα, στο Μουσείο Βυζαντινού Πολιτισμού, Μουσείο Βυζαντινού Πολιτισμού, στο πλαίσιο του προγράμματος "Κυριακές στο Μουσείο Βυζαντινού Πολιτισμού", η ομάδα Gamecraft, πραγματοποιεί ένα παιχνίδι ρόλων με τίτλο «Το χαμένο χρυσόβουλο», ενα παιχνίδι περιπετειας στους χωρους του Μουσείου.

Το παιχνίδι το εχουμε παίξει, θυμάσαι;

Aυτά είναι; Όχι βέβαια!

Την ίδια μέρα η Στεφανία Βελδεμίρη (μόλις σήμερα είδα ότι η Στεφανία έχει blog) στο Partizan, Bαλαωρίτου 29, παρουσιαζει ζωγραφιές  Αν είμαστε εκεί στις  12.30 το μεσημέρι, θα δούμε ζωγραφιές της Στεφανίας που έγιναν παραμύθια από τον Κώστα Στοφόρο, θα ακούσουμε παραμύθια που εγιναν ζωγραφιές. 

Το κόκκινο, το κίτρινο, το πορτοκαλί και το λευκό παραμύθι, θα αφηγηθούν η Χαρά Τσιαουσίδου, η Θεοδοσία Καραγιάννη, και ο Κώστας Στοφόρος. Τα παραμύθια θα κανουν μουσική η Ιφιγένεια Σιωζοπούλου και μικροί μαθητές της, με κρουστά και ιδιόφωνο.

Δεν είναι λίγα, είναι δύσκολο να διαλέξεις είναι η αλήθεια αλλά καλύτερα να έχουμε δίλημμα πού θα πάμε παρά να μην έχουμε πού να πάμε, έτσι δεν είναι;

ΚΟΘ Underground

Έλεγα το πρωί με λίγα λόγια στην εκπομπή, πιο αναλυτικά, τώρα, στο blog.

Ο Σύλλογος Μονίμων Υπαλλήλων της Κρατικής Ορχήστρας Θεσσαλονίκης προκηρύσσει καλλιτεχνικό διαγωνισμό αφίσας με θέμα «Κ.Ο.Θ. Underground». Αυτός είναι κι ο τίτλος του πρώτου φεστιβάλ ελεύθερης έκφρασης και δημιουργίας που οργανώνει ο σύλλογος το Σεπτέμβριο του 2010. Σκοπός του φεστιβάλ είναι η ανάδειξη της “underground”, της αθέατης και όχι συμβατικής, διάστασης μιας συμφωνικής ορχήστρας μέσω της παρουσίασης των ατομικών δεξιοτήτων, των αναζητήσεων και της προσωπικότητας των μελών. Στόχος είναι να γίνει η ορχήστρα κι η συμφωνική μουσική οικεία στον καθένα.
Πάρτε πάσα και δημιουργείστε! Targetgroup ηλικίες 18-30.Με χιούμορ, έξυπνες ιδέες, ανατρεπτικά, πρωτότυπα «ψήστε» τον κόσμο να έρθει κοντά μας! Η συμφωνική μουσική είναι μια απόλαυση που πρέπει και μπορεί να τη ζήσει ο καθένας! Ελάτε να μας γνωρίσετε!
Τα επιλεγμένα έργα θα εκτεθούν στο πλαίσιο του φεστιβάλ και θα προβληθούν μελλοντικά, ως εικαστικές προτάσεις μέσα σε έντυπα της Κ.Ο.Θ. και του Ε.Τ.Ο.Σ. της Κ.Ο.Θ..
Η επιλογή των έργων θα πραγματοποιηθεί από την οργανωτική επιτροπή του «ΚΟΘ underground» και δύο αναγνωρισμένους εικαστικούς καλλιτέχνες της πόλης.
Στο διαγωνισμό μπορούν να συμμετέχουν, με ένα ή δύο έργα, καλλιτέχνες ηλικίας άνω των 20 χρόνων, μεμονωμένα καθώς και ομάδες ή εταιρείες, με τα ονόματα των ατόμων που συμμετέχουν στην ομάδα ή με το όνομα της ομάδας που έχουν σχηματίσει.
Η τεχνική που θα χρησιμοποιηθεί είναι ελεύθερη (γραφιστική σύνθεση, τυπογραφία, ζωγραφική, illustration, φωτογραφία, κολάζ, κόμικ κλπ.).
Τα στοιχεία που πρέπει να αναγράφονται στην αφίσα είναι καθαρά δημιουργική επιλογή του διαγωνιζόμενου.
Τα διαγωνιζόμενα έργα θα πρέπει να έχουν διάσταση 50εκ x 70εκ και να αποσταλούν σε ηλεκτρονικό αρχείο jpeg, ανάλυση 150 dpi, τετραχρωμία( CMYK).
Οι διαγωνιζόμενοι μπορούν να αποστείλουν τα έργα τους, μαζί με τα στοιχεία τους μέσω e-mail στην ηλεκτρονική διεύθυνση smykoth@gmail.com
Οι συμμετοχές θα γίνονται δεκτές μέχρι και τις 10 Αυγούστου 2010.
Διαβάστε οπωσδήποτε τους όρους του διαγωνισμού αν σας ενδιαφερει, για να είστε σίγουροι ότι τους αποδεχεστε, εδώ

Περισσότερες πληροφορίες:
Φορέας Διοργάνωσης:

Σύλλογος Μονίμων Υπαλλήλων της Κρατικής Ορχήστρας Θεσσαλονίκης

Συνεργαζόμενος φορέας:
Κ.Ο.Θ.

Πληροφορίες:
Χαράλαμπος Χειμαριός 6984632244
Αντώνης Σουσάμογλου 6942847601

Γι' αυτό μου αρεσουν τα Παιδια Εν Δρασει.

Γιατί μου αρεσουν οι άνθρωποι που κάνουν. Πραξεις, χρήσιμες, αποτελεσματικές, με κέφι και έμπνευση.
Και τα Παιδιά Εν Δράσει κάνουν αυτό ακριβώς που λέει το όνομά τους. Δρασεις, όπως αυτή, προχθες. ΡοτόνταS πας στην πόλη

Το Σαββατο στο πλαισιο του Thessaloniki Urban Festival (τα λεγαμε κι εδώ) τα Παιδια Εν Δρασει, από το πρωί ασχολήθηκαν με την αναπλαση ενός αναξιοποιητου οικοπεδου πίσω απο τη Ροτόντα.
Οι φωτογραφίες που θα δεις είναι τραβηγμένες σε διάφορες φάσεις της ανάπλασης, και μία απεικονίζει το πάρκο την επόμενη ημέρα. Κανονικά θα έπρεπε να είμαι εκεί και το ήθελα πολύ αλλα δεν ήμουν, αμα παρει είδηση η Σαββίνα τι κάνατε ποιος με γλυτώνει! Την επόμενη φορα θα είμαι όμως. Δεν ξεχναω και το "Ευχαριστούμε Που Ενοχλείτε", ερχεται σε λίγες μέρες κι εκεί θα χρειστείτε πολλα χερια για βοήθεια και πολλά πόδια για χορό, ελπίζω.








Όπως μου είπαν τα παιδιά που δούλεψαν για αυτό, "αρχική ιδέα και στόχος ήταν να δείξουμε πως σε μία μέρα, μπορεί κάτι παρατημένο να γίνει πιο όμορφο και ζωτικό (σε λίγο καιρό θα έχουμε και το βιντεάκι του εγχειρήματος), σε δεύτερη φάση ήταν η δημιουργία μιας εστίας πράσινου στο κέντρο της πόλης, αλλά και χρηστικού..."
"...το επόμενο πρωινό διαπιστώσαμε πως τα παιδιά της γειτονιάς, το βρήκαν σαν ένα νέο παιχνίδι προς ανακάλυψη, στο οποίο βοήθησαν κάποιες κατασκευές που τοποθετήσαμε στο χώρο."

Thessaloniki Urban Festival

ή αλλιώς Φεστιβάλ Δημόσιου Χώρου, στην Θεσσαλονίκη. Αύριο απο τις 11 το πρωί έως τις 11 το βραδυ, μουσική, θέατρο, χορός, ποίηση, παιχνίδι, φωτογραφία, εικαστικά, εγκαταστάσεις, περφόρμανς, αρχιτεκτονική, προβολές, breakdancers, τσίρκο, κεραμική, οικολογία, προϊόντα βιολογικής καλλιέργειας, bazaar ρούχων και αντικειμένων, διασώστες, αναπλάσεις, πικνίκ στο γρασίδι και άλλες εκδηλώσεις παραδοσιακής και σύγχρονης δημιουργίας αλλά και χρηστικής αξίας θα μεταμορφώσουν το κεντρο της Θεσσαλονίκης και συγκεκριμένα τον άξονα του πεζόδρομου της Δ. Γούναρη από τη θάλασσα ως τη Ροτόντα και παράπλευρους χώρους όπως την πλ. Ναυαρίνου, τις οδούς Ζεύξιδος, Ικτίνου κ.ά.
Οι δημόσιοι χώροι μπορούν να αλλαξουν; Κι επειδή οι σχεσεις είναι αμφίδρομες αξίζει να σκεφτούμε αλλα και να δούμε στην πραξη, όταν αλλαζουν το τοπίο, οι χώροι αλλαζουν και οι ανθρωποι και το αντίστροφο; Γιατί, οι δημόσιοι χώροι ανήκουν σε όλους και με την ίδια λογική έχουμε δικαιώματα αλλα και ευθύνες απέναντί τους.
Οι εκδηλώσεις του φεστιβαλ ξεκινούν στις 11 το πρωί όμως καποιες δρασεις μας καλούν νωρίτερα, όπως αυτή των Παιδιών Εν Δρασει

Ο αναλυτικός χαρτης με τα σημεία όπου θα πραγματοποιηθούν όλες οι εκδηλώσεις του φεστιβαλ:

Η ιστοσελίδα του φεστιβαλ, εδώ

Αυτα για αύριο.
Για σήμερα, ένα τραγούδι. Οι τρεις τους, Νατασσα Μποφίλιου, Θεμης Καραμουρατίδης, Γερασιμος Ευαγγελάτος θα είναι το βραδυ στο Πρίνσιπαλ.




Και βεβαια μεχρι και αύριο, αυριο θα την δω κι εγω, παίζει στο μικρό θεατρο της Μ. Λαζαριστών η παρασταση, "Δεν αντέχω άλλο, έρχονται συνέχεια", το εργο που έγραψαν ακροατες του 958 μεσω της εκπομπής "Κάτι παίζει"

Να πω απο τώρα καλό Σαββατοκύριακο; Ας πω, και βλεπουμε, μπορεί και να τα ξαναπούμε πριν την Δευτερα...

"Δεν θα έρθει καμιά φορα αυτή η σταχτη εδώ, να κλείσουν τα σχολεία", λεει η Σαββίνα. Για την ώρα παντως, τίποτα.
Μια βροχή, μια ήλιος, η Θεσσαλονίκη χθες το πρωί ήταν έτσι.

Καθόλου άσχημα. Τετοιος καιρός σου φτιάχνει τη μέρα. Και, επιτέλους, ας περπατήσω σε αυτήν την παραλία χωρίς να κάνω μελαγχολικές σκέψεις.

Kαι σήμερα έτσι είναι.

Δες, ποια λάθη μένουν λάθη ζωντανά

και ποιος δεν τα ξανάκανε διπλά
Κλαις, δε σου 'χω πει καρδιά μου, μη μου κλαις
Θα λάμψουν όλα για όσα φταις
θα γίνουν λαμπερές στιγμές
Μη μου κλαις, μη μου κλαις
Δες, αλλάζουν οι ενοχές άλλα κορμιά
οι τύψεις που έχεις μ' είχανε παλιά
Θες να στρώσουμε τραπέζι τις ζωές
να δεις πως παίζουμε όλοι μας μ' αυτές;
Κλαις, δε σου 'χω πει καρδιά μου, μη μου κλαις...

Μέρα και σήμερα. Στο σχολείο είχα μια συμμαθήτρια μας που κάθε χρόνο τετοια μερα μας κερνούσε στην ταξη. Όχι, δεν ήταν νοσταλγός του καθεστώτος, καμία σχεση. Γενέθλια είχε το κορίτσι, εξ' ου και το κέρασμα. Επειδή μάλιστα είμασταν η ταξη οι γεννημένοι το '67, ο φυσικός μας την πείραζε, είχε βλεπεις γεννηθεί ξημερώματα της 21ης, "Κατερίνα, καλό πουλάκι ήσουν... ", απαντούσε εκείνη ντροπαλά, "δεν φταίω εγώ, κύριε", και χαμογελούσε όλη η τάξη.

Αυτήν την μέρα, την πρώτη του πραξικοπήματος, συνέλαβαν τον παππού μου. Επικίνδυνος για το καθεστώς κι αυτός. Έτσι ξεκίνησαν οι "διακοπές" στα ελληνικά νησιά. Φυλακίσεις, εξορίες. Το ένα τρίτο της ζωής του έτσι το πέρασε. Όμως δεν τον θυμάμαι να μιλάει και να ξαναμιλάει για τα χρόνια αυτά. Για τα παλιά μιλούσε όσο πιο λίγο χρειαζόταν. Να το πω αλλιώς, ο αόριστος και ο παρατατικός δεν ήταν οι αγαπημένοι του χρόνοι. Προτιμούσε τον ενεστώτα. Και τον μέλλοντα, μη σου πω. Και έτσι ήταν μέχρι το τελος. Για αυτό και για άλλα τόσα του χρωστάω. Για το πώς με μεγάλωσε. Τέλος, γιατί δεν μου είναι ακόμη εύκολο να μιλάω για αυτόν. Άσε, που σαν να τον βλέπω, αυστηρό, να μου λεει, μη λες πολλά, δε χρειάζεται.

Αυτές οι μέρες ήταν και είναι τόσο γεμάτες πραγματα, τόση πολλή δουλειά, οικογενειακες και λοιπές υποχρεώσεις, πάμε στα καινούρια να σου πω για αυτα, άσε εκείνα που πέρασαν.
Ξέρω, σου χρωσταω το μέρος β από το πελίτι, αυτό δεν το ξεχνάω. Τώρα όμως έρχεται Διεθνής Έκθεση Βιβλίου έλα να κάνουμε μαι βόλτα εκεί.
7η Διεθνής Έκθεση Βιβλίου Θεσσαλονίκης, 22-25 Απριλίου, στα στα περίπτερα 13 και 15 στις εγκαταστάσεις της Helexpo. Μέρες και ώρες λειτουργίας της έκθεσης: Πέμπτη 22/4/2010 15:00 - 21:00, Παρασκευή 23/4/2010 10:00 - 21:00, Σάββατο 24/4/2010 10:00 - 22:00 και Κυριακή 25/4/2010 10:00 - 21:00
Όλο το πρόγραμμα μπορείς να το δεις εδώ.
Έχει τόσα πραγματα, παρουσιασεις, συζητήσεις, εκδηλώσεις, απορώ πώς θα προλάβω αυτα που με ενδιαφερουν και δεν είναι καθόλου λίγα.
Στην εκπομπή, θα σταθούμε σε καποιες εκδηλώσεις, κυρίως σε σχεση με το πρόγραμμα της Παιδικής Γωνιάς(στο περίπτερο 13). Σήμερα μιλήσαν ο Τασος Αποστολίδης και η Ευα Ιεροπούλου, αύριο ο Νίκος Πιλάβιος και ο Άρης Δημοκίδης, μεθαυριο ο Βαγγέλης Ηλιόπουλος και η Αλεξάνδρα Μητσιάλη. Κάνοντας κλικ, να το πρόγραμμα της Παιδικής Γωνιάς και της, για πρώτη φορα, Εφηβικής Γωνιάς.
Για την ώρα αυτά, θα επανέλθω, με νεώτερα στοιχεία. Κι αν δεν επανέλθω σύντομα, ξέρεις εσύ. Δεν είναι κι ασυνήθιστο για μένα, αλλα θα κάνω ό,τι μπορώ. Για να δούμε τι μπορώ, λοιπόν.

Δεν είναι ο κόσμος ιδανικός

...αυτό το ξερω. Αλλα σε μερικά πραγματα όσο κι όπως κι αν τα σκεφτώ δεν βρίσκω λογική, κι αν βρίσκω δεν μπορώ η σίγουρα δε θελω να πιστεψω ότι είναι έτσι, θα είναι έτσι.
Στην ωραία μας πόλη ετοιμαζόμαστε, λεει, τελικά να τιμήσουμε με αγαλμα, στην πλ.Αριστοτέλους, τεραστίων διαστασεων, τύπου "σοσιαλιστικού ρεαλισμού", τον Κ.Καραμανλή, τον θείο αυτού που ήταν πρωθυπουργός μου λεει η μικρή μου, "θα κανει τόσα χρήματα (το άκουσε στο ραδιο αρβύλα υποθετω) αυτό το αγαλμα μαμα; εχουμε τόσα λεφτα; αφού εχουμε κρίση" με ρωταει. Και να ήταν μόνο τα χρήματα. Είναι που θα σηκωθεί η ιστορία να μας χτυπήσει αμα δει πώς ονομάσαμε δρόμους, πλατείες, αμα παρει είδηση ποια αγαλματα, συνεχίζουμε αν είναι δυνατόν και στην εποχή μας, να υψώνουμε. Βεβαια για να είμασε ακριβοδίκαιοι το αγαλμα έπρεπε να σκεφτούν να το τοποθετήσουν σε αλλη περιοχή, Δεσπεραί, Δαγκλή, εκεί στα περιξ του Λευκού Πύργου και της Γούναρη, όπου θεόρατες πολυκατοικίες και στενά περασματα δημιουργούν μια οικιστική κατασταση εφιαλτική, καμια πόλη πουθενά στον κόσμο δεν κακοποίησε ετσι το κέντρο της. Και κάτω απο το άγαλμα να γραφει "αυτό το τοπίο που (δεν ) βλεπεις διαβατη το δημιουργησαν αμαρτωλα διαταγματα (βλ.'56, '60) καταλαβαίνεις ποιος τα εμνευστηκε, να μη σου εξηγώ...". Κάποιοι, εχοντες οικόπεδα στο κεντρο, ελεω αντιπαροχής, με σκανδαλώδεις όρους σε σχεση με όλη την ελληνική επικρατεια, εγιναν παμπλουτοι σε μια νύχτα και η πόλη έγινε αυτό που βλεπεις, χανοντας τη μοναδική ευκαιρία να απλωθεί οριζόντια κατα μήκος της θαλασσας, αντ'αυτού η καθετη δόμηση τη ρήμαξε. Μετα, για να λεμε και τα αλλα, ευτυχώς, κι αυτό το λεω πολύ σοβαρα, μπήκαμε τουλάχιστον στην ΕΟΚ. Αλλα αυτό εξομαλύνει το έγκλημα; Και για να μιλάμε κι αλλιώς, το 2010 ποιος ο λόγος για ενα αγαλμα πολιτικού ανδρός, να σου πω την αλήθεια, όχι μόνο του συγκεκριμένου αλλα οποιουδήποτε πολιτικού, και ο καλύτερος να είναι, και ο σπουδαίος αγωνιστής για ό,τι πιο σημαντικό, είμαστε σοβαροί;
Στην κάτω ωραία μας πόλη μου ελεγε η Ιωαννα χθες - αμα δε βλεπεις τηλεοραση αλλος στα λεει τι νομίζεις;- ανδρες των ΜΑΤ εριξαν χημικά στον Μανώλη Γλεζο. Μισοαστεία-μισοβαρα, μου ελεγε ούτε μια φορα δεν τον είχαν δει να τον ξερουν;
Στο μεταξύ η κόντρα περήφανων ελλήνων - κακών γερμανών καλά κρατεί. Σαν τα εργα. Εμείς πόσο καλοί, εκείνοι τόσο μα τόσο κακοί. Και τι δεν είπαμε, για τα λεφτα που μας χρωστανε- δεν μας τα χρωστανε παρεμπιπτόντως, την καναμε την συμφωνία τελείωσε- την ιστορία μας που δεν την ξερουν - έεελα...που την ξερουμε καλύτερα εμείς, το αλλο ανεκδοτο το ξέρεις;-, το πόσο σπουδαίοι είμαστε και μας ζηλευουν- ενννννοείται- και πες μου τωρα εσύ αν είναι σοβαρα πραγματα αυτα που είπε κυβερνητικός αξιωματούχος, ρίξε μια ματια εδώ, αν θες, ο Νίκος Δήμου νομίζω του απαντησε μια χαρα. Όντως ζοριζόμαστε και θα ερθουν μερες ακόμη πιο δύσκολες. Αλλα παλι κάποιος α΄λλος φταίει;
Και ακούω και "σοβαρούς", κατα πώς χαρακτηρίζουν οι ίδιοι τον εαυτό τους, ανθρώπους να ρωτανε ο ενας τον αλλον αν ειδε το βίντεο της Τζούλιας και νιώθω σαν να ζω σε αλλο πλανητη, αλήθεια σου λεω. Το εχω δει τόσες φορες αυτό το σκηνικό που θα έπρεπε να μην με παραξενευει πια, αλλα ακόμα...και μη μου πεις ζορίζεται ο κόσμος και θελει να κανει χαβαλέ, αυτό μη μου το πεις σε παρακαλώ, μιλάνε θεωρητικά για τα σοβαρα και όταν φτανει στο τι κανουμε στη ζωή μας, στο καθε μερα κανουν μόνο χαβαλέ, ασε...
Δεν είδα το βίντεο απο τη Σπαρτη, όπου μία ομάδα νεαρών έκαψε το σπίτι μεταναστών από το Μπαγκλαντές, διαβασα όμως για αυτό, και ντραπηκα, σαν να ήμουν εκεί.
Δεν το έμαθα πολύ νωρίς, τις πρώτες μέρες που συνεβη δεν το πήρα είδηση. Απολύθηκε ενας υπαλληλος των εκδόσεων Αγρα. Ο Ντίνος Παλαιστίδης.
Καποια στιγμή, φιλοσοφική Αθηνών εκείνος, φιλοσοφική Θεσσαλονίκης εγώ, είχαμε, στα φοιτητικά μας χρόνια, συναντηθεί με τον Ντίνο Παλαιστίδη, το αποκλείω να με θυμάται, περασαν πολλά χρονια απο τότε, όταν διαβασα το όνομά του καταλαβα ποιος ήταν. Σχεδόν αμεσως μετα, μου έστειλε κι ενας αλλος παλιός φίλος μήνυμα για την απόλυσή του.
Προσωπικά, και δεν σου λεω κατι πρωτότυπο μαλλον, μετα τις εκδόσεις του Φίλιππου Βλάχου, "τυπογραφείο Κείμενα", οι επόμενες εκδόσεις που εκτίμησα ξεχωριστα, ως αναγνώστρια, απο τα πρωτα κιόλας βιβλία τους, ήταν οι εκδόσεις Αγρα. Ούσα μάλιστα τότε, στα πρωτα βηματα του εκδοτικού, υπαλληλος βιβλιοπωλείου, είχα την ευκαιρία να τα βλέπω όλα και να τα αγοραζω απο την πρώτη στιγμή που κυκλοφορούσαν. Η εκτίμηση παρεμεινε όλα τα επόμενα χρόνια μεχρι σήμερα. Αυτή όμως η εκτίμηση δεν θα μπορούσε να μην με κανει να δω τα γεγονότα όπως έγιναν. Ενας εργαζόμενος απολύθηκε λίγες μέρες μετα απο προσφυγή και δικαίωσή του στην επιθεωρηση εργασίας.
Διαβασα ανακοινώσεις, αρθρα, κείμενα συλλογής υπογραφών. Στο ιστολόγιο των Εκδόσεων Αγρα, στο ιστολόγιο του Συλλόγου Υπαλλήλων Βιβλίου Χαρτου και σε ενα ιστολόγιο ενημέρωσης που φτιαχτηκε μετα την απόλυση.
Διαβαζοντας για την συγκεκριμένη απόλυση, μια φραση σε ενα κείμενο που την αφορα και με το οποίο συμφωνώ απόλυτα, αναφερει πως μια πρακτική απολύσεων μετά από προσφυγή των εργαζομένων στους νόμιμους θεσμούς (τους οποίους για λόγους αρχής και ουσίας υποθετω ή θελω να πιστευω όλοι σεβόμαστε και χρειαζόμαστε επίσης) είναι κατάφωρα εκδικητική και επικίνδυνη για τον ελεύθερο συνδικαλισμό, τη δημοκρατία και τη κοινωνική συνοχή. Υπαρχει καποιος που πιστευει ότι αυτα δεν μας αφορούν όλους; Σε κάθε εποχή, πόσω μαλλον στην δική μας, στο κάτω κάτω σε αυτήν ζούμε, σε αυτήν έχουμε την ευθύνη και των λόγων και των πράξεών μας.

Διαβασα πολλά κείμενα, αρθρα, σχόλια. Και καθώς το εχω το χούι να διαβαζω με προσοχή και εννοείται πως κι εδώ το τηρησα, διαβασα πολλές"ομορφιές" που ανώνυμα σχολιάζουν με ανόητο τρόπο τα γεγονότα, μη σου πω αγνοούν στοιχειώδη, επιδειξη εκ του μακρόθεν με θεωρίες. Όπως παντα, όπως μάλλον σε όλα, υπαρχουν ανθρωποι στον κόσμο τους, ετσι κι εδώ.

Για μενα όμως, το σημαντικο είναι να βλέπουμε, να κρίνουμε, να σκεφτόμαστε.
Στην πραξη να σεβόμαστε, ο καθενας μόνος κι όλοι μαζί, όσα καταφερε - θελεις να πω κατεκτησε; να το πω και με αυτό το ρήμα- ο σύγχρονος πολιτισμός μας. Μπορούμε; Καμιά φορα, τι να σου πω, δεν ξερω...

Αλίκη Τέλλογλου

Τα λέγαμε χθες στην εκπομπή, αντιγράφω σήμερα από TA NEA:
"Έναν από τους σημαντικότερους πνευματικούς ανθρώπους, με μεγάλη προσφορά στις τέχνες και τον πολιτισμό, έχασε η Θεσσαλονίκη. Η Αλίκη Τέλλογλου έφυγε χθες τα ξημερώματα από τη ζωή, πλήρης ημερών, αφήνοντας πίσω της μια σπάνια πολιτιστική παρακαταθήκη, το Τελλόγλειο Ίδρυμα Τεχνών, που δώρισαν η ίδια και ο σύζυγός της στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης.
Η Αλίκη Τέλλογλου γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Θεσσαλονίκη από πρόσφυγες γονείς και έτρεφε από μικρή μεγάλη αγάπη για το διάβασμα και την τέχνη. Παρ΄ ότι το όνειρό της ήταν να σπουδάσει αρχιτεκτονική εσωτερικών χώρων, τελικά εγγράφεται στην Ιατρική Σχολή. Το 1953 παντρεύεται τον Νέστορα Τέλλογλου, μεγαλέμπορο από σημαντική οικογένεια της Σμύρνης, μαζί με τον οποίο αποφασίζουν να δωρίσουν τη συλλογή έργων τέχνης, καθώς και ολόκληρη την περιουσία τους στο ΑΠΘ και να προβούν μαζί με πνευματικούς ανθρώπους της πόλης στην ίδρυση του Τελλόγλειου Ιδρύματος, το οποίο θα φιλοξενηθεί σε χώρο που παραχωρεί ο Δήμος Θεσσαλονίκης. Όνειρό τους είναι η ίδρυση μουσείου- εκπαιδευτηρίου τέχνης, ενός ιδρύματος «ανοιχτού στην πρωτοπορία της τέχνης και την έρευνα».
Το Τελλόγλειο ιδρύθηκε με διάταγμα του 1972, έξι χρόνια μετά τη δωρεά, αλλά έπειτα από λίγους μήνες ο Νέστωρ Τέλλογλου πεθαίνει. Χρειάστηκε να περάσουν σχεδόν τρεις δεκαετίες επίμονων προσπαθειών για να μπορέσει τελικά να υλοποιήσει το «έργο της ζωής της», όπως το είχε χαρακτηρίσει.
Σχολιάζοντας μάλιστα τον αγώνα που έδωσε, είχε πει: «Δωρήτρια ήμουν μέχρι που πρόσφερα την περιουσία μου. Μετά έγινα επαίτης για να τη δεχθούν». Το Τελλόγλειο Ίδρυμα Τεχνών, ένα μοντέρνο αρχιτεκτόνημα στις βόρειες παρυφές της Πανεπιστημιούπολης, εγκαινιάστηκε τελικά τον Δεκέμβριο του 1999 με την έκθεση «Συλλογές και Δωρεές». Παράλληλα με την ενασχόλησή της με την τέχνη, η Αλίκη Τέλλογλου είχε και συγγραφική δραστηριότητα, εκδίδοντας σειρά παιδικών βιβλίων και παραμυθιών."
Μπαίνοντας κάποιος στην ιστοσελιδα του Τελλογλείου(http://www.tf.auth.gr/teloglion/) θα διαβάσει έναν χαιρετισμό της:
«Το Τελλόγλειο Ίδρυμα γεννήθηκε από την αγάπη μας για τον άνθρωπο κι από την πίστη μας πως η Ελλάδα μπορεί και με το σημερινό ανθρώπινο υλικό της να συμβάλλει περίτρανα στον καινούριο κόσμο που ανατέλλει.
Κρατώντας στα χέρια μας τούτη την αγάπη, ολάκερη την περιουσία μας, τη μεγάλη μας πινακοθήκη και την αφοσίωση της ίδιας της ζωής μας πήγαμε στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και ζητήσαμε τη συμπαράστασή του, τη σοφή του συμβουλή και την κηδεμονία τούτου του ονείρου. Το Πανεπιστήμιο δέχτηκε αυτή την προσφορά με προθυμία και αγάπη και μαζί φτιάξαμε το «Τελλόγλειο Ίδρυμα».
Το Τελλόγλειο θα είναι ανοιχτό στην πρωτοπορία της τέχνης και την έρευνα της τέχνης. Αυτό είναι το όραμα που οδήγησε όσους αγωνίστηκαν γι' αυτό το Ίδρυμα είκοσι τρία δύσκολα χρόνια. Γι' αυτό το όραμα πρόσφεραν τη σοφία, την καρδιά και το μόχθο τους με ανιδιοτέλεια.
Οι πανεπιστημιακοί δάσκαλοι, οι δημοτικοί άρχοντες της πόλης, ο τύπος σ' όλες του τις μορφές και πολλοί υπέροχοι άνθρωποι είναι οι συνιδρυτές αυτού του Ιδρύματος. Χάρη σ' αυτούς τώρα γίνεται πραγματικότητα και είναι η αγάπη τους το ατράνταχτο θεμέλιό του. Μερικοί απ' αυτούς μαζί με τον Νέστορα Τέλλογλου δεν ζούνε πια. Η αγάπη τους όμως με αθάνατη δύναμη κρατά γερά τα θεμέλια του.
Έργο Αγάπης, το ξανάπα, είναι τούτο το Ίδρυμα κι είμαι σίγουρη πως θα προκόψει γιατί σ' αυτή τη χώρα που γεννά τους πιότερους ευεργέτες της Ευρώπης, η αγάπη που πάντα θα χρειάζεται για να υπάρξει, δεν θα του λείψει.»


Η νεκρώσιμος ακολουθία θα πραγματοποιηθεί σήμερα στις 11.00, στον μητροπολιτικό ναό Γρηγορίου Παλαμά Θεσσαλονίκης.
Η κηδεία της θα γίνει με δαπάνη του Τελλογλείου Ιδρύματος.
To Τελλόγλειο θα είναι εκεί να μας την θυμίζει πάντα. Όσο θυμόμαστε, στην Ελλάδα.

Σήμερα στην εκπομπή ένιωσα πολύ τυχερή, καλά το ξέρω το σωστό είναι να πω για μιαν ακόμη φορά τυχερή, οκ, για μιαν ακόμη φορά τυχερή.
Λοιπόν, με αφορμή τη σημερινή εκπομπή, και τρεις συνεντεύξεις, ξανάκουσα ή άκουσα για πρώτη φορά ωραίες μουσικές, καλά τραγούδια.

Παρασκευοσαββατοκύριακο μπροστά και τρεις συναυλίες.

Σήμερα, για μια βραδιά ο Μπάμπης Παπαδόπουλος, φορτώνει κιθάρες και παίζει στη Μυροβόλο, στην Πολίχνη, στις 11 το βράδυ. Στις αποσκευές ένας ολοκαίνουριος, ο πρώτος προσωπικός του, δίσκος, δεν τον έχω ακούσει ακόμη όλο, αλλά ένα απόσπασμα έφτασε για να με κάνει να τον περιμένω με ανυπομονησία. Φοβερός κιθαρίστας, μουσικός από τους λίγους, του χρωστάμε μερικές από τις καλύτερες και πιο εμπνευσμένες δισκογραφικές δουλειές (να σου θυμίσω; "Βραχνός Προφήτης", "Αγρύπνια" του Παπακωνσταντίνου, "Άδειο δωμάτιο" του Μάλαμα,συναυλίες του Θανάση με τους Λαϊκεδέλικα, κ.α, κα.. Άκου ένα κομμάτι του δίσκου του "Σκηνές από Ένα Ταξίδι" στη myspace σελίδα της puzzlemusik (από την οποία θα κυκλοφορήσει) εδώ, είναι το "Τελευταίο Βράδυ".
(με την ευκαιρία εδώ θα βρεις κι άλλα αποσπάσματα από κυκλοφορίες πρόσφατες ή επερχόμενες της puzzlemusik- ανάμεσά τους κι ένα του, πολύ αγαπημένου στην ΠαρέατηςΚαλημέρας, Socos)

Επίσης, σήμερα και αύριο, στις 9.30, στο "θέατρο έξω από τα τείχη", στην Ευαγγελίστρια, ο Νίκος Γεωργάκης παρουσιάζει τη δουλειά του "Ανάσα Καλοκαιριού". Μαζί του ο Κυριάκος Γκουβέντας, η Κική Καρυπίδου, η Φερωνίκη Σουρούβαλη, ο Φίλιππος Σαμουηλίδης και ο Απόστολος Δεληγεώργη. Μια (πολύ) μικρή ιδέα από το δίσκο:



Get your own playlist at snapdrive.net!

Τέλος, το πρωί της Κυριακής, στις 12παράΤέταρτο, στο Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης τρεις μουσικοί που ζουν κι εργάζονται κυρίως στη Γερμανία, πλέον, ο Φλώρος Φλωρίδης, ο Γιώργος Δημητριάδης και ο Αντώνης Ανισέγκος, δηλαδή το σχήμα TRIO GRIX (gr και x, έλληνες έξω μπορείς να το πεις) παίζουν, αυτοσχεδιάζοντας και προσεγγίζοντας με έναν πολύ σύγχρονο τρόπο την ελληνική μουσική παράδοση. Έχουν παίξει αρκετές φορές έξω, παίζουν για πρώτη φορά στην Ελλάδα, και είναι πολύ ωραίο που τους κάλεσε ένα Μουσείο για να γίνει αυτό.

Όταν ακούω να λένε ότι σε αυτήν την πόλη, βλ. Θεσσαλονίκη, δεν γίνεται τίποτα, γελάω. Όσους το λένε τους φαντάζομαι σε ένα καναπέ χωμένους, αγκαλιά με την τηλεόραση ή βουλιαγμένους στο μικρόκοσμο της γκρίνιας τους. (Μα καλά, αυτοί οι άνθρωποι, δεν διαβάζουν, δεν ακούν, δεν βλέπουν, δε ζουν; Καθόλου τυχαία, είμαι πλέον σίγουρη για αυτό, οι αναφορές τους όλες είναι τηλεοπτικές, γι' αυτήν όλα τα ξέρουν, όλα τα μαχαιρώνουν. Αλλά αυτό είναι μια άλλη πονεμένη ιστορία...) Αν κάτι ζηλεύω, είναι το να μπορούσα να ήμουν σε όλα όσα θέλω να πάω, να ακούσω, να δω. Ούτε με διακτινισμό δεν θα τα κατάφερνα, το ξέρω, ούτε κι αν είχα όλο το χρόνο του κόσμου ελεύθερο, αλλά θα το ήθελα, μα τω θεώ. Γιατί είναι πολλά και καλά και όσο περνά ο καιρός θα είναι καλύτερα. Και να πάρει, είναι κρίμα να είμαι, να είσαι, να είμαστε αλλού...