Πώς είπες ότι ακούγεται το π;

 Διάλογος προ μισής ώρας, μάνας-υιού
-Πού είναι το βιβλίο για το "π", πού το έβαλα; (μάλλον μονολογούσα φωναχτα)
-Το ξέρεις ότι σήμερα είναι η μέρα του "π"; (η ατακα του γιου)
-Εσύ πού το ξέρεις; (είπε η μάνα, και εκείνος συμπλήρωσε...)
-Και είναι και η μέρα της...μπριζόλας (τωρα, αυτό εσύ το ήξερες;) Για αυτό μας μαγείρεψες μπριζόλες σήμερα;

Μπαα. Ιδέα δεν είχα. Άκου μέρα της μπριζόλας, τι αλλο θα ακούσουμε.
Αφού έμαθες ότι δεν νηστεψαμε σήμερα, να κάτι που άκουσα λίγη ώρα πριν.
Ο αριθμός π, πρωτα-πρώτα (γι' αυτό έψαχνα το βιβλίο).

Αυτό είναι ( "Η χαρά του π", του David Blatner)

Σήμερα ήταν η μέρα της παγκόσμιας σταθεράς π, λέω-γραφω ήταν γιατί κάθε 14 Μαρτίου στη 1.59 το μεσημέρι γιορτάζουν οι μαθηματικοί, εννοείται, αυτόν τον αριθμό. Και υπαρχει λόγος και για τη μέρα και για την ώρα αυτού του εορτασμού.
Αντιγράφω απο τη Wikipedia:

"Η μαθηματική σταθερά π είναι ένας πραγματικός αριθμός που μπορεί να οριστεί ως ο λόγος του μήκους της περιφέρειας ενός κύκλου προς τη διάμετρό του στην Ευκλείδεια γεωμετρία, και ο οποίος χρησιμοποιείται πολύ συχνά στα μαθηματικά, τη φυσική και τη μηχανολογία. Ο συμβολισμός προέρχεται από το αρχικό γράμμα «π» (πι) της λέξης «περιφέρεια», και έχει καθιερωθεί διεθνώς..."
"...Ο Αρχιμήδης καθόρισε την πρώτη επιστημονικά αποδιδεγμένη μέθοδο με την οποία υπολογίζεται ο αριθμός.
Τα πρώτα 50 δεκαδικά ψηφία του π είναι:
3,14159 26535 89793 23846 26433 83279 50288 41971 69399 37510
Μολονότι η ακρίβεια αυτή είναι παραπάνω από επαρκής για πρακτικούς σκοπούς στη μηχανολογία και την επιστήμη, η ακριβής τιμή του π περιλαμβάνει άπειρα δεκαδικά ψηφία (που επιπλέον δεν επαναλαμβάνονται ποτέ με την ίδια σειρά). Κατά τους λίγους τελευταίους αιώνες, έχουν καταβληθεί μεγάλες προσπάθειες για τον υπολογισμό όλο και περισσότερων ψηφίων του π και τη διερεύνηση των ιδιοτήτων του αριθμού αυτού..."
Γιατί γιορταζεται στις 14 Μαρτίου αυτός ο (ατελευτητος) αριθμός; Γιατί (ενα αρθρο με πολλά στοιχεία υπαρχει εδώ), καθώς τα πρώτα ψηφία του είναι  3,14, σε μήνα και μέρα "μεταφράζεται" αντίστοιχα, Μάρτιος και 14, 14/3 δηλαδή. Και καποιοι μαθηματικοί ακολουθώντας και τα επόμενα στοιχεία (3,14159), δηλαδή το 1 5 9, υποθετω και με αίσθηση χιούμορ, λενε πως ο εορτασμός έχει όχι μόνο μήνα, μερα αλλα και ώρα και λεπτα. Με δυο λόγια, στις 14/3, και ακριβώς στη 1 και 59 γιορταζουν τον περιβόητο αριθμό.
Ο εορτασμός της ημέρας του "π" καθιερώθηκε το 1988 από τον Larry Shaw στο Φρανσίσκο.
Ε, τώρα διαβασε και αυτό, ή ακόμα καλύτερα άκουσέ το. Είναι αυτό που σου έγραφα στην αρχή, αν το θυμάσαι με τόσα που σου έγραψα στο ενδιαμεσο, να τι διαβασα, εδώ, για το π λίγη ώρα πριν.
Ένας καναδός μουσικός ο Μάικλ Μπλέικ προσάρμοσε, αντιστοίχισε τις νότες σε αριθμητικά ψηφία γραφοντας τη μουσική της σταθεράς του Αρχιμήδη για να τιμήσει με αυτόν τον τρόπο την παγκόσμια μέρα της σταθεράς π. Επιπλέον, έπαιξε αυτή τη μουσική σε 157 ρυθμούς ανά λεπτό (157 = 314/2 = 314:2), χρησιμοποιώντας πολλά μουσικά όργανα.
Σε αυτό το βίντεο εξηγεί πώς δούλεψε και παίζει τη μουσική που συνέθεσε.
Δεν μου ακούγεται άσχημο, κάθε αλλο. Καλή ακρόαση!
 

What Pi sounds like by babisflou

ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΚΑΙ ΟΙ ΛΗΣΤΕΣ

Αφότου τελείωσε η εκπομπή, διάβασα, έμαθα ότι ο Γιώργης Παυλόπουλος, ένας σπουδαίος ποιητής, πέθανε χθες.
Διάβασα ένα κείμενο της Όλγας Σελλα στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, σας το αντιγράφω:
"Ηταν, ως ποιητής, «ένας αφοσιωμένος της ζωής» σύμφωνα με τα δικά του λόγια. Ο ποιητής Γιώργης Παυλόπουλος πέθανε χθες στον τόπο όπου γεννήθηκε, τον Πύργο της Ηλείας, σε ηλικία 84 ετών, και τα τελευταία χρόνια είχε αντιμετωπίσει πολλά προβλήματα με την υγεία του. Στα γράμματα εμφανίστηκε νωρίς, μόλις το 1943, αλλά η πρώτη του συλλογή εκδόθηκε πολλά χρόνια μετά, το 1971 από τον «Ερμή» κι έκτοτε μας χάριζε κατά διαστήματα τους στίχους του, από τις εκδόσεις «Στιγμή», «Νεφέλη», «Κέδρος». Ποιήματα που χαρακτηρίζονται από τη δραματικότητα της απώλειας. Δεν πρόλαβε να δει τυπωμένη την τελευταία του ποιητική συλλογή, «Να μη τους ξεχάσω» που θα κυκλοφορήσει την ερχόμενη Δευτέρα από τον «Κέδρο». Είναι ποιήματα που έγραψε τα τελευταία τέσσερα χρόνια, ενώ ήδη η υγεία του ήταν ήδη πολύ εύθραυστη.

Είχε επιλέξει να ζει στην περιφέρεια, εργάστηκε ως λογιστής και γραμματέας σε ιδιωτικούς φορείς. Είχε επιλέξει να ζει μακριά από τους ρυθμούς της πόλης, όχι όμως μακριά από το γίγνεσθαι της λογοτεχνίας. Μετείχε πάντα σε λογοτεχνικά περιοδικά, πολλά ήταν δικές του πρωτοβουλίες, ασχολήθηκε ερασιτεχνικά με τη ζωγραφική, ήταν ιδρυτικό μέλος της Εταιρείας Συγγραφέων και ένας από τους ελάχιστους ποιητές που απήγγελλε με τρόπο μοναδικό τα ποιήματά του. «Εννοώ πως η ποιητική φωνή του Παυλόπουλου έχει το φυσικό χάρισμα να διηγείται: ξέρει δηλαδή να παίρνει τις σωστές ανάσες της, να μην πνίγεται όταν ψηλώνει, να μη σβήνει, όταν χαμηλώνει... Δεν ξέρω πολλές φωνές στην ποίησή μας που να έχουν την απλότητα, τη θέρμη, την τρυφερότητα και τη φυσικότητα της αφηγηματικής φωνής του Παυλόπουλου», έγραφε ο Δ. Ν. Μαρωνίτης, μόλις τον περασμένο Απρίλιο. Και είχε απόλυτο δίκιο. Η απαγγελία του, για όσους είχαν την τύχη να την ακούσουν, περιλαμβάνεται στα πιο ακριβά δώρα.

Είχε πολλούς φίλους ο Γιώργης Παυλόπουλος. Θα τον αποχαιρετίσουν σήμερα, στις 3 το μεσημέρι, από τη Μητρόπολη του Πύργου της Ηλείας."

Ένα ποίημά του είναι ένα από τα λίγα πολύ αγαπημένα μου ποιήματα. Μέσα μου το έχω κάνει, από το '88 που το πρωτοδιάβασα, παραμύθι, ιστορία, ζωγραφιά, ταινία, ούτε ξέρω πώς και από πού ξεφυτρώνει και το θυμάμαι ξαφνικά, ώρες - ωρες. Ένα ποίημα χωρίς τέλος. Σαν ιστορία μέσα σε ιστορία, εικόνα μέσα σε εικόνα, μαθηματική σπείρα. Αυτό:

ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΚΑΙ ΟΙ ΛΗΣΤΕΣ
Ήταν ένα παιδί και κάτω απ' το κρεβάτι του
πλαγιάζανε τις νύχτες δυο ληστές.
Άκουγε κάθε νύχτα τα μαχαίρια τους
άκουγε τα σκοτεινά τους λόγια.
Κι έλεγε ο ένας να τον πάμε να τον κάνουμε ληστή.
Κι έλεγε ο άλλος να του βγάλουμε τα μάτια
να τον κάνουμε ζητιάνο βιολιτζή.
Κάθε νύχτα το παιδί τρελό απ’ το φόβο του
μες από κάμαρες και σκάλες και διαδρόμους
τούς ξέφευγε για να χωθεί στην αγκαλιά της.
Κι εκείνη το ‘παιρνε και το χάιδευε
το κοίμιζε πάντα με το ίδιο παραμύθι:
Ήταν ένα παιδί και κάτω απ' το κρεβάτι του
πλαγιάζανε τις νύχτες δυο ληστές.
Άκουγε κάθε νύχτα τα μαχαίρια τους
άκουγε τα σκοτεινά τους λόγια.
Κι έλεγε ο ένας να τον πάμε να τον κάνουμε ληστή.
Κι έλεγε ο άλλος να του βγάλουμε τα μάτια
να τον κάνουμε ζητιάνο βιολιτζή.
Κάθε νύχτα το παιδί τρελό απ’ το φόβο του
μες από κάμαρες και σκάλες και διαδρόμους
τούς ξέφευγε για να χωθεί στην αγκαλιά της.
Κι εκείνη το ‘παιρνε και το χάιδευε
το κοίμιζε πάντα με το ίδιο παραμύθι:
Ήταν ένα παιδί και κάτω απ' το κρεβάτι του
πλαγιάζανε τις νύχτες δυο ληστές...