Λίγο πριν τη Δευτέρα

Σάββατο βράδυ, Terra Vibe, συναυλία του Bob Dylan. Ο Μιχάλης ήταν εκεί. Το δικο του blog με πήγε και διάβασα κι εδώ.
Μια μικρή ιδέα







Αύριο, αν όλα πανε καλά, στην εκπομπή θα τα λέμε με την Κρίστη Στασινοπούλου και τον Σταθη Καλυβιώτη.


Αφορμή, η αυριανή τους εμφάνιση, μετα από πολύ καιρό, στην Θεσσαλονίκη, στο Καφωδείο Ελληνικό.

Your Hand In Mine

Τους ακούω και νιώθω ότι μπαίνω ξανα στο παιδικό μου δωμάτιο.
Κοίτα να δεις, μουσικές το κάνουν αυτό.
Το χερι σου στο δικό μου. Πόσο κραταει το πάντα; Πόσο μακριά είναι μεχρι το πιο μακριά;

Προχθές,(χμ..., την Πέμπτη έγραφα αυτα που διαβαζεις τώρα και είναι Κυριακη) επιτελους τους άκουσα, επιτόπια, live, από κοντά, ζωντανά, πώς θες να το πεις;
Έπαιξαν ένα υπέροχο σετ στο Τελλόγλειο, το βραδυ της Τρίτης. Την Κυριακή στο Κτήμα Γεροβασιλείου, με τη μικρή, δεν μπορούσα να τους ακούσω όπως ήθελα, αλλα την Τρίτη ήμουν πιο άνετη. Το Τελλογλειο γεμάτο, πάρα πολύς κόσμος, σε όλη τη σκάλα, στους ορόφους, δεξιά και αριστερά, τριγύρω τους, κι όλοι φευγοντας είμασταν πιο χαρούμενοι.

Your Ηand Ιn Μine. Παίζουν με πηγές ήχου πολύ διαφορετικές μεταξύ τους. Από πολύ απλές, όπως τα παιδικά παιχνίδια, εως πιο σύνθετες με προγραμματισμό και μουσικές φρασεις ηχογραφημένες επιτόπια, παράγοντας ήχους που ο καθενας χωριστα όλο κατι σου θυμίζουν και στη σύνθεσή τους γίνονται το σαουντρακ απο ένα όνειρο σχεδόν, που ακούς- ή μπορεί και να βλεπεις- για πρώτη φορά. Κι ενώ την ίδια στιγμή η συγκέντρωσή τους είναι μεγάλη καθώς διαμορφώνουν το υλικό τους όσο διαρκεί η δημιουργία και η παρουσίαση της μουσικής τους, το ίδιο μεγαλη είναι η ελευθερία της μουσικής τους. Τώρα που σου το λέω το σκεφτομαι, είναι σαν το παραμύθι εκείνο όπου ο μικρός ήρωας ζωγραφιζε με τον μαρκαδόρο του τον κόσμο του, αυτό θελει μεγαλη συγκεντρωση, και την ίδια στιγμή έπαιρνε τον δρόμο που ζωγραφιζε για να πάει αλλού, αυτό θελει ελευθερία και διαθεση να περπατησεις νεους κόσμους. Και νομίζω ότι το ίδιο συμβαίνει σε κάθε καλή συναυλία, σε καθε καλό μουσικό, όποιο είδος μουσικής κι αν παίζει, το οποίο δεν είναι απλή επαναληπτική αναπαραγωγή αλλα εμπεριέχει ερμηνεία, παραγωγή και παρουσιαση μουσικής που παταει σε ίχνος καλά χαραγμένο αλλα αφήνει τη στιγμή και την προσωπικότητα του μουσικού να χρωματίσει αναλογα, να μπει στον κόσμο που αυτοστιγμεί, στη συναυλία δημιουργείται. Πολλά λόγια λεω, σταματάω. Για να πω όμως οπωσδήποτε αυτό που θελω (όχι, θα γλύτωνες, νομίζεις...) από την αρχή αυτής της κουβέντας.
Όπως πήγαινα στο σπίτι μετα τη συναυλία, ένιωθα ότι εκτός εκτός απ'όλα αυτα, που θα μπορούσα αν είχα ταλέντο να σου τα περιγραψω με μια φραση κι όχι με τόσες πολλές, ήταν και κατι άλλο που ένιωθα ότι υπαρχει στην ατμόσφαιρα όσην ώρα τους ακουγα και τους έβλεπα στη συναυλία.
Η ευγένειά τους. Ναι, αυτή η λέξη νομίζω, εκτός απ'όλα τα άλλα, τους χαρακτηρίζει. Και είναι κάτι που μου άρεσε πάρα πολύ. Η αληθινή ευγένεια, καθόλου τυχαία συνοδευεται με συστολή κι ενα ιδιάιτερο χιούμορ συνήθως , των ανθρώπων με κερδίζει πάντα. Ίσως είναι από τα λίγα πραγματα που ψάχνω και θα ήθελα να εχω σε κάθε συναναστροφη.
Όπως, πολυ μου άρεσε, επίσης, που δεν εκαναν encore. Που φύγαμε χωρίς να ξεχειλώσει αυτή η βραδιά, χωρίς να μπουκώσουμε αχόρταγα με ακόμα ενα, ακόμα ενα, ακόμα ενα.... Τελείωσε όταν έπρεπε. Tο θεμα και να σηκώνεσαι απο το τραπεζι με τη γευση του κρασιού στα χείλη. Να κουβαλας τη γευση αυτή για ώρα. Μπορεί και για πιο πολύ απ' όσο νόμιζες στην αρχή. Και στη μουσική το ίδιο.

Από την ιστοσελίδα της Inner Ear, της εταιρείας από την οποία κυκλοφορεί ο δίσκος τους "Every night dreams"

Οι Your Hand in Mine είναι δύο 26-χρονοι φίλοι από τη Θεσσαλονίκη, ο Μάνος (wurlitzer piano, melodica, toy piano, ukulele, accordion, programming) και ο Γιώργος (toy synth, mandolin, glockenspiel, zither, rythms). Το project ξεπήδησε κάπου στα τέλη του 2006 από την παρέα των Shortcat (post-rock/thessaloniki), δίνοντας στα μέλη του την ευκαιρία να εκφράσουν την αγάπη τους για τα ακουστικά όργανα, την νορμανδική folk και τους πλανόδιους μουσικούς. Με μια συλλογή από παιδικά, αυτοσχέδια όργανα και συσκευές (που συνεχώς μεγαλώνει) οι Your Hand in Mine, χρησιμοποιούν τεχνικές live-looping και ενεργούν ως ντουέτο, παρουσιάζοντας μια νέο-ρομαντική, έντονα προσωπική μουσική δωματίου.
Ύστερα από μεγάλη τους ανυπομονησία, τον Ιανουάριο του 2007, κυκλοφορούν σε 100 χειροποίητα αντίτυπα τις 4 πρώτες ηχογραφήσεις τους, σε μορφή cd. Το ομώνυμο ‘your hand in mine EP’, έχοντας αφετηρίες στη σύγχρονη δυτικοευρωπαική folk αλλά και στον πειραματισμό, επισφραγίζει την ταυτότητα και την αισθητική του group.
Το καλοκαίρι του 2007, έπειτα από ανάθεση από τις «Μέρες Ανεξαρτησίας» του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, συνέθεσαν πρωτότυπη μουσική για τo βουβό αριστούργημα του Mikio Naruse “Every Night Dreams” (1933). Η ζωντανή παρουσίαση του soundtrack έγινε με ταυτόχρονη προβολή της ταινίας στο 48o Φεστιβάλ, ενώ τον Μάιο του 2008, την κυκλοφορία του ανέλαβε η Πατρινή ανεξάρτητη Inner Ear.
Η συναυλιακή ιστορία του συγκροτήματος όμως κορυφώθηκε τον Νοέμβριο του 2009, με τη συμμετοχή τους στην περιοδεία του Yann Tiersen στην Ελλάδα, όταν άνοιξαν και τις τρεις συναυλίες του σε Αθήνα, Πάτρα και Θεσσαλονίκη.

Yasmin Levy

Η Yasmin Levy, τραγουδίστρια και μουσικός, έκλεισε τον Δεκέμβριο που μας πέρασε τα 34 της χρόνια. Μεγάλωσε με τα σεφαραδίτικα τραγούδια, ή αλλιώς λαντίνο, ο πατέρας της, Yitzhak Levy, ο οποίος πέθανε όταν η ίδια ήταν πολύ μικρή, ήταν σημαντικός ερευνητής της μουσικής των Σεφαραδίμ, των Ισπανοεβραίων που έδιωξε η Ισαβέλλα τον 15ο αι από την Ισπανία. Με βασικό άξονα αρχικά αυτα τα τραγούδια και στη συνέχεια και άλλα γύρισε όλο τον κόσμο, τραγουδώντας από την Όπερα του Σίδνεϊ μέχρι το Κάρνεγκι Χολ της Νέας Υόρκης. "Alegria", "Me Voy", "Una noche mas", "Νaci en alamo" (που είναι ο γνωστός "Mπαλαμός" του Διονύση Τσακνή όπως ακουγεται στην ταινία "Gadjo Dilo" του Tony Gatlif), είναι λίγα από τα τραγούδια του ρεπερτορίου της.

Φέτος το χειμώνα, έχοντας μόλις κυκλοφορήσει τον τέταρτό της δίσκο, στον οποίο συμμετέχει η Ελένη Βιτάλη που θαυμάζει πολύ, τραγούδησε για δεύτερη φορά στην Αθήνα. Προηγουμένως, τα γυρίσματα μιας ταινίας την είχαν φέρει ένα μεσημέρι στην καρδιά της Θεσσαλονίκης, στην αγορά Μοδιάνο. Η ίδια ταινία και τα τελευταία γυρίσματά της την έφεραν ξανά στη Θεσσαλονίκη, πρόκειται για ένα δραματοποιημένο ντοκιμαντέρ για τη ζωή της Ρόζας, με τίτλο "Καναρίνι μου γλυκό" / "My sweet canary", παρουσιάζεται η ζωή της θρυλικής ρεμπέτισσας σε Θεσσαλονίκη, Κωνσταντινούπολη, Αθήνα, Πειραιά, Αμερική και το τέλος της στο Στόμιο της Κορινθίας, σε σκηνοθεσία του ισραηλινού σκηνοθέτη Roy Sher.
Την Τρίτη 16 Μαρτίου, τραγούδησε σε μια συναυλία αφιερωμα στη Ρόζα Εσκενάζυ, στη Θεσσαλονίκη, η οποία μαγνητοσκοπήθηκε για να χρησιμοποιηθούν αποσπασματά της στη ταινία που σας έλεγα προηγουμένως.
Δεν ήταν όλη η βραδιά καλή. Ούτε και μουσικά. Υπήρχαν και πραγματα που δεν άντεχε να τα ακούσει το αυτί σου, χωρίς υπερβoλή. Υπήρχε λόγος να τραγουδήσει και να εκτεθεί με αυτα τα τραγούδια η Martha Lewis; Μα δεν είχε καμία σχεση με τα σμυρνέικα, με τα ρεμπέτικα τραγούδια, ούτε στη μουσικότητα, ούτε στην εκφορα του λόγου, κρίμα. Από την άλλη όμως και μόνο που έμαθα μια ακόμη καλή τραγουδίστρια και μουσικό την Mehtap Demir από την Τουρκία, και κυρίως για όσο τραγούδησε η Γιασμίν Λεβί, η βραδια ήταν ιαματική. Όσο τραγουδούσε, (το ενα τραγούδι ήταν η "Ελενίτσα" που είχε τραγουδήσει και η Ρόζα, κι ένα αλλο όπως σας έλεγα στην εκπομπή την επόμενη μέρα της συναυλίας με έβαλε να ψάξω, θα σου γράψω για αυτό αλλη φορα) το μέσα μας ήταν όλο συντονισμένο με τον ψίθυρο, τον αμανέ, το τραγούδισμά της. Σοβαρή, προσηλωμένη, σπουδαία ερμηνευτρια. Για λίγο τραγούδησε, ηταν όμως συγκλονιστική. Μακάρι να μπορεσουμε να την ακούσουμε σύντομα και για περισσότερο.

Υ.Γ. Basdiction, αυτήν την αναρτηση στην "χρωστάω" απο τότε,

Είναι κάτι σταυροδρόμια μαγεμένα

Είναι κάτι σταυροδρόμια μαγεμένα
που συναντιόμαστε και ύστερα χανόμαστε
πόσες φορές δεν έκλαψα για σένα
που ζήσαμε μαζί τόσα πολλά
και πια δε γνωριζόμαστε
...δεν ήξερες, δεν ήξερα και παιδευτήκαμε
αυτό που μας ανήκει το κάνουμε κομμάτια
δεν έφτανε η αγάπη που ορκιστήκαμε,
χαθήκαμε

Έλα, που δεν χαθήκαμε.
Μαζευτήκαμε.

Στην αρχή νόμιζα θα είναι συνάντηση παλιών συμμαθητών. Σαν reunion. Καμία σχεση. Τριγύρω μου νεοι ανθρωποι, δεν είχαν προλαβει να δουν ποτέ τον Πανο και τον Χαρη στη σκηνή μαζί, ήρθαν τώρα, να τους δουν, να τους ακούσουν μαζί για πρώτη φορά. Δίπλα μου η Χριστίνα, δεκατεσσάρων χρονών.

Πιο πίσω, η Κωνσταντίνος - αδιαφιλονίκητος πρωταγωνιστής στην φωτογραφία που βλεπεις πανω, αφού τον ρώτησα κιόλας αν εχει πρόβλημα που θα την ανεβαζα στο blog- ο Ηλίας ("με τα τραγούδια τους μεγαλώσαμε"), η Κρυσταλλία ("στην κατασκήνωση τους έμαθα", α, ρε Γεωργιάδη στην τσαφ-τσουφ έκανες θαύματα- εννοείται ότι ρωτησα την Κρυσταλλία σε ποια κατασκήνωση πήγαινε...) και η παρεα τους, γύρω στα είκοσι όλοι. Δεν γνωριζόμασταν απο πριν, αλλα νομίζω ξεραμε καλά πως τυχαία δεν βρεθήκαμε σε αυτήν την συναυλία, αρα σαν να γνωριζόμασταν ήταν και πριν συστηθούμε.
Η συναυλία ξεκίνησε.

Έτσι ξεκίνησε. Λόγια του Μιχάλη Γκανά. Από τα "Γυάλινα Γιάννενα". Μουσική ηπειρώτικη.
Αμέσως μετα βγηκαν στη σκηνή. Τραγούδι πρώτο, "Αν είσαι θεός"

Χαρα και συγκίνηση, για τον ίδιο ακριβώς λόγο.
Οκ, είναι η εφηβεία μου, είναι στιγμές και χρόνια της ζωής μου αλλα δεν είναι μόνο αυτό. Είναι που τα χρόνια μου μεγάλωσαν μαζί τους και μεγάλωσαν όμορφα. Είναι που άκουγα τα τραγούδια, κι ενώ τα εχω ακούσει αναριθμητες φορες τα ακουγα και ίδια και σαν να ήταν για πρώτη φορα μαζί, πώς γίνεται αυτό, ξέρεις; Είναι που με τα τραγούδια τους αγαπησα, χώρισα, χαρηκα, εκλαψα, όλα μαζί. Είναι που θυμάμαι σε κάθε τους στίχο. Λεξεις και φρασεις που ενιωσα, είπα ή και δεν είπα ποτέ εκεί και τότε που έπρεπε. Είναι όσα σκεφτηκα, ηρεμα ή αγριεμένα, ετσι ειπωμένα σε στίχους.

Ακούγοντας, ξανά την Παρασκευή, πώς έγινε και το ίδιο τραγούδι που ακουσα τόσες φορές εκείνο το βραδυ μου έφερνε δάκρυα στα μάτια;
"Γλυκιά μου αγάπη, καληνύχτα"


Τραγούδησαν μερικά απο τα πιο αγαπημένα τους τραγούδια. Ο Χαρης στην αρχή μαλλον τρακαρισμένος, πολύ γρήγορα νομίζω ήταν σαν να μην είχε φύγει απο τη σκηνή. Ο Πανος, απο την αρχή ανετος.
Ο "Φάνης", είκοσι πέντε χρόνια μετα το ίδιο γραπώνει την καρδια μου αυτό το τραγούδι, όπως την πρωτη πρωτη φορα που το είχα ακούσει στα "Ζεστα ποτά"

"Το υπόγειο", χωρίς υπερβολή υποδειγματική μελοποίηση ποιήματος


"Η μοναξιά του σχοινοβάτη", "Μια βραδια στο λούκι", η Κωνσταντίνα που ήταν στην παρεα μας, δευτερα δημοσικού παρακαλώ, λεει πως της αρεσει πολύ η ιστορία αυτού του τραγουδιού, είναι αστείο και συμφωνώ μαζί της, εχει χιούμορ αυτό το τραγούδι, σαν ταινιακι μικρου μήκους.
Οι "Προσωπικές οπτασίες", Το "Λουλούδι τους Δάσους", Η "Ρίτα", η "Βραχνή φυσαρμόνικα", "Καλό ταξίδι", "Μπλάιμπ-τροϊ Καφέ",

"Του έρωτα"

"Γελα πουλί μου". To τελευταίο τραγούδι της συναυλίας.
Αν καταλαβω ότι με αγαπούσες πιο πολύ απ'όσο εγω εσενα...
Θα τρόμαζες να ήξερες πόσο σε αγαπούσα.

Μου φαίνεται σαν να 'ναι χθες
μα πάνε τόσα χρόνια
που σαν βιολί το σώμα σου
στα χέρια μου κρατούσα

Τίποτα δεν έχει αλλάξει
και τίποτα δεν είναι όπως παλιά
μένει όμως ακόμα ένα πείσμα
που δεν είναι συνήθεια μοναχά

Γέλα, γέλα πουλί μου γέλα
γέλα, είν' η ζωή μια τρέλα...

Ραντεβού το καλοκαίρι, όταν θα ξαναρθουν.

(τα βίντεο απο : http://www.youtube.com/user/eleftherioula, http://www.youtube.com/user/dimboud#p/a/u/0/1ArdrEqy7IQ)

12 του μάρτη σήμερα

"Γυρίζω πάλι...", θα μας το τραγουδήσουν άραγε κι αυτό σήμερα ο Πανος και ο Χάρης, στην Θεσσαλονικη; Θα σας δω εκεί. Θα τα πούμε το βραδυ.



Σαν σήμερα, πριν απο πεντε χρόνια, πεθανε ο Σταύρος Κουγιουμτζής. όταν ο Χάρης και ο Πάνος είχαν τραγουδήσει τα "χίλια γραμματα" στον δίσκο είχαν αφιερώσει το τραγούδι στον κ.Σταύρο. Ακόμα θυμάμαι το μήνυμα του Χάρη στο κινητό, τη μέρα σαν τη σημερινη, πριν πεντε χρόνια.



Προχθες στη συναυλία της Συμφωνικής Ορχήστρας του δήμου Θεσσαλονίκης (η σύνδεση, στην οποία θα διαβασετε και όλα τα μέλη της ορχήστρας, παραπέμπει σε σελίδα του φεστιβαλ κιθαρας της Βεροιας. Η σελίδα του δήμου Θεσσαλονίκης, συγγνώμη, αλλα "κοιμαται βαρια" και δεν παραπεμπει, τουλάχιστον όσο εύκολα και γρήγορα θα έπρεπε, στη συμφωνική της ορχήστρα, οσο κι αν προσπαθησα δεν τα καταφερα να βρω καπου όπου να αναφερεται αναλυτικά σε αυτήν, είναι κρίμα. Τόσο μη λειτουργικό ιστολογιο, είναι δυνατόν;) με τα έργα της Ευανθίας Ρεμπούτσικα, σε διευθυνση ορχήστρας απο τον Κάρολο Τρικολίδη, ήταν μαγικά. Πολύς κόσμος, καταμεστη η αίθουσα, άνθρωποι που ήξεραν την μουσική που είχαν παει να ακούσουν κι αν δεν ήξεραν ακριβώς φάνηκε να το απολαμβάνουν. Και τι καλή ορχήστρα! Νεοι άνθρωποι στην πλειοψηφία τους, επαιξαν ορισμένα απο τα ωραιοτερα μουσικά θεματα της Ευανθίας, απο το σύνολο της δισκογραφίας της. Να σου πω την αλήθεια δεν ρώτησα την Ευανθια όταν καναμε την Τετάρτη συνεντευξη στο ραδιόφωνο ποια είναι η γνώμη της για την συμφωνική ορχήστρα γιατί ήθελα πρωτα να κανει τη γενική πρόβα μαζί της και μετα να μου πει μια γνώμη πραγματική, δεν ήθελα να ακούσω φιλοφρόνηση. Και με ενδιέφερε η γνώμη της γιατί εγώ είμαι δημοσιογράφος, εκείνη όμως είναι η μουσικός. Επιπλεον, εχει συνεργαστεί με σημαντικές ορχήστρες στο εξωτερικό και έχει και κριτήριο και μέτρο σύγκρισης. Πριν λοιπόν ξεκινήσει η συναυλία μου είπε ότι της άρεσε πολύ η ορχήστρα στη γενικη, εκεί φαίνεται άλλωστε, τα πριν είναι λίγο πολύ αποσπασματικά, και πως δεν εχει να ζηλέψει απο ορχήστρες σημαντικές του εξωτερικού. Την επόμενη δε της συναυλίας, μου το ξαναείπε με θέρμη, τονίζοντας και το νεαρό της ηλικίας πολλών μελών της. Πόσο σπουδαίο θα ήταν να μπορούσαν πολλοί άνθρωποι να ακούσουν τόσο όμορφες μουσικές απο αυτήν και αλλες ορχήστρες. Ίσως άλλαζε τον τρόπο που ακούμε μουσική, την παιδεία μας ακόμη ακόμη, αν δεν λεω μεγάλα λόγια. Γιατί ποιός γεννιέται και ξέρει; Κια ποιος δεν μπορεί να μάθει ακούγοντας;
Στην συναυλία σολίστ ήταν, σε συνύπαρξη με την ορχήστρα θαυμαστή, οι Σωκράτης Σινόπουλος: Πολίτικη λύρα, λάφτα, Ανδρέας Συμβουλόπουλος: πιάνο, Πάνος Δημητρακόπουλος: κανονάκι, Παντελής Στόϊκος καβάλ, τρομπέτα. Επιμέλεια ενορχήστρωσης : Πλούταρχος Ρεμπούτσικας
Λίγες φωτογραφίες απο τη βραδια αυτή. Ευχαριστώ τη Νιόβη, για μια ακόμη φορα.

και για εχεις ήχο στην τελευταία φωτογραφία άκου αυτό, είναι το Carousel, η ορχήστρα έπαιζε και η Ευανθία Ρεμπούτσικα χόρευε με τον μαεστρο, τον κ.Κάρολο Τρικολίδη.


Υ.Γ. Νίκο, Χρύσα, Γιάννη, αυτό ήταν το τραγούδι που έπαιξα σήμερα στην εκπομπή και ξεχωριστα, ωραία σύμπτωση όμως, μου ζητήσατε να το ακούσετε ξανά.
"Ψεμμα είναι", στίχοι Ελένη Ζιώγα, μουσική: Ευανθία Ρεμπούτσικα, τραγούδι: Ελλη Πασπαλά.


Υ.Γ.2 Πολλοί με ρωτήσατε και σήμερα ποιο είναι το πιο αγαπημενο μου τραγούδι του Χάρη και του Πάνου Κατσιμίχα. Είναι πολλά και πολύ αγαπημένα, αν διαλεγα όμως δύο θα ήταν μαλλον αυτα.
"Εγώ ήθελα να γίνω δεντρο" και "Της αγάπης μαχαιριά". Βεβαια την ίδια στιγμή που το σκεφτομαι, το λέω και το γράφω, ερχονται και αλλα τόσα στο μυαλό, αλλά ναι, αυτα τα δύο είναι απο τα πολύ πολύ αγαπημένα μου.

Σήμερα και αύριο

Η σημερινή μέρα. Βραδυ Κυριακής. Μετα την πρωινή μας καλημεροσυνάντηση στο Μουσείο Βυζαντινού Πολιτισμού όπου παίξαμε με την ομαδα Gamecraft το παιχνίδι ρόλων για το οποίο μιλούσαμε. Ευχαριστούμε πολυ τα παιδια της Gamecraft, την Εύα Φουρλίγκα απο τα εκπαιδευτικά προγραμματα του μουσείου, ευχαριστώ εγώ προσωπικά όλους, όσοι συμμετείχατε στο παιχνίδι, μικροί και μεγάλοι. Θα σας γραψω αναλυτικά αύριο, ελπίζω να γραψετε κι εσείς που παίξατε βεβαια, και μαζί θα ανεβασω και τις πρώτες φωτογραφίες.

Η αυριανή μέρα. Στην Καλημέρα αύριο, όλα να πανε καλά και θα είμαι παρεα με την Ευανθία Ρεμπούτσικα να μιλήσουμε για μουσικές και τραγούδια, για πόλεις και τοπια αγαπημένα, να πούμε ιστορίες δικές μας. Αφορμή η συναυλία της στη Θεσσαλονίκη την Τετάρτη 10 Μαρτίου, στην αίθουσα Τελετών του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, με τη Συμφωνική Ορχήστρα του δήμου Θεσσαλονίκης. Την ορχήστρα θα διευθύνει ο Κάρολος Τρικολίδης. Σολίστ στη συναυλία είναι οι Ανδρέας Συμβουλόπουλος, Σωκράτης Σινόπουλος, Πάνος Δημητρακόπουλος και Παντελής Στόικος.

Καλό μήνα

Καλό μήνα, πρωτομηνιά σήμερα.
Με καλή συναυλία ξεκινάει ο Ιούλιος.
Μα τι πράγματα είπε σήμερα ο Αγγελάκας στην εκπομπή...
Ήρθε ένα mail μετά την εκπομπή από τον Φώτη, και έγραφε: "Αγγελακας ωραιος και πολύ ωραία η συνέντευξη, και η ουσία της άποψής του για τον ακροατή.
Καλη επιτυχία στην σημερινή συναυλία της μονής."

Θα είναι μια ακόμα ωραία συναυλία. Γιατί είμαι σίγουρη;


(Αυτό το video το τράβηξε ο Tertuliano, γεια σου μεγάλε τερτουλιάν!)

Ψαραντώνης, μετα τη συναυλία

Και θέλω και δεν θέλω να σας πω για την Παρασκευή το βράδυ.
Δεν θέλω να πω πολλά για να μην φύγει αυτό που έχω μέσα μου. Θέλω να σας πω όμως και πόσο υπέροχα ήταν.

Ο Ψαραντώνης μας πήγαινε στους θεούς.
Κι ας μην είμασταν καλό κοινό. Αφού ένα τέλος κανονικό δεν τον αφήσαμε να κάνει στα τραγούδια, που τα χαμηλώνει σιγά σιγά και όπως σβήνουν έτσι τα κλείνει. Είδε ότι χαμπάρι από κάτω, έλεγε ένα μπράβο... με λεπτή ειρωνία, κι αυτό στο χαβαλέ το έπαιρναν.
Δεν είμαστε για τέτοιους μουσικούς, δεν είμαστε για τέτοιες μουσικές. Θέλει ηρεμία μέσα σου να τους ακούσεις, έτσι νομίζω. Γιατί ο Ψαραντώνης όταν παίζει δε μιλάει ούτε "παίζει" με μας, με το θεό και τον αέρα μιλάει.

Εγώ η λαλίστατη και τώρα άλλα δεν μπορώ να σου πω. Μόνο να το ζήσω ξανά θέλω, όχι να τον ακούσω, να το ζήσω, κι ας το ξέρω ότι στον ίδιο ποταμό ποτέ δεν μπορείς να μπεις δυο φορές.

Υ.Γ. Στο ακριβώς διπλανό ακριβώς τραπέζι καθόταν ο Θωμάς ο Σιώμος. Είχαν στον τραπέζι καρέκλες άδειες, πράγμα περίεργο, όλο το μαγαζί γεμάτο. Σκύβει και μου λέει, κάποια στιγμή, όταν τελειώσει τη συναυλία του, θα έρθει ο Νικ Κέιβ. Ήρθε με την μπάντα του, κάθισαν στις άδειες καρέκλες. Κάθισε ήρεμος, ήσυχος και τον παρακολουθούσε με προσήλωση, όσο τον έβλεπα δηλαδή γιατί ήμουν εκστασιασμένη από τον Ψαραντώνη. Τον εκτίμησα για αυτή του τη στάση. Να, μουσικός σκέφτηκα κάποια στιγμή, ωραίος, να ξέρει να εκτιμήσει τον σπουδαίο συνάδελφό του, να πάει χωρίς ύφος- ποιος ειμαι εγώ- να ακούσει.
Υ.Γ.2 Όσο μεγαλώνω πόσο βαθιά εκτιμώ τους ήρεμους ανθρώπους με πάθος, και πόσο λίγους βλέπω...

Η φωτογραφία δεν είναι δική μου. Την βρήκα ψάχνοντας στο ίντερνετ, στο blog του ΒασικούΜετόχου, το οποίο σήμερα έμαθα, από εκεί την αντιγράφω.

Ψαραντώνης

Σήμερα θα ακούσω τον Ψαραντώνη στην Αίγλη.
Ας μην πω τίποτε άλλο τώρα.
Αύριο.

Η ΠΡΩΤΗ ΣΥΝΑΥΛΙΑ ΤΗΣ ΝΑΤΑΣΣΑΣ ΜΠΟΦΙΛΙΟΥ ΣΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Χθες βράδυ πήγαμε στην Αίγλη, να ακούσουμε για πρώτη φορά από κοντά την Νατάσσα Μποφίλιου.
Να στο πω με μια λέξη; Συγκλονιστική.
Να σου περιγράψω με δυο ουσιαστικά πώς νιώσαμε; Πληρότητα & Συγκίνηση.

Ανήκω στην επόμενη γενιά από τη δική της. Είμαι σίγουρη ότι οι συνομίληκοί της θα "το πάνε καλύτερα το καράβι" από εμάς. Η Νατάσσα, ο Θέμης Καραμουρατίδης (που ήταν χθες στη σκηνή μαζί της παίζοντας και έχοντας γράψει τη μουσική στον καινούριο της δίσκο), οι νέοι μουσικοί που έπαιζαν χθες επί σκηνής, ο Γεράσιμος Ευαγγελάτος που έγραψε τους στίχους των νέων τραγουδιών, είναι ένα κομμάτι χαρισματικό αυτής της γενιάς. Που έχει αγάπη, γνώση και υποψιασμένη αθωότητα. Είναι παιδιά που κάνουν μουσική, ροκ, τζαζ, έντεχνη, χιπ χοπ, κλασική, ό,τι ο καθένας είναι φτιαγμένος να κάνει, ό,τι του "μιλά" περισσότερο, και είναι ωραίοι τύποι*.

Είχα ακούσει πολλά και πολύ καλά για τις ερμηνείες και τη σκηνική της παρουσία. Είμαι συνήθως επιφυλακτική όταν ακούω ύμνους. θέλω να έχω δική μου άποψη κι όχι να λέω είναι καλή, επειδή λένε, ακόμα και φίλοι στους οποίους έχω μεγάλη εμπιστοσύνη, ότι είναι καλή. Πήγα λοιπόν να μάθω. Να την ακούσω για πρώτη φορά από κοντά σε παράσταση. Και είδα ένα κορίτσι να λάμπει στη σκηνή. Με ωραία και δύσκολα στο τραγούδισμά τους τραγούδια. Με δικό της τρόπο, απόλυτα προσωπικό ερμηνείας. Φαινόταν τι αγαπάει, τι αφομοίωσε και δούλεψε στο τραγούδι της, και η γκάμα ήταν μεγάλη, όπως και το ταλέντο της.
Η Νατάσσα Μποφίλιου χθες μας χάρισε απλόχερα όπως λέει και ο Βαγγέλης μια μαγική βραδιά.
Φωνή και ερμηνεία με τέχνη, τεχνική και ευαισθησία. Με κοριτσίστικη φρεσκάδα και γυναικεία ωριμότητα. Με άστρο στη σκηνή. Με τσαχπινιά, με θηλυκότητα και γοητεία χωρίς ωραιοπάθεια. Τραγούδησε με πάθος και δύναμη.
Πόσες φορές μπορεί να έχω ακούσει στη ζωή μου το "Γιάννη το φονιά"; Άπειρες, κυριολεκτικά. Τραγουδώντας το χθες η Νατάσσα Μποφίλιου, έκανε τα λόγια του, τα σπουδαία ελληνικά του Νίκου Γκάτσου, να φτάσουν κατευθείαν στην καρδιά μου, με συγκίνησε βαθιά (και κρύβω και λόγια...). Ή το "Ζεϊμπέκικο", που έμεινα εκστατική όσο το τραγουδούσε. Το "Εν Λευκώ" που τραγουδούσαμε στο τέλος όλοι μαζί. Το "Un ano de amor", ε, αν συνεχίσω θα σου πω όλα τα τραγούδια εν τέλει νομίζω...
Είναι μεγάλη ιστορία ο τραγουδιστής να περνάει τα λόγια του τραγουδιού κάτω, να γίνεται ο ίδιος το τραγούδι. Ή να ακούς ένα τραγούδι που έχουν πει άλλοι και σπουδαίοι και να μην αντιγράφει ούτε στο ελάχιστο την παλαιότερη ερμηνεία. Αυτά τα ένιωσα χθες ακούγοντας τη Νατάσσα Μποφίλιου. Από την παρέα θα πάρω βίντεο σε λίγες μέρες να τα ανεβάσουμε στα blog μας από χθες για να έχετε μια μικρή ιδέα τι ακούσαμε χθες. Όμως το καλύτερο είναι το κοντά, οπότε την άλλη φορά που θα ξανάρθει αυτό το σχήμα στη Θεσσαλονίκης, καλημεροπαρέα, να μην το χάσουμε με τίποτα, αυτό έχω να πω...΄Ήταν η πρώτη φορά που τραγούδησε στη Θεσσαλονίκη και νομίζω ότι πολλοί θα θέλαμε να την ξανακούσουμε, ώστε να την γνωρίσουμε ακόμη καλύτερα.

*Τόσο ωραίοι που απορώ πώς τα κατάφεραν και επιβίωσαν και κάνουν ό,τι κάνουν, από τους βολεμένους στην πολυθρόνα, στη μεγάλη πλειοψηφία, γονείς τους, οι οποίοι ανέχτηκαν (και ανεχόμαστε εν ολίγοις όλοι, ε;) κάθε λογής σκουπίδι και σαχλαμάρα να μας πολιορκεί, που μια χαρά συνήθισαν (-αμε) στο καταναλώνω άρα υπάρχω, που έχουν (-ουμε) έτοιμη τη δικαιολογία "δε φταίω εγώ που δεν βλέπω, δεν ακούω, δε διαβάζω καλά πράγματα, που κάνω ό,τι μου γουστάρει, συνήθως χαβαλέ, αφού η πολιτεία, η κοινωνία- ποιες είναι αυτες οι ρημάδες γαμώτο;- δεν προσέχει, δεν με προσέχει, ας αλλάξουν τα πράγματα και θα αλλάξω κι εγώ". Ε, μέσα σε αυτήν την μπλιαχ κατάσταση, κάποια παιδιά ΚΑΝΟΥΝ ωραία πράγματα, δε μιλάνε στον αέρα, ΚΑΝΟΥΝ.


Υ.Γ. Είναι τύχη καλή να συναντιούνται ωραίοι άνθρωποι. Χαίρομαι που η Μικρή Άρκτος, οι άνθρωποί της, ο Παρασκευάς Καρασούλος, πιστεύουν και μας γνωρίζουν τέτοιους καλλιτέχνες. Νάσαι καλά Αναστασία που μας την έφερες στη Θεσσαλονίκη Σε μια "πόλη μαγική" βρεθήκαμε χθες.

Υ.Γ.2 Roadartist, καλησπέρα! Ναι, έτσι είναι!