Πέμπτη, 27 Νοεμβρίου 2008

ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΚΑΙ ΟΙ ΛΗΣΤΕΣ

Αφότου τελείωσε η εκπομπή, διάβασα, έμαθα ότι ο Γιώργης Παυλόπουλος, ένας σπουδαίος ποιητής, πέθανε χθες.
Διάβασα ένα κείμενο της Όλγας Σελλα στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, σας το αντιγράφω:
"Ηταν, ως ποιητής, «ένας αφοσιωμένος της ζωής» σύμφωνα με τα δικά του λόγια. Ο ποιητής Γιώργης Παυλόπουλος πέθανε χθες στον τόπο όπου γεννήθηκε, τον Πύργο της Ηλείας, σε ηλικία 84 ετών, και τα τελευταία χρόνια είχε αντιμετωπίσει πολλά προβλήματα με την υγεία του. Στα γράμματα εμφανίστηκε νωρίς, μόλις το 1943, αλλά η πρώτη του συλλογή εκδόθηκε πολλά χρόνια μετά, το 1971 από τον «Ερμή» κι έκτοτε μας χάριζε κατά διαστήματα τους στίχους του, από τις εκδόσεις «Στιγμή», «Νεφέλη», «Κέδρος». Ποιήματα που χαρακτηρίζονται από τη δραματικότητα της απώλειας. Δεν πρόλαβε να δει τυπωμένη την τελευταία του ποιητική συλλογή, «Να μη τους ξεχάσω» που θα κυκλοφορήσει την ερχόμενη Δευτέρα από τον «Κέδρο». Είναι ποιήματα που έγραψε τα τελευταία τέσσερα χρόνια, ενώ ήδη η υγεία του ήταν ήδη πολύ εύθραυστη.

Είχε επιλέξει να ζει στην περιφέρεια, εργάστηκε ως λογιστής και γραμματέας σε ιδιωτικούς φορείς. Είχε επιλέξει να ζει μακριά από τους ρυθμούς της πόλης, όχι όμως μακριά από το γίγνεσθαι της λογοτεχνίας. Μετείχε πάντα σε λογοτεχνικά περιοδικά, πολλά ήταν δικές του πρωτοβουλίες, ασχολήθηκε ερασιτεχνικά με τη ζωγραφική, ήταν ιδρυτικό μέλος της Εταιρείας Συγγραφέων και ένας από τους ελάχιστους ποιητές που απήγγελλε με τρόπο μοναδικό τα ποιήματά του. «Εννοώ πως η ποιητική φωνή του Παυλόπουλου έχει το φυσικό χάρισμα να διηγείται: ξέρει δηλαδή να παίρνει τις σωστές ανάσες της, να μην πνίγεται όταν ψηλώνει, να μη σβήνει, όταν χαμηλώνει... Δεν ξέρω πολλές φωνές στην ποίησή μας που να έχουν την απλότητα, τη θέρμη, την τρυφερότητα και τη φυσικότητα της αφηγηματικής φωνής του Παυλόπουλου», έγραφε ο Δ. Ν. Μαρωνίτης, μόλις τον περασμένο Απρίλιο. Και είχε απόλυτο δίκιο. Η απαγγελία του, για όσους είχαν την τύχη να την ακούσουν, περιλαμβάνεται στα πιο ακριβά δώρα.

Είχε πολλούς φίλους ο Γιώργης Παυλόπουλος. Θα τον αποχαιρετίσουν σήμερα, στις 3 το μεσημέρι, από τη Μητρόπολη του Πύργου της Ηλείας."


Ένα ποίημά του είναι ένα από τα λίγα πολύ αγαπημένα μου ποιήματα. Μέσα μου το έχω κάνει, από το '88 που το πρωτοδιάβασα, παραμύθι, ιστορία, ζωγραφιά, ταινία, ούτε ξέρω πώς και από πού ξεφυτρώνει και το θυμάμαι ξαφνικά, ώρες - ωρες. Ένα ποίημα χωρίς τέλος. Σαν ιστορία μέσα σε ιστορία, εικόνα μέσα σε εικόνα, μαθηματική σπείρα. Αυτό:

ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΚΑΙ ΟΙ ΛΗΣΤΕΣ
Ήταν ένα παιδί και κάτω απ' το κρεβάτι του
πλαγιάζανε τις νύχτες δυο ληστές.
Άκουγε κάθε νύχτα τα μαχαίρια τους
άκουγε τα σκοτεινά τους λόγια.
Κι έλεγε ο ένας να τον πάμε να τον κάνουμε ληστή.
Κι έλεγε ο άλλος να του βγάλουμε τα μάτια
να τον κάνουμε ζητιάνο βιολιτζή.
Κάθε νύχτα το παιδί τρελό απ’ το φόβο του
μες από κάμαρες και σκάλες και διαδρόμους
τούς ξέφευγε για να χωθεί στην αγκαλιά της.
Κι εκείνη το ‘παιρνε και το χάιδευε
το κοίμιζε πάντα με το ίδιο παραμύθι:
Ήταν ένα παιδί και κάτω απ' το κρεβάτι του
πλαγιάζανε τις νύχτες δυο ληστές.
Άκουγε κάθε νύχτα τα μαχαίρια τους
άκουγε τα σκοτεινά τους λόγια.
Κι έλεγε ο ένας να τον πάμε να τον κάνουμε ληστή.
Κι έλεγε ο άλλος να του βγάλουμε τα μάτια
να τον κάνουμε ζητιάνο βιολιτζή.
Κάθε νύχτα το παιδί τρελό απ’ το φόβο του
μες από κάμαρες και σκάλες και διαδρόμους
τούς ξέφευγε για να χωθεί στην αγκαλιά της.
Κι εκείνη το ‘παιρνε και το χάιδευε
το κοίμιζε πάντα με το ίδιο παραμύθι:
Ήταν ένα παιδί και κάτω απ' το κρεβάτι του
πλαγιάζανε τις νύχτες δυο ληστές...

6 σχόλια:

Roadartist είπε...

Δεν το άκουσα..
Αιωνία του η μνήμη..

Ανώνυμος είπε...

ki ego apo esena to ematha Anastasia.
Ti oraio poiima einai ayto. Na mas grafeis ki alla poiimata pou agapas, na eisai sigouri oti toulahiston ego tha ta diavazo me megali hara.
Thanos

ΚΑΛΗΜΕΡΑ είπε...

roadartist μου,
κι εγώ όπως είδες αργά το έμαθα.
Σε φιλώ.

ΚΑΛΗΜΕΡΑ είπε...

Thano,
τι κόσμος είναι τα ποιήματα ε; όλα σε λίγες φράσεις.
Θα το σκεφτώ αυτό που μου λες, πάντως σε ευχαριστώ πολύ

katerina είπε...

΄Ενα ποίημα χωρίς τέλος!
Πολύ καλό!

Μ+Λ είπε...

..ευχαριστούμε Αναστασία!