Στιγμές

Στιγμές που γίνονται το παν. Μεσα στα απλα είναι τα ωραία. Χθες μπουγελο στο μπαλκόνι. Γελασαμε με την ψυχή μας. "Καλα, είναι δυνατόν να αφήνεις τα παιδια σου να κανουν αυτα τα πραγματα; Και να το θεωρείς και ωραίο; Να τα εγκρίνεις;" Μου είχε πει κάποτε μια μαμά σοβαρή γιατί εγώ της φανηκα ασόβαρη. Να τα εγκρίνω; Πλακα εχει. Εδώ παίζω κανονικά κι εγώ. Αυτή χανει. Σιγά μη με πτόησε.
Αγάπη είναι..., λεει η Άιναφετς απο τη Σκιαθίτικη γωνιά της στο blog της. Να της χαρίσω κι απο δω ενα τραγούδι. "Αγαπησα, κι όλα γίναν φως..."



Άιναφετς, δες κι εδώ, στο ιστολογιο του Dimos El Grec.
Όσο προλαβαίνω τριγυρίζω στα ιστολόγια και άλλων φίλων. Αυγουστος, κι όμως πολλοί φίλοι είμαστε εδώ.
Γρανίτα ροδακινο στο ψυγείο. Σπιτικιά δικιά μας, η πιο απλή του κόσμου. Εξω η αυγουστιάτικη ζεστη τα εχει πυρώσει όλα. Ευτυχώς πρόλαβα και πότισα τα φυτα όταν δρόσισε λίγο. Η λουίζα μεγαλώνει, το φθινόπωρο μπορώ να τη βαλω σε πιο μεγαλη γλάστρα; Να θυμηθώ να ρωτήσω την Παπίτσα. Και οι λεμονιές πρεπει να εμβολιαστούν. Πότε; Κι αυτό να το ρωτήσω. Κατι μου είπε ο μπαμπας μου, αλλα δε θυμαμαι.

Πόσες εκκρεμότητες εχω ακόμα. Πριν το φθινόπωρο θελω να κανω ενα ακόμα μεγαλο ξεκαθαρισμα να καθαρίσω πατόκορφα ενα δωματιο του σπιτιού, να το μεταμορφώσω εντελώς, είναι η ντροπή μου καθε φορα που μπαίνω μεσα και σκεφτομαι πως ακόμα δεν εκανα τίποτα. Θελω να βαψω όλο το σπίτι, να ετοιμαστώ για το Σεπτεμβριο, που είναι για μενα, παντα, η εποχη , αρχή της χρονιάς. Λες και παω σχολείο, ακόμα. "Όλα θα γίνουν", θα ελεγε τωρα η Νιόβη, σκεφτόμουν, όσο τριγυρνούσαν αυτα κι εκείνα στο μυαλό μου.

Αργα το απόγευμα, κατηφόριζα, μετα, τη Μαρτίου για μια δουλειά. Ζεστη, απίστευτη. Σε ενα μπαλκόνι ενας γκρινιάρης γερος μαλωνε με τη γυναίκα του. Γκουρ, γκουρ, γκουρ... Δεν του φταίει η ζεστη. Ο εαυτός του του φταίει. Φρίκη να γερνας έτσι.
Επιστροφή στο σπίτι. Ένα μικρό συμμαζεμα. Φαγητό βραδινό στα παιδιά. Εκείνα τα πιατα που τους αρεσουν, να είναι νόστιμα και να φαίνονται ωραία (και να είναι και υγιεινά, λεω μεσα μου αλλα αυτό δεν πείθει ποτε κανενα παιδί, οπότε σερβίρισμα του υγιεινού όμορφα και δε λεω κουβεντα, χαζή είμαι; Εχω ακούσει δούλεμα όταν παλια ελεγα, φατε το αυτό, κανει καλό. Τώρα πια δεν το λεω, το πήρα το μάθημά μου. Μα, κι εγώ η αθεόφοβη να αναλύω τα συστατικά του φαγητού και την αξία τους, αυτό εχει το μπρόκολο κι εκείνο τα ραδίκια, παω καλά;)
Βλεπαμε κατι στην τηλεόραση με τα παιδια, CSI, το ήξεραν το επεισόδιο, εγω όχι. Ήξεραν σε ποιο σημείο θα συγκινηθώ, και φυσικά, εκεί ακριβώς συγκινήθηκα, εβαλα και τα κλαμματα, α, στο καλό, το ξερατε ρε, ε; Εννοείται...
Και τελείωσε η σειρα. Κι αρχισε μια όμορφη κουβέντα. Για όλα. Για ώρες. Είδα καποια στιγμή το ρολόι και καταλαβα ότι μιλούσαμε πανω απο δυο ώρες. Μα, για ό,τι φανταζεσαι όμως. Αφου δεν θελαμε να τελειώσει η κουβεντα. Ταχαμου, λεγαμε, αντε τωρα ώρα για ύπνο, πηγαίναμε απο το καθιστικό στην κουζίνα να πιούμε νερό, και μετα βρισκόμασταν στο μπαλκόνι και συνεχιζαν να μιλάνε. Τους καμαρώνω πολυ. Εχουν απόψεις. Εχουν χιούμορ απίστευτο. Και ανεση να ρωτανε, να λενε τη γνώμη τους. Μεγάλωσε τόσο και η μικρή. Συμμετεχει ισότιμα σε όλες τις συζητήσεις.
Και μου αρεσει πολύ που ο μεγαλος της δίνει χώρο και χρόνο να εκφραστεί. Και όταν τον τριγυρίζει σαν μελισσα και δε θυμώνει και της συμπεριφερεται με χιούμορ και ηρεμία. Νιώθω τόσο τυχερή και για αυτό που είναι και για την μεταξύ τους σχεση. Καποια στιγμή φετος το καλοκαίρι, γύρισα ενα μεσημέρι πιο νωρίς στο σπίτι, γύρισε ο μεγαλος απο το γυμναστήριο, δεν ήξερε ότι ειμαι στο σπίτι. Ανοίγει την πόρτα και ρωταει την αδελφή του που ήταν στον υπολογιστή, "Σαββίνα, εκανες αυτό που σου είπα;", "Ωχ", απανταει αυτή, "το ξεχασα". "Δεν πειραζει", τον ακούω να της λεει, "ήταν η πρώτη φορα, την αλλη φορα όμως θα το θυμηθείς;" Της είχε πει να ανάψει τον θερμοσίφωνα. Πόσο χαρηκα αυτήν την κουβεντα τους. Και που την ακουσα τυχαία, αυτό με εκανε πιο χαρούμενη. Γιατί, ενταξει, μπροστα μας μπορεί και να μιλανε και με τρόπο που ξερουν ότι θα μας αρέσει, κακα τα ψεμματα.
Tώρα που γραφω αυτες τις γραμμές το ξερω βεβαια καλά, δεν είναι ετσι, τόσο καλά. Πότε είναι όλα όνειρο; Και βεβαια υπαρχουν και εντασεις, και εγιναν και γίνονται και θα γίνονται παντα λαθη, ανοησίες και απο τη μεριά μου, κυρίως, όπως κι εκείνοι δεν είναι παντα άγγελοι. Όμως μιλάμε. Λεω συγγνώμη. Και τα παιδια. Και το εννοούμε, πιστευω. Δεν αφήνουμε τις παρεξηγήσεις να φουσκώσουν σαν μπαλόνια. Βεβαια πρεπει να θελουν κι οι δυο πλευρες να γίνονται ετσι τα πραγματα. Αλλιώς "μα, εγώ νόμιζα", "μα, δεν ήξερα", "μα, τι εννοούσε που το είπε αυτό;" Χαλια δηλαδή. Oι καλές οι σχεσεις έτσι είναι, νομίζω, μιλάς, βλεπεις πώς σε βλεπει ο αλλος και παραδεχεσαι πως αφού ετσι σε βλεπει, είσαι και αυτό, κι αν δεν σου αρεσει το αλλαζεις, γίνεσαι το καλύτερο που είσαι.
Λόγια, λογια... Μπορεί ετσι να σκεφτεσαι τωρα, ε; Όμως τα παιδια, κι αν εχεις θα το ξερεις, αν εσύ το επιτρεπεις γίνονται πολύ σοβαροί και αντικειμενκοί κριτές, σε αλλαζουν στο καλύτερο αν τους ακους και δεν κλεινεις ματια κι αυτια γιατί "εσύ ξερεις καλύτερα" γιατί "σιγα τι ξερουν αυτα". Θελω να σου γραψω κι αλλα και θελω και να τα σβήσω κι όλα όσα σου έγραψα, να σου πω την αλήθεια.
Όμως, ας τα παρει το ποταμι.
Στιγμές, όμορφες, που αλλαζουν τόσο τη μερα, τη διαθεση, τη ζωή μας.




Αν αφήνεις τα μικρα να τα χαρείς, αυτό είναι ζωή. Και χαρα, όπως ωραία λεει η Αντιγόνη. Και όλα είναι αλλιώς. Kαι θα ερθουν και τα μεγαλα. Άλλα θα τα φερουν ο κόπος και η δουλειά σου κι άλλα θα ερθουν σαν δώρα, απρόσμενα. Πώς λεει ενα τραγούδι; Στιγμές λοιπόν σαν θα 'ρθουν να τις ζήσεις, μην τις χαλάσεις μ' αγωνίες για το μέλλον. Έτσι ακριβώς.

επ, μια μικρή αλλαγή!

Αύριο, χμ, λαθος, είναι κιόλας Δευτέρα, άρα... σήμερα, αυριο και μεθαυριο στο ραδιόφωνο θα είμαστε μαζί από τις 8 μεχρι τις 10 το πρωί. Η καλημέρα θα είναι για τρεις μερες λίγο πιο πρωινή. Έκτακτη μικρή αλλαγή, ενεκα καλοκαιριού και αδειών.

Στο μεταξύ, είδα σήμερα αυτό το βιντεακι (ο ανθρωπος σφυρίζει όντως καταπληκτικά και το χωραφίσιο τοπίο γύρω είναι απολύτως καλοκαιρινό)

 

Κι ένα έργο του Νικόλαου Λύτρα, "Χωράφι με στάχυα".

Καλημέρα!

Tις νύχτες του καλοκαιριού,

με απλά πραγματα γίνονται θαυματα. Μαμα και κόρη "βγηκαμε" έξω, όχι μακριά, μη φανταζεσαι, μεχρι το μπαλκόνι μας. Στρώσαμε το τραπεζι, ξαφνική ιδεα, με ό,τι είχαμε, είναι ωραίο να "βγαίνεις εξω" με τις πυζαμες. Μιλούσαμε, λεγαμε τα δικά μας, την άκουγα, χωρίς τίποτε αλλο να αποσπα την προσοχή μας, κανουμε τις πιο ωραίες κουβεντες. Τι την ενοχλεί, τι σκεφτεται, τι νιώθει. Τίποτα δε ρωτάω, εκείνη μιλάει, ρωτάει πώς μου φαινεται αυτό ή πώς νιώθει για εκείνο, ή απλά λεει"να σου πω..." και αρχίζει...

Μετα παίζαμε, διαφορα, γελούσαμε με μικρα, χαζά, μετρούσαμε τις ...πατούσες μας, λεγαμε λόγια του σπασίκλα που μας αρεσει (βγαίνει και ταινία το ξερεις;), λεγαμε ποια ταινια μας αρεσει, είχαμε δει και δυο τις τελευταίες μέρες και ειχαμε να πούμε διαφορα και στο τελος παίξαμε ενα παιχνίδι που πολύ μας άρεσε. Μοιραστήκαμε μικρα χαρτακια, η μια εγραφε συναισθηματα ή αλλη φρασεις και μετα παίρναμε η καθε μια από ενα χαρτακι της καθε στοίβας και έπρεπε να πούμε τη φραση που μας τυχαινε με τον αναλογο τρόπο. Δεν ξερω πώς σου φαίνεται αλλα εμείς περασαμε καταπληκτικά. Ήταν τόσο ωραίο βραδυ.

Το "καλοκαίρι στην πόλη", χρειαζεται τους τρόπους του για να περναει όμορφα.

Σήμερα το πρωί, αδεια απο το ραδιόφωνο, και τη Δευτερα το ίδιο για να τελειώσω καποιες δουλειές, επιστροφή στην εκπομπή την Τρίτη.
Είναι κιόλας βραδυ. Όλες οι δουλειές μπορεί να μην έγιναν αλλά δεν είναι αυτό το βασικό. Άλλα είναι. Και για αυτα νιώθω τυχερή. Τα άλλα θα γίνουν. Όταν και όπως πρεπει.

«Πώς κάνεις έτσι; Ζωή είναι, θα περάσει.»

Μια ματιά γύρω φτανει. Κοντα και μακρια. Τόσοι ανθρωποι και το λενε και το εννοούν. Ζουν, σε αναμονή του τελους. Σαν αγώνας σε παραταση. Και η αγωνία να είναι, πότε επιτελους θα τελειώσει. Ο δρόμος, ο αγώνας. Της ζωής. Το λένε. Δυσκολεύομαι να πιστεψω ότι το εννοούν. Μπορεί και να το λενε μόνο για να το πουν ή για να δείξουν πόσο δύσκολη είναι, ή ενίοτε νομίζουν ότι είναι η ζωή τους. Ή, μια αλλη σοβαρη περίπτωση, σαν μια επίδειξη υστερίας, η οποία πάντα θελει τον θεατή της ή τον παραλήπτη της. Σε μια τετοια περίπτωση, κανενας δεν επιδεικνύει την παραίτησή του απο τη ζωή, την απελπισία και την απόγνωσή του, όλως τυχαίως, αν είναι μόνος, δεν εχει νόημα έτσι, θελει κοινό να την ανακοινώσει.Αυτα όταν ετσι θελεις να δείξεις, γιατί εχεις τους λόγους και το ρόλο σου.
Από την αλλη, είναι και δύσκολοι, αληθινα δύσκολοι καιροί. Για όλους, άντε, εχεις δίκιο, τους πιο πολλούς, είναι και καποιοι που δεν εχουν αναγκη ποτέ. Ζορισμένοι μαζί, και ο καθενας χωριστα. Ώρες ώρες με πιάνει κι εμενα απελπισία, που δεν θα ελεγα ότι το συνηθίζω. Πρεπει να παρεις μια σοβαρη απόφαση και νιώθεις αμηχανία. Τι να κανεις και πώς. Πώς θα πανε τα πραγματα, πώς θα είναι αύριο. Ακούω συχνα, μπορεί και να το νιωθω καμια φορα, "καλα το τωρα, κουτσα στραβα θα παει, με το αύριο τι γίνεται;" Το κοντινό και το μακρινό αύριο. Μήπως καμια φορα ανησυχώντας για το αύριο χανουμε το σήμερα; Το μόνο που πραγματικά έχουμε; Και αυτό περνάει. Τίποτα μετα δεν ερχεται πίσω. Και μια ζωή ολόκληρη μπορεί να περασει έτσι. Σου μοιαζουν ανησυχιες πολυτελείας; Μπορεί.Διαβαζα αυτό το άρθρο του Κ.Γιαννακίδη τις προάλλες στο protagon. Στην αρχή του αρθρου, γιατί μετα αναφερεται και σ' ενα αλλο συγκεκριμενο σοβαρό, μαλλον, σύγχρονο πρόβλημα, γραφει τα εξής:
"«Πώς κάνεις έτσι; Ζωή είναι, θα περάσει.» Το άκουσα να βγαίνει από ένα στόμα που το φαντάζομαι γεμάτο άφθες, ξέρετε αυτές τις εσωτερικές πληγές που είναι σαν τα ψυχικά τραύματα: πρέπει ο άλλος να σου μιλήσει για να αντιληφθείς την ύπαρξη τους. Ναι, ζωή είναι, θα περάσει. Λένε ότι οι άνθρωποι εκδηλώνουν αυτά τα συμπτώματα αναχωρητισμού από την ίδια τη ζωή όταν τα πράγματα στριμώχνονται και η αναπνοή δυσκολεύει. Δεν αμφιβάλω, έτσι θα είναι. Αλλωστε αυτό που ζούμε δεν είναι ένα είδος θητείας; Μόνο που, του κερατά, είναι κρίμα να μετράς με ανακούφιση την πορεία προς το τέλος της ζωής σου. Μπορεί να περιμένεις να μεγαλώσουν τα παιδιά, να βγεις στη σύνταξη, να περάσει η κρίση, να ξοφλήσεις το δάνειο, να ταξιδέψεις. Με τον έναν ή τον άλλον τρόπο περιμένεις να περάσει ο χρόνος, κατά βάθος κάνεις υπομονή να γεράσεις, να φύγει και αυτό και εσύ μαζί του..."
Είναι ζωή αυτό; Αντεχεται; Ακόμα κι όταν "τα πράγματα στριμώχνονται και η αναπνοή δυσκολεύει"; Μόνο ετσι μπορεί να είναι;

της Κυριακής

Κυριακή.
Ξεκίνησα το βιβλίο του Φ.Σαβατερ, "Μιλώντας στο γιο μου για την πολιτική και τη δικαιοσύνη". Κι αυτό σε μεταφραση της Αγαθής Δημητρούκα. Ο άνθρωπος δεν παίζεται. Μου ανοίγει το μυαλό όταν τον διαβαζω. Πρόσεξε, δε μου δίνει ατακες, τσιτατα που τα λεγαμε παλιά, με κανει να σκεφτομαι, όπως σκεφτόμουν αλλά και αλλιώς, ανοίγει τον τρόπο της σκεψης μου.
Θα σου πω πιο πολλά όταν το τελειώσω.

Μετα το απόγευμα, θα δω τη Σαββίνα στην κατασκήνωση. Η συνταγή της επίσκεψης του περασμενου Σαββατοκύριακου ήταν αυτή, κεκακια σε θηκες παγωτού.

Λίλα, πολύ σε ευχαριστώ. Τα κορίτσια στην κατασκήνωση ξετρελλαθηκαν. Η ιδεα είναι τόσο εντυπωσιακή και τόσο πραγματικά εύκολη, ασε με βαση αυτήν τι αλλα σκεφτηκα ότι μπορούμε να κανουμε. Να σαι καλά Λιλα!! Μια μικρή μόνο αλλαγή εκανα, πανω στα κεκακια εβαλα σπιτική μερεντα, συνταγή της δικής μου μαμάς.
(Ευα, είναι μια συνταγή που σου χρωσταω: 400 γρ. ζαχαρούχο γαλα, 250γρ μαργαρίνη λιωμενη, κακάο αναλογα με το πόσο σκούρη ή ανοικτόχρωμη τη θελουμε. Ετσι μου είπε η μητερα στο τηλεφωνο, αλλα κι εδώ έκανα την παραλλαγή μου, μη χασω, εβαλα μια πλακα σοκολατα κουβερτούρα 125γρ, αυτήν είχα σπίτι, την οποία ελιωσα πρωτα. Μετα συμπλήρωσα με λίγο κακάο επιπλεον. Η παρασκευή πανευκολη, τα χτυπας όλα μαζί στο μίξερ, πανετοιμη και πανευκολη η σπιτική μερεντα. Η μαμα μου εβαζε και τριμμενο φουντούκι ή αμύγδαλο αλλα να σου πω την αλήθεια δεν μου πολυάρεσε ετσι, την προτιμούσα σκετη και μαλλον και η κόρη μου ετσι την προτιμάει, είναι πιο λεία. Καλές διακοπούλες Εύα!)
Αυτό το Σαββατοκύριακο σειρα εχουν τα μπισκότα, Αστεροσυνταγής. Φτιαχνω χρόνια μπισκότα στο σπίτι, αλλα αυτή τη φορα είπα να τα κανω με την συνταγή που εδωσε το Αστερι μας. Τα εκανα μια φορα χθες το πρωί, κατι δεν εκανα σωστα, στο ψήσιμο; ποιος ξερει, και βγηκαν πιο σκληρα απο όσο ήθελα κι όσο έπρεπε, μαλλον. Ο μεγαλος τα τσακισε βεβαια πρεπει να σου πω, του αρεσαν πολύ.

Αστερι, ευχαριστώ! Τα δευτερα κι αυτα μικρούτσικη παραλλαγή, στη μισή ζύμη ανακατεμενη κουβερτούρα και λίγο γαλα, μετα με κουταλι στη λαδοκολλα και κανονικό ψήσιμο, σαν τα αλλα.
Εγώ όμως τα ξανακανα σήμερα, όχι που θα τα άφηνα. Νατα λοιπόν, γιατί αυτή τη φορα ήμουν πιο προσεκτική σαφως, αλλαξα και μοναδα μετρησης όγκου (χα, χα...δηλαδή αλλαξα φλυτζανι τσαγιού), νομίζω τα πήγα καλύτερα

Σκεφτομαι πώς ήμουν περσι ακριβώς τετοιες μέρες. Πολύ καλύτερα τώρα. Περναει ο καιρός και μενει ό,τι αξίζει. Είπε και η Άιναφετς, εκείνη ξερει, την φραση την κορυφαία. Είμαι πολυ χαρούμενη για καποιες φιλίες μου στο διαδίκτυο. Είμαι σίγουρη ότι κι εκείνες, κι εκείνοι, οι νεοι μου φίλοι το γνωρίζουν και το καταλαβαίνουν. Πόσο δίκιο εχεις νεραιδα, και βεβαια τη θυμαμαι αυτή τη φραση σου, παντα, πια. Είναι και μια ερωτηση που σκεφτόμουν όταν εβγαινα το χειμώνα απο μια παρασταση που είδα στην Αθηνα και μου είπε όσα δεν εβρισκα τον τρόπο να τα πω, να τα σκεφτώ ούτε έτσι ούτε με κανεναν άλλο τρόπο. Θελω να σου γραψω για αυτό αλλα όλο το αναβάλλω, γιατί;
Σήμερα μαλλον θα κάνω το πρωτο μου μπανιο για φετος.
Ας ελπίσω να μην το χαλασει ο καιρός. Αντε να δούμε.
Το εχει και αχτι η μικρή να κανουμε ενα μπανιο μαζί, φετος, επιτελους. Εκείνη μου τραβηξε αυτή τη φωτογραφία τον περσινό Αύγουστο.

καλοκαίρι στο χέρι κι άλλα

Μ' ένα καλοκαίρι στο χερι (Μπέττυ, ευχαριστώ πολύ! δια χειρός Δεσποίνης ήρθε το γούρι μου), χίλιες δυο σκέψεις, αποφάσεις, χαρα που σήμερα τα είπαμε στην εκπομπή, τόσα που θελω να σας γραψω, γιατί δεν θα γλυτώσετε μόνο με αυτα που ακούτε στην εκπομπή, εννοείται..., εχω και ανυπομονησία να διαβασω ενα καινούριο, στα ελληνικά, βιβλίο του Σαβατέρ, ενα τραγούδι να γυρίζει στο μυαλό μου απο χθες (ψεμματα απο μήνες πρεπει να σου πω, αλλα τελος παντων), ενα ευχαριστώ που θελω να πω στις φίλες μου, εκείνες ξερουν γιατί, ενα λιίγο μεγαλύτερο στην Ευτερπη, α ρε φιλεναδα τι εκανες προχθες... Περιμένω το Σαββατο που θα δω τη Σαββίνα στην κατασκήνωση, αχ, πόσο μου λείπει, ο Γιώργος στη δουλειά μου λεει συνεχεια, εγώ στο είπα, της έχεις αδυναμία, και η Μαριαννα συμπληρώνει, ναι, αλλα κι όταν ο Άγγελος ήταν στην ηλικία της έτσι δεν έκανες; Έτσι ακριβώς, Μαριάννα, έτσι ακριβώς. Η μαμα μου όταν ήμασταν μικρες μας έλεγε, καθώς ήμαστε πολλές αδελφες, η αγαπη δε μοιραζεται, πολλαπλασιάζεται. Πόσο δίκιο έχει.
Από τη μια είναι αυτό, από την άλλη είναι και η φτιαξιά μου τετοια. Τώρα η μικρή με χρειαζεται πιο πολύ, πριν ήταν ο μεγαλος, εκείνος τώρα δε θελει πολλά -πολλά, διακριτικά του δίνω πολύ χώρο, τον χρειάζεται, του λεω συχνα είμαι εδω για ό,τι θες, αλλα δεν κολλαω πάνω του, ε, παραμεγάλωσε, εδώ που τα λεμε. Τον αφήνω να ερχεται αυτός, και ευτυχώς έρχεται και μιλάμε για ό,τι φανταζεσαι. Να, προχθες τρεις τη νύχτα μιλούσαμε για νεωτερη ευρωπαική ιστορία, πρεπει να του συστησω να διαβασει ενα βιβλίο που διαβασα περσι, αφού τα μισα που του λεω, έτσι κι αλλιώς, από αυτό το βιβλίο είναι. Παρεμπιπτόντως, αν καταλαβεις ότι το, στην εφηβεία, παιδί σου, αρχίζει κατα τις 12, τη 1, τις 2 να εχει διαθεση για συζήτηση, και μάλιστα απαιτητική, κοσμολογικού, ιστορικού, φιλοσοφικού περιεχομενου, μην απορήσεις, και κυρίως μην ανησυχήσεις στιγμή. Λένε ότι οι έφηβοι όταν ο δικός σου εγκεφαλος θελει να ξεκουραστεί, αργα τη νύχτα, εκείνων είναι σε απίστευτη εγρήγορση. Και σε διαβεβαιώ, έτσι είναι. Δυο ή ώρα νύχτα, με την οδοντόβουρτσα στο χερι ήρθε να με βρει στο γραφείο καποια στιγμή, όπου επιτελους τελείωνα κατακοπη μια συνεντευξη, και τι με ρωτησε..."αν ο Χίτλερ εκανε αυτήν αντί για εκείνη την κίνηση λες να ήταν αλλος ο χαρτης της Ευρώπης σήμερα; " Και η μανα απαντησε - πώς να το διώξεις το παιδί, γίνεται;- πολύ ενδιαφερον αγαπη μου, εσύ τι λες, γιατί σιγα μην μπορούσα να απαντησω η δόλια, μόνο το κρεβατι μου σκεφτόμουν εκείνη την ώρα.
Έτσι που λες, καθε παιδί με τις αναγκες του, κι εγώ, ευτυχώς, μεγαλωμένη με μια μαμα - μην της το πεις, δεν πρεπει αλλα θα στενοχωρηθεί, ειναι να τα βαζεις με τις μαμαδίστικες ενοχές;- αρκούντως αφηρημένη να το πω, ανεξαρτητη να το πω, και μαζί τόσο δραστήρια αφήνοντας μας χώρο και αέρα να αναπνέουμε, κυρίως η μικρή μου αδελφή κι εγώ, οι μικρές της κόρες, όπως και να το πω δεν τη θυμαμαι κολλημένη πανω μου με τίποτα, κατιτίς δικό της το πήρα, μαλλον.
Και έτσι να σου πω την αλήθεια και γενικά αφήνω χώρο στους ανθρώπους που συναναστρεφομαι,δεν κολλαω πανω τους, δεν μπορώ να τους ελεγχω δε, που μπορεί και να είναι ο απόλυτος βαθμός εξαρτημένης σχεσης, με τίποτε. Αμα θελετε επιστατη, μη με προτιμήσετε, για το καλό σας το λέω... Χα, χα, το προσπαθησα σε επίπεδο σχεσης διαπροσωπικής, δε λενε πρεπει να τον ελεγχεις τον αλλο, να τον κρατας δεμενο για σιγουριά, για ασφαλεια, ε, κανα δυο φορες, πολύ παλιά, που είπα ας το κανω να γίνω κανονική γυναίκα, απετυχα θεαματικά. Αμα με δεις πόσο αποτυχημενα το κανω, θα πεθανεις στο γελιο. Δεν μπορώ, βρε, τα γελια βαζω, μουτζώνω τον εαυτό μου, παίρνω ενα ξυνό ύφος χαλια, την "αποστολή" εις περας δεν μπορώ να τη φερω. Έχω όμως μια απίστευτη ικανότητα να καταλαβαίνω σχεδόν αμεσως, ποιος σερνει ποιον απο τη μύτη. Δεν το λεω όμως να μην εχουμε παρεξηγήσεις. Άλλωστε αν καποιος θελει να ανηκει σε σφαίρα επιρροής και να νομίζει ότι αυτός αυτα δεν τα σηκώνει, ποια είμαι εγώ να του καταστρεψω το μύθο; Και για να μη νομίζεις ότι είμαι καλή και ανώτερος άνθρωπος και προτιμώ την ανεξαρτησία θα σου πω γιατί το κάνω καταβαθος, να με απομυθοποιήσω κι εμένα, να είμαι σωστή. Απο περηφανια το κάνω. Και απο εγωισμό. Άμα καποιος με αγαπαει θελω να είναι ελευθερος να με αγαπει. Ούτε αναγκασμενος, ούτε υποχρεωμένος, ούτε φυλακισμένος. Να διαλεγει να με αγαπάει θελω. Όποιος κι αν είναι, συγγενής, φίλος, παιδί μου, ο ανθρωπος της ζωής μου. Να ξαναδιαλεγει καθε μέρα να είναι μαζί μου. Αλλιώς δε θέλω. Απο περηφανια το κάνω, μπορεί κι επειδή πιστευω ότι μόνο αυτή η αγαπη μετραει, όχι απο καλοσύνη. Ετσι απλά. Έχω μεγαλη ιδέα για τον εαυτό μου, λες; Μπορεί.

Τώρα άστα αυτα, να πάμε μεχρι τη Λακκιά, εκεί όπου το περασμένο Σαββατο δυο κεραμίστες, η Χριστίνα Willis και ο Γιαννης Σταγγίδης, και πολλοί φίλοι τους έχτισαν εναν παραδοσιακό φούρνο. Δεν μπορούσα να είμαι, το ρεπορταζ ήρθε ομως με φωτογραφίες και πρόσκληση για νεο ραντεβού το Σεπτεμβριο, στις 18, όταν θα ψήσουν τον φούρνο. Τι λες; Πάμε;
Να, πώς ξεκινησαν, απο το χώμα

μετα, εφτιαξαν τον φούρνο

και η ομαδα εργασίας,

Σε λίγο θα ανηφορίσω για το Θεατρο Δασους για τις Τρωάδες του Ευριπίδη, σε σκηνοθεσία του ΒαγγέληΘεοδωρόπουλου, από Θέατρο του ΝέουΚόσμου. Στο ρόλο της Εκαβης η Λυδία Κονιόρδου. Σε λίγη ώρα ξεκινά και μια παρασταση, την είχα δει το χειμώνα και μου είχε αρεσει πολύ, η Σελεστίνα του Χοσέ Ριβέρα, απο το Μικρό Θεατρο, θα παίξει στο Μ.Μ.Σ.Τ. , όπου φετος ανεβηκαν πολλές και πολύ ενδιαφερουσες και θεατρικές παραστασεις.
Για αυτα και άλλα πολλά και καινούρια θα τα πούμε αύριο.

Εκείνα που λείπουν

Αυτα που έχω, έχεις, έχουμε κι εκείνα που μου, μπορεί και σου και μας, λείπουν
Μου λείπουν πολλά.
Έχω αλλα τόσα. Το ξέρω ότι τα έχω. Το εκτιμώ. Τίποτα δεν είναι ούτε αυτονόητο, ούτε δεδομένο.
Όμως είναι αυτό το ρήμα, προσωπικό και απρόσωπο, που αρχίζει απο λαμδα και καποιες μέρες τις παιδευει πιο πολύ απο αλλες.
Δεν το παλεύω πάντα, δεν είμαι τόσο γενναία, ούτε τόσο δυνατή. Και δεν είναι τα της ζωής μου της προσωπικής, που κλίνονται στο πρώτο ή στο δευτερο πρόσωπο. Εχω κι ένα θεματακι να τα αφήσω να φανούν. Εκείνα που εγώ μόνο ξέρω και στο κάτω κάτω μόνο εμένα αφορούν και δεν μου αρεσει να μιλάω για αυτα, όλα δε μοιραζονται σε αυτήν την ζωή. Οι πολύ κοντινοί φίλοι μου ξερουν και δεν ρωτανε.
Αντέχω, επιμένω.
Όμως λείπουν πολλά.
Μου λείπουν πολλά.
Μου λείπει που ακόμα δεν καταφεραμε κυνικές και ανήθικες - μα με την κυριολεκτική έννοια της λέξης ανήθικες- δηλώσεις όπως αυτες τίς οποίες μαθαμε όλοι και δεν πιστευαμε σε ό,τι διαβαζαμε, πρώην υπουργού, να εχουν την απαντηση, νομικα και κοινωνικά που τους αξίζουν. Που δεν έχουν όλα συνέπειες, δεν μιλάω για τιμωρία, για συνεπεια μιλάω, ό,τι κανεις να εχει τις συνέπειές του, αυτό το απλό.
Και μετα, και μη σου πω πολύ πιο πάνω από πολλά άλλα, μου λείπει στην πολιτική, λόγος και πραξεις ανθρώπων σημαντικών, σαν τον Μιχάλη Παπαγιαννακη. Ένα κείμενο του Αντώνη Πετρουλάκη που διαβασα σήμερα το πρωί, λεει με όλες του τις λέξεις όσα δεν θα μπορούσα να διατυπώσω καλύτερα αλλα εχει όσα πραγματικά νιώθω.

"Ένας χρόνος απουσίας
27/05/2010

Ο Μιχάλης Παπαγιαννάκης έγινε πολιτικό oν βίαια και πρώιμα- την εποχή που άρχισε να καταλαβαίνει τον κόσμο υποδέχθηκε τον πατέρα του νεκρό από σφαίρες Γερμανών. Και λες ότι τότε δημιουργήθηκαν οι όροι συμμετοχής του στα κοινά που νομίζω συνοψίζονται στην ταπεινή λέξη «ουσιώδης». Πίσω της κρύβει μια τεράστια πολύπλευρη μόρφωση, ένα ρεαλιστικό αριστερό σχέδιο, μια αιρετική ριζοσπαστική ματιά, μια ακατάβλητη μαχητικότητα, αλλά ταυτοχρόνως και απόλυτη συνειδητοποίηση ότι σε αυτόν τον κόσμο δεν είχε μόνο εκείνος ιδέες. Γι' αυτό, ενώ δεν διαπραγματεύθηκε ποτέ τις αρχές του, είχε την δημοκρατική ευρυχωρία να ωσμώνει τις απόψεις του για να παράγει κοινούς τόπους όπου γινόταν-όπου δεν γινόταν παρέμενε μοναχικός μαχητής μέχρι το τέλος. Η διαφορά του από τους περισσότερους αριστερούς ήταν ότι τον ενδιέφερε να παραχθεί αποτέλεσμα σε αυτήν τη ζωή. Η ουτοπική, απατηλή, μελλοντολογική αριστερά δεν τον αφορούσε. Επίσης δεν το αφορούσε η αριστερά που κολάκευε τις αδυναμίες των ελλήνων.
Μιλούσε ήρεμα, ήξερε να ακούει, δεν χρησιμοποιούσε επίθετα αλλά επιχειρήματα, δεν ξεδίπλωνε αυτάρεσκα τις γνώσεις του αλλά άφηνε χαραμάδες να ξεπηδά η πυκνή υποδομή του όταν και όσο το απαιτούσε η συζήτηση. Ηξερε ότι η τέχνη του συμβιβασμού με αξιοπρέπεια ήταν τόσο δύσκολη όσο και απαραίτητη. Ηξερε να βρίσκει τη γέφυρα που τον ένωνε με τον αντίπαλό του χωρίς ποτέ όμως να την εφευρίσκει.
Κοσμοπολίτης, πολύγλωσσος, από τους πιο αυθεντικούς έλληνες ευρωπαϊστές. Από την άλλη ένας κανονικός άνθρωπος. Όταν θύμωνε με κάποιον θύμωνε, δεν έκανε δημόσιες σχέσεις. Όταν αγαπούσε κάποιον του το έδειχνε. Όταν έχανε στα χαρτιά ζοχαδιαζόταν. Είχε λίγες φορεσιές αλλά ήταν πάντα κομψός.Τραγουδούσε υπέροχα τα «παλιομισοφόρια», μια φορά και δημοσίως. Διάβαζε πολύ. Και δίπλα του πάντα, σαν συγκολλητική ουσία νομίζεις της ζωής του- που είχε γίνει κάμποσες φορές κομμάτια- η Λίλη.
Το υποψιαζόμασταν όσο ζούσε, βεβαιωθήκαμε τον ένα χρόνο που λείπει από κοντά μας. Οσο αυτοφυής εμφανίστηκε ως πολιτικός, χωρίς προγόνους, άλλο τόσο δεν άφησε πολιτικούς επιγόνους, έτσι που μοιάζει με τον θάνατό του να έσβησε ένα μικρό πολιτικό σύμπαν- και αυτό είναι το πιο οδυνηρό με την απουσία του.

Υ.Γ. Με την συμπλήρωση ενός χρόνου από τον θάνατό του, οι σύντροφοί του από τον όμιλο προβληματισμού ΑΡ.ΣΗ. διοργανώνουν σήμερα 27-5 εκδήλωση στη μνήμη του, στις 18.30 , Ακαδημίας 7,αίθουσα ΕΒΕΑ."

Έστησε ο Έρωτας χορό με τον ξανθό Απρίλη

Πέρασε η μεγάλη βδομάδα, πέρασε το Πάσχα, νάμαι. ΄Ολες τις μέρες που πέρασαν ένας στίχος τριγύρναγε στο μυαλό μου "γλυκειά η ζωή, κι ο θανατος μαυρίλα". Τον Διονύσιο Σολωμό, όσο μεγαλώνω τον καταλαβαίνω καλύτερα. Είχα την τύχη στο πανεπιστημιο να εχω καθηγήτρια την Ελένη Τσαντσάνογλου, μας μιλούσε για τον ποιητή και έμπαινε φως μέσα μου. Εμπνευσμένη, σοβαρή, σπουδαία καθηγήτρια, τι κρίμα που έφυγε τόσο νωρίς. Όμως και τότε, δεν ήμουν όσο έτοιμη έπρεπε, φαίνεται. Τώρα ξαναθυμάμαι τα λόγια της, τον τρόπο που μας μιλούσε για αυτόν, τη λεπτή φιγούρα με τα μακρια καταμαυρα μαλλιά της, αυστηρή και προσηλωμένη στη δουλειά της, ένιωθα ότι αγαπαει πολύ να μας μιλάει για τον σπουδαίο ποιητή. Θυμάμαι τα ποιήματά του, τον ξαναδιαβάζω και είναι αλλιώς. Τα ελληνικά του, οι δυνατές εικόνες, τα συναισθήματα, οι περιγραφές, όλα, αλλιώς. Αυτός και ο Παπαδιαμάντης. Μόνο με αυτούς τους δυο νομίζω νιώθω το ίδιο. Κι αυτό το Πάσχα ξανά τόσο γλυκό στο πρόσωπο τ' αέρι, που λες και λέει μες στης καρδιάς τα φύλλα: "γλυκειά η ζωή, κι ο θάνατος μαυρίλα". Τι κι αν τα παιδικά λουστρινένια μου παπούτσια της Λαμπρής έγιναν ψηλοτάκουνες γόβες, το παιδικό φουστανι, φόρεμα γυναικείο τώρα, τα άσπρα βαμβακερα δαντελωτα καλτσακια το πρώτο λεπτό καλσόν της άνοιξης. Το ίδιο νιώθω όπως τότε. Κι όταν ρίχνω μια τελευταία ματια στον καθρεφτη πριν φύγουμε για την εκκλησία του χωριού πάλι βλέπω το μικρό κορίτσι που καμαρωνε για τα καινούρια της Ανάστασης. Και χαίρομαι το γλυκό φιλί του αέρα στο πρόσωπο, ίδια κι απαράλλαχτα όπως τότε. Μιλούσα με τον Δήμο προχθες, του έλεγα για τον Σολωμό, με ρώτησε, γιατί λέει ο ποιητής τον Απρίλη ξανθό. Δεν πήγαινε το μυαλό μου, άργησε λίγα δευτερόλεπτα να μου απαντήσει, αν σου πω αμεσως αμεσως δεν θα το θυμάσαι μετα μου είπε, πρεπει για λίγο να σκεφτείς. Μετα μου είπε. Τον Απρίλη οι αγροί γεμίζουν κίτρινα λουλούδια, ο Απρίλης λοιπόν είναι ξανθός. Είναι σπουδαίος ο Δήμος. Μια φραση μου είπε, εικόνες πλημμύρισαν το μυαλό μου. Αμέσως ήρθαν οι εικόνες αυτού του απριλιάτικου Πάσχα. Έτσι ήταν. Χαλιά από κίτρινα αγριολούλουδα στο δρόμο για το χωριό. Έξω από την Πέλλα, άλλο απο κίτρινο δεν έβλεπες. Α, ρε Αναστασία μια φωτογραφία δεν τράβηξες...
Έστησε ο Έρωτας χορό με τον ξανθό Απρίλη.
Κι η Φύση βρήκε την καλή και τη γλυκιά της ώρα.
Νερά καθάρια και γλυκά, νερά χαριτωμένα.
Χύνονται μες στην άβυσσο τη μοσχοβολισμένη.
Τα σπλάχνα μου και η θάλασσα ποτέ δεν ησυχάζουν
Το θρησκευτικό μου άισθημα δεν είναι καθόλου δυνατό, ίσα - ίσα το αντίθετο θα έλεγα, όμως το Πάσχα , τα έθιμά του, το έξω του, το μαζί των ανθρώπων, η φύση που οργιάζει-σιγά μην έλεγα αυτή τη λέξη μικρή- το κίτρινο στους αγρούς αν είναι Απριλης, το κόκκινο αν είμαστε μεσα στο Μάη, αυτό είναι το Πάσχα για μένα.
Φετος μεγάλη πια, έφτασε η σειρά μου να μαγειρέψω εγώ τα πατροπαραδοτα. Να ετοιμάσω τη μαγειρίτσα - γελούσα με τα ανήψια μου, "κακομοίρηδες, θα μετραω τις μπουκιές σας, μην αφήσετε σταλα στο πιατο, τόση ώρα μαγείρευα", μετα πηγαινοερχονταν στην κουζίνα να ξαναγεμίσουν τα πιάτα τους, όσο να πεις, μια ικανοποίηση την πήρα- το κατσικι και τα υπόλοιπα. Είδα πώς είναι να είσαι από την άλλη μεριά, τα παιδιά από τη μια, εσύ από την άλλη. Καλά ήταν. Εδώ που τα λέμε ευελιξία χρειάζεσαι. Και να χαίρεσαι το ρόλο σου, όποιος κι αν είναι αυτός. Να σου πω την αλήθεια μια χαρα είναι να είσαι βοηθός του σεφ, όποτε το κάνω πολύ το ευχαριστιέμαι, ωραία είναι κι όταν πρεπει να τα ετοιμάσω μόνη μου. Σιγά μη σε ρωτήσουν οι περιστασεις τι θες να είσαι. Είσαι ό,τι πρεπει κάθε φορά.
Σιγά μη σε ρωτήσουν τα τραγούδια αν τα αφήνεις να έρθουν στον ύπνο σου.

Έρχονται και σε ξυπνάνε ξημερώματα και δίχως να το καταλάβεις σιγοτραγουδάς.



Από την άλλη έχω καιρό να ξυπνήσω γελώντας. Ωραίο ξύπνημα που είναι κι αυτό... Τώρα αν μου το έλεγε αλλος αυτό λες να τον έλεγα αλαφροϊσκιωτο κι επειδή το λέω για μενα, κάνω ότι δεν τρεχει τίποτα; Θα 'χει γούστο.
Πάντως και γούστο και χιούμορ νομίζω έχει - και αυτό θα τους σώσει, να με θυμηθεις- ο τρόπος που απαντούσαν η γενιά του γιου μου, ο ένας στον αλλον, τώρα, στις αναστασιμες ευχές. "Χριστός Ανέστη" ερχόταν το μήνυμα, "Έλα, και φέτος;" ή "Άντε,τα καταφερε παλι!" έγραφε η απάντηση.
Αυτα μαθαίνεις αμα ζεις με αυτή τη γενιά και μαζί κι ωραία τραγούδια σαν αυτό:






Y.Γ. Ο Ανδρέας Ζ. ανέβασε καποιες φωτογραφίες από την ξενάγηση της καλημεροπαρέας στο Κτήμα Γεροβασιλείου, για να τις δεις κάνε κλικ εδώ. Ανδρέα, σε ευχαριστώ πολύ!

Καμια φορα θυμώνω

Έρχομαι στη δουλειά, βρεχει, κίνηση πολλή στην πόλη, καραμπόλα στην περιφερειακή, και να μην το ξερεις αν δεις τόση κίνηση το καταλαβαίνεις αμεσως, αυτός είναι ο βασικός λόγος που μπλοκάρει το κεντρο της πόλης τετοια ώρα.
Μεσα στο λεωφορείο, δεν με παιρνει σήμερα με τα πόδια, δεν προλαβαίνω με τίποτα. Στο τσακ πρόλαβα να παω να παρω τη μικρή απο το σχολείο, μου τηλεφώνησε ότι είναι αδιαθετη, τρεχοντας πήγα την πήρα, τρεχοντας εφυγα στη δουλειά. Σήμερα είναι σπίτι η κ.Ναταλία, ευτυχώς. Η κ.Ναταλία που αλλαξε η ζωή της άρδην, Γεωργία, ταραχες, δουλειά, φίλοι, τα άφησε όλα, όλη η οικογενεια εδώ πια στην Ελλαδα, αλλη δουλειά εκεί, αλλη εδώ. Πότε - πότε με βοηθα στον αθλο που λεγεται οικιακά. "Ναταλία, όταν τακτοποιείς ενα δωμάτιο, μπαίνω μέσα και είναι όλα πιο ήρεμα", της λέω και γελαει. όμως είναι αλήθεια. Αυτή η ηρεμία νομίζω μας κανει να αγαπάμε και να εκτιμάμε η μια την αλλη. Γλυκομίλητη, ήρεμη, εργατική, με ήσυχη δύναμη και πολλή δουλειά ξαναφτιαχνει τη ζωή της. Δεν το βάζει κάτω. Και μετα μου λες, μας λείπει αυτό, μας λείπει εκείνο...Πώς θα ήταν αν ξαναφτιαχνες τη ζωή σου απο την αρχή; Το σκέφτηκες ποτέ;
Θυμώνω με αυτούς που όλο καποιος τους χαλαει τη ζωή κι εκείνοι μες στην κλάψα και τη μίρλα. Μην ξαναδώ, ας πούμε, σεισμόπληκτους προ δεκαετίας και βάλε να μεγαλώνουν ακόμα τα παιδιά τους στα πρόχειρα και να λενε πως φταίει για όλα η πολιτεία που δεν, δεν, δεν... Πτυχιούχους που δεν βρήκαν δουλειά με το πτυχίο τους και ζουν ακόμη με το χαρτζιλίκι των γονιών τους, αεργοι πολυτελείας, μεχρι να βρουν τη δουλειά που τους αξίζει. Τιποτα δεν αξίζουμε αν δεν το προσπαθούμε, εγώ αυτό ξερω.
Και, ναι, η ζωή είναι δύσκολη, για ευκολη την είχες όταν μεγαλωνες; Και, ναι, εχει και αδιεξοδα και αδικίες και ζόρια, αλλα αυτό είναι το παιχνίδι, και ή θα παίξεις, θα αγωνιστείς ή θα κοιτας τα τρενα να περνούν. Ε, μα ...
Ας εχουμε τα χερια γερα, ας στεκόμαστε στα πόδια, ας δουλεύουμε, ας είμαστε γεροί να αντεχουμε, ανθρώπους μαζί μας να αγαπαμε και να μας αγαπάνε, να ονειρεύμαστε μαζί, και τίποτα δε φοβαμαι.
Καλά, αν έχουμε και το μυαλό μες στο κεφάλι μας, δεν κανει κακό.
Άκουγα την είδηση για την φραστική επίθεση ακροδεξιών, οι ίδιοι λενε ότι είναι πατριώτες, ο καθενας ό,τι θελει μπορεί να λεει θα μου πεις, οκ, στον Αντώνη Καφετζόπουλο που παίζει σε περιοδεία την παρασταση "Σουίτα στο Πλάζα" μαζί με την Μίρκα Παπακωνσταντίνου. Γέμισαν, λεει, προκηρύξεις την Καστοριά κατηγορώντας τον "φιλότουρκο" και "φιλοσκοπιανό". Μάλιστα. Τα καλά παιδιά χτύπησαν παλι με φασιστικού περιεχομενου δήλωση. Σιγα το καινούριο, θα πεις. Σιγά που κανουμε και τίποτα να ανοίγουμε το μυαλό μας, θελω να πω. Αλλα αυτό κανενας δεν μπορεί να το κανει σε κανεναν, ο καθενας στον εαυτό του, είμαι σίγουρη, πια. Και κόπο θελει, και να αμφιβαλεις χρειαζεται, και να δοκιμάζεις, και να κανεις λαθη, και να τα παραδεχεσαι με θαρρος. Αλλιώς πρόβατα που λεει και η Άιναφετς.
Διαβαζω συχνα το protagon.gr. Βρίσκω άρθρα ενδιαφεροντα, με οπτική που εμενα τουλάχιστον μου ταιριάζει. Ηλία Κανελλη, γεια στην πένα σου."Τζαμπα μάγκας", μια χαρά το είπες, μα καλύτερα δε γινόταν. Εδώ ο κόσμος καίγεται, τα λόγια των λαοπλάνων και υπευθυνοανευθυνων/ξερολιστοανίδεων, κατ' ουσίαν, μας λείπανε. Ε, μα καποιος έπρεπε να το γραψει κι αυτό κι αλλα πολλά. Εδώ εχουμε προβλήματα, όχι αστεία, εχουμε και τους αυτόκλητους, ντεμεκ, υπερασπιστές του λαού. Σοβαροί άνθρωποι γίνεται να μιλάνε; Συγγνώμη, βλέπω τον ελληνα πρωθυπουργό, και τουλαχιστον καταλαβαίνω ότι σοβαρα ασχολείται, κανει κάτι, θυμαμαι και πώς ήταν με τον προηγούμενο, του ενός ασπρισαν τα μαλλιά σε λίγους μήνες για τον αλλον ας μην πω καλύτερα, εκείνοι σαν τον προαναφερθεντα τι ακριβώς κάνουν; Άσε, και παρακολουθώ κι άλλες κόντρες, σε χωραφια που με νοιαζουν όσο να πεις, που πιο πολύ με στενοχωρούν να σου πω την αλήθεια. Αντε να δούμε...
Καμιά φορα θυμώνω. Σπάνια, αλλα συμβαίνει κι αυτό.
Μετα μπορεί και να γελάσω. Μέχρι κι αυτό. Με τα χάλια μας.
Όπως χθες που ακουσα στις ειδήσεις ότι τελικά δύο κύπριοι, άνθρωποι με πραξεις κακουργηματικές στο ενεργητικό τους, είχαν κλέψει την σωρό του Τασσου Παπαδόπουλου, ούτε πρακτορες, ούτε τίποτα σχετικό, γιατί κι εδώ πολλοί έλεγαν διαφορα, τι τούρκικες μυστικές υπηρεσίες είχαν υποψιαστεί, τι πολιτικά κίνητρα υπήρχαν πίσω απο την ιερόσυλη πραξη. Τώρα τι θα γίνουν χωρίς βαρβαρους όλοι οι ευφάνταστοι;
Αλλά τώρα, δεν μιλαμε πια αυτό. Τώρα έχουμε τη Τζούλια, ξέχασα. Επίσης, έχουμε και το σύνδρομο, "εγώ δεν μιλούσα, κύριε, δεν αντεγραψα, δεν φταίω που γίναμε έτσι χάλια, ο διπλανός μου φταίει για όλα". Έχουμε τα συνθήματα μας. Όπως πάντα. Αυτό το ζαπινγκ ειδήσεων ειναι ικανό να σε τρελανει αν το παρεις σοβαρα.
Ποιος κυνηγάει τη ζωή μας; Αμα σου πω καμια φορα εμείς την ουρα μας, θα θυμώσεις;



Υ.Γ. Για καποιες συναντήσεις νιώθω ακόμη πιο τυχερή για τη δουλειά που κάνω. Μια απο αυτες όταν πρωτοσυναντήθηκα και μετα ξανά και ξανά με τον Χάρη και τον Πάνο Κατσιμίχα. Τραγουδούν μαζί μετά απο δέκα χρόνια. Πρώτη συναυλία, αυτή στην Θεσσαλονίκη. Παρασκευή 12 Μαρτίου, στο Βελλίδειο.
Μια συνεντευξη με αφορμή αυτήν την συναυλία εδώ.

Από ένα μπαλκόνι της Αθήνας

Η Κατερίνα έφυγε για Βαρκελώνη. Η Χρύσα, δες δίπλα, στελνει χαιρετισμούς απο τη χιονισμένη Λιθουανία. Η Τζένη ακόμη το Βέλγιο σκέφτεται- μα και το τεστ με το λεωφορείο που της έστειλα με τις Βρυξέλες το συνδύασε. Εγώ σκέφτομαι χίλια δυο- σιγά την πρωτοτυπία. Επιτελους ήπιαμε καφέ με τη Γιώτα- άμα σου πω πόσον καιρό το λεγαμε δεν θα το πιστεψεις. Μιλάμε με την Άντα όσο μαγειρευω. Η μικρή μου είναι ακόμη άρρωστη απο ίωση που την παιδευει. Ετοιμαζομαι για να είναι όλα έτοιμα την Κυριακή στο Βυζαντινό Μουσείο για το παιχνίδι ρόλων. Ο Αλέξανδρος απο την ομάδα Gamecraft ήρθε σήμερα στην εκπομπή. Μετά, βρεθηκα σε μια ταξη Λυκείου και η ώρα περασε σα νερό, τα παιδια εκαναν ερωτήσεις, περί δημοσιογραφίας ο λόγος, έπρεπε να ήσουν απο μια μερια να τις ακούσεις. Ετοιμαζόμαστε να παμε η Καλημέρα μετα απο τρεις Κυριακές στο Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης. Διαβαζω ένα βιβλίο που μου αρεσει πολύ, μια αλλη άποψη για τα τρεχοντα και σχεδόν στερεοτυπικά που λεγονται και αφορούν στην οικολογία, είναι το βιβλίο για το οποίο σου έλεγα προχθες στην εκπομπή. Δεν διαβασα ακόμη όλα τα νεα μετρα για την οικονομία, μόνο τα βασικα είδα. Διαβαζω εδώ και μέρες για την απολυση απο τις εκδόσεις Άγρα του υπαλλήλου του εκδοτικού Ντίνου Παλαιστίδη, τα συζηταω με φίλους, θελω να σου γραψω οπωσδήποτε αυτες τις μέρες. Διαβαζω κι αλλα και το ένα φερνει το αλλο. Κι ενα μπαλκόνι στην Αθήνα άνθισε για να με κανει να ζηλέψω. Εντάξει, ζήλεψα, τα υπόλοιπα στα έγραψα, άντε να δούμε αν θα προλάβω το μπαλκόνι ανθισμένο.

Υ.Γ. Χρυσή, να ο Αγγελος Παπαδημητρίου, στα πολλά του πρόσωπα, με το τραγούδι του Παναγιώτη Καλαντζόπουλου, να ακούγεται στην αρχή του πρώτου βίντεο. Για σένα και την αγνωστη κυρία που περιμένατε μαζί να έρθει η ώρα να πληρώσετε το λογαριασμό της ΔΕΗ και ακούγατε σήμερα στην εκπομπή το "Όπου κι αν πας"

Κρατάς ενθύμια;

Έλεγα σήμερα σε μια συζήτηση ότι δεν μου αρεσει να μαζεύω αναμνήσεις σε χαρτακια, εισιτήρια, αποκόμματα. Όλη η αλήθεια είναι ότι δεν μου αρέσει πια. Κάποτε το έκανα, με προσήλωση και ευλάβεια σχεδόν. Μετά, κάτι αλλαξε. Μέχρι και πρόσφατα, ένας περίπου χρόνος πέρασε, έκανα μια δραστική απόσυρση. Κι όμως. Πέταξα τόσα πολλά κι έχω να πετάξω κι άλλα. Γιατί τα πραγματα δεν έχουν αξία, εκτός αν τα μαζεύεις για τις κρύες νύχτες του χειμώνα που θα σκαλίζεις σε περασμένη ηλικία τις αναμνήσεις σου. Μα, πάλι κι αυτό δεν μου αρέσει. Και τότε θελω να είμαστε αγκαλιά και να σου λεω ακόμη ωραιότερα πράγματα απ’όσα σου έχω πει, σου έχω γράψει. Τα πιο όμορφα δεν σου τα έχω πει ακόμη. Να, αυτό θέλω.

Κάτσε καλά κορίτσι μου, δεν γίνεται να το κάνεις αυτό στα γεραματα. Αγκαλιά; Ερωτευμένη; Πας καλά; Έτσι σε ακούω να λες; Μην βαζεις στοίχημα. Με μένα και για τετοια θεματα μη βαζεις στοίχημα. Γιατί εγώ θα είμαι εκεί. Αν πάλι, επιμένεις, θα σου πω αυτό που λέει η Κωνσταντινιά, «στο κάτω-κάτω, έτσι είναι αν έτσι νομίζεις». Δεν θα σου αλλαξω γνώμη. Κανενός τη γνώμη δε θελω να αλλάξω. Ο καθείς διαλέγει τη ζωή του. Με τις επιθυμίες και τις αναγκες του. Με το πώς μπορεί να ζήσει. Εγώ σου λέω πώς μπορώ να ζήσω εγώ. Μόνο έτσι. Γι’ αυτό και θα το κάνω.

Τι σου έλεγα όμως; Ότι τα πραγματα σαν ενθύμια δεν μετρανε πια μέσα μου. Λίγα παλι ξεφευγουν και μου αντιστεκονται ακόμη βεβαια, αλλα δεν το κάνω θέμα, θα εχουν τον λόγο τους, το σεβομαι. Τώρα που το λέω, άντε, κανα δυο ακόμη, ήρθε ο καιρός να πεταχτουν.
Η ουσία είναι, τα καλύτερα τα έχω μέσα μου; Αυτό μάλιστα, μετραει. Τώρα, με βολεύει κιόλας και το λέω. Σε αυτά που θέλω η μνήμη μου είναι καμήλας. Θυμαμαι, φρασεις, στιγμές, λόγια και κινήσεις με …ανατριχιαστικές λεπτομέρειες, αν θελω, κι ας περασουν όσα χρόνια θες. Μιλάω λοιπόν, το παραδεχομαι, εκ του ασφαλούς. Ο σκληρός δίσκος, ακόμη τουλάχιστον, λειτουργεί. Χμ, ακόμη, γιατί ποτε δεν ξέρεις. Ο γερμανός θείος Αλ, όπως τον λεει ο γιος μου, ναι, είναι αυτός που φαντάζεσαι, ξερεις πότε θα σε επισκεφτεί;
Από την άλλη, και σε αυτήν την περίπτωση, αν το καλοσκεφτείς, επιστρατεύεται η λογική της επικούρειας θεωρίας για το θανατο και τα πραγματα γίνονται απλά. Τις αναμνήσεις τις χρειαζεσαι όσο λειτουργεί η μνήμη, τότε τις ανασύρεις και σε γλυκαίνουν, σε κανουν ίσως και ευτυχισμένο, αν δεν υπαρχει αυτή, βλέπε θείος Αλ, όσα αναμνηστικά κι αν έχεις, όσες αναμνησεις κι αν υπαρχουν ή χαθούν, τι σε νοιαζει; Σαμπως θα καταλάβεις, θα νιώσεις την απουσία τους;
Επίσης, τέτοια σκέφτομαι καμια φορα και λεω, μαζεψου κοριτσακι, λες χαζα. Και το να τα λεω μόνο στον εαυτό μου, πάλι καλά, μόνη μου τα λεω, μόνη μου τα ακούω, τα γραφω κιόλας, τα διαβαζεις κι εσύ, τώρα μάλιστα…

Ξέρεις καλύτερη λέξη;

Για σκέψου. Η λέξη που τα έχει όλα. Πλήρης.
Χωράει. Συγχωρεί. Ξεκινά. Χαίρεται. Σκοντάφτει. Πονάει. Ονειρεύεται. Ζει.
"Αγαπώ". Αρχίζει απο Α. Τελειώνει σε ωμέγα.
Μέσα της, ο κόσμος όλος.
Ο κόσμος σου, ο κόσμος μου, ο κόσμος τους, ο κόσμος μας.
"Να μ΄αγαπάς"



Και αν σκεφτείς ότι παει, πέρασε ο καιρός, "είμαι μεγάλη να ξαναπροσπαθήσω", το τραγούδι, αυτό που ακούμε συχνά στην εκπομπή, αυτό που ακούς μπαίνοντας στο καλημεροblog, άκου τι λέει μετα "είμαι μικρή να πάψω πια να προσπαθώ"
Αντέχεις;

Τα θυμάσαι τα λόγια του τραγουδιού; Του Ορέστη Ντάντου είναι κι αυτό.

"Ο χρόνος ρόδα που γυρίζει

γυρνάει και σε ποδοπατά

όταν ο κύκλος ξαναρχίζει

σε θέλει όρθιο ξανά.

Και πάνω που είπα δεν πειράζει

θα μείνω μόνη μου εδώ

η αγάπη αυτοσχεδιάζει

πρέπει να ξανασηκωθώ.

Είμαι μεγάλη να ξαναπροσπαθήσω

είμαι μικρή να πάψω πια να προσπαθώ

πολύ μεγάλη για να ξαναγαπήσω

πολύ μικρή, πολύ μικρή και σ' αγαπώ...

...πολύ μεγάλη να το ξανατολμήσω

πολύ μικρή για να αρνηθώ...

Είμαι μεγάλη και πάω να κάνω πίσω

είμαι μικρή και θέλω να σε ξαναδώ..."

Τα χέρια

(Μουσική: Νίκυ Γιάκοβλεφ - στίχοι: Κώστας Κοφινιώτης - τραγούδι: Μαίρη Λω)

Μια άνευρη χειραψία μόνο, με κάποιον που γνωρίζω για πρώτη φορά φτάνει για να πω ότι καμία σχεση δεν μπορώ να έχω μαζί του.
Χέρια. Από μικρή τα παρατηρώ. Ξέρω τις πονεμένες αρθρώσεις που δεν σταματησαν ποτέ να δουλεύουν. Χερια αγαπημένα. Ανακατευουν το φαγητό στην κατσαρόλα. Ανοίγουν φύλλο για πίτα. Χερια που σχεδιαζουν, κεντούν, πλέκουν. Πονούν. Όσο μπορούν, δεν το λένε.
Να πιάνει το χερι σου, αυτό εχει σημασία. Δουλειές του χεριού. Σκληρές. Στο χωράφι. Στον κήπο. Χερια με τα σημαδια της δουλειάς. Σκληρά. Σκαμμένα. Περήφανα. Μετρας ψηλαφιστα λόφους δουλειάς στην επιφάνειά τους. Ενα παιδικό χερι χάνεται μέσα τους. Στο δρόμο. Περπατας μαζί. Παίρνεις και δύναμη και μπόι.Πασχίζεις να συντονιστείς με τα χερια που πανε σαν κουπιά. Χερια μεγαλης αγκαλιας σαν φτερούγα. Χερια που γραφουν. Διαβαζουν. Χερια μικρα που κρατανε το μολύβι με τα τρία δακτυλα σφικτα να μην πισωγυρίσει, μη φύγει από τη γραμμή, μικρα τα δακτυλάκια, αναμεσα τους το μολύβι θεόρατο.
Χέρια απλωμένα να αγκαλιάσουν. Με καρπούζι και ξεφλουδισμένο ζουμερό ροδάκινο, καλοκαίρι. Παγωμένα από το χιόνι. Κρυα από το χειμώνα, πάλι ξέχασες τα γάντια σου; Σχεδόν ακουμπάνε στη σόμπα. Το πρώτο κόψιμο, ενα ποτήρι κόπηκε στο χερι σου όπως το έπλενες.
Μεγαλώνεις. Πού να βαλεις τα χερια σου; Τα σταυρώνεις. Τα χώνεις στις τσεπες. Σαν κλαδιά απλώνονται και δε σε ρωτανε. Πού πάνε;
Χαιρετας, πάλι με το ίδιο χερι. Καθαρίζεις, διορθώνεις, μαστορευεις. Φυτευεις λουλούδια. Τα νύχια μες στο χώμα. Κόβεις λαχανικά. Καθαρίζεις κοτσάνια. Τακτοποιείς συρταρια. Τη ζωή σου. Με τα χερια.
Νανουρίζεις. Ένα μωρό. Στα χέρια. Ο κόσμος όλος.
Το ίδιο χερι χωμένο σε αγαπημένη παλάμη. Δακτυλα μπλεγμένα. Στα χερια που πεθαίνουν κι ανασταίνουν.
Στο χέρι σου είναι. Όχι του χεριού σου. Βαζεις ενα χερακι, να πάνε καλύτερα τα πραγματα. Πέντε δακτυλα. Αλλες φορές σφιγμένα. Άλλες χαλαρά, παραδομένα. Ό,τι αγαπάς στα χερια σου.
Τα χερια που έμαθαν να δουλευουν. Που κουβάλησαν. Κουραστηκαν. Και βρήκαν μια παλάμη να ακουμπήσουν. Σαν κουρασμένα άλογα στον ίσκιο ενός δέντρου. Γραντζουνισμένα. Με τις πληγές τους. Τη δύναμή τους. Μια ζωή, σαν χαρτης, στις γραμμές τους. Με εκείνα που τους έτυχαν. Κι εκείνα που διάλεξαν.
"Σε αυτό το χερι θα γράψεις εκείνα που θα διαλέξεις εσύ, αυτα που εσύ θελεις και θα κάνεις. Όχι, γραμμένα όλα δεν είναι, να το ξέρεις"

(Παλάμη του Κομοτηναίου μαχαιροποιού Μεστάν Αχμέτ.
Φωτογραφία του Δημήτρη Ταλιάνη από το λευκωμα "Επαγγελματα που άντεξαν στο χρόνο", εκδ. Τοπίο, παρουσιαστηκε σήμερα στη Θεσσαλονίκη, στον Ιανό, μιλήσαμε με τον Δ.Ταλιάνη σήμερα στην εκπομπή.)

(Φωτογραφία της Μαριλένας Σταφυλίδου, από την έκθεση του Μουσείου Φωτογραφίας Θεσσαλονίκης "εξέλιξη στα άκρα- φωτογραφικές σημειώσεις για τη ρευματοειδή αθρίτιδα", στο Εμπορικό και Βιομηχανικό Επιμελητήριο Θεσσαλονίκης, Τσιμισκή 29. Διαρκεια έκθεσης έως τις 12 Δεκεμβρίου 2009 )

"...μοναχά τα δυο σου χέρια μ' ανασταίνουν".

Στίχοι, μουσική: Τακης Μουσαφίρης. Τραγούδι: Δημήτρης Μητροπάνος.

"Μη με φοβάσαι, δώσε μου το χέρι"
Στίχοι: Άλκης Αλκαίος. Μουσική: Δημήτρης Παπαδημητρίου. Τραγούδι: Μπάμπης Στόκας.

Όπως πριν και αλλιώς

Ξυπνάς στις 5, στις 6 και δεν είναι όπως πριν. Άλλαξε η ώρα, άλλαξε και το φως στο πρωινό ξύπνημα. Τα πουλιά κρυμμένα στα κλαδιά της ελιάς τρελλάθηκαν στο τραγούδι. Το τσάι έτοιμο. Είναι μια ωραία διαδικασία η προετοιμασία του τσαγιού. Είναι κι αυτός ίσως ένας λόγος αυτής μου της αδυναμίας. Μια κούπα και στο μπαλκόνι να πω καλημέρα. "Βγες στο μπαλκόνι να δεις". Μ'αρεσει να το κάνω αυτό κάθε πρωί. Ο ουρανός σοβαρός και γκρίζος. Είτε βρέξει, είτε όχι, πάλι παραπονεμένοι θα είμαστε. Σιγά μην είναι ο καιρός το πρόβλημά μας. Είναι μέρες που στο μυαλό μου γυρίζει η Δίκοπη Ζωή με τον Μεράντζα. Σήμερα από το πρωί άλλο τραγούδι ήρθε να κάνει κατάληψη. Κι αυτό του Θάνου Μικρούτσικου, τα λόγια του Οδυσσέα Ιωάννου, της Δίκοπης Ζωής του Μάνου Ελευθερίου. "Είσαι το πρόβλημα και η λύση, και το μαχαίρι και η πληγή"

Κατεβαίνω στη δουλειά. Παραξενη μέρα η σημερινή. Στέκεται αμήχανη στριμωγμένη καθώς είναι αναμεσα στην χθεσινή, για μας στη Θεσσαλονίκη, αργία και την αυριανή εθνική επέτειο και αργία επίσης. Είχε κίνηση το πρωί, παραδοξο θα πεις αφού όλοι έχουν φύγει, περνούσε όμως απο το κέντρο η ολυμπιακή φλόγα, έτσι εξηγείται.
Μου έλεγε σήμερα το μεσημέρι στο τηλέφωνο η Αναστασία πως είναι έξω απο το Μουσείο της Ακρόπολης, βρεχει, αλλα είναι πολύ ωραία. Κατέβηκε, είδε παραστασεις, άντε, ελα την Παρασκευή να σου πω. Σε ζηλευω της είπα. Τι ζηλεύεις; θα μου έλεγε η Μαίρη, που μπορεί και να διαβαζει τώρα αυτα που γράφω στο μωβ σπίτι με το ωραίο μπαλκόνι, απλά, έλα. Μήνες μου το λεει, νομίζω ότι τώρα μπορώ. Μάλλον τον άλλο μήνα θα το αποφασίσω, εκτός αν τελικά πάω πιο βόρεια. Λες, Ελένη; Έλα, μαζεψου, μου λεει μια φωνή μέσα μου, έχεις τόσες υποχρεώσεις, τόσα πραγματα εδώ, πότε θα προλάβεις; Θα προλάβω, όλα θα τα προλάβω...
Στο μεταξύ βιάστηκα να κλαδέψω τις τριανταφυλλιές μου στο μπαλκόνι, οι αθεόβοβες πέταξαν και κλαδιά και φύλλα και λουλούδια. Του Αη Δημήτρη χθες και είναι η πρώτη χρονιά που δεν αγόρασα χρυσάνθεμα, Παπίτσα βοηθα να επανορθώσω, αφού πρώτα βέβαια συνέλθεις όταν δεις πόσο ...συγκλονιστικά ξέρω να κλαδεύω τριανταφυλλιές. Να έρθουν και τα χαλιά, να μπει ο χειμώνας σιγά σιγά.
Ξεκίνησε η Μποφίλιου στο Όριεντ, τις Δευτέρες, θελω να πάω. Μ'αρεσει πώς τραγουδάει, με την ψυχή της.



Ομως, ας μην σκέφτομαι τα πιο μακρινά έχω άλλα για την ώρα και μάλιστα πολλά και επείγοντα απο αύριο κιόλας.Και μαζί με όλα τα άλλα, στο blog να ανεβάσω οπωσδήποτε τις ζωγραφιές των παιδιών μετα την επίσκεψη στην έκθεση του Μιρό.

Περπατώντας

(η φωτογραφία είναι από εδώ / Helsinki, Finland)

"Ξυπνάς και του καθρέφτη τη λίμνη αναταράζεις..."
Δεν έχω βαρεθεί ακόμα να κάνω αυτήν την σκέψη και να πολλαπλασιάζω στο μυαλό μου αμέσως μετά, πολλά χρόνια τώρα. Πόσα χρόνια, πόσους ανθρώπους και πόσες ιστορίες κουβάλησε αυτό το ασανσέρ… πόσες φορές, τόσο επί τόσο επί τόσο μετά, να ο αριθμός. Σαν πρωινή συνήθεια μαθηματικής εξάσκησης. «Να μου γελάς», η φωνή του Βασίλη Παπακωνσταντίνου, ακούω στα ακουστικά, ραδιόφωνο στο κινητό. Κλείνω τα μάτια. Βγαίνω από το σπίτι.
Κοιτάω αφηρημένα, από συνήθεια, κανονικό μπορεί να μην είναι πάντως μου αρεσει, αριθμούς που βλέπω τυχαία γύρω και κάνω προσθέσεις, αφαιρέσεις, υπολογίζω αναλογίες, συμμετρίες. Νομίζω μου λείπουν τα μαθηματικά. Για αυτό το κάνω. Έχω την ανάγκη τους. Κοίτα να δεις που δεν ήταν τελικά μαθητική διεκπεραίωση η ιστορία μου μαζί τους.
Περπατώ στον γνωστό δρόμο. Φτάνω στην στάση. Γιατί να περιμένω. Ξεκινώ με τα πόδια. Θεσσαλονίκη. Μπορείς να πας και πεζή, αν θες. Απομακρύνομαι από τη στάση «αχ πες μου πού να πάω», λέει το τραγούδι. Έξω από το φωτοτυπάδικο της γειτονιάς, μια πλαστική σακούλα πεταμένη κάτω, σκορπισμένα δαμάσκηνα, σαν μπάλες μπιλιάρδου σε τυχαίο σχηματισμό, δυο έμειναν μέσα στην παρατημένη σακούλα, ποιος ξέρει από ποιον, ποιος ξέρει γιατί. Κάτι έγινε . Πάντα κάτι γίνεται. Και τώρα που τα βλέπω κάτι άλλο γίνεται κάπου αλλού.
Λίγο πιο κάτω, μόλις περνάω το δρόμο που είναι το σπίτι της Ουρανίας – αχ, φιλεναδα, μου λείπεις…στείλε μου τη συνταγή των γερμανικών μπισκότων να θυμηθώ που πέρσι τα φτιαχναμε μαζί…- δεξιά σε ένα τυροπιταδικο πίνουν καφέ οι μαμαδες που άφησαν τα παιδιά στο σχολείο. Το κάνουν κάθε πρωί. Πριν βγω στον επόμενο δρόμο ακούω έναν παππούλη να λέει «κούκλα, σαν γερμανικό… κάπως το είπε, πώς το είπε ντε…τάγμα νομίζω, κάνουν οι μπότες σου». Έχει χιούμορ ο παππούς, πειρακτικά και γελώντας το είπε, και δίκιο επίσης, έχει. Κούτσα-κούτσα πήγαινε, γέλασα. Να θυμηθώ να αλλάξω τακούνια, μην κοψοχολιάσω κι άλλον άνθρωπο.
«Δυο σπίρτα που 'μειναν στις νύχτας το κουτί…», παίζει στο ραδιόφωνο.
Ανοίγω το βήμα. Δεν έχει κίνηση σήμερα. Περνάει το λεωφορείο όταν φτάνω στην επόμενη στάση. Μια χαρά είναι με τα πόδια. Το βλέπω να έρχεται γεμάτο κόσμο, το ακούω να έρχεται αγκομαχώντας. Ένα ζευγάρι περνάει αγκαλιασμένο. Κοντεύω στο δύσκολο κομμάτι της διαδρομής. Η διχάλα του νοσοκομείου, βαρετό σημείο διαδρομής, φανάρια, σταματημένα αυτοκίνητα.
Αριστερα ενα συνεργείο δουλευει εντατικά, ανακαινίζει ενα μεγαλο καταστημα. Είναι περίεργο, περπαταω μόνη αλλά καμιά φορα νιώθω ότι κάποιος με αγκαλιάζει απο τους ώμους. Μόνο με δυο ανθρώπους το έχω νιώσει αυτό στη ζωή μου. Περνάω από τον Ευκλείδη. Σαν πολλά τα μαζεμενα παιδιά απ' έξω. Λες να ετοιμάζουν κατάληψη; Ένα νοσοκομείο ακόμα, και στρίβω στην Στρατού. Κάποτε Λεωφόρος, σκέψου πώς ήταν τότε οι δρόμοι, τώρα μόνο στα χαρτια λεωφόρος Στρατού, μποτιλιαρισμένη μόνιμα.
Σχεδόν φτάνω στο ραδιόφωνο. Σκέφτομαι ποιο να είναι το πρώτο τραγούδι της εκπομπή. Το σιγοτραγουδάω. Δεν έμαθα ποτέ να σφυρίζω. Κρίμα.
Μια ηχολήπτρια κάποτε πριν χρόνια στον Ανατολικό ήμουν τότε μου είχε πει, δεν ξερω πώς το κάνεις, όταν ανάβει το φως για να πεις την πρωτη ατακα στο μικρόφωνο χαμογελάς. Δεν το κάνω, γίνεται. Ευτυχώς. Δεν με πιστεύεις που σου λέω πώς είναι στην εκπομπή; Νομίζεις μόνο εσύ νιώθεις την αγκαλιά;
Τρεχάλα μετα την εκπομπή. Δυο συνεντεύξεις σήμερα αμέσως μετα, η μία μετα την άλλη. Ξεκινώ για την πρωτη. Χαζεύω τη θάλασσα. Το τραγούδι στα ακουστικά λεει για το «ρεφρέν της καρδιάς» και «τα τραγούδια που ν’ αντέξεις δεν μπορείς». Πάω λίγο πιο αργά απ’όσο θα έπρεπε. Αλλα δεν πειράζει. Χαζεύω λίγο, η πολυτελεια των λίγων λεπτών που καμιά φορα είναι σαν να είναι ώρες. Όπως μου έλεγε ο Χουάνχο για τους Artcirq που ήρθαν από τον παγωμένο Καναδά για το 11ο Διεθνές Φεστιβάλ Κουκλοθεάτρου και Παντομίμας Κιλκίς, χθες το μεσημέρι κουρασμένοι κοιμήθηκαν για δέκα λεπτά και ξεκουράστηκαν. Πού κοιμήθηκαν; τον ρώτησα, ήξερα ότι όλη τη μέρα ήταν στην πόλη, σε δουλειές, ήρθαν και στο ραδιόφωνο στην εκπομπή της Ελένης και του Θανάση, μετα στο δρόμο, σε κίνηση. Στο παρκο, στο γρασίδι, μου είπε, ξεκουραστηκαν στη γη. Άλλοι άνθρωποι. Ωραίοι άνθρωποι. Το απόγευμα ρωτούσα τον Γκιγιώμ πού είναι το μικρό νησί που μένουν στον αρκτικό κύκλο. Μου έδειξε. Με ένα μολύβι έγραψε μια τελίτσα στο χάρτη, ψηλά, ψηλά, εκεί που ο χάρτης ασπριζε. Και πόσο κρύο έχει; 60 βαθμούς μου είπε. Κάτσε, τι θα πει εξήντα βαθμούς; Αναπνέεις και παγώνει η ανάσα σου; Ναι, μου λεει γελώντας, και η ανασα και ο αερας που ξεφυσάς από τη μύτη. Εδώ για αυτούς έχει ζέστη, πολλή, αφόρητη ζέστη. Το βραδυ κοιμούνται με τον ανεμιστήρα να τους φυσα. Παίζω λίγο με τη Λούνα, το μωρό μιας κοπέλας από την ομάδα. Γελάει που την στριφογυρίζω, λέμε τα «δικά μας», όλα τα μωρουδίστικα ίδια είναι, και στους ινουίτ και στα πιο ζεστα μέρη, όπως εδώ. Μόνο που τώρα για μενα για σενα στην παραλία δεν είναι ακριβώς ζεστα. Φυσαει πολύ. Τα κύματα χορευουν. Με ζαλίζει να τα βλέπω. Το βλέμμα παει στα δεντρα.. Θυμάμαι «πού τρέχει το βλέμμα», πάλι τραγούδι. Φτάνω, ανεβαίνω γρήγορα τα σκαλοπάτια. Αν το μυαλό είναι δρόμοι, θαλαμοι και ρυάκια, τι κυλαει κάθε μέρα εκεί, τι τρεχει με χιλια, τι ξεκουράζεται και τι χαζολογάει… Τελειώνει. Κατεβαίνω τα ίδια σκαλοπάτια.
«Μη με ρωτάς», παίζει το ραδιόφωνο. Ο αέρας δεν αστειεύεται. Περνάω από το νέο πάρκο της παραλίας. Στα παγκάκια άνθρωποι μόνοι, ζευγάρια κάθονται. Οι μόνοι κοιτανε τη θάλασσα. Τα ζευγάρια κοιτανε ο ενας τον άλλον. Ένας, δυο τρεχουν. Δεν είναι εύκολο, ο άνεμος κόντρα. Με χαιρετανε, ανταποδίδω, χαμογελαμε. Πάρκο της μνήμης, διαβάζω βιαστικά. Ό,τι σε σώζει κι ότι σε στέλνει καμιά ή πολλές φορές στην κόλαση. Η μνήμη. Κοίτα να δεις. Σαν πέρσι, φθινόπωρο, στην παραλία ξανά. Ο αέρας φυσούσε πολύ και τότε. Ανακάτευε τα μαλλιά, σχεδόν στη θάλασσα με πάει και τώρα με φόρα. Άλλο τραγούδι παίζει το ραδιόφωνο, άλλο φέρνει εκείνος. Καλά κάνει. Αφού ξέρει να νικάει.
Τελειώνει κι αυτή η συνέντευξη. Ανεβαίνω για το σπίτι. Παραλία κοφτά επάνω. Ευκαιρία να πάω από δρόμους που δεν ξέρω. Έτσι δεν θα βαρεθώ.
Στο δρόμο, ένα πέρασμα από το σούπερ μάρκετ. Οκ, τα βασικά τα θυμάμαι. Στεκομαι σε ένα διαδρομο, να παρει…ξεχασα τι ήθελα να παρω από δω. Δεν θυμάμαι. Ο καλός μου άγγελος έχει ασπρα μαλλιά, είναι λίγο πιο κοντή από μένα, χαμογελάει γλυκά και μου λεει «αχ, κορίτσι μου, μπορείς να μου δώσεις αυτό το μαλακτικό που είναι εκεί ψηλά;» Αυτό είναι! Σηκώσω το χερι πιανω δυο μπουκάλια, ένα στο καλάθι της γλυκιάς κυρίας, ένα στο δικό μου. Της χαμογελάω, μου λέει ευχαριστώ, παρακαλώ της απαντώ, εντάξει τα πήρα όσα ήθελα για σήμερα. «Έχω άνθρωπο…». Σπίτι, τώρα.
Φαγητό στα παιδιά, τύψεις που βλέπω το σπίτι στο μαύρο του το χάλι, πότε θα προλάβω να το καθαρίσω, «ποτέ» λεει η κακιά μεσα μου, να την πνίξω θελω, σιγά και μη, αυτό έπρεπε να το κάνω πριν πολλά χρόνια, τώρα είναι αργά, θεριεψε η άτιμη.
«Σαββίνα δεν μπορώ να διαβασω ακούγοντας Χάνα Μοντάνα». «Ναι, με τα ελληνικά σου δεν πειράζει, στο τέλος θα ακούς και Χατζηγιαννη, όπως πας. Εγώ πώς διαβαζω με μουσική, εσύ γιατί δεν μπορείς;» Θελω να της πω ότι μια χαρα μπορώ, έτσι ακριβώς διάβαζα κι όταν έδινα για το πανεπιστήμιο, μην της το πείτε, καηκα, αλλά να, αφού εγινα μαμά, μήπως να μην την αφήνω να διαβάζει αυτή με μουσικη, να είμαι σοβαρή, καλή μαμά, πώς το λένε…δεν της λεω αυτό βέβαια, κράτα χαρακτήρα, μόνο «ρε πουλάκι μου χαμηλωσέ το λίγο», το χαμηλώνει και προσπαθώ να γραψω τις ασκήσεις των γαλλικών.
Βγαίνουμε μαζί, περπατάμε μέχρι τη σχολή του μπαλέτου της, λέμε η μια στην άλλη καλό μάθημα –σου είπα ότι με ελέγχει πώς τα πάω και τι μαθαίνω; «τι έμαθες σήμερα μαμά;», «ε, πολλά πράγματα, πού να στα λέω τώρα…» για να αποφύγω, σιγά και μη…- κουμπώνω την καμπαρτίνα, δένω τη ζώνη, σαν να έχει πιο πολύ κρύο, είναι και το έξω είναι και το μέσα, άστα να πάνε, και παίρνω το δρόμο για το Γαλλικό Ινστιτούτο. Μου έρχεται κι αλλο τραγούδι στο μυαλό.


Υ.Γ. Την Κυριακή, τα βήματά μας θα μας οδηγήσουν στο Τελλόγλειο, στην έκθεση "Ο Μιρό της Μαγιόρκα" Αυριο θα ανεβασω μια ξεχωριστή αναρτηση για τη έκθεση, σήμερα όμως, εεπιδή πολλοί το ζητήσατε, για να τσεκάρετε, ας γραψω τα ονόματα όσων έχουν δηλώσει συμμετοχή. Ευτυχώς, τώρα έχουμε και την εμπειρία, σε τόσες ξεναγήσεις έχουμε παει, αυτοοργανώνεστε κιόλας σε μικρές ομάδες. Έτσι λοιπόν ο καθενας απο σας ξέρει για πόσα άτομα έχει δηλώσει συμμετοχή, τόσα έχω υπολογίσει, αν διαβασετε το όνομα σας ισχύει για όσα άτομα δηλώσατε.
Ονόματα και αύριο τα ξαναλέμε. Νίκα, Γκρέτση, Αλεξίου, Μίγγα, Ιωαννίδης, Μουστακα, Καλπατζίδης, Βυζοβίτου, Παπαγεωργίου, Γρούτκα, Καραουλάνη, Ταφίδου, Τζαγκαλίδου, Δορυφόρου-Βρουλλής, Διαμαντίδου, Βουμβουράκη, Σιδηροπούλου, Ρήγα, Χρυσουλίδου, Ιωαννίδου, Συροπούλου, Βουλγαρίδου, Παντση,Σπυροπούλου, Μουρσελά, Ηπειρώτη, Καλαφατης, Παπαδοπούλου Αρτεμις, Αϊβαζοπούλου, Μαυρίδου, Μαλλιαρα, Κωνσταντινίδου, Λώτου, Πολυμενοπούλου, Ζωγράφου, Κρεμμύδας,Μουσούλη, Ντόντση, Τραντακη, Παπαδοπούλου Ελ., Μπάρκα, Μωϋσίδου, Δημοτζίκη, Βολιώτου, Παπαδάκη, Ανυφαντακη, Μαχαιρίδου, Κουγιουμτζόγλου, Θεοδοσίου, Βρεντζου, Χριστοφορίδης, Μήλιου, Αναστασοπούλου, Πανταζίδης, Μαλάμη, Βογιατζή, Γκαπράνη,Στεφάνου, Χρυσοχοϊδου, Τσιάντου, Μερέση, Willis, Κυριακίδου, Μαραγκόζη, Λαλάγκα, Κοντοδήμος, Προσφιλίδης, Θεοδωρίδου, Πρασίδου, Μυστακίδου.

Η Χριστίνα Β. με αυτόν τον πίνακα του Μιρό έστειλε την καλημέρα της στην χθεσινή εκπομπή:

"Κλάψε, κλάψε καημένη Γκόλφω..."

Ήταν πολύ ωραία στο Μουσείο την Κυριακή, έρχονται κι άλλα ωραία τα ερχόμενα Σαββατοκύριακα, κανονικά για αυτα πρεπει να σας γράψω... αύριο όμως....να ανεβασω και φωτογραφίες, να γραψω και αναλυτικά τα σχεδια για αυτα που έρχονται. Μη σου πω ότι όλο κι έρχονται ιδέες πού αλλού να πάμε, φετος δεν μας βλέπω να καθόμαστε στους καναπέδες μας τα σαββατοκύριακα, όλο στους δρόμους θα είμαστε. Μια χαρα δηλαδή, αν αντεξουμε βεβαια!
Στο μεταξύ, δουλειά, σπίτι, όλα στο φουλ. Αρχή χρονιάς και είναι η ώρα να λύσεις αυτό το σουντόκου που λεγεται πώς θα χωρεσουν και θα συνδυαστούν όλα - αγγλικά, μπαλετο, βόλεϊ και τα υπόλοιπα της μικρής, με τα της μαμας της τα καινούρια, mon chéri, και ξανα μανά pilates, τρομάρα μου, ο μεγαλος δεν παίζει στο ίδιο κρατος είναι πλεον αυτόνομος και ανεξαρτητος- πώς θα γίνει να έχει η μέρα σαρανταοκτώ ώρες γιατί οι εικοσιτεσσερις όλο λίγες φαίνονται, να μπουν όλα μεσα, και δουλειά και σπίτι και παιδιά κι όλο και κάτι που βγαίνει τελευταία στιγμή, άσε τα καθημερινά από τα ψώνια στο σούπερ μάρκετ ή το μαγείρεμα - το'χω κι αυτό το χαζοχούι να μαγειρευω δυο φορες τη μέρα, θύμησέ μου να το κόψω- και όλα τα υπόλοιπα, όλοι τα ίδια κάνουμε, τι να τα λέω τώρα. Και τρεχα από το ενα στο άλλο, και να, να βοηθήσεις λίγο κι εδώ κι εκεί, ζόρικες κι οι ταξεις φετος και των δυο στο σχολείο. Εκεί λοιπόν που λες, ρε, θα προλάβω ή θα τα παίξω, γίνονται, άν όχι όλα, αυτα που πρεπει να γίνουν γίνονται. Μη με ρωτας πώς, γίνονται. Και κάθε χρόνο τελικά τα προλαβαίνω και μια χαρα. Αφού καμιά φορα αναρωτιεμαι μήπως το μηχανημα, moi αυτοπροσώπως, είναι μυστηριωδώς και μεταφυσικά επανατροφοδοτούμενο, αλήθεια σου λεω...Ενταξει, δεν κοιταω ανατριχιαστικές λεπτομέρειες, ψεμματα να μην σου πω, ούτε ψίχουλα κυνηγάω, ούτε με τη σφουγγαρίστρα είμαι κάθε μέρα, τελεια νοικοκυρά εγώ, ξεχασέ το... Οπότε είναι μαλλον τι θεωρεί ο καθενας ότι πρεπει να γίνει, ε; Δίκιο έχεις.
Άσε το σπίτι τωρα και τις δουλειές του. Γνήσια χαζομαμά, θα σου πω τι με κανει να νιώθω περηφάνια, σε αυτό, το μαμαδίστικο κομμάτι, κι από αυτό μπορεί να καταλάβεις πώς είναι κι αλλού τα πραγματα. Οκ, όταν τα καταφερνουν στα μαθήματα ή αλλού καμαρώνω, όταν παίρνουν καλούς βαθμούς, όταν ακούω καλά λόγια από δασκαλους και καθηγητές χαίρομαι, το καλυτερο όμως είναι όταν βλεπω ότι καταφερνουν να συνεννοούνται, να μπορούν να είναι μαζί καλά, όταν τα καταφερνουν ο καθενας χωρια κι ίσως κι οι δυο μαζι σε κάτι χωρίς να τους βοηθήσω, μόνοι τους, και πάρα πολύ, όταν γελάνε, όταν ξεδιπλώνουν το χιούμορ τους.
Υπάρχει μια φάση, εκεί στην αρχή της εφηβείας περίπου νομίζω, που εγώ τη λεω περίοδος μουγκρητού. Ρωτας κάτι το παιδί σου κι ακούς να έρχεται ενα αδιόρατο μμμμ, μουγκρητό θολό και συνεχες στον αερα, σαν μίρλα, σαν "τι με ρωτας τώρα", σαν "ο κόσμος είναι χαλια κι εγώ ακόμα χειρότερα"...άλλες φορες πιο θυμωμένο, αλλες πιο γκρινιάρικο, άλλες πιο ουγκ, πάντα όμως μουγκρητό. Κι όχι μόνο απαντώντας, καμιά φορα αρχίζει και σαν μονόλογος τω αγνώστω εχθρω... Λοιπόν, σε μια τετοια φαση ο μεγαλος μουρμουριζομούγκριζε, με το προαναφερθεν μοτίβο, η μικρή τριγυρναγε στο δωμάτιό τους, τον άκουγε για αρκετή ώρα, οπότε κάποια στιγμή, δήθεν αδιαφορα; πειρακτικά; δεν μου το διευκρίνησαν αυτό, του λέει "κλάψε, κλάψε καημένη Γκόλφω...". Αυτό ήταν. Εκείνος λύθηκε στα γελια, η γκρίνια κόπηκε μαχαίρι και η ατακα έμεινε θρυλική...
Την ιστορία της Γκόλφως και της προδομένης της αγάπης, την ξέρεις, σίγουρα. Η Σαββίνα την έμαθε βλεποντας, πολύ μικρή, πριν χρόνια, δυο φορες, σε δυο διαφορετικές εκδοχές, την παρασταση των παιδιών από την εταιρεία θεάτρου Χώρος, μια εξαιρετική παρασταση που είχε σκηνοθετήσει ο Σίμος Κακάλας (αν θες ρίξε μια ματιά : Goλfω reloaded) κι απ' ό,τι φαίνεται την θυμόταν καλά, γιατί η ατακα είναι από το κείμενο του έργου. Την πήρε λοιπόν και την χρησιμοποίησε μια χαρα, κάνοντας τον αδελφό της να αλλαξει διαθεση.
Δεν την ήξερα αυτήν την σκηνή μεταξύ τους, την παραμονή του αγιασμού, η μικρή ήταν λίγο άρρωστη, πυρετος και αδιαθεσία που κρατησε ευτυχώς μόνο μία μέρα, πώς περνάς μια τετοια μερα; προσπαθώντας να θυμάσαι αστεία, να γελάς όσο μπορείς, αγκαλιές και πειραγματα, ρε, μη γελάς, θεραπευτικά είναι όλα αυτα, χρόνια δοκιμασμενα, τι νομίζεις, ό,τι νάναι σου λέω; Εκεί λοιπόν, είπε γελώντας κι ο Αγγελος αυτό το περιστατικό, και ακόμα το θυμάμαι και γελάω.
Βεβαια αυτόν τον θαυμασμό μου για την πετυχημένη ατακα εχω να σε πω τον "πλήρωσα" κομμάτι ακριβά, γιατί μετα πήρε θαρρος, αφού της δίνεις αερα μου λεει ο αδελφός της, αλλιώς το λεει αλλα δεν το θυμαμαι τωρα ακριβώς, και με δημιουργικό οίστρο μαζί με την αυτοπεποίθησή της στα ύψη εφτιαξε εναν ιστό αραχνης από κλωστες, παναγία μου, λεπτοδουλειά να δεις εσύ... πάνω ακριβώς από το κρεβάτι μου, τον οποίο δεν έπρεπε να χαλασω για δύο μέρες και κοιμόμουν μπαίνοντας προσεκτικά στον κενό χώρο που έμοιαζε με σπηλιά. Τα θελω και τα παθαίνω, ε; Ενταξει, δεν υπέφερα κιόλας. Άσε που εκείνα τα δύο βραδια είδα πολύ ωραία όνειρα. Μήπως μου έφτιαξε τεραστια ονειροπαγίδα και εγώ την υποτίμησα;
Σοβαρα πάντως τώρα, για αυτό που σου έλεγα πριν, όταν ξεπροβάλλει το χιούμορ τους σε δύσκολες ή μουρτζούφικες ή αδιαφορες στιγμές, και ανατρεπει το κλίμα, χαίρομαι, δε φανταζεσαι πόσο.
Λοιπόν, τώρα το συνειδητοποίησα, δεν είναι περηφανια αυτό που νιώθω όταν το ζω αυτό, τουλάχιστον δεν είναι μόνο περηφανια, είναι σιγουριά - αβάσιμη; μπορεί...- ότι θα τα καταφερουν, ό,τι κι αν γίνει δεν θα το βάλουν κάτω και θα το παλέψουν και με χιούμορ και με δύναμη που έχει και δίνει αυτό, και με ό,τι έχουν. Αυτό είναι, τελικά.
Και τωρα λέω να πάω να βγαλω το φαγητό απο φούρνο, γιατί πέρασε η ώρα...

Υ.Γ. Το καλοκαίρι, σε ενα βιβλίο που διαβαζα υπάρχει αυτή η φραση του Δαλάι Λάμα, είναι απαντηση σε ερώτηση για το γελιο "....μερικές φορες το βρίσκω χρησιμο να κάνω αστεία, γιατί τότε το μυαλό σου γίνεται λίγο πιο ανοιχτό. Είναι χρησιμο να εχεις καινούριες ιδέες. Αν σκεπτεσαι με πολύ μεγαλη σοβαρότητα, τότε το μυαλό σου παραμενει κλειστό..."

09/09/09

(η φωτογραφία από την ιστοσελίδα: http://www.easypedia.gr/)

Τρία εννιάρια στη σειρά
Μέρα η σημερινή.
Εξόχως φθινοπωρινή.
"Γρήγορα που σκοτεινιάζει. Φθινοπώριασε. Δεν αντέχω τους ανθρώπους άλλο. Χώρια εσέ.", λεει το ποίημα που έγινε τραγούδι.

Θα αλλάξει πάλι, λενε, επίσης, ο καιρός. Θα έρθει ενα μικρό, ινδιανικο, καλοκαίρι μες στο φθινόπωρο.
Δηλαδή, αν στρώσει ο καιρός λες να ακούω αλλιώς αυτό το τραγούδι, να μην του δίνω σημασία; Μπα, δε νομίζω. Είναι Σεπτεμβριος, το είπαμε.


Ποιο τραγούδι είναι αυτό για το νησί που έπαιξες σήμερα, ρωτούσε η Άννα.
Είναι αυτό, Μάνος Ελευθερίου, Στέργιος Γαργάλας, Μπάμπης Στόκας:

Και βεβαια υπαρχει το νησί, είπε η Ελένη.
Και ο Γιάννης μου θυμισε μια φορα που είχα πει ότι και οι άνθρωποι νησιά είναι.
Σαν νησιά για να ταξιδευουμε και σαν δεντρα για να έχουμε ρίζες και κλαδιά.
Δεν ξερω αν θα το έλεγα τώρα έτσι.
Σαν τι είμαστε, δεν ξερω, μήπως και είμαστε όλοι το ίδιο θα μου πεις;
Είμαστε ό,τι κάνουμε, ό,τι ονειρευόμαστε, ό,τι μας αγαπαει και αγαπαμε, αυτό θα σου έλεγα σήμερα, έτσι νομίζω. Όμως κι αυτά πάλι λόγια είναι, ε;

Υ.Γ. Ααα, αυτα τα τραγούδια δεν είναι να τα ακούς, τελικά...σκέτη ζημιά, όχι αστεία...

Υ.Γ. 2 Για δυο μέρες δεν θα τα πούμε στο ραδιόφωνο. Θα βρεθούμε, στην εκπομπή τη Δευτέρα και βεβαια κανονικά, την Κυριακή, στη Μονή Λαζαριστών, στο Κρατικό Μουσείο Σύγχρονης Τεχνης, στις 12 παρα τεταρτο για να ξεκινήσουμε την ξενάγηση στις 12. Τα λέμε λοιπόν εκεί.

Καλώς το φθινόπωρο!

Προχθες, στο φραγμα της Θέρμης μπροστα μου αυτή η απίστευτη εικόνα. Ναι, στην Ελλάδα, στη Θέρμη, δυο βήματα από τη Θεσσαλονίκη, σε ενα τοπίο που σαστίζεις από την ομορφιά του.
Έχω επιτελους φωτογραφική μηχανή, καιρός ήταν.

Σήμερα σαν φθινόπωρο είναι έξω. Λένε ότι από αύριο θα πεσει η θερμοκρασία, τι πειράζει; Καλώς το φθινόπωρο! Το ημερολόγιο γράφει κιόλας 6 Σεπτεμβρίου.
Πριν δεκαπέντε χρόνια, ενα πρωινό ακριβώς σαν αυτό, ήμουν ευτυχισμένη παρόλη την κούραση και την σίγουρα και πολύ δύσκολη και απόλυτα πρωτόγνωρη μέρα που είχε προηγηθεί. Μα ήμουν σοφός, ήξερα τα "βασανα" της ζωής, γιατί να θέλω να βγω, μου λεει τώρα που είναι ενα παληκάρι δυο μέτρα και γελάμε. Ζόρικος ο μικρός. Καλό ήταν αυτό. Στα ζόρια μεγαλώνεις, στα όριά σου, που δεν τα ξέρεις κιόλας πριν, μαθαίνεις τον εαυτό σου. Εκεινη την ημέρα μου έμαθε τα όριά μου, τι αντεχω, πόσο μπορώ να παω. Του το χρωστάω, κι αυτό κι άλλα πολλά.
Σε λίγες μέρες ανοίγουν τα σχολεία. Σε λίγες μέρες έχουμε εκλογές. Γιούπι, θα κλείσουν τα σχολεία, λεει η μικρή μου. Χαρα να δεις! Που θα κλείσουν τα σχολεία που δεν άνοιξαν ακόμα...
Τη μια μέρα ανακοινώθηκαν οι εκλογές, την επομένη, πρωί-πρωί, κατα τις οκτώ ήταν, ήρθε το πρωτο sms στο κινητό μου που έλεγε ότι μαζί ήμασταν σε έναν αγώνα, μαζί θα συνεχίσουμε, μαζί θα νικησουμε, τι το καλό, με ποιον ήμουν μαζί και δεν το ήξερα; Με πόση ευκολία, πια, το λενε αυτό το μαζί; Με την ίδια ευκολία που το ξεχνάνε λίγες μέρες μετα τις εκλογές, θα μου πεις... Διάβασα μια ανάρτηση του undantag, γραφει για πραγματα που πρωτη φορα τα διαβάζω έτσι, και συμφωνώ και με τη φραση που κλεινει.
Έξω, είναι έτοιμος ο ουρανός να βρεξει.
Βγαίνω να μαζεψω τα απλωμένα ρούχα. Μαζευτηκαν πάλι μια στοίβα για σίδερο. Το απόγευμα μαζί με μια συνέντευξη που έχω να κάνω. Το φαγητό είναι έτοιμο, μια χαρά. Μ'αρεσει να εχω τα υλικά και να δοκιμάζω τα μπαχαρικά που ταιριάζουν με το καθένα από αυτά. Άλλο με το ψάρι, άλλο με τις πατατες - εδώ εκτός από το κλασικό αλατοπίπερο δοκίμασε πιπερόριζα, κόλιαντρο και κουρκουμά και θα με θυμηθείς- άλλο με το ρύζι και το κοτόπουλο.
Κι άλλο καλοκαίρι πέρασε. Μ'αρεσει το σπίτι μου το φθινόπωρο. Είναι σπιτίσια αυτή η εποχή. Για όμορφες μυρωδιές, τα πρωτα ζεστα τσαγια, πίτα ή γλυκό που βγήκε μόλις από το φούρνο, αναμένα κεριά, βιβλία - τώρα διαβάζω ενα βιβλίο που μου αρεσει πολύ, "Στην απέναντι όχθη" του Τηλέμαχου Κώτσια, θελω να το τελειώσω γρήγορα και να το δώσω στη φίλη μου την Ελεωνόρα, να μιλήσουμε μετα για αυτό, εκείνη θα ξερει καλύτερα για όλα όσα γράφει στο βιβλίο-, μουσικές,παρέα αλλα και όμορφες ώρες μοναχικότητας, σιγά το καινούριο θα μου πεις που σου λεω, και δίκιο έχεις. Θελω να παω να αγορασω χρυσανθεμα για το μπαλκόνι. Τα χρώματά τους, τα κεραμιδιά, τα σκούρα κόκκινα, τα βαθιά και φωτεινά πορτοκαλί, τα γλυκά κίτρινα, η μυρωδιά τους... Εκεί κοντα στου Άη Δημήτρη ερχονται και τα χαλιά στο σπίτι, τελεια...
Όμως το καλοκαίρι είναι ακόμα τόσα κοντα. Μην κοιτάς που σήμερα είναι κάπως ο καιρός, σιγά μη χειμωνιάσει απο τώρα. Για αυτό μ'αρεσει το φθινόπωρο, είναι στο ανάμεσα, γλυκό, σε παίρνει από το χερι και μέχρι να τελειώσει ο περίπατος που πάτε, να, άλλαξε ο καιρός, αλλα σιγά-σιγά... και τι ωραίος περίπατος...
Από το ένα στο άλλο πετάγομαι αλλά VaD, αυτό στο χρωστάω, πόσο δίκιο είχες για τις παραλίες της Κατερίνης! Λιτόχωρο, θαλασσα γυαλί, το κοριτσακι μου κολυμπάει και παιζει, περασαμε οι δυο μας τρεις υπεροχες μερες, με κρουστα, εργαστήρια, παιχνίδια για τους μικρούς, καινούρια πραγματα που μαθαμε οι μεγάλοι, τραγούδια, μουσικές, ρυθμοί, πολλά γέλια, καινούριοι φίλοι, φίλοι γνώριμοι από παλιά, όλα αυτα στην εκδρομή του Κρουστόφωνου. Θα σου γράψω πιο πολλά για την εκδρομή αυτή σε ξεχωριστή ανάρτηση, θα εχω και φωτογραφίες ελπίζω. Τώρα μονάχα μια από εκείνες τις μέρες, στο τελος του καλοκαιριού, που την αγαπάω πολύ και είμαι σίγουρη ότι καταλαβαίνεις γιατί.





Η ώρα περασε, ακόμα δεν ξεκίνησε να βρεχει αλλα ο ουρανός βαρύς και μαύρος είναι γεμάτος βρόχινα σύννεφα. Θα σου γράψω τα άλλα μετα, ξεκινάμε και τις καλημεροεξορμήσεις, αυτήν την Κυριακή που έρχεται στις 13 του μηνός η πρώτη, αν δεν άκουσες στην εκπομπή θα σου γράψω κι εδώ... Τώρα τρεχοντας πάμε στο Τελλόγλειο, μια πρώτη επίσκεψη στην έκθεση έργων του Miro, περιμένω να πάω πώς και πώς...