Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα καλοκαίρι. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα καλοκαίρι. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Πέμπτη 12 Αυγούστου 2010

"Και ένα αστέρι είσαι εσύ", λέει ένα τραγούδι

Νύχτα χωρίς όνειρα, βαριά. Αύγουστος, ούτε φως τριγύρω. Πρεπει να σηκώνεις το κεφαλι όταν τα πραγματα δεν είναι καλά. Το πρωί, μια γύρα οι πρώτες δουλειές στο σπίτι. Αδεια, σήμερα και αύριο. Μετά, μπαινω στα blogόσπιτα των φίλων. Στου Δήμου, διαβάζω για μια έρευνα, καθε μέρα εχει απο μια, αυτή μου φαίνεται πραγματικά ενδιαφερουσα. Αντιγράφω την αρχή, "Όποιος το λέει, είναι! Θυμάστε αυτή την φράση που λέγαμε μικροί, όταν μας κορόιδευαν; Ε, φαίνεται ότι κάποιοι ψυχολόγοι την μελέτησαν και είδαν ότι εμπεριέχει μεγάλη δόση αλήθειας. Για την ακρίβεια ο Peter Harms και ο Simine Vazire από τα πανεπιστήμια της Nebraska και της Washington αντίστοιχα, βρήκαν ότι το πώς εκφραζόμαστε για τους τριγύρω μας εξαρτάται περισσότερο από τον δικό μας εσωτερικό και ψυχικό κόσμο παρά από τα χαρακτηριστικά των τριγύρω μας...". Η συνέχεια εδώ

Είχα διαβασει το Μάιο μια συνεντευξη του ιστορικού Τόνι Τζουντ. Πέθανε πριν λίγες μέρες, στις 6 Αυγούστου, 2010. Διαβαζα διαφορα κείμενα στο διαδίκτυο μετα το θανατό του (κυριολεκτικά παρεμπιπτόντως, αυτήν την φραση την ήξερες; "Πριν καταλήξεις στο ότι κάποιος είναι καλός, κοίτα πώς φέρεται στο σπίτι του". Την διαβασα στο e-rooster, είναι μια φραση απο το Ταλμούδ), θυμαμαι ακόμα τη φραση του στη συνεντευξη που έδωσε στον Γιαννη Παπαδόπουλο "Θα πρότεινα ακόμα στους Ελληνες να διαβάσουν τους κλασικούς συγγραφείς για να καταλάβουν καλύτερα ότι η διαφθορά (οικονομική, θεσμική και ηθική) είναι η αρχή του τέλους για τις ελεύθερες κοινωνίες" Και η φραση για τον κοσμοπολιτισμό που μπορεί να γινει το δυνατό σημείο των ελλήνων πόσο μου έφερε αμεσως στο νου τη Θεσσαλονίκη. Υπήρξε ποτέ πιο ισχυρή απο τότε που ήταν κοσμοπολίτισσα; Πολυπολιτισμική πόλη, χωρίς κόμπλεξ για την συνύπαρξη και την άνθιση των πολλών κοινοτήτων της;

Πόσο συχνα ακούμε αυτή τη λεξη σήμερα, πολυπολιτισμικός. Καμιά φορα νομίζω ότι όσο πιο πολύ τη χρησιμοποιούμε τόσο πιο πολύ προσπαθούμε να την καταλαβουμε. Παλαιότερα, αμφιβαλω αν την χρησιμοποιούσαν, ίσως γιατί απλώς την ζούσαν. Την καθημερινότητά σου την ονομαζεις, την αναλύεις; Τη ζεις. Όπως ακριβώς μιλάνε πιο πολύ για ερωτα και σεξ εκείνοι που πια δεν τον νιώθουν ή δεν κανουν.Μη στραβομουτσουνιάζεις, σκεψου το λίγο, πρωτα. Θυμαμαι, σε μια συνεντευξη στο ραδιόφωνο μιλούσαμε με την Τασσώ Καβαδία, και μου είπε το καταπληκτικό, τώρα μιλάνε πολύ για το σεξ, τότε το καναμε.

Απο το ενα θεμα στο αλλο παω. Αμα αποφασίσω να σηκώσω κεφαλι, έτσι κανω παντα. Και μετα πιανω ενα καλό βιβλίο και είμαι καλύτερα. Εγγυημενα πολύ καλύτερα.
Εχω να τελειώσω το βιβλίο του Σαβατερ "Μιλώντας στο γιο μου για τη δημοκρατία και την πολιτική" Πριν σε αφήσω, να παω στις σελίδες και τη σκεψη του, θα ακουσες, δε μπορεί, για το χορό των Περσίδων σήμερα.
 (η εικόνα απο ΤΟ ΒΗΜΑ)
Αγριος ή όχι, λενε θα είναι εντυπωσιακός χορός, ειδικα φετος, καθόδου βεβαια, μιας και θα βλεπουμε τα αστρα, ή για την ακρίβεια τα "μετεωρα", να πεφτουν, αλλα χορός. Με τη δική τους μουσική.





 (η φωτογραφία απο το in.gr)
Εχεις ετοιμη την ευχή σου για σήμερα; Πεφταστερια στον ουρανό. Σήμερα και αύριο. Ξερω τι θα ευχηθώ.


H Eυανθία Ρεμπούτσικα εχει συναυλία αύριο, Παρασκευή, στο αρχαίο θεατρο στο Διον. Ωραία θα είναι να βλεπεις εκεί τα αστερια να πεφτουν.
Eκτός απο τις Περσίδες και τον τρελλό χορό τους, αυτες τις μερες στον ουρανό είναι ενα αστερι φωτεινό τόσο πολύ που ξεχωρίζει απ'όλα τα άλλα. Ξερεις ποιο είναι; Για τις αστρικές σκόνες, τα πεφταστερια, τους διάττοντες αστέρες τα εμαθα όλα πια, όμως αυτό το λαμπερό αστερι στον αυγουστιάτικο ουρανό ποιο είναι; Τρελλό χορό μπορεί να μην κανει, είναι σαν φωτεινή σημαδούρα όμως καρφωμένη στον ουρανό τις νύχτες.




Άκουσες ήδη τοσα τραγούδια με αστερια, άντε, δυο ακόμα. Το ενα απο τα παλιά, πιο μεγαλο κι απο μενα, του 1966 (Γιαννης Σπανός-Αλεκος Σακελλαριος- Καίτη Χωματα, το αλλο απο τα πιο καινούρια,του 2007 (Locomondo)


Δευτέρα 9 Αυγούστου 2010

επ, μια μικρή αλλαγή!

Αύριο, χμ, λαθος, είναι κιόλας Δευτέρα, άρα... σήμερα, αυριο και μεθαυριο στο ραδιόφωνο θα είμαστε μαζί από τις 8 μεχρι τις 10 το πρωί. Η καλημέρα θα είναι για τρεις μερες λίγο πιο πρωινή. Έκτακτη μικρή αλλαγή, ενεκα καλοκαιριού και αδειών.

Στο μεταξύ, είδα σήμερα αυτό το βιντεακι (ο ανθρωπος σφυρίζει όντως καταπληκτικά και το χωραφίσιο τοπίο γύρω είναι απολύτως καλοκαιρινό)


 
Κι ένα έργο του Νικόλαου Λύτρα, "Χωράφι με στάχυα".



Καλημέρα!

Δευτέρα 2 Αυγούστου 2010

ανατολή

Ακριβώς ένα χρόνο πριν, 2 Αυγούστου 2009, o ήλιος ανατελλει, 06:28. 


Θυμήθηκα σήμερα ενα τραγούδι, δεν είναι από τα πολύ γνωστά, έχει έναν στίχο που μιλα για ανατολή, εκείνη που βρίσκεις όχι ακριβώς στον ήλιο που ξεπροβάλλει αλλά σε ενα αγαπημένο βλέμμα.
Στίχοι: Λευτερης Παπαδόπουλος. Μουσική: Παναγιώτης Καλαντζόπουλος.


Κυριακή 1 Αυγούστου 2010

Αύγουστος,

Augustus, août, August, , ágúst, agosto, август, augusztus, agosto, ağustos, srpen, gusht, Lúnasa...

Ο μήνας που εχει τραγουδηθεί περισσότερο απ'όλους.
Θυμασαι σε πόσα τραγούδια κόβει βόλτες;
Σε πόσα ποιήματα;
Μια ανασα πριν το φθινόπωρο. Μια ευκαιρία να κανεις όσα το υπόλοιπο-προηγούμενο κομματι του καλοκαιριου δεν πρόλαβες.
Για μενα που είναι και γενεθλιος μήνας, ενα παραπανω, να σου πω. Άλλες χρονιές τον θυμάμαι απο μια μεγαλη χαρα, αλλες απο μεγαλη λύπη, όμως μετριος δεν ήταν ποτέ.
(η εικόνα αριστερα είναι από εδώ)





"Αύγουστος είναι κάποια νύχτα στη ζωή που τα'χεις όλα, μια αγκαλιά και φορητό ραδιοφωνάκι.. να ξεγελιέσαι πως υπάρχει αθανασία..."




Αν και τα λόγια της Σαπφώς στο ποίημά της, μελοποιημενο εδώ απο τον Νίκο Ξυδάκη, (η ελευθερη απόδοση του ποιήματος είναι του Οδυσσεα Ελύτη, ουσιαστικά ένα δικό του ποίημα με αφορμή τα λόγια της Σαπφώς), δείχνουν πως όσα αναφερει εγιναν άνοιξη, θα σου γραψω αλλη φορα πώς και γιατί, κλεβω αυτή τη σελήνη να την φερνω στον Αυγουστο, στη δικιά του πανσεληνο.


(δέδυκε μὲν ἁ σελάνα 
καὶ Πληϊάδες, μέσαι δὲ 
νύκτες, παρὰ δ' ἔρχεθ' ὥρα· 
ἐγὼ δὲ μόνα καθεύδω,
αυτοί είναι οι πρωτότυποι στίχοι της Σαπφώς, συγκλονιστικοί στην λιτότητα και δύναμή τους.)

Κι ένα ακόμα

  Καλό Αύγουστο, καλό μήνα ας έχουμε.

Παρασκευή 30 Ιουλίου 2010

Tις νύχτες του καλοκαιριού,

με απλά πραγματα γίνονται θαυματα. Μαμα και κόρη "βγηκαμε" έξω, όχι μακριά, μη φανταζεσαι, μεχρι το μπαλκόνι μας. Στρώσαμε το τραπεζι, ξαφνική ιδεα, με ό,τι είχαμε, είναι ωραίο να "βγαίνεις εξω" με τις πυζαμες. Μιλούσαμε, λεγαμε τα δικά μας, την άκουγα, χωρίς τίποτε αλλο να αποσπα την προσοχή μας, κανουμε τις πιο ωραίες κουβεντες. Τι την ενοχλεί, τι σκεφτεται, τι νιώθει. Τίποτα δε ρωτάω, εκείνη μιλάει, ρωτάει πώς μου φαινεται αυτό ή πώς νιώθει για εκείνο, ή απλά λεει"να σου πω..." και αρχίζει...

Μετα παίζαμε, διαφορα, γελούσαμε με μικρα, χαζά, μετρούσαμε τις ...πατούσες μας, λεγαμε λόγια του σπασίκλα που μας αρεσει (βγαίνει και ταινία το ξερεις;), λεγαμε ποια ταινια μας αρεσει, είχαμε δει και δυο τις τελευταίες μέρες και ειχαμε να πούμε διαφορα και στο τελος παίξαμε ενα παιχνίδι που πολύ μας άρεσε. Μοιραστήκαμε μικρα χαρτακια, η μια εγραφε συναισθηματα ή αλλη φρασεις και μετα παίρναμε η καθε μια από ενα χαρτακι της καθε στοίβας και έπρεπε να πούμε τη φραση που μας τυχαινε με τον αναλογο τρόπο. Δεν ξερω πώς σου φαίνεται αλλα εμείς περασαμε καταπληκτικά. Ήταν τόσο ωραίο βραδυ.
Το "καλοκαίρι στην πόλη", χρειαζεται τους τρόπους του για να περναει όμορφα.

Σήμερα το πρωί, αδεια απο το ραδιόφωνο, και τη Δευτερα το ίδιο για να τελειώσω καποιες δουλειές, επιστροφή στην εκπομπή την Τρίτη.
Είναι κιόλας βραδυ. Όλες οι δουλειές μπορεί να μην έγιναν αλλά δεν είναι αυτό το βασικό. Άλλα είναι. Και για αυτα νιώθω τυχερή. Τα άλλα θα γίνουν. Όταν και όπως πρεπει.

Τετάρτη 21 Ιουλίου 2010

Τα καλοκαιρινα μας τραγούδια

Το ειχα ξεχασει και μου θυμισε μια ακροατρια της εκπομπής. Λοιπόν, καθε καλοκαίρι, τετοιες μερες πανω κατω, μαζευουμε τα αγαπημενα μας τραγούδια για το καλοκαίρι, ο καθενας διαλεγει αυτό που αγαπαει, στελνει τίτλο,(με sms την ώρα της εκπομπής, με e mail - kalimera958@yahoo.gr & kalimera958fm@gmail.com- ή με σχόλιο σε αυτήν την αναρτηση) το βρίσκω, τα μαζευω όλα και φτιαχνουμε μαζί μια εκπομπή με τη συλλογή τραγουδιών του δικού μας καλοκαιριού. Αυτή την εκπομπή θα την φτιαξουμε μαλλον την Παρασκευή.
Στο μεταξύ έχουν αρχίσει να ερχονται τα τραγούδια σας, το αγαπημενο του καθενός καλοκαιρινό τραγούδι. Δεν εχει σημασία ποιας εποχής είναι, σε ποιο είδος ανήκει, ποια γλώσσα μιλάει. Αρκεί να είναι τραγούδι του καλοκαιριού για σας. Γιατί μιλάει για καλοκαίρι, γιατί σας θυμίζει ενα καλοκαίρι σας, γιατί η διαθεσή του σας πηγαίνει σε αυτήν την εποχή του χρόνου.
Εχουν ερθει ήδη αρκετα τραγούδια, συνεχίζετε να στελνετε κι άλλα κι εγω αρχισα κιόλας να τα μαζευω. Το "Καλοκαίρι" του Σαββόπουλου, το "Summertime" του Γκέρσουιν, "Πάμε στα θαύματα" με τη φωνη της Ελ.Αρβανιτακη, "πες μου θαλασσα" με την Αλκ.Πρωτοψαλτη, αλλα και το "καραβια αλήτες" με τον Γιαννη Πουλόπουλο, το "θαλασσα γυαλι" με τη φωνη του Χαρούλη, ένα οπωσδηποτε της Σεζάρια Εβόρα, και αλλα πολλά είναι ήδη απο τα πρώτα της λίστας.


Υ.Γ. Και λίγο γελιο δεν εκανε ποτέ κακό. "Πώς διαβαζουν οι γυναίκες τα σήματα"
Μου το έστειλε η Μάγδα, προχθες.




Πάντως, εγώ, τρία, χμ, μπορεί και τέσσερα, απο τα παραπάνω τα εχω πει μεσα μου, καποια στιγμή.
Χα χα, δεν σου λεω ποια, σιγα μη σου πω...

Κυριακή 4 Ιουλίου 2010

της Κυριακής

Κυριακή.
Ξεκίνησα το βιβλίο του Φ.Σαβατερ, "Μιλώντας στο γιο μου για την πολιτική και τη δικαιοσύνη". Κι αυτό σε μεταφραση της Αγαθής Δημητρούκα. Ο άνθρωπος δεν παίζεται. Μου ανοίγει το μυαλό όταν τον διαβαζω. Πρόσεξε, δε μου δίνει ατακες, τσιτατα που τα λεγαμε παλιά, με κανει να σκεφτομαι, όπως σκεφτόμουν αλλά και αλλιώς, ανοίγει τον τρόπο της σκεψης μου.
Θα σου πω πιο πολλά όταν το τελειώσω.

Μετα το απόγευμα, θα δω τη Σαββίνα στην κατασκήνωση. Η συνταγή της επίσκεψης του περασμενου Σαββατοκύριακου ήταν αυτή, κεκακια σε θηκες παγωτού.

Λίλα, πολύ σε ευχαριστώ. Τα κορίτσια στην κατασκήνωση ξετρελλαθηκαν. Η ιδεα είναι τόσο εντυπωσιακή και τόσο πραγματικά εύκολη, ασε με βαση αυτήν τι αλλα σκεφτηκα ότι μπορούμε να κανουμε. Να σαι καλά Λιλα!! Μια μικρή μόνο αλλαγή εκανα, πανω στα κεκακια εβαλα σπιτική μερεντα, συνταγή της δικής μου μαμάς.
(Ευα, είναι μια συνταγή που σου χρωσταω: 400 γρ. ζαχαρούχο γαλα, 250γρ μαργαρίνη λιωμενη, κακάο αναλογα με το πόσο σκούρη ή ανοικτόχρωμη τη θελουμε. Ετσι μου είπε η μητερα στο τηλεφωνο, αλλα κι εδώ έκανα την παραλλαγή μου, μη χασω, εβαλα μια πλακα σοκολατα κουβερτούρα 125γρ, αυτήν είχα σπίτι, την οποία ελιωσα πρωτα. Μετα συμπλήρωσα με λίγο κακάο επιπλεον. Η παρασκευή πανευκολη, τα χτυπας όλα μαζί στο μίξερ, πανετοιμη και πανευκολη η σπιτική μερεντα. Η μαμα μου εβαζε και τριμμενο φουντούκι ή αμύγδαλο αλλα να σου πω την αλήθεια δεν μου πολυάρεσε ετσι, την προτιμούσα σκετη και μαλλον και η κόρη μου ετσι την προτιμάει, είναι πιο λεία. Καλές διακοπούλες Εύα!)
Αυτό το Σαββατοκύριακο σειρα εχουν τα μπισκότα, Αστεροσυνταγής. Φτιαχνω χρόνια μπισκότα στο σπίτι, αλλα αυτή τη φορα είπα να τα κανω με την συνταγή που εδωσε το Αστερι μας. Τα εκανα μια φορα χθες το πρωί, κατι δεν εκανα σωστα, στο ψήσιμο; ποιος ξερει, και βγηκαν πιο σκληρα απο όσο ήθελα κι όσο έπρεπε, μαλλον. Ο μεγαλος τα τσακισε βεβαια πρεπει να σου πω, του αρεσαν πολύ.









Αστερι, ευχαριστώ! Τα δευτερα κι αυτα μικρούτσικη παραλλαγή, στη μισή ζύμη ανακατεμενη κουβερτούρα και λίγο γαλα, μετα με κουταλι στη λαδοκολλα και κανονικό ψήσιμο, σαν τα αλλα.
Εγώ όμως τα ξανακανα σήμερα, όχι που θα τα άφηνα. Νατα λοιπόν, γιατί αυτή τη φορα ήμουν πιο προσεκτική σαφως, αλλαξα και μοναδα μετρησης όγκου (χα, χα...δηλαδή αλλαξα φλυτζανι τσαγιού), νομίζω τα πήγα καλύτερα


Σκεφτομαι πώς ήμουν περσι ακριβώς τετοιες μέρες. Πολύ καλύτερα τώρα. Περναει ο καιρός και μενει ό,τι αξίζει. Είπε και η Άιναφετς, εκείνη ξερει, την φραση την κορυφαία. Είμαι πολυ χαρούμενη για καποιες φιλίες μου στο διαδίκτυο. Είμαι σίγουρη ότι κι εκείνες, κι εκείνοι, οι νεοι μου φίλοι το γνωρίζουν και το καταλαβαίνουν. Πόσο δίκιο εχεις νεραιδα, και βεβαια τη θυμαμαι αυτή τη φραση σου, παντα, πια. Είναι και μια ερωτηση που σκεφτόμουν όταν εβγαινα το χειμώνα απο μια παρασταση που είδα στην Αθηνα και μου είπε όσα δεν εβρισκα τον τρόπο να τα πω, να τα σκεφτώ ούτε έτσι ούτε με κανεναν άλλο τρόπο. Θελω να σου γραψω για αυτό αλλα όλο το αναβάλλω, γιατί;
Σήμερα μαλλον θα κάνω το πρωτο μου μπανιο για φετος.
Ας ελπίσω να μην το χαλασει ο καιρός. Αντε να δούμε.
Το εχει και αχτι η μικρή να κανουμε ενα μπανιο μαζί, φετος, επιτελους. Εκείνη μου τραβηξε αυτή τη φωτογραφία τον περσινό Αύγουστο.

Δευτέρα 21 Ιουνίου 2010

Καλοκαίρι

Καλοκαίρι. Θερινό Ηλιοστασιο. Και Ευρωπαϊκή Γιορτή της Μουσικής. Με πολλές συναυλιες και στη Θεσσαλονίκη. Μπορείς να δεις πρόγραμμα των σημερινών συναυλιών στην ιστοσελίδα forfree και στην ΠόληΣτονΚόσμο . Η ΕΕΜΕ (Ελληνική Ένωση για την Μουσική Εκπαίδευση) διοργανώνει επίσης μια πολύ ενδιαφερουσα μουσική εκδήλωση, μια συναυλία με τη συμμετοχή πολλών μουσικών. Μπορείς να διαβασεις πολλές λεπτομερειες στην ιστοσελίδα τους,http://www.eeme.gr/.
Καλοκαίρι. Από το 21 Ιουνίου. Αρχή καλοκαιριού. Summertime. Του George Gershwin. Από το έργο "Porgy and Bess" (1935). Τα λόγια του DuBose Heyward.

"Summertime,

And the livin' is easy
Fish are jumpin'
And the cotton is high

Oh, Your daddy's rich
And your mamma's good lookin'
So hush little baby
Don't you cry
One of these mornings
You're going to rise up singing
Then you'll spread your wings
And you'll take to the sky

But until that morning
There's a'nothing can harm you
With your daddy and mammy standing by
Summertime,
And the livin' is easy
Fish are jumpin'
And the cotton is high

Your daddy's rich
And your mamma's good lookin'
So hush little baby
Don't you cry"

Τετάρτη 12 Αυγούστου 2009

Summer in the city



Καλοκαίρι, με τον παραξενο καιρό του. Στη Θεσσαλονίκη, τουλάχιστον. Μέρες που καίνε και μέρες με δυνατές βροχές. Καλοκαίρι παντού. Μέρες μεγάλες και νύχτες που ξεμυαλιζουν. Δε μαλώνεις ποτε τα παιδιά που κοιμούνται αργα το καλοκαίρι, ποτέ... Δεν έχει ώρες το καλοκαίρι. Δεν εχει ξυπνητήρι, εχει τον χρόνο να κυλάει κανονικά σαν το νερό στα σώματα, σαν τα βήματα με γυμνά πόδια στα πλακάκια της κουζίνας, στο μπαλκόνι με τα πεσμενα φύλλα από την χθεσινή βροχή ή, αν μπορείς, στην άμμο. Με τα ελάχιστα ρούχα, καλοκαιρινά μικρα φορεματα, ο ήλιος να χαιδευει τα σώματα που διψάνε για δροσιά και χάδι. Ενα φιλί εκεί που δεν το περιμένεις, ενα άγγιγμα, ενα χαμόγελο. Καλοκαίρι. Με την μυρωδιά του στον αέρα. Τους ήχους του. Έντομα, ζουζούνια, δεντρα, σιωπή και όλα στο φως. Ενα άσπρο φως όλα. Να κλείνεις τα μάτια, να ζαρώνεις το μέτωπο και να παίζεις κρυφτό με τον ήλιο. Μια βουτιά στον Αχέροντα, στα κρύα νερά του. Να νικας την αγριάδα του και να σε νικάει κι εκείνη. Πόσο μου έχει λείψει...
Φετος, διακοπές στην πόλη. Summer in the city.
Να κοιμάσαι όσο αργα θες. Να ξυπνας πάλι νωρίς, μη σου πω και πιο νωρίς από το χειμώνα, αλλα είναι αλλιώς... Ανοίγεις τα μάτια και ξυπνάς, η μέρα χωρίς ξυπνητήρι...
Γέλια με τα παιδιά, να είμαστε τόσες ώρες μαζί, τι ωραία που είναι... Πρωινές κουβέντες από μπαλκόνι σε μπαλκόνι με τους γείτονες που απεμειναν, χαλαρά δουλειές στο σπίτι, αυτα που αν είσαι στο σπίτι κάθε πρωί μπορεί να τα έχεις βαρεθεί αν όμως δεν τα ζεις είναι αλλιώς, πάλι αλλιώς. Πώς την λένε την ηλικιωμένη κυρία στο απέναντι μπαλκόνι, ακόμα δεν ξέρω το όνομά της, εκείνη ξέρει το δικό μου; Την επόμενη φορα θα τη ρωτήσω. "Πολύ ωραία αυτή η πλεκτή κουβέρτα", μου λεει τη στιγμή που πάω να την μαζεψω από τα κάγκελα,"έχω πλέξει κι εγώ τετοιες" μου λεει με χαμόγελο, "πω, πω, μπραβο σας", απαντάω εγώ και το εννοώ, αυτα τα χερια πάντα τα θαυμάζω.
Μιλάμε, γελάμε με τα παιδιά, σκραμπλ με τη Σαββίνα, othelo, επιτραπεζια παιγνίδια με κλέφτες κι αστυνόμους, όνομα-φυτό-ζώο-πόλη-πραγμα, ταινίες στο dvd, Λουί ντε Φινές αλλά και Βιζυηνό που βλέπαμε χθες στο κανάλι της Βουλής, "αχ ψυχή μου, τίποτα δεν είδες...", και θερινό σινεμά πήγαμε παρέα, ήταν πολύ ωραία, στις Συκιές, στο Άλσος. Βλέπουμε πολλές γαλλικές ταινίες αυτό το καλοκαίρι, σου είπα να δεις το "είναι τρελλοί αυτοί οι βόρειοι"; Δες το και αν μπορείς, πες μου και ποιος εκανε τη μεταφραση των υποτίτλων, μπραβο του, πραγματικά! Ακούμε γαλλικά, τα ξαναθυμάμαι,της λεω λεξεις, εκφρασεις, φετος θα κανει γαλλικά στο σχολείο, το περιμένει πώς και πώς! Έρχονται φίλοι της στο σπίτι. Φτιάχνει κρύες σοκολάτες, ο Δημήτρης της λεει ότι είναι τελεια μαγείρισσα, πίνουν σοκολάτες και τρώνε αυτοσχεδιες λιχουδιές της. Αν το μεσημέρι μείνουν για φαγητό, το μενού διαμορφώνεται ανάλογα, η ομορφιά της έκπληξης. Τι τρώνε τα παιδιά; Μαγείρεμα, φαγητό και παιχνίδι, περνάνε τα μεσημέρια. Δεν θυμάμαι ούτε ενα μεσημέρι που να ήθελα να κοιμηθώ παιδί, μα ούτε ένα. Το ίδιο κι αυτά, άδικο έχουν; Φευγουν οι φίλοι και ραντεβού για αύριο το πρωί πάλι. Ακούει την Χάνα Μοντάνα, ο αδελφός της την πειραζει, με βάζει να ακούω στο i pod τα δικά του. Έλα να χορεψουμε, λεει η μικρή και καλά εκείνη κάνει χορό τόσα χρόνια εγώ πώς θα τη θυμάμαι όλη αυτήν την χορογραφία; Δεν είναι πια μικρή. Το καλοκαίρι μεγαλώνει τα παιδιά. Ξαφνικά γυρίζω το κεφάλι να την κοιταξω εκεί που λέει κάτι με λεξεις που χρησιμοποιεί για πρωτη φορα κι αν είμαι τυχερή τη βλεπω με καινούριο βλεμμα και σαστίζω, πόσο μεγάλωσε το μωρό μου, όχι, δεν είναι πια μωρό, το μικρό μου έβγαλε φτερά, "δεν είμαι πια μωρό, μαμά"
Καλοκαίρι στην πόλη. Με ό,τι λείπει. Όπως πάντα. Με ό,τι ονειρευεσαι να έρθει. Με ό,τι λαχταράς. Με υπομονή. Όλα θελουν το χρόνο τους κι ωραία είναι όλα μόνο στον καιρό τους, στην ώρα τους. Αυτό νομίζω ότι εμαθα στα καλοκαίρια της ζωής μου. Να εμπιστευομαι τις ώρες που έρχονται. Χωρίς άγχος να τις μετράω. Το καινούριο ρολόι στο σπίτι μας, ενα υπέροχο δώρο της Νιόβης κάθε ώρα φερνει το κελάηδημα, τον ήχο κι άλλου πουλιού. Δεν έμαθα ακόμη να τα ξεχωρίζω, πού θα πάει όμως. Δεν ξερεις τι ωραίο που είναι να αλλαζουν έτσι οι ώρες. Βλέπω από το παραθυρο την ελιά που φούντωσε, βαρια τα κλαδιά της, ζορίστηκαν στην χθεσινή μεγάλη μπόρα. Αμα σου πω τι μου άλλο μου λείπει τα καλοκαίρια. Να γρατσουνιστούν χερια και πόδια απο φυτα γεμάτα ντομάτες, μελιτζανες και πιπεριές, να τα μυρίζω μόλις κοπούν, να τριγυρίσω σε ενα κτήμα, ενα χωραφι, εναν μπαχτσε. Μυρωδιά απο φύλλα ντοματιάς. Το πιο νόστιμο φαγητό απο μόλις μαζεμένα λαχανικά.
Με χαρα γυρισαμε χθες από το βιβλιοπωλείο, η κάθεμιά με την πραμάτεια της. Μια τσαντα βιβλία, τελεια! Βιαζομαι να χωθώ στις σελίδες τους, χθες με τη βροχή λίγο πρόλαβα να ξεκινήσω ένα, μετά ξεκινήσαμε μια κατασκευή, ενα μωσαϊκό στο τζάμι, αυτό διάλεξε από το βιβλιοπωλείο, με τη Σαββίνα, ήθελε χρόνο... Χαζευαμε και τους πλημμυρισμένους δρόμους, τι μπουρίνι, μαύρισε ο ουρανός και τα νερά να πέφτουν με μανία. Φυσικά βγήκαμε κι ας βραχήκαμε, εννοείται, τι ρωτάς; Πάντα το κάνουμε, μη σου πω το κάνουμε επίτηδες για να βραχούμε αλλα δεν το λεμε, ε, δεν πρόλαβα να διαβάσω πολύ. Σήμερα όμως...
Μέχρι να βάλω το μεσημεριανό φαγητό να γίνεται προλαβαίνω, μια χαρά!

Υ.Γ. Αν υπάρχει ένα νησί που λαχταράω πολύ να πάω είναι η Σύρος. Την έχω δει μόνο απο μακριά, από το καραβι που πριν χρόνια πήγαινε στην Αμοργό και σταθηκε για λίγο στη Σύρα. Έρωτας με την πρωτη ματιά. Η Τζένη κάνει διακοπές εκεί. Μου έστειλε αυτές τις φωτογραφίες, να ζηλεψω ή να το βάλω σκοπό να πάω επιτέλους; Λεω να κάνω το δευτερο, άντε να δούμε πότε!


Δευτέρα 27 Ιουλίου 2009

καλοκαιρι...


Δύο τη νύχτα, προχθές, Σάββατο. Πόσο να ήταν; Το ένιωθες στο δέρμα σου, ζέστη αποπνικτική. Στο μπαλκόνι, όχι ότι ήταν πιο δροσερά, μ’ ένα βιβλίο να περάσει η ώρα. Γύρω ή κλειστά παντζούρια ή γείτονες κι αυτοί ξάγρυπνοι. Τα βουητά των κλιματιστικών έβγαζαν με φούρια ζεστό αέρα, έξω, ξεφυσώντας. Καλύτερα μέσα. Για φαντάσου… Η μικρή κοιμάται του καλού καιρού, της σκουπίζω το μέτωπο, δεν την ξυπνάει η ζέστη, ευτυχώς. Ξαπλωμένη στο κρεβάτι, λοιπόν νομίζω τα μισά βιβλία της ζωής μου έτσι τα έχω διαβάσει. Το βιβλίο στα χέρια, 2009, τέσσερις αιώνες πριν οι ιστορίες του βιβλίου, άλλος κόσμος, έεελα που τότε ήταν καλύτερα, αστειεύεσαι βέβαια…κι αν δεν αστειεύεσαι, άσε τις μιζέριες… Θυμάμαι μια σκηνή από τη «Ζωή του Μπράιαν». Monty Pythons, The life of Brian. Α, γεια σου… Κάθε φορά που ακούμε με τα παιδιά, «α, τότε ήταν ωραία η ζωή, αγνή, αληθινή, καθαρή», την θυμόμαστε και γελάμε, αυτήν θυμήθηκα τώρα και χαμογελάω. Περνάει η ώρα. «Noblesse de robe», αριστοκρατία της τηβέννου, εκεί ήμουν όταν στις τρεις ακριβώς άρχισε να φυσάει. Ένα αεράκι σαν δώρο. Σε λίγο δυνάμωσε, αέρας κανονικός. Έσβησαν τα τελευταία αναμμένα φώτα στην πόλη. Ο αέρας έφερε δροσιά κι αυτή ύπνο. Πολύ θέλει νομίζεις; Τελείωσα το κεφάλαιο, αυτό το κόλλημά μου πια, στη μέση να μην μπορώ να σταματήσω. Έκλεισα το βιβλίο, έκλεισα και τα μάτια. Μια μυρωδιά καλοκαιριού στη μύτη. Ποτέ δεν είχα καλή όσφρηση. Δεν ήταν ποτέ αυτονόητη. Από παιδί. Για αυτό ο κόσμος μου είναι μυρωδιές. Άνθρωποι, πράγματα, εποχές είναι οι μυρωδιές που αγαπώ και ψάχνω.
Πρωί-πρωί. Ένας θόρυβος στην κουζίνα. Ο αέρας ξεκαρφίτσωσε χαρτάκια από τον πίνακα με φελλό που είναι στην κουζίνα Έπεσαν κάτω τα πιο καινούρια καρφιτσωμένα. Έμεινε ένα παλιό χαρτάκι. Πού το είχα βρει; Πού το είχα δει; Πού το είχα διαβάσει; Δεν θυμάμαι… «Πρόσεχε τις σκέψεις σου, γίνονται οι λέξεις σου. Πρόσεχε τις λέξεις σου, γίνονται οι πράξεις σου. Πρόσεχε τις πράξεις σου, γίνονται οι συνήθειές σου. Πρόσεχε τις συνήθειές σου, γίνονται ο χαρακτήρας σου. Πρόσεχε το χαρακτήρα σου, γίνεται το πεπρωμένο σου…»
Καμιά φορά, έλεγε μια παλιά μου φίλη η Μαρία, δεν το καταλαβαίνεις, αλλά η ζωή σου αλλάζει από μικρά πράγματα. Και μήπως ξέρεις πότε τα μικρά είναι ή γίνονται μεγάλα; Ή το ξέρεις πάντα; Καλοκαιρινές κουβέντες χωρίς σημασία.
Η Έρη μου έλεγε σήμερα, θα έρθεις στη συναυλία, τελείωσε. Άντε πια…Αφήνουμε τόσα ωραία πράγματα και περνάνε, δεν τα ζούμε, και τι είναι η ζωή, τα ωραία είναι που πρέπει να ζήσουμε. Στ’ ορκίζομαι πιο ωραία μου το είπε, τσάτρα-πάτρα στο λέω εγώ. Για αυτό σου λέω Έρη, την άλλη ιστορία εσύ θα την γράψεις, εγώ μόνο τον τίτλο θα βάλω, έλα ξεκίνα… «Dimitraaki…tsakisou…»...