"Και ένα αστέρι είσαι εσύ", λέει ένα τραγούδι

Νύχτα χωρίς όνειρα, βαριά. Αύγουστος, ούτε φως τριγύρω. Πρεπει να σηκώνεις το κεφαλι όταν τα πραγματα δεν είναι καλά. Το πρωί, μια γύρα οι πρώτες δουλειές στο σπίτι. Αδεια, σήμερα και αύριο. Μετά, μπαινω στα blogόσπιτα των φίλων. Στου Δήμου, διαβάζω για μια έρευνα, καθε μέρα εχει απο μια, αυτή μου φαίνεται πραγματικά ενδιαφερουσα. Αντιγράφω την αρχή, "Όποιος το λέει, είναι! Θυμάστε αυτή την φράση που λέγαμε μικροί, όταν μας κορόιδευαν; Ε, φαίνεται ότι κάποιοι ψυχολόγοι την μελέτησαν και είδαν ότι εμπεριέχει μεγάλη δόση αλήθειας. Για την ακρίβεια ο Peter Harms και ο Simine Vazire από τα πανεπιστήμια της Nebraska και της Washington αντίστοιχα, βρήκαν ότι το πώς εκφραζόμαστε για τους τριγύρω μας εξαρτάται περισσότερο από τον δικό μας εσωτερικό και ψυχικό κόσμο παρά από τα χαρακτηριστικά των τριγύρω μας...". Η συνέχεια εδώ

Είχα διαβασει το Μάιο μια συνεντευξη του ιστορικού Τόνι Τζουντ. Πέθανε πριν λίγες μέρες, στις 6 Αυγούστου, 2010. Διαβαζα διαφορα κείμενα στο διαδίκτυο μετα το θανατό του (κυριολεκτικά παρεμπιπτόντως, αυτήν την φραση την ήξερες; "Πριν καταλήξεις στο ότι κάποιος είναι καλός, κοίτα πώς φέρεται στο σπίτι του". Την διαβασα στο e-rooster, είναι μια φραση απο το Ταλμούδ), θυμαμαι ακόμα τη φραση του στη συνεντευξη που έδωσε στον Γιαννη Παπαδόπουλο "Θα πρότεινα ακόμα στους Ελληνες να διαβάσουν τους κλασικούς συγγραφείς για να καταλάβουν καλύτερα ότι η διαφθορά (οικονομική, θεσμική και ηθική) είναι η αρχή του τέλους για τις ελεύθερες κοινωνίες" Και η φραση για τον κοσμοπολιτισμό που μπορεί να γινει το δυνατό σημείο των ελλήνων πόσο μου έφερε αμεσως στο νου τη Θεσσαλονίκη. Υπήρξε ποτέ πιο ισχυρή απο τότε που ήταν κοσμοπολίτισσα; Πολυπολιτισμική πόλη, χωρίς κόμπλεξ για την συνύπαρξη και την άνθιση των πολλών κοινοτήτων της;

Πόσο συχνα ακούμε αυτή τη λεξη σήμερα, πολυπολιτισμικός. Καμιά φορα νομίζω ότι όσο πιο πολύ τη χρησιμοποιούμε τόσο πιο πολύ προσπαθούμε να την καταλαβουμε. Παλαιότερα, αμφιβαλω αν την χρησιμοποιούσαν, ίσως γιατί απλώς την ζούσαν. Την καθημερινότητά σου την ονομαζεις, την αναλύεις; Τη ζεις. Όπως ακριβώς μιλάνε πιο πολύ για ερωτα και σεξ εκείνοι που πια δεν τον νιώθουν ή δεν κανουν.Μη στραβομουτσουνιάζεις, σκεψου το λίγο, πρωτα. Θυμαμαι, σε μια συνεντευξη στο ραδιόφωνο μιλούσαμε με την Τασσώ Καβαδία, και μου είπε το καταπληκτικό, τώρα μιλάνε πολύ για το σεξ, τότε το καναμε.

Απο το ενα θεμα στο αλλο παω. Αμα αποφασίσω να σηκώσω κεφαλι, έτσι κανω παντα. Και μετα πιανω ενα καλό βιβλίο και είμαι καλύτερα. Εγγυημενα πολύ καλύτερα.
Εχω να τελειώσω το βιβλίο του Σαβατερ "Μιλώντας στο γιο μου για τη δημοκρατία και την πολιτική" Πριν σε αφήσω, να παω στις σελίδες και τη σκεψη του, θα ακουσες, δε μπορεί, για το χορό των Περσίδων σήμερα.

 (η εικόνα απο ΤΟ ΒΗΜΑ)
Αγριος ή όχι, λενε θα είναι εντυπωσιακός χορός, ειδικα φετος, καθόδου βεβαια, μιας και θα βλεπουμε τα αστρα, ή για την ακρίβεια τα "μετεωρα", να πεφτουν, αλλα χορός. Με τη δική τους μουσική.

 (η φωτογραφία απο το in.gr)

Εχεις ετοιμη την ευχή σου για σήμερα; Πεφταστερια στον ουρανό. Σήμερα και αύριο. Ξερω τι θα ευχηθώ.


H Eυανθία Ρεμπούτσικα εχει συναυλία αύριο, Παρασκευή, στο αρχαίο θεατρο στο Διον. Ωραία θα είναι να βλεπεις εκεί τα αστερια να πεφτουν.
Eκτός απο τις Περσίδες και τον τρελλό χορό τους, αυτες τις μερες στον ουρανό είναι ενα αστερι φωτεινό τόσο πολύ που ξεχωρίζει απ'όλα τα άλλα. Ξερεις ποιο είναι; Για τις αστρικές σκόνες, τα πεφταστερια, τους διάττοντες αστέρες τα εμαθα όλα πια, όμως αυτό το λαμπερό αστερι στον αυγουστιάτικο ουρανό ποιο είναι; Τρελλό χορό μπορεί να μην κανει, είναι σαν φωτεινή σημαδούρα όμως καρφωμένη στον ουρανό τις νύχτες.




Άκουσες ήδη τοσα τραγούδια με αστερια, άντε, δυο ακόμα. Το ενα απο τα παλιά, πιο μεγαλο κι απο μενα, του 1966 (Γιαννης Σπανός-Αλεκος Σακελλαριος- Καίτη Χωματα, το αλλο απο τα πιο καινούρια,του 2007 (Locomondo)

Η πατρίδα μας, τα παιδικα μας χρόνια

 Το πατρικό μου, όσο κι αν  έχει αλλαξει, κι αυτό και το χωριό μου, κι η χωρα ολόκληρη, εδώ που τα λέμε, είναι πάντα εκεί. Κι ας μην είναι εκεί πια οι τσιμεντόλιθοι της πίσω αυλής με τη βρυση και την κληματαρια, εκεί που πήγαινα όταν πολυ μικρή ήθελα να φτιαξω τον κόσμο μου, ενα παραμύθι και τραγούδι μαζί που έφτιαχνα λεξη τη λεξη, ωραια ιστορία αυτή, θα στην πω καποια στιγμή. Κι ας το σκεφτομαι παντα πιο όμορφο απ'όσο είναι. Κι ας χαθηκαν οι μαγικές γωνιές του, υπήρξαν λες ή στη μνήμη μου είναι έτσι; Η κούνια στην αυλή, η πολυθρόνα που πανω της διαβασα τις ωραιότερες περιπετειες, η θεση του παππού, οι εφημερίδες, τα βιβλία και τα τσιγάρα του, το τραπεζι που κατω κρυβόμουν κι εγραφα με τα μολύβια μου, το καδρο με τη νεκρή φυση στο σαλόνι,το παραθυρο της κουζίνας με τον αχνό του φαγητού στο τζαμι κι εγω να γραφω, α,β,γ, τα πρωτα μου γραμματα... Ένα κομματι του πατρικού μου σπιτιού μέσα μου. Όσα κι αν εξαφανίστηκαν, ενα κομματι της ψυχής μου είναι εκεί. Κι ας μην πηγαίνω συχνά. Έχει παντα ενα κομματι της αυλής που μεγάλωσα. Και μπορώ, δεν είναι ετσι για όλους, να το περπατήσω ξανά.
Η πατρίδα μας, τα παιδικά μας χρόνια.
Μπορεί για αυτό να με άγγιξε τόσο πολύ το κείμενο της Μερόπης.

"Σήμερα δεν θέλω να αναλύσω το Κυπριακό. Δεν θέλω να αναλύσω τι έφταιξε και εκείνο το καταραμένο καλοκαίρι του 1974 ο Αττίλας μας ανάγκασε να ξεριζωθούμε από τον τόπο μας, την όμορφη Κερύνεια και να αναζητήσουμε αλλού να ρίξουμε ρίζες. Δεν θέλω να ψάξω τα αίτια που φτάσαμε ως εδώ, που δεν μπορούμε, ακόμα, 36 χρόνια μετά, να βρούμε λύση, που οι μισοί κατηγορούμε τους άλλους μισούς για ενδοτικούς και προδότες και που οι άλλοι μισοί θέλουμε να συμβιβαστούμε πια, να κλείσουν οι πληγές, να περισώσουμε ό,τι είναι δυνατό να περισωθεί από την πατρίδα μας και να προχωρήσουμε στη ζωή μας.
Όχι, σήμερα δεν θέλω να είμαι ρεαλίστρια. Αντίθετα σήμερα θέλω να γίνω μελοδραματική, θέλω να κλάψω, να θρηνήσω. Να κλάψω για την Κερύνεια, να κλάψω για το χωριό μου, τον Καραβά (φωτο πάνω), που η κατοχή το έκανε πια σχεδόν αγνώριστο.
Θέλω να κλάψω για τη ζωή μου που κόπηκε στα δύο. Σ’ εκείνη πριν τον Ιούλιο του 1974 και στη μετά από αυτήν.
Θέλω, νοερά:
Να ανέβω στη βεράντα του σπιτιού μου που πάντα μοσχοβολούσε από το γιασεμί, να ανοίξω την πάντα ξεκλείδωτη πόρτα του, να μπω στον ηλιακό (καθιστικό), στην παιδική μου κρεβατοκάμαρα, να διαβάσω κανένα παραμύθι από τη βιβλιοθήκη. Και μετά να κατέβω κάτω στην αυλή μας, στο περιβόλι μας, να παίξω με τις αδελφές μου, να χαρώ τη σκιά των δέντρων, των λεμονιών, των πορτοκαλιών, των μανταρινιών.
Να πάω στη γειτονιά να παίξω με την Πόλα, τον Κόκο, το Νεόφυτο, τον Άριστο, τη Μαρουλού, την Ξένια, που η ζωή μας χώρισε και μας σκόρπισε σαν τα τρελλά πουλιά.
Να πάρω το ποδήλατο και να πάω να κολυμπήσω στις καθαρές, γεμάτες άμμο παραλίες του Καραβά (στο Μάρε Μόντε, στο 6 μίλι, στο 5 μίλι, στο Ζέφυρο).
Να πάω το βράδυ στο θερινό σινεμά του θείου Μιχαλά, να δω (τζάμπα) καμιά ταινία (με τη Βουγιουκλάκη, γιατί όχι?) και να χαρώ την όμορφη ξάστερη νύχτα.
Να παρακαλέσω τον μπαμπά, το Σάββατο βράδυ, να μας πάει, με εκείνο το παλιό VOLKSWAGEN του, στο λιμανάκι της Κερύνειας, να περπατήσουμε στα όμορφα γραφικά δρομάκια του και όταν κουραστούμε να κάτσουμε στην καφετέρια και να ατενίζουμε τη θάλασσα, για να ηρεμήσουν τα νεύρα μας, όπως έλεγε πάντα η μανούλα μου.
Να βρω τις παιδικές μου φίλες, τους παλιούς μου συμμαθητές και συμμαθήτριες. Θέλω μαζί να θυμηθούμε τα παλιά, τους παιδικούς μας έρωτες, τα φλερτ, τους παλιούς μας δασκάλους και καθηγητές. Να γελάσουμε και να κλάψουμε μαζί.
Σαν να μη μεσολάβησε το πραξικόπημα, ο Αττίλας, ο ξεριζωμός.
Ζητώ πολλά??"

Και γράφει λίγο πιο κάτω, "Αφορμή για την ανάρτηση αυτή μου έδωσε, εκτός βέβαια, από την επέτειο της τουρκικής εισβολής που είναι αύριο (20-7), μια συνάδελφος που τις προάλλες μου έλεγε με πόση λαχτάρα περιμένει κάθε καλοκαίρι να πάει στο νησί της, στη Χίο, στο χωριό της, στο πατρικό της σπίτι, να βρει τους παιδικούς της φίλους, να νοιώσει και πάλι, έστω για λίγο ένα ξέγνοιαστο παιδί. Γύρισα από την άλλη, να μη με δει ότι δάκρυσα"



Διαβαζοντας το κείμενό της χθες, όπως και μια παλαιότερη ανάρτησή της, κι αυτήν χθες την διαβασα, συγκινήθηκα. Σήμερα στην εκπομπή ήθελα να διαβασω το χθεσινοανεβασμενο κείμενό της. Ένιωσα το ίδιο. Κι εσείς. Μου το είπατε, το γραψατε, το καταλαβαινα ακόμη και την ώρα που διαβαζα. Το ήξερα ότι θα μου συμβεί, είχα μπροστα μου το χαρτί, κι έλεγα μετα, λίγο μετα θα το διαβασω, το ανεβαλα, να παρω μια ανασα πριν. Όταν το έκανα, ναι εγώ που όσο περνούν τα χρόνια τη μετραω πολύ και ακριβοδίκαια την αναλογία συναίσθημα και λογική, και θελω και σκεφτομαι κυρίως με βαση τη λογική, χωρίς αναισθησία ελπίζω, αλλα το διώχνω το μελό, είναι κακός σύμβουλος, μελό δεν ένιωσα αλλα ένιωσα βαθια συγκίνηση. Για τη Μερόπη, αλλα και για όποιον αποχαιρετησε ενα κομματι της ψυχής του, εναν τόπο προγονικό που δεν μπορεί να ξαναδεί. Για τα "τρελλα πουλιά" αυτού του κόσμου. Για αυτούς και η αναρτηση σήμερα. Και για όσους καμια φορα ξεχνάμε τι έχουμε.

καποιος να ξερει κατι παραπανω;

Δεν με θελουν τα κείμενα, όπως το προηγουμενο, που μιλούν για τετοια θεματα ή δε με θελει ο blogger που χαζεψε ντιπ καταντιπ και κανει ό,τι θελει. Νομίζω το παρακανε τελευταία, με κορυφαίο το σημερινό. Καταπιε όλα τα σχόλια που στελνατε στην προηγούμενη αναρτηση, τα εστειλε στο άπειρο κι ακόμα παραπερα. Ή για να κόψω τις μεταφορες, εσείς τα στελνατε κανονικά όπως καθε φορα κι εκείνο δεν τα εμφάνιζε. Μόνο ένα τρύπωσε κι εκείνο ίσως γιατί ήταν της κατηγορίας Ανώνυμος-η.
Μαρία Π., συγγνώμη που διαγραφηκε το μήνυμά σου, στην προσπαθεια μου να αλλαξω καποιες ρυθμίσεις και να ξαναανεβασω την αναρτηση μηπως και αλλαξει κατι, το μήνυμα θυσιαστηκε(γενναια μεν, αδικα δε, τίποτα δεν αλλαξε)
Κανει διάφορα ο blogger μεχρι τωρα, στο τσακ είμαι να τον εγκαταλείψω, αυτό πρώτη φορα. Ξερει καποιος κατι παραπανω; Όποιος μπορεί να βοηθήσει θα με βοηθήσει πολύ. (kalimera958@yahoo.gr, kalimera958fm@gmail.com)
Γιατί εδώ που τα λεμε blog, μούγκα στη στρούγκα δε λεει...

καλοκαίρι στο χέρι κι άλλα

Μ' ένα καλοκαίρι στο χερι (Μπέττυ, ευχαριστώ πολύ! δια χειρός Δεσποίνης ήρθε το γούρι μου), χίλιες δυο σκέψεις, αποφάσεις, χαρα που σήμερα τα είπαμε στην εκπομπή, τόσα που θελω να σας γραψω, γιατί δεν θα γλυτώσετε μόνο με αυτα που ακούτε στην εκπομπή, εννοείται..., εχω και ανυπομονησία να διαβασω ενα καινούριο, στα ελληνικά, βιβλίο του Σαβατέρ, ενα τραγούδι να γυρίζει στο μυαλό μου απο χθες (ψεμματα απο μήνες πρεπει να σου πω, αλλα τελος παντων), ενα ευχαριστώ που θελω να πω στις φίλες μου, εκείνες ξερουν γιατί, ενα λιίγο μεγαλύτερο στην Ευτερπη, α ρε φιλεναδα τι εκανες προχθες... Περιμένω το Σαββατο που θα δω τη Σαββίνα στην κατασκήνωση, αχ, πόσο μου λείπει, ο Γιώργος στη δουλειά μου λεει συνεχεια, εγώ στο είπα, της έχεις αδυναμία, και η Μαριαννα συμπληρώνει, ναι, αλλα κι όταν ο Άγγελος ήταν στην ηλικία της έτσι δεν έκανες; Έτσι ακριβώς, Μαριάννα, έτσι ακριβώς. Η μαμα μου όταν ήμασταν μικρες μας έλεγε, καθώς ήμαστε πολλές αδελφες, η αγαπη δε μοιραζεται, πολλαπλασιάζεται. Πόσο δίκιο έχει.
Από τη μια είναι αυτό, από την άλλη είναι και η φτιαξιά μου τετοια. Τώρα η μικρή με χρειαζεται πιο πολύ, πριν ήταν ο μεγαλος, εκείνος τώρα δε θελει πολλά -πολλά, διακριτικά του δίνω πολύ χώρο, τον χρειάζεται, του λεω συχνα είμαι εδω για ό,τι θες, αλλα δεν κολλαω πάνω του, ε, παραμεγάλωσε, εδώ που τα λεμε. Τον αφήνω να ερχεται αυτός, και ευτυχώς έρχεται και μιλάμε για ό,τι φανταζεσαι. Να, προχθες τρεις τη νύχτα μιλούσαμε για νεωτερη ευρωπαική ιστορία, πρεπει να του συστησω να διαβασει ενα βιβλίο που διαβασα περσι, αφού τα μισα που του λεω, έτσι κι αλλιώς, από αυτό το βιβλίο είναι. Παρεμπιπτόντως, αν καταλαβεις ότι το, στην εφηβεία, παιδί σου, αρχίζει κατα τις 12, τη 1, τις 2 να εχει διαθεση για συζήτηση, και μάλιστα απαιτητική, κοσμολογικού, ιστορικού, φιλοσοφικού περιεχομενου, μην απορήσεις, και κυρίως μην ανησυχήσεις στιγμή. Λένε ότι οι έφηβοι όταν ο δικός σου εγκεφαλος θελει να ξεκουραστεί, αργα τη νύχτα, εκείνων είναι σε απίστευτη εγρήγορση. Και σε διαβεβαιώ, έτσι είναι. Δυο ή ώρα νύχτα, με την οδοντόβουρτσα στο χερι ήρθε να με βρει στο γραφείο καποια στιγμή, όπου επιτελους τελείωνα κατακοπη μια συνεντευξη, και τι με ρωτησε..."αν ο Χίτλερ εκανε αυτήν αντί για εκείνη την κίνηση λες να ήταν αλλος ο χαρτης της Ευρώπης σήμερα; " Και η μανα απαντησε - πώς να το διώξεις το παιδί, γίνεται;- πολύ ενδιαφερον αγαπη μου, εσύ τι λες, γιατί σιγα μην μπορούσα να απαντησω η δόλια, μόνο το κρεβατι μου σκεφτόμουν εκείνη την ώρα.
Έτσι που λες, καθε παιδί με τις αναγκες του, κι εγώ, ευτυχώς, μεγαλωμένη με μια μαμα - μην της το πεις, δεν πρεπει αλλα θα στενοχωρηθεί, ειναι να τα βαζεις με τις μαμαδίστικες ενοχές;- αρκούντως αφηρημένη να το πω, ανεξαρτητη να το πω, και μαζί τόσο δραστήρια αφήνοντας μας χώρο και αέρα να αναπνέουμε, κυρίως η μικρή μου αδελφή κι εγώ, οι μικρές της κόρες, όπως και να το πω δεν τη θυμαμαι κολλημένη πανω μου με τίποτα, κατιτίς δικό της το πήρα, μαλλον.
Και έτσι να σου πω την αλήθεια και γενικά αφήνω χώρο στους ανθρώπους που συναναστρεφομαι,δεν κολλαω πανω τους, δεν μπορώ να τους ελεγχω δε, που μπορεί και να είναι ο απόλυτος βαθμός εξαρτημένης σχεσης, με τίποτε. Αμα θελετε επιστατη, μη με προτιμήσετε, για το καλό σας το λέω... Χα, χα, το προσπαθησα σε επίπεδο σχεσης διαπροσωπικής, δε λενε πρεπει να τον ελεγχεις τον αλλο, να τον κρατας δεμενο για σιγουριά, για ασφαλεια, ε, κανα δυο φορες, πολύ παλιά, που είπα ας το κανω να γίνω κανονική γυναίκα, απετυχα θεαματικά. Αμα με δεις πόσο αποτυχημενα το κανω, θα πεθανεις στο γελιο. Δεν μπορώ, βρε, τα γελια βαζω, μουτζώνω τον εαυτό μου, παίρνω ενα ξυνό ύφος χαλια, την "αποστολή" εις περας δεν μπορώ να τη φερω. Έχω όμως μια απίστευτη ικανότητα να καταλαβαίνω σχεδόν αμεσως, ποιος σερνει ποιον απο τη μύτη. Δεν το λεω όμως να μην εχουμε παρεξηγήσεις. Άλλωστε αν καποιος θελει να ανηκει σε σφαίρα επιρροής και να νομίζει ότι αυτός αυτα δεν τα σηκώνει, ποια είμαι εγώ να του καταστρεψω το μύθο; Και για να μη νομίζεις ότι είμαι καλή και ανώτερος άνθρωπος και προτιμώ την ανεξαρτησία θα σου πω γιατί το κάνω καταβαθος, να με απομυθοποιήσω κι εμένα, να είμαι σωστή. Απο περηφανια το κάνω. Και απο εγωισμό. Άμα καποιος με αγαπαει θελω να είναι ελευθερος να με αγαπει. Ούτε αναγκασμενος, ούτε υποχρεωμένος, ούτε φυλακισμένος. Να διαλεγει να με αγαπάει θελω. Όποιος κι αν είναι, συγγενής, φίλος, παιδί μου, ο ανθρωπος της ζωής μου. Να ξαναδιαλεγει καθε μέρα να είναι μαζί μου. Αλλιώς δε θέλω. Απο περηφανια το κάνω, μπορεί κι επειδή πιστευω ότι μόνο αυτή η αγαπη μετραει, όχι απο καλοσύνη. Ετσι απλά. Έχω μεγαλη ιδέα για τον εαυτό μου, λες; Μπορεί.

Τώρα άστα αυτα, να πάμε μεχρι τη Λακκιά, εκεί όπου το περασμένο Σαββατο δυο κεραμίστες, η Χριστίνα Willis και ο Γιαννης Σταγγίδης, και πολλοί φίλοι τους έχτισαν εναν παραδοσιακό φούρνο. Δεν μπορούσα να είμαι, το ρεπορταζ ήρθε ομως με φωτογραφίες και πρόσκληση για νεο ραντεβού το Σεπτεμβριο, στις 18, όταν θα ψήσουν τον φούρνο. Τι λες; Πάμε;
Να, πώς ξεκινησαν, απο το χώμα

μετα, εφτιαξαν τον φούρνο

και η ομαδα εργασίας,

Σε λίγο θα ανηφορίσω για το Θεατρο Δασους για τις Τρωάδες του Ευριπίδη, σε σκηνοθεσία του ΒαγγέληΘεοδωρόπουλου, από Θέατρο του ΝέουΚόσμου. Στο ρόλο της Εκαβης η Λυδία Κονιόρδου. Σε λίγη ώρα ξεκινά και μια παρασταση, την είχα δει το χειμώνα και μου είχε αρεσει πολύ, η Σελεστίνα του Χοσέ Ριβέρα, απο το Μικρό Θεατρο, θα παίξει στο Μ.Μ.Σ.Τ. , όπου φετος ανεβηκαν πολλές και πολύ ενδιαφερουσες και θεατρικές παραστασεις.
Για αυτα και άλλα πολλά και καινούρια θα τα πούμε αύριο.

Ούτε ένα, ούτε δύο...

Αν αργούσα κι άλλο να γράψω κατιτίς με έβλεπα να σας λέω καλές διακοπές, σημειωτέον ότι οι διακοπές μου αργούν κομμάτι, αρχές Αυγούστου φεύγω.
Κι όχι τίποτ' άλλο, έγιναν πράγματα τόσες μέρες. Δεν εννοώ μόνο τις ντοματιές στο μπαλκόνι μας που θέριεψαν - σου έχω πει ότι λατρευω τη μυρωδιά των φύλλων της ντοματιάς;- ούτε το στερητικό μου που λείπουν τα παιδιά μας στας κατασκηνώσεις τους- από τη μια στερητικό από την άλλη καμάρι που είναι μια χαρά μακριά από το σπίτι, άβυσσος η ψυχή της μάνας!
Είναι που επέστρεψε το μανιταράκι από το γαμήλιο ταξίδι, και έγραψε και φοβερές αναρτήσεις. Έστειλε και μανιταρένιες εκπληξεις που μας κατασυγκίνησαν, εμού μη εξαιρουμένης βεβαίως, βεβαίως! Μαρακι και Λ. να ζήσετε, αγκαλιά και στα εύκολα (όοοοχι δεν είναι καθόλου αυτονόητη η αγκαλιά στα εύκολα...) και στα δύσκολα ("χωρίς αυτή τη σκοτεινιά τα χρόνια μένουν άδεια", λέει το άσμα)
Είναι που έφυγε στο Μπουένος Άιρες η Κλαίρη και δεν πρόλαβα να μπω στο blog της να δω αν έχει γράψει κάτι. Buenos Dias Claire!(καλά το έγραψα;)
Είναι που το Δαμασκηνάκι, το γλυκό μας το Λενάκι μάλλον έρχεται Θεσσαλονίκη και η γαϊδούρα, εγώ είμαι αυτή, ούτε μια φραση δεν έγραψα ακόμη. Όμως χάρηκα πάρα πολύ Λενάκι, αλήθεια στο λέω. Λέγε, είναι αλήθεια; Πότε με το καλό;
Είναι που το μαύρο του Επίκουρου γέμισε χαμόγελα και χαρήκαμε όλοι από καρδιάς, θα μου πεις τι ανάγκη έχει από τα δικά μας χαμόγελα, έχει την Μαγδαληνή, τον Αλέξανδρο, την Ελένη και την Κωνσταντίνα, κι αυτοί είναι ο κόσμος όλος.
Πάντως το έριξαν στα παιχνίδια μαζί με τον Κώστα και καλά κανουν. Και η πιο τολμηρή είναι η Κωνσταντινιά! Άντε ακόμα να της κάνω μια δύσκολη ερώτηση...
Η little beautiful things, η Roadartist λείπουν για ολιγοήμερες διακοπές, η Βάσω, ο Χρήστος, η Ντίνα ετοιμάζονται να πάνε στις γιορτές της Γης, στη Βλάστη.
Αχ και νάταν μόνο αυτά! Πολλά ακόμα δεν σας γράφω, όπως καινούρια blog που έμαθα (η μαθητική πένα, είναι ένα) τι να πρωτογράψω δηλαδή!
Στο μεταξύ διάβασα δύο ενδιαφέροντα βιβλία, μίλησα με ωραίους ανθρώπους, θα σας τα γράψω, το ορκίζομαι, ναι μα την αλήθεια δεν θα blogεξαφανιστώ για μια βδομάδα πάλι.

Πολλά φιλιά και καλό βράδυ!

Y.Γ. Ααα, βλέπω, ουπς λάθος - βλέπουμε οικογενειακώς πρέπει να πω, και δόκτορα Χάουζ, μαλλον φανατινά, εξ' ου και το βιντεακι- κι ας είναι Τρίτη:

Κοίτα τι γίνεται καμιά φορά!

<Είναι τόσο το τρέξιμο αυτές τις ημέρες ώστε ιντερνετικοbloggika προλαβαίνω μόνο να απαντήσω στα σχόλιά σας, να μπω και να σχολιάσω σε κάποια blog και αυτό με δόσεις και σε κενά που εκμεταλεύομαι σε απίθανες ώρες. Όμως, ένα μικρό-μικρούλι post ήθελα να το ανεβάσω οπωσδήποτε για μια έκπληξη που με περίμενε τη Δευτέρα και με έκανε να χαρώ πολύ. Λοιπόν, γνωριζόμαστε, μέσω της εκπομπής αρκετό καιρό. Μάλιστα τους τελευταίους μήνες συναντηθήκαμε κιόλας στις εξορμήσεις της "Καλημέρας", μια στο Τελλόγλειο και μια στο Δέλτα του Αξιού. Κι όμως, δεν ήξερα τον bloggερική της ιδιότητα. Η αλήθεια είναι ότι, ένα χρόνο περίπου πριν, μου το είπε στο ραδιόφωνο με ένα μήνυμά της. Τότε όμως δεν υπήρχε το blog της εκπομπής, αυτός ο τρόπος επικοινωνίας άργησε αρκετά. Στο μεσοδιάστημα, κι ενώ είχα πει τη διεύθυνση του blog της και έτσι η ίδια με αφορμή αυτήν την αναφορά γνωριζόταν με αλλους φίλους από την ΠαρέαΤηςΚαλημέρας- κι αυτό τώρα το έμαθα, έχασα τα ίχνη. Εν συντομία, όταν φτιάχτηκε το blog της εκπομπής, θυμήθηκα το δικό της, όμως αφού είχα ρωτήσει στο ραδιόφωνο όσοι από την παρέα της καλημέρας έχουν blog ας μου το πουν και δεν είχα κάποια απάντηση σκέφτηκα, εντάξει, περαστική ακροατρια ήταν, να μην την ζαλίζω τη γυναίκα αν είναι τώρα αλλού. Έτσι, όπως της είπα ήδη "έχουμε μιλήσει, έχουμε συναντηθεί κι εγώ δεν έχω ιδέα, στον κόσμο μου..."
Ευτυχώς ανέλαβαν δράση η Χρύσα και η Ντίνα και τα μαρτύρησαν όλα. Το και το, μου είπαν, έχει blog, το είχες πει στην εκπομπή, το λένε "Mε Το Φεγγάρι Αγκαλιά".

Αχ, φεγγαρένια, στο είπα ήδη, είμαστε κι οι δυο... η μιά την άλλη ντρεπόμασταν, η ευγένεια μας έφαγε, ευτυχώς τα κορίτσια ανέλαβαν δράση αλλιώς στα γεράματα μας θα blogσυναντιόμασταν και αν...
Σαν να ξαναγνωριζόμαστε νιώθω, όπως είπες κι εσύ!
Και χαίρομαι πολύ!
Και να σου πω την αλήθεια, μπορεί να είναι καλύτερα που έγινε έτσι. Γιατί πρώτα σε συμπάθησα και μετά ταύτισα πρόσωπο με blogger. Γιατί είσαι πραγματικά σεμνός άνθρωπος. Και γιατί έτσι η έκπληξη με έκανε να χαρώ περισσότερο.

Η φωτογραφία της μέρας από τη NASA δικιά σου και όλης της παρέας που μακάρι να συναντιόμαστε πολλές πολλές φορές έτσι, όπως τώρα, στην εκπομπή και εκτός αυτής


Από τις δικές σου πανέμορφες ζωγραφιές "παίρνω" για λίγο στο δικό μου σπίτι μια που αγάπησα αμέσως. Κυδώνι, κυδώνι, κυδώνι. Το ωραιότερο στυφόγλυκο φρούτο του κόσμου, του οποίου λατρεύω στην κυριολεξία το άρωμά του. Νομίζω η μυρωδια του και εκείνη των χρυσανθέμων είναι για μένα από τις πιο ξεχωριστές ευωδιές.