Sakineh Mohammadi Ashtiani

Αντιγράφω, από το protagon, το κείμενο του Κώστα Μίντζηρα.
Περιεκτικά και ουσιαστικά αναφερεται στην ιστορία της 43 χρονης Σακινέ Μοχαμαντί Αστιάνι (Sakineh Mohammadi Ashtiani).

"Βούρδουλας, πέτρες ή κρεμάλα;
«… Οι πέτρες πρέπει να μην είναι πολύ μεγάλες, ώστε να σκοτώσουν το άτομο με την πρώτη ή τη δεύτερη ρίψη, ούτε πολύ μικρές ώστε να μην θεωρούνται πέτρες». Ετσι λιτά ορίζει ο ιρανικός ποινικός κώδικας τις προδιαγραφές για τις πέτρες, που χρησιμοποιούνται στην εκτέλεση της ποινής «θάνατος διά λιθοβολισμού». Αυτή η ποινή περίμενε τη Σακινέ Μοχαμαντί Αστιάνι, που το 2006 κρίθηκε από δικαστήριο της πατρίδας της ένοχη για μοιχεία ενόσω ήταν παντρεμένη.
Για την ακρίβεια κατά την κατηγορία δεν περίμενε μετά το θάνατο του συζύγου της να περάσει ο χρόνος που προβλέπει ο νόμος για να κάνει άλλη ερωτική σχέση. Το δικαστήριο έκρινε επίσης, ότι συμμετείχε στη δολοφονία του άντρα της ενώ αυτή το αρνείται κι αντιτείνει ότι ο φονιάς έχει βρεθεί και συλληφθεί. Ο συνήγορός της εξαφανίσθηκε στις 24.7, μετά την ανάκρισή του από τις ιρανικές αρχές, διέφυγε στην Τουρκία όπου συνελήφθη για παράνομη είσοδο και ζήτησε πολιτικό άσυλο.
Μετά από διεθνείς αντιδράσεις η ποινή της Αστιάνι μετατράπηκε, όπως αναφέρει ο ξένος τύπος, σε θάνατο δι’ απαγχονισμού. Η ιστορία δεν έχει τελειώσει ακόμη."


Η τελευταία σύνδεση παραπέμπει εδώ, αν δεν είναι ευδιακριτο: http://freesakineh.org/.
Τα παιδιά της, o γιός της, Sajad, και η κόρη της, Farideh, σήμερα 22 και 17 χρονων αντίστοιχα, εχουν ξεκινήσει απο την αρχή και συνεχίζουν μια διεθνή εκστρατεία για να κινητοποιήσουν την κοινή γνώμη για την καταδίκη της μητέρας τους.
Τι μπορεί να κανει μια υπογραφή; Πριν πεις πως μόνο την συνείδησή μας καθησυχαζει ότι καναμε κατι, ξαναδες, αν θες, αυτό το βίντεο.




Διαβασα κι εδώ

Υ.Γ. Τόσο κοντα, τόσο μακρια. Ενας κόσμος. Τι ξερω, τι ξερεις για το Ιραν; Τα λεγαμε και πιο παλιά, με αφορμή ενα βιβλίο, http://kalimera958fm.blogspot.com/2008/09/marjane-satrapi.html

ανθρωποι ερμητικα κλειστοί;

ή άνθρωποι γενναίοι;
Ανάμεσα σε κείμενα που θεωρούν ότι κατεχουν την απόλυτη αλήθεια, αυτό είναι ένα απο τα πιο σοβαρα άρθρα που έχω διαβασει τις τελευταίες μέρες.
Πρόκειται για αρθρο του David Grossman που δημοσιευτηκε στην εφημερίδα "La Repubblica", την 1η Ιουνίου. Το αναδημοσίευσε στην Ελλάδα το ΑΠΕ-ΜΠΕ, και στη συνεχεια, στις 2 Ιουνίου η Ναυτεμπορική και σήμερα η Αυγή και Τα Νεα. Ο τίτλος του άρθρου στην ιταλική εφημερίδα ("Un atto criminale che riaccende odio e vendette"), αν δεν τον έχω μεταφρασει λαθος, είναι "Μια εγκληματική πράξη που αναζωπύρωσε το μίσος και την εκδίκηση".
Αντιγράφω απο την αναδημοσίευσή του στην ελληνική ειδησεογραφία (το όνομα του συγγραφεα-αρθρογραφου, μεταφερεται μαλλον στον γαλλικό τονισμό του ονόματός του. Αν πάντως γνωρίζεις ιταλικά καλύτερα να διαβασεις το κείμενο κατευθείαν στην ιστοσελίδα της Ρεπούμπλικα, υπαρχει το λινκ παραπάνω):
"Καμιά εξήγηση δεν μπορεί να δικαιολογήσει ή να συγκαλύψει το έγκλημα που διέπραξε το Ισραήλ και τη βλακεία τόσο της κυβέρνησής του όσο και του στρατού του. Το Ισραήλ δεν έστειλε τους στρατιώτες του να σκοτώσουν αμάχους εν ψυχρώ, αυτό ήταν το τελευταίο πράγμα που θα ήθελε να συμβεί. Κι όμως, μια μικρή τουρκική οργάνωση, με ιδεολογία φανατική, θρησκευτική και εχθρική προς το Ισραήλ, στρατολόγησε μερικές εκατοντάδες ακτιβιστές και πέτυχε να παρασύρει το εβραϊκό κράτος σε μια παγίδα, ακριβώς επειδή γνώριζε ότι ήταν καταδικασμένο, σαν μαριονέτα, να αντιδράσει με τον τρόπο που αντέδρασε».
"Πόσο ανασφαλές και φοβισμένο πρέπει να αισθάνεται ένα έθνος για να συμπεριφερθεί όπως συμπεριφέρθηκε το Ισραήλ. Προσφεύγοντας σε υπερβολική χρήση βίας, σκότωσε και τραυμάτισε αμάχους έξω από τα χωρικά του ύδατα, συμπεριφερόμενο σαν συμμορία πειρατών. Είναι σαφές ότι ορισμένοι από τους ακτιβιστές δεν ήταν ειρηνιστές με ανθρωπιστικά κίνητρα. Όπως είναι επίσης σαφές ότι οι απόψεις μερικών από αυτούς σχετικά με την καταστροφή του κράτους του Ισραήλ είναι απαράδεκτες. Αυτή την ώρα, όμως, όλα αυτά είναι άσχετα. Οι απόψεις δεν τιμωρούνται με την ποινή του θανάτου.
Η δράση που ανέλαβε το Ισραήλ εναντίον του στολίσκου δεν είναι παρά η συνέχεια του παρατεταμένου και άδικου αποκλεισμού της Λωρίδας της Γάζας, συνεχίζει ο Γκροσμάν. Και ο αποκλεισμός αυτός δεν είναι παρά η φυσιολογική προέκταση της επιθετικής και αλαζονικής προσέγγισης της ισραηλινής κυβέρνησης, η οποία είναι αποφασισμένη να κάνει τον βίο αβίωτο σε ενάμιση εκατομμύριο αθώους κατοίκους της Γάζας προκειμένου να εξασφαλίσει την απελευθέρωση ενός στρατιώτη. Ο αποκλεισμός είναι επίσης η φυσική συνέχεια μιας στείρας και αδέξιας πολιτικής, όπου κάθε φορά που χρειάζεται μυαλό, ευαισθησία και δημιουργικότητα επιλέγεται η ωμή και υπέρμετρη βία, λες και αυτή είναι η μοναδική δυνατή λύση.
Ταυτοχρόνως, όλες αυτές οι βλακείες -συμπεριλαμβανομένης της παράλογης και φονικής επίθεσης εναντίον του στολίσκου- μοιάζει να αποτελούν μέρος μιας διαδικασίας εξαχρείωσης που είναι όλο και πιο εμφανής στο Ισραήλ. Εχει κανείς την αίσθηση ότι οι κυβερνητικές δομές είναι σάπιες και διεφθαρμένες. Ίσως λόγω του άγχους που έχουν προκαλέσει οι ενέργειές τους και τα λάθη τους κατά τις τελευταίες δεκαετίες, οι δομές αυτές μοιάζουν αποκομμένες από την πολύπλοκη πραγματικότητα, σαν να έχουν χάσει τη φρεσκάδα, την πρωτοτυπία και τη δημιουργικότητα που χαρακτήριζαν παλιότερα τόσο τις ίδιες όσο και ολόκληρο το Ισραήλ.
Ο αποκλεισμός της Λωρίδας της Γάζας απέτυχε. Στην πραγματικότητα έχει αποτύχει εδώ και τέσσερα χρόνια. Δεν είναι μόνο ανήθικος, αλλά και αναποτελεσματικός, το μόνο που κάνει είναι επιδεινώνει την κατάσταση και να βλάπτει το Ισραήλ. Τα εγκλήματα των ηγετών της Χαμάς που κρατούν ως όμηρο τον Γκιλάντ Σαλίτ και έχουν εκτοξεύσει χιλιάδες ρουκέτες εναντίον κατοικημένων περιοχών του Ισραήλ θα έπρεπε να αντιμετωπιστούν με τη νόμιμη οδό, με τη χρησιμοποίηση όλων των ένδικων μέσων που έχει στη διάθεσή του ένα κράτος. Η παρατεταμένη απομόνωση ενός άμαχου πληθυσμού δεν περιλαμβάνεται σε αυτά τα μέσα. Θα ήλπιζε κανείς ότι το τραύμα από την πολύνεκρη επιχείρηση της περασμένης Δευτέρας θα οδηγούσε στην επανεξέταση της κατάστασης και στην απαλλαγή των Παλαιστινίων από τα βάσανά τους και των Ισραηλινών από τη ρετσινιά του αποκλεισμού. Το πιθανότερο είναι όμως ότι θα συμβεί ακριβώς το αντίθετο: ότι οι μηχανισμοί της βίας και του μίσους θα συνεχίσουν να λειτουργούν, άγνωστο ακόμη με πόση δύναμη. Περισσότερο όμως από ο,τιδήποτε άλλο η παράλογη επιχείρηση εναντίον των ακτιβιστών δείχνει σε ποιο σημείο έχει φτάσει το Ισραήλ. Δεν χρειάζονται λόγια. Όποιος έχει μάτια βλέπει, αισθάνεται και καταλαβαίνει. Είναι μαθηματικά βέβαιο ότι στο αμέσως προσεχές διάστημα το (φυσιολογικό και δικαιολογημένο) αίσθημα ενοχής πολλών Ισραηλινών θα μετατραπεί σε κατηγορία εναντίον ολόκληρου του υπόλοιπου κόσμου. Και η τελευταία φραση του άρθρου, "με την ντροπή, όμως, κανουμε πιο δύσκολο το να συμφωνήσουμε".
Ο 56χρονος Νταβίντ Γκρόσμαν, είναι ένας από τους σημαντικότερους Ισραηλινούς συγγραφείς.

(η φωτογραφία απο εδώ ,
http://andreapomella.wordpress.com/2009/11/10/david-grossman-maestro-di-dignita/)

Τα βιβλία του έχουν μεταφραστεί σε 25 γλώσσες. Έχει γράψει έξι μυθιστορήματα κι αρκετά παιδικά βιβλία. Έχει τιμηθεί με πολλά βραβεία, μεταξύ αυτών και με το γαλλικό τού Ιππότη των Τεχνών και των Γραμμάτων. Ζει με τη γυναίκα του, παιδοψυχολόγο Michal Grossman και τα παιδιά τους σε προάστιο της Ιερουσαλήμ. Τραγική σελίδα της ζωής του, ο θανατος, κατα τη διαρκεια μαχης με τη Χεσμπολαχ στον Λιβανο, του 21χρονου δευτερότοκου γιου του, Uri, τον Αυγουστο του 2006. Ένα κείμενό του όπου μιλά και για αυτό το γεγονός εδώ. Επίσης μπορείς να διαβασεις και εδώ.
Στα ελληνικά έχουν μεταφραστεί τα βιβλία του:
"Το παιδί ζιγκ-ζαγκ", εκδ. Καστανιώτης (1999)(το συγκεκριμένο βιβλίο αναμενεται να γίνει ταινία μεσα το 2011)
"Η μνήμη του δέρματος", εκδ.Καστανιώτης (2006)
"Κάποιοι μαθαίνουν τα παιδιά μας να σκοτώνουν. Πώς και γιατί;" Ντ.Γκρόσμαν- Γκλόρια ντε Γκαετάνο, Εκδόσεις Lector (2007)
"Το μέλι του λιονταριού", εκδ.Ωκεανίδα (2008)

Όταν, ο Νταβίντ Γκρόσμαν, είχε επισκεφτεί την Ελλαδα το 2007, για μια ομιλία, σε μια συνέντευξή του είχε πει μεταξύ άλλων και τα εξής:
«Η σύγκρουσή μας δεν είναι ένας ποδοσφαιρικός αγώνας στον οποίον πρέπει να διαλέξεις μία ομάδα. Αν διαλέξεις μία ομάδα θα νιώσεις, χωρίς αμφιβολία, χαρά, αν είναι η νικήτρια. Αλλά αυτό δεν έχει καμιά σχέση με την πραγματικότητα. Δεν είναι ζήτημα καλής ή κακής ομάδας. Για να μπορέσετε να μας καταλάβετε και να μας βοηθήσετε θα πρέπει να διαλέξετε και τις δύο ομάδες για να δείτε τα λάθη και τα θετικά σημεία και των δύο πλευρών».
«Δεν υπάρχει μόνο μία αφήγηση, δεν υπάρχει μόνο μία δικαιοσύνη. Δεν είναι, δηλαδή, ισραηλινή ή παλαιστινιακή δικαιοσύνη. Αυτό θα ήταν υπερβολικά εύκολο. Ζηλεύω τους ανθρώπους που τάσσονται 100% υπέρ του Ισραήλ ή 100% υπέρ της Παλαιστίνης. Αυτοί όμως είναι ερμητικοί άνθρωποι. Ακόμη κι αν είναι κοσμικοί-άθεοι, στην ουσία είναι φονταμενταλιστές. Δεν μπορώ να τους καταλάβω, δεν μπορώ να έχω διάλογο μαζί τους. Δεν μπορώ να μιλάω με ερμητικούς ανθρώπους. Μπορώ όμως να μιλάω με ανθρώπους που είναι αρκετά γενναίοι, ώστε να επιτρέπουν την εκδοχή του άλλου να περνάει στη δική τους εκδοχή. Αυτοί οι άνθρωποι μου αρέσουν. Αυτοί που δεν φοβούνται να προκαλούνται από την ιστορία του άλλου, τη δικαιοσύνη του άλλου». Δεν μπορώ να σου πω πόσο πολύ συμφωνώ. Ή μαλλον μπορώ. Απόλυτα.
Υ.Γ. Αξίζει, αν θες, να δεις και να ακούσεις: http://www.youtube.com/watch?v=I_z9r7HICvM

Εκείνα που λείπουν

Αυτα που έχω, έχεις, έχουμε κι εκείνα που μου, μπορεί και σου και μας, λείπουν
Μου λείπουν πολλά.
Έχω αλλα τόσα. Το ξέρω ότι τα έχω. Το εκτιμώ. Τίποτα δεν είναι ούτε αυτονόητο, ούτε δεδομένο.
Όμως είναι αυτό το ρήμα, προσωπικό και απρόσωπο, που αρχίζει απο λαμδα και καποιες μέρες τις παιδευει πιο πολύ απο αλλες.
Δεν το παλεύω πάντα, δεν είμαι τόσο γενναία, ούτε τόσο δυνατή. Και δεν είναι τα της ζωής μου της προσωπικής, που κλίνονται στο πρώτο ή στο δευτερο πρόσωπο. Εχω κι ένα θεματακι να τα αφήσω να φανούν. Εκείνα που εγώ μόνο ξέρω και στο κάτω κάτω μόνο εμένα αφορούν και δεν μου αρεσει να μιλάω για αυτα, όλα δε μοιραζονται σε αυτήν την ζωή. Οι πολύ κοντινοί φίλοι μου ξερουν και δεν ρωτανε.
Αντέχω, επιμένω.
Όμως λείπουν πολλά.
Μου λείπουν πολλά.
Μου λείπει που ακόμα δεν καταφεραμε κυνικές και ανήθικες - μα με την κυριολεκτική έννοια της λέξης ανήθικες- δηλώσεις όπως αυτες τίς οποίες μαθαμε όλοι και δεν πιστευαμε σε ό,τι διαβαζαμε, πρώην υπουργού, να εχουν την απαντηση, νομικα και κοινωνικά που τους αξίζουν. Που δεν έχουν όλα συνέπειες, δεν μιλάω για τιμωρία, για συνεπεια μιλάω, ό,τι κανεις να εχει τις συνέπειές του, αυτό το απλό.
Και μετα, και μη σου πω πολύ πιο πάνω από πολλά άλλα, μου λείπει στην πολιτική, λόγος και πραξεις ανθρώπων σημαντικών, σαν τον Μιχάλη Παπαγιαννακη. Ένα κείμενο του Αντώνη Πετρουλάκη που διαβασα σήμερα το πρωί, λεει με όλες του τις λέξεις όσα δεν θα μπορούσα να διατυπώσω καλύτερα αλλα εχει όσα πραγματικά νιώθω.

"Ένας χρόνος απουσίας
27/05/2010

Ο Μιχάλης Παπαγιαννάκης έγινε πολιτικό oν βίαια και πρώιμα- την εποχή που άρχισε να καταλαβαίνει τον κόσμο υποδέχθηκε τον πατέρα του νεκρό από σφαίρες Γερμανών. Και λες ότι τότε δημιουργήθηκαν οι όροι συμμετοχής του στα κοινά που νομίζω συνοψίζονται στην ταπεινή λέξη «ουσιώδης». Πίσω της κρύβει μια τεράστια πολύπλευρη μόρφωση, ένα ρεαλιστικό αριστερό σχέδιο, μια αιρετική ριζοσπαστική ματιά, μια ακατάβλητη μαχητικότητα, αλλά ταυτοχρόνως και απόλυτη συνειδητοποίηση ότι σε αυτόν τον κόσμο δεν είχε μόνο εκείνος ιδέες. Γι' αυτό, ενώ δεν διαπραγματεύθηκε ποτέ τις αρχές του, είχε την δημοκρατική ευρυχωρία να ωσμώνει τις απόψεις του για να παράγει κοινούς τόπους όπου γινόταν-όπου δεν γινόταν παρέμενε μοναχικός μαχητής μέχρι το τέλος. Η διαφορά του από τους περισσότερους αριστερούς ήταν ότι τον ενδιέφερε να παραχθεί αποτέλεσμα σε αυτήν τη ζωή. Η ουτοπική, απατηλή, μελλοντολογική αριστερά δεν τον αφορούσε. Επίσης δεν το αφορούσε η αριστερά που κολάκευε τις αδυναμίες των ελλήνων.
Μιλούσε ήρεμα, ήξερε να ακούει, δεν χρησιμοποιούσε επίθετα αλλά επιχειρήματα, δεν ξεδίπλωνε αυτάρεσκα τις γνώσεις του αλλά άφηνε χαραμάδες να ξεπηδά η πυκνή υποδομή του όταν και όσο το απαιτούσε η συζήτηση. Ηξερε ότι η τέχνη του συμβιβασμού με αξιοπρέπεια ήταν τόσο δύσκολη όσο και απαραίτητη. Ηξερε να βρίσκει τη γέφυρα που τον ένωνε με τον αντίπαλό του χωρίς ποτέ όμως να την εφευρίσκει.
Κοσμοπολίτης, πολύγλωσσος, από τους πιο αυθεντικούς έλληνες ευρωπαϊστές. Από την άλλη ένας κανονικός άνθρωπος. Όταν θύμωνε με κάποιον θύμωνε, δεν έκανε δημόσιες σχέσεις. Όταν αγαπούσε κάποιον του το έδειχνε. Όταν έχανε στα χαρτιά ζοχαδιαζόταν. Είχε λίγες φορεσιές αλλά ήταν πάντα κομψός.Τραγουδούσε υπέροχα τα «παλιομισοφόρια», μια φορά και δημοσίως. Διάβαζε πολύ. Και δίπλα του πάντα, σαν συγκολλητική ουσία νομίζεις της ζωής του- που είχε γίνει κάμποσες φορές κομμάτια- η Λίλη.
Το υποψιαζόμασταν όσο ζούσε, βεβαιωθήκαμε τον ένα χρόνο που λείπει από κοντά μας. Οσο αυτοφυής εμφανίστηκε ως πολιτικός, χωρίς προγόνους, άλλο τόσο δεν άφησε πολιτικούς επιγόνους, έτσι που μοιάζει με τον θάνατό του να έσβησε ένα μικρό πολιτικό σύμπαν- και αυτό είναι το πιο οδυνηρό με την απουσία του.

Υ.Γ. Με την συμπλήρωση ενός χρόνου από τον θάνατό του, οι σύντροφοί του από τον όμιλο προβληματισμού ΑΡ.ΣΗ. διοργανώνουν σήμερα 27-5 εκδήλωση στη μνήμη του, στις 18.30 , Ακαδημίας 7,αίθουσα ΕΒΕΑ."

Αλλά;

"Μα και βεβαια καταδικάζουμε ό,τι έγινε, αλλά..." Το λένε έτσι ακριβώς ή το εννοούν με όλα όσα λένε και χειρότερα κάνουν. Μέχρι πότε;

Ε, λοιπόν, φτάνει πια. Δεν χωράει παντού αυτή η λέξη. Μερικές φρασεις τελειώνουν με τελεία και παύλα. Η βία είναι βία. Ο φόνος είναι φόνος. Οι νεκροί είναι νεκροί.
Χωρίς επίθετα, προσδιορισμούς και δευτερευσουσες προτασεις. Χωρίς "αλλά".

Καμια φορα θυμώνω

Έρχομαι στη δουλειά, βρεχει, κίνηση πολλή στην πόλη, καραμπόλα στην περιφερειακή, και να μην το ξερεις αν δεις τόση κίνηση το καταλαβαίνεις αμεσως, αυτός είναι ο βασικός λόγος που μπλοκάρει το κεντρο της πόλης τετοια ώρα.
Μεσα στο λεωφορείο, δεν με παιρνει σήμερα με τα πόδια, δεν προλαβαίνω με τίποτα. Στο τσακ πρόλαβα να παω να παρω τη μικρή απο το σχολείο, μου τηλεφώνησε ότι είναι αδιαθετη, τρεχοντας πήγα την πήρα, τρεχοντας εφυγα στη δουλειά. Σήμερα είναι σπίτι η κ.Ναταλία, ευτυχώς. Η κ.Ναταλία που αλλαξε η ζωή της άρδην, Γεωργία, ταραχες, δουλειά, φίλοι, τα άφησε όλα, όλη η οικογενεια εδώ πια στην Ελλαδα, αλλη δουλειά εκεί, αλλη εδώ. Πότε - πότε με βοηθα στον αθλο που λεγεται οικιακά. "Ναταλία, όταν τακτοποιείς ενα δωμάτιο, μπαίνω μέσα και είναι όλα πιο ήρεμα", της λέω και γελαει. όμως είναι αλήθεια. Αυτή η ηρεμία νομίζω μας κανει να αγαπάμε και να εκτιμάμε η μια την αλλη. Γλυκομίλητη, ήρεμη, εργατική, με ήσυχη δύναμη και πολλή δουλειά ξαναφτιαχνει τη ζωή της. Δεν το βάζει κάτω. Και μετα μου λες, μας λείπει αυτό, μας λείπει εκείνο...Πώς θα ήταν αν ξαναφτιαχνες τη ζωή σου απο την αρχή; Το σκέφτηκες ποτέ;
Θυμώνω με αυτούς που όλο καποιος τους χαλαει τη ζωή κι εκείνοι μες στην κλάψα και τη μίρλα. Μην ξαναδώ, ας πούμε, σεισμόπληκτους προ δεκαετίας και βάλε να μεγαλώνουν ακόμα τα παιδιά τους στα πρόχειρα και να λενε πως φταίει για όλα η πολιτεία που δεν, δεν, δεν... Πτυχιούχους που δεν βρήκαν δουλειά με το πτυχίο τους και ζουν ακόμη με το χαρτζιλίκι των γονιών τους, αεργοι πολυτελείας, μεχρι να βρουν τη δουλειά που τους αξίζει. Τιποτα δεν αξίζουμε αν δεν το προσπαθούμε, εγώ αυτό ξερω.
Και, ναι, η ζωή είναι δύσκολη, για ευκολη την είχες όταν μεγαλωνες; Και, ναι, εχει και αδιεξοδα και αδικίες και ζόρια, αλλα αυτό είναι το παιχνίδι, και ή θα παίξεις, θα αγωνιστείς ή θα κοιτας τα τρενα να περνούν. Ε, μα ...
Ας εχουμε τα χερια γερα, ας στεκόμαστε στα πόδια, ας δουλεύουμε, ας είμαστε γεροί να αντεχουμε, ανθρώπους μαζί μας να αγαπαμε και να μας αγαπάνε, να ονειρεύμαστε μαζί, και τίποτα δε φοβαμαι.
Καλά, αν έχουμε και το μυαλό μες στο κεφάλι μας, δεν κανει κακό.
Άκουγα την είδηση για την φραστική επίθεση ακροδεξιών, οι ίδιοι λενε ότι είναι πατριώτες, ο καθενας ό,τι θελει μπορεί να λεει θα μου πεις, οκ, στον Αντώνη Καφετζόπουλο που παίζει σε περιοδεία την παρασταση "Σουίτα στο Πλάζα" μαζί με την Μίρκα Παπακωνσταντίνου. Γέμισαν, λεει, προκηρύξεις την Καστοριά κατηγορώντας τον "φιλότουρκο" και "φιλοσκοπιανό". Μάλιστα. Τα καλά παιδιά χτύπησαν παλι με φασιστικού περιεχομενου δήλωση. Σιγα το καινούριο, θα πεις. Σιγά που κανουμε και τίποτα να ανοίγουμε το μυαλό μας, θελω να πω. Αλλα αυτό κανενας δεν μπορεί να το κανει σε κανεναν, ο καθενας στον εαυτό του, είμαι σίγουρη, πια. Και κόπο θελει, και να αμφιβαλεις χρειαζεται, και να δοκιμάζεις, και να κανεις λαθη, και να τα παραδεχεσαι με θαρρος. Αλλιώς πρόβατα που λεει και η Άιναφετς.
Διαβαζω συχνα το protagon.gr. Βρίσκω άρθρα ενδιαφεροντα, με οπτική που εμενα τουλάχιστον μου ταιριάζει. Ηλία Κανελλη, γεια στην πένα σου."Τζαμπα μάγκας", μια χαρά το είπες, μα καλύτερα δε γινόταν. Εδώ ο κόσμος καίγεται, τα λόγια των λαοπλάνων και υπευθυνοανευθυνων/ξερολιστοανίδεων, κατ' ουσίαν, μας λείπανε. Ε, μα καποιος έπρεπε να το γραψει κι αυτό κι αλλα πολλά. Εδώ εχουμε προβλήματα, όχι αστεία, εχουμε και τους αυτόκλητους, ντεμεκ, υπερασπιστές του λαού. Σοβαροί άνθρωποι γίνεται να μιλάνε; Συγγνώμη, βλέπω τον ελληνα πρωθυπουργό, και τουλαχιστον καταλαβαίνω ότι σοβαρα ασχολείται, κανει κάτι, θυμαμαι και πώς ήταν με τον προηγούμενο, του ενός ασπρισαν τα μαλλιά σε λίγους μήνες για τον αλλον ας μην πω καλύτερα, εκείνοι σαν τον προαναφερθεντα τι ακριβώς κάνουν; Άσε, και παρακολουθώ κι άλλες κόντρες, σε χωραφια που με νοιαζουν όσο να πεις, που πιο πολύ με στενοχωρούν να σου πω την αλήθεια. Αντε να δούμε...
Καμιά φορα θυμώνω. Σπάνια, αλλα συμβαίνει κι αυτό.
Μετα μπορεί και να γελάσω. Μέχρι κι αυτό. Με τα χάλια μας.
Όπως χθες που ακουσα στις ειδήσεις ότι τελικά δύο κύπριοι, άνθρωποι με πραξεις κακουργηματικές στο ενεργητικό τους, είχαν κλέψει την σωρό του Τασσου Παπαδόπουλου, ούτε πρακτορες, ούτε τίποτα σχετικό, γιατί κι εδώ πολλοί έλεγαν διαφορα, τι τούρκικες μυστικές υπηρεσίες είχαν υποψιαστεί, τι πολιτικά κίνητρα υπήρχαν πίσω απο την ιερόσυλη πραξη. Τώρα τι θα γίνουν χωρίς βαρβαρους όλοι οι ευφάνταστοι;
Αλλά τώρα, δεν μιλαμε πια αυτό. Τώρα έχουμε τη Τζούλια, ξέχασα. Επίσης, έχουμε και το σύνδρομο, "εγώ δεν μιλούσα, κύριε, δεν αντεγραψα, δεν φταίω που γίναμε έτσι χάλια, ο διπλανός μου φταίει για όλα". Έχουμε τα συνθήματα μας. Όπως πάντα. Αυτό το ζαπινγκ ειδήσεων ειναι ικανό να σε τρελανει αν το παρεις σοβαρα.
Ποιος κυνηγάει τη ζωή μας; Αμα σου πω καμια φορα εμείς την ουρα μας, θα θυμώσεις;



Υ.Γ. Για καποιες συναντήσεις νιώθω ακόμη πιο τυχερή για τη δουλειά που κάνω. Μια απο αυτες όταν πρωτοσυναντήθηκα και μετα ξανά και ξανά με τον Χάρη και τον Πάνο Κατσιμίχα. Τραγουδούν μαζί μετά απο δέκα χρόνια. Πρώτη συναυλία, αυτή στην Θεσσαλονίκη. Παρασκευή 12 Μαρτίου, στο Βελλίδειο.
Μια συνεντευξη με αφορμή αυτήν την συναυλία εδώ.

μια υπογραφή

Μου το έστειλε σήμερα η Εύα. Δεν το είχα ξαναδεί. Είναι απο το 2007, τουλάχιστον.
Πόση δύναμη εχει η υπογραφή σου;
Διαβασα καποτε στην ιστοσελίδα της Διεθνούς Αμνηστίας τα λόγια ενός πολιτικού κρατουμενου που ελεγε πως μετα τις πολλες υπογραφες που μαζευτηκαν για να την υπεράσπισή του, οι δεσμοφύλακες τον αντιμετώπιζαν με σεβασμό. Δεν ήταν λίγο.
Θυμάμαι τον παππού μου, εξόριστο και πολιτικό κρατούμενο είκοσι χρόνια σχεδόν (πάντα η Ιωάννα με "σώζει" στα χρόνια), να λεει πόσο κουραγιο, σε δύσκολες στιγμές, έπαιρναν κρατούμενοι απο την συμπαρασταση τόσων ανθρώπων που υπεγραφαν σε Ελλαδα και εξωτερικό για εκείνους. Άνθρωποι που δεν θα συναντούσαν ποτε, αλλα ήταν μαζί τους. Και αυτή η συμπαρασταση είναι σπουδαία υπόθεση. Καμια φορα μπορεί και ζωής.

Συνήθως, να σου πω την αλήθεια δεν υπογραφω σε όλες τις καμπανιες, τις μισες από αυτες που θελουν οπωσδήποτε την υπογραφή μου τις θεωρώ μούφες και εναν καλό τρόπο να κανουν καποιοι το κομματι τους, να έχουν καποιοι μια υπαρκτή ηλεκτρονική διευθυνση και να με τσακιζουν στα διαφημιστικά μηνύματα ή να με πουλάνε σε μια ωραιότατη βαση δεδομενων, αλλα στης Διεθνούς Αμνηστίας τις καμπάνιες υπογραφω με όλη μου την καρδια.

Για τους παραπάνω λόγους και γιατί νιώθω βαθιά υποχρέωση.

Είμαι τυχερή, ετυχε να γεννηθώ σε αυτό το κομμάτι της γης και μπορώ να το κάνω, αν είχα γεννηθεί αλλού θα ήθελα να το κανει άλλος για μενα.

http://www.amnesty.org.gr

Παγκόσμια Μέρα για τους Μετανάστες

(η φωτογραφία είναι από : www.tovima.gr/data/D2002/D0707/1neb45a.jpg)

Με τις παγκόσμιες μέρες δεν τα πάω καλά. Οι πιο πολλές μου λειτουργούν σαν άλλοθι για την συνείδησή μας. Κάτι σαν "εντάξει, ΜΙΑ μέρα το κάναμε το χρέος μας, σκεφτήκαμε τα άτομα με αναπηρία, τις γυναίκες, τα παιδιά, τους μετανάστες...", από αύριο πάλι στα ίδια.
Τότε γιατί γράφεις για αυτήν την παγκόσμια ημέρα, θα μου πεις, με το δίκιο σου. Γιατί διάβασα αυτό το κομμάτι της Ιωάννας Σωτήρχου στην σημερινή Ελευθεροτυπία και τα στοιχεία που αναφέρει είναι από πολύ σημαντικά έως συγκλονιστικά . Γιατί, ό,τι μέρα κι αν είναι, ο πλανήτης στον οποίο ζούμε έχει τουλάχιστον διακόσια εκατομύρια μετανάστες, δηλαδή διακόσια εκατομύρια ιστορίες ανθρώπων οι οποίοι εξαιτίας οικονομικών, πολιτικών, κοινωνικών αλλά και καιρικών συνθηκών, μετακινούνται από το ένα μέρος στο άλλο για να ζήσουν και να εργαστούν.
Λέμε ότι είμαστε το μόνο είδος στο ζωικό βασίλειο που μπορούμε να νιώσουμε, να συν-αισθανθούμε τον πόνο και τη δυσκολία του συν-ανθρώπου μας χωρίς απαραίτητα να έχουμε βιώσει προσωπικά τον ίδιο πόνο, την ίδια δυσκολία. Κάθε μέρα έχει νόημα να μην κοιμίζουμε, συνειδητά ή ασυνείδητα, αυτήν την δυνατότητά μας.

Το δημοσίευμα της Ελευθεροτυπίας είναι το εξής:

"11.105 νεκροί στις θύρες της Ε.Ε.

(Της ΙΩΑΝΝΑΣ ΣΩΤΗΡΧΟΥ)

Περισσότεροι από 10.000 άνθρωποι έχουν πεθάνει στην προσπάθειά τους να έρθουν στην Ευρώπη από το 1993 μέχρι το πρώτο τρίμηνο φέτος. 11.105 νεκροί είναι οι εξακριβωμένες «μοιραίες πραγματικότητες της Ευρώπης-φρουρίου».
Σύμφωνα με τη «λίστα θανάτου» της πανευρωπαϊκής οργάνωσης UNITED. Η οργάνωση είναι ένα παρατηρητήριο που καταγράφει τις θανάσιμες συνέπειες των μεταναστευτικών πολιτικών της Ευρώπης σε μια προσπάθεια αφυπνίσης συνειδήσεων, αποκαλύπτει τον αυξανόμενο αριθμό προσφύγων, μεταναστών και αιτούντων άσυλο, που το εισιτήριο στο όνειρο δεν ήταν άλλο από τον θάνατο στα σύνορα, χερσαία ή θαλάσσια, στα κέντρα κράτησης ή κατά τις διαδικασίες απέλασης.

Παγκόσμια ημέρα του μετανάστη σήμερα, με τον αριθμό τους να ξεπερνά τα 200 εκατομμύρια παγκοσμίως, δυόμισι φορές περισσότεροι από το 1965, κι ακόμη δεν έχει αποκρυσταλλωθεί μια πολιτική για τη μετανάστευση πέρα από αστυνομικά μέτρα που υψώνουν τα τείχη του αποκλεισμού για τους απ' έξω.
Η Ευρώπη ωστόσο βρίσκεται αντιμέτωπη με μια αυξανόμενη ανάγκη για εργατικά χέρια, σύμφωνα με την ετήσια έκθεση του Διεθνούς Οργανισμού Μετανάστευσης που εκτιμά ότι «οι πιέσεις για εργασιακή μετακίνηση αυξάνονται στις χώρες με βιομηχανία», όπου παρά τον ανταγωνισμό σε εργαζόμενους υψηλών δεξιοτήτων, υπάρχει έλλειψη από ανειδίκευτους εργάτες λόγω της αυξανόμενης απροθυμίας ή και ανυπαρξίας γηγενών εργατών για γεωργικές, οικοδομικές ή οικιακές εργασίες.
«Μέσα στα επόμενα 50 χρόνια οι χώρες αυτές θα βιώσουν ακόμη μεγαλύτερη έλλειψη καθώς η υπογεννητικότητα αυξάνεται, ο εργαζόμενος πληθυσμός γερνάει, με αποτέλεσμα ο αριθμός των ατόμων άνω των 60 ετών να είναι διπλάσιος από εκείνο των παιδιών» αναφέρει η έκθεση, προβλέποντας επιδείνωση στην ανισορροπία της παγκόσμιας εργασιακής δύναμης: Οι δημογραφικές τάσεις δείχνουν ότι μόνο στην Αφρική ο εργαζόμενος πληθυσμός θα τριπλασιαστεί από 408 εκατ. το 2005, σε 1,12 δισ. το 2050. Σύμφωνα με μία μελέτη η Κίνα και η Ινδία θα συγκροτούν το 40% του παγκόσμιου εργαζόμενου πληθυσμού το 2030.
Αντίθετα, στις αναπτυγμένες χώρες, χωρίς μετανάστευση ο εργαζόμενος πληθυσμός θα μειωθεί κατά 23% μέχρι το 2050.
«Για να αποτραπούν δυσάρεστες συνέπειες στις οικονομίες και στις κοινωνίες από την υπερμετανάστευση, η δημιουργία θέσεων εργασίας εντός της χώρας είναι προτεραιότητα για τις χώρες προέλευσης μεταναστών και τις αναπτυσσόμενες χώρες» επισημαίνεται.*
Ρατσιστική βία χωρίς τέλος: αναίτιες επιθέσεις αστυνομικών σε μετανάστες, ρατσιστικές δηλώσεις εισαγγελέα, άσκηση βίας κατά αλλοδαπών μέσα σε αστυνομικά τμήματα ή από λιμενικούς σε νησιά, έξαρση κρουσμάτων οργανωμένων ομάδων ακροδεξιών εναντίον μεταναστών σε συνοικίες, ανηλεείς διώξεις κατά μικροπωλητών, ρατσιστικές συγκεντρώσεις κατοίκων με αίτημα την απομάκρυνση αλλοδαπών.
Κάπου εδώ βρίσκουμε και την αποφυλάκιση ενός ακόμη «μεμονωμένου περιστατικού»: του βασανιστή της Ομόνοιας, που είχε πρωταγωνιστήσει σε ξυλοδαρμούς με θύματα αλλοδαπούς κρατουμένους πέρσι το καλοκαίρι. Με βούλευμα οι αρχικές κακουργηματικές κατηγορίες για βασανισμούς και σωματικές βλάβες άλλαξαν στην πλημμεληματική προσβολή προσωπικότητας, ανοίγοντας τον δρόμο σε ένα ακόμη περιστατικό ατιμωρησίας.
Αυτά είναι μερικά μόνο από τα στοιχεία που περιλαμβάνει η ετήσια έκθεση του Κέντρου Ενημέρωσης και Τεκμηρίωσης για τον Ρατσισμό «Αντιγόνη» για το 2008. Στις περισσότερες από 100 σελίδες του καταγράφονται αναλυτικά τα ευρήματα περισσότερων από 10 μελετών και ερευνών που έχουν διεξαχθεί το 2008 και παρέχουν πληθώρα στατιστικών στοιχείων σε ζητήματα κοινωνικής ασφάλισης και εργασίας που αναδεικνύουν τη θετική συνεισφορά της παρουσίας και δράσης των μεταναστών στην ελληνική κοινωνία, όπως ότι έχουν δημιουργηθεί πάνω από 100.000 θέσεις εργασίας, αυξήθηκε το ΑΕΠ και τονώθηκε το ασφαλιστικό σύστημα (ΙΜΕΠΟ). Στον αντίποδα, ο εργασιακός μεσαίωνας με τις μαζικές παραβιάσεις εργασιακών δικαιωμάτων αλλοδαπών κυρίως σε Μανωλάδα, Πιερία.

Η έκθεση συντάκτης της οποίας είναι ο Νάσος Θεοδωρίδης αναφέρεται ανάμεσα σε άλλα και στα εξής:

* Στην όξυνση των κακών συνθηκών διαβίωσης και στέγασης των αιτούντων άσυλο, ακόμη και ανηλίκων, και την απόφαση μη επαναπροώθησής τους στην Ελλάδα βάσει της συμφωνίας του Δουβλίνου από τρεις ευρωπαϊκές χώρες, διότι η Ελλάδα «δεν παρέχει καμία εγγύηση για τον σεβασμό των δικαιωμάτων τους».
* Στις εκπαιδευτικές διακρίσεις, παρά τις θετικές πρωτοβουλίες: ο αναλφαβητισμός συνοδεύει τα μουσουλμανόπαιδα στο Γκάζι, η εκπαιδευτική ανασφάλεια τα παιδιά των αλλοδαπών, ενώ για τα τσιγγανόπαιδα ενδεικτική είναι η ευρωκαταδίκη για το ρατσιστικό «σχολείο-γκέτο» για παιδιά Ρομά Ασπροπύργου.
* Στην παραβίαση του δικαιώματος στην ιατροφαρμακευτική φροντίδα σε καταυλισμούς Ρομά εξαιτίας της αδιαφορίας της Πολιτείας, σε κέντρα κράτησης αλλοδαπών αλλά και σε περιπτώσεις δυσχερειών πρόσβασης ανασφάλιστων αλλοδαπών σε νοσοκομεία."