Κρατάς ενθύμια;

Έλεγα σήμερα σε μια συζήτηση ότι δεν μου αρεσει να μαζεύω αναμνήσεις σε χαρτακια, εισιτήρια, αποκόμματα. Όλη η αλήθεια είναι ότι δεν μου αρέσει πια. Κάποτε το έκανα, με προσήλωση και ευλάβεια σχεδόν. Μετά, κάτι αλλαξε. Μέχρι και πρόσφατα, ένας περίπου χρόνος πέρασε, έκανα μια δραστική απόσυρση. Κι όμως. Πέταξα τόσα πολλά κι έχω να πετάξω κι άλλα. Γιατί τα πραγματα δεν έχουν αξία, εκτός αν τα μαζεύεις για τις κρύες νύχτες του χειμώνα που θα σκαλίζεις σε περασμένη ηλικία τις αναμνήσεις σου. Μα, πάλι κι αυτό δεν μου αρέσει. Και τότε θελω να είμαστε αγκαλιά και να σου λεω ακόμη ωραιότερα πράγματα απ’όσα σου έχω πει, σου έχω γράψει. Τα πιο όμορφα δεν σου τα έχω πει ακόμη. Να, αυτό θέλω.

Κάτσε καλά κορίτσι μου, δεν γίνεται να το κάνεις αυτό στα γεραματα. Αγκαλιά; Ερωτευμένη; Πας καλά; Έτσι σε ακούω να λες; Μην βαζεις στοίχημα. Με μένα και για τετοια θεματα μη βαζεις στοίχημα. Γιατί εγώ θα είμαι εκεί. Αν πάλι, επιμένεις, θα σου πω αυτό που λέει η Κωνσταντινιά, «στο κάτω-κάτω, έτσι είναι αν έτσι νομίζεις». Δεν θα σου αλλαξω γνώμη. Κανενός τη γνώμη δε θελω να αλλάξω. Ο καθείς διαλέγει τη ζωή του. Με τις επιθυμίες και τις αναγκες του. Με το πώς μπορεί να ζήσει. Εγώ σου λέω πώς μπορώ να ζήσω εγώ. Μόνο έτσι. Γι’ αυτό και θα το κάνω.

Τι σου έλεγα όμως; Ότι τα πραγματα σαν ενθύμια δεν μετρανε πια μέσα μου. Λίγα παλι ξεφευγουν και μου αντιστεκονται ακόμη βεβαια, αλλα δεν το κάνω θέμα, θα εχουν τον λόγο τους, το σεβομαι. Τώρα που το λέω, άντε, κανα δυο ακόμη, ήρθε ο καιρός να πεταχτουν.
Η ουσία είναι, τα καλύτερα τα έχω μέσα μου; Αυτό μάλιστα, μετραει. Τώρα, με βολεύει κιόλας και το λέω. Σε αυτά που θέλω η μνήμη μου είναι καμήλας. Θυμαμαι, φρασεις, στιγμές, λόγια και κινήσεις με …ανατριχιαστικές λεπτομέρειες, αν θελω, κι ας περασουν όσα χρόνια θες. Μιλάω λοιπόν, το παραδεχομαι, εκ του ασφαλούς. Ο σκληρός δίσκος, ακόμη τουλάχιστον, λειτουργεί. Χμ, ακόμη, γιατί ποτε δεν ξέρεις. Ο γερμανός θείος Αλ, όπως τον λεει ο γιος μου, ναι, είναι αυτός που φαντάζεσαι, ξερεις πότε θα σε επισκεφτεί;
Από την άλλη, και σε αυτήν την περίπτωση, αν το καλοσκεφτείς, επιστρατεύεται η λογική της επικούρειας θεωρίας για το θανατο και τα πραγματα γίνονται απλά. Τις αναμνήσεις τις χρειαζεσαι όσο λειτουργεί η μνήμη, τότε τις ανασύρεις και σε γλυκαίνουν, σε κανουν ίσως και ευτυχισμένο, αν δεν υπαρχει αυτή, βλέπε θείος Αλ, όσα αναμνηστικά κι αν έχεις, όσες αναμνησεις κι αν υπαρχουν ή χαθούν, τι σε νοιαζει; Σαμπως θα καταλάβεις, θα νιώσεις την απουσία τους;
Επίσης, τέτοια σκέφτομαι καμια φορα και λεω, μαζεψου κοριτσακι, λες χαζα. Και το να τα λεω μόνο στον εαυτό μου, πάλι καλά, μόνη μου τα λεω, μόνη μου τα ακούω, τα γραφω κιόλας, τα διαβαζεις κι εσύ, τώρα μάλιστα…

Πρωτομαγιά

Μια καλή ευκαιρία να βρεθούμε οικογένειες και φίλοι στην εξοχή, όταν ήμουν παιδί. Δέντρα, καραγάτσια, παρέες, κούνιες, φαγητό, κρασί, χορός και η μαμά να ξεχνάει πάντα το αλάτι, μα πάντα όμως, στο τέλος το ξέραμε ότι αυτό μόνο θα ξεχάσει να πάρει και δεν της το λέγαμε, σαν το έθιμο της δικιάς πρωτομαγιάς το είχαμε, να έχουμε να την πειράζουμε μετα... Μια φορά ξέχασε και τα φλυτζανακια του καφέ - α, όλα κι όλα και καφέ είχε στο τέλος, εννοείται - πήρε γκαζάκι, πήρε μπρίκι και καφέ, φλυτζανακια δεν πήρε...να τέτοια κάναμε και την πειραζαμε όλη τη μέρα μετά, φυσικά!

Μετά στο γυμνάσιο, την Πρωτομαγιά το πρωί πηγαίναμε πρώτα με τον παππού, η μικρή μου αδελφή κι εγω, στο Εργατικό Κέντρο της Εδεσσας να ακούσουμε την ομιλία, για πορεία ούτε λόγος, μη σου πω πόσοι ήμασταν, και μετα πηγαίναμε στην οκογενειακή πρωτομαγιά να πιασουμε το Μάη.
Τις μεγάλες πορείες της εργατικής πρωτομαγιας, τις έζησα μετα, φοιτητρια, στην Θεσσαλονίκη, και μια χρονια, μια μεγαλη πορεία και στην Αθηνα, νομίζω.

Τωρα, δεν ξερω να σου πω. Τι νιώθω όταν έρχεται η πρωτομαγιά;


Όλες οι γραμμές-μας στραβωθήκαν κι αποτύχαν
-ευτυχώς, το νιώθω απόλυτα καθώς
απ' το πίσω κάθισμα κοιτώ τα ίδια μέρη,
τρυφερά, με τα φανάρια μου σβηστά...

Μέσ' απ' τη ζέστα του σφαγείου
και με στεφάνια δροσερά
θ' ανταμωθούμε μια τρελή πρωτομαγιά
Και το πλυμένο σώμα
πίσω απ' τα λουλούδια
θα ενωθεί
σαν ζαλιστούμε απ' των χορών μας το κρασί
Σε παραλίες σκουπιδοτόπων,
με κασετόφωνα κι εγώ,
μια πολιτεία σωριασμένη έχω σκοπό.

Όλα είναι τόσο τρομαγμένα,
μα τ' αγαπάω ο φτωχός
δώσ-μου τα λόγια, επιτέλους, να μην είμαι μοναχός.

Δίπλα από το κύμα έχει τ' άλογα λυμένα,
θα τον δεις, ο ασπροντυμένος μπουζουξής.
Κι όλο κατεβαίνουν καπνεργάτριες και προσκόποι
με φακούς, μέσα από κρότους και καπνούς.
Τρέχουνε τα πεύκα το φεγγάρι ξεδιπλώνει,
διαρκώς, με γάζες κόκκινες το φως
κι άγριες παρέες νεαρών με γυφτοπούλες,
προσπερνούν, και μαγεμένο μ' οδηγούν...

Ποια συναυλία θυμάσαι; Συνεχίζουμε;

Διαβάζω τα σχόλιά σας στην ανάρτηση με θέμα Ποια συναυλία θυμάσαι;.
Πράγματι, όπως λέει και η Βάσω, πολλές και διαφορετικές είναι οι συναυλίες στις οποίες αναφέρεστε. Και έχει δίκηο, χαίρομαι πολύ για αυτό. Αν θέλετε μπορείτε να συνεχίσετε, υπάρχουν τόσες συναυλίες ακόμα να θυμηθούμε.
Σκέφτομαι όμως ότι πρέπει κι εγώ να πω κάτι για μια συναυλία. Εκείνο το μία, με παίδεψε, είναι η αλήθεια. Ποια να διαλέξω; Μόνο μία; Την πάτησα μου φαίνεται, γιατί ρώτησα μόνο για μια;
Θυμάμαι, ξανασκέφτομαι, πολλές μου έρχονται στο μυαλό. Άλλη φορά θα γράψω για τις συναυλίες τις οποίες για άλλο λόγο την κάθε μια δεν θα ξεχάσω ποτέ.
Τώρα θα σου πω για μια συναυλία. Η αποχαιρετιστηρια των Κατσιμιχαίων στη Θεσσαλονίκη. Θέατρο Γης, ανεβαίνουμε στο θέατρο, χιλιάδες, με τα πόδια. Άγνωστοι, πηγαίνουμε για τον ίδιο λόγο. Να συναντηθούμε στην τελευταία συναυλία που δίνουν οι αγαπημένοι μας Κατσιμίχες. Δεν γνωριζόμαστε λοιπόν όλοι εμείς αλλά καταβάθος γνωριζόμαστε πολύ καλά και μπορεί και να το νιώθουμε. Όταν λίγη ώρα μετά τραγουδάμε όρθιοι στο κατάμεστο θέατρο για όση ώρα κράτησε η συναυλία, το ξέραμε πια καλά ότι "...τυχαία δε βρεθήκαμε... δε φύσηξε τυχαία ο άνεμος που σμίγει των ανθρώπων τις ζωές".
Ήμουν τόσο χαρούμενη αναμεσα σε όλους αυτούς τους ωραίους, δικούς μου, ανθρώπους. Ήμουν τόσο σίγουρη ότι στα χρόνια που θα έρθουν οι Κατσιμιχαίοι, που άλλαξαν τον μέσα μου κόσμο από τα πρώτα εφηβικά μου χρόνια που τους πρωτοάκουσα, θα μου έλειπαν πάρα πολύ.
Έρχονται μέρες που δεν μπορώ να σου πω πόσο πολύ μου λείπουν.
Αλλά ποτέ δεν ξέρεις, ε;

Ποια συναυλία θυμάσαι;

Θυμάσαι έντονα κάποια συναυλία;
Δεν έχει σημασία πότε πραγματοποιήθηκε, χθες, πριν από 5, 10 χρόνια.
Ας μοιραστούμε εντυπώσεις από τις καλύτερες συναυλίες που έχουμε παρακολουθήσει με λίγα ή περισσότερα λόγια.

Για αρχή κάποια μηνύματα που ήρθαν στην εκπομπή με mail & sms:

"Θανάσης Παπακωνσταντίνου στο Πρίσνιπαλ, Depeche Mode στο terra vibe", έγραψε η BAΣΩ X.
"Νταμαρι Αρβανιτάκη 9/04 δεν έπεφτε καρφίτσα & όμως απόλυτη σιγή"(αυτό το μήνυμα ήρθε χωρίς όνομα, ποιος το έστειλε;)
Η efi, θυμάται: "Οι Plaza Ensemple πέρυσι με καθήλωσαν...Μοναδικοί"
Η Κατερίνα: "Της BUIKA προσφατη ,εξαιρετικη βραδια καθε φορα που το βαζεις αυτο το τραγουδι ταξιδευω(είχα παίξει στην εκπομπή το "mi nina lola") απο παλιες πολλες αλλα μια αξεχαστη χαραγμενη στο μυαλο Λοιζος με Aλεξιου Γαλανη στο Χαριλάου."
Αν είχατε στείλει μήνυμα στην εκπομπή και δεν το διαβάσατε, συγγνώμη, έχω χάσει κάποια μηνύματα. Τουλάχιστον τώρα, στο blog, δεν θα χαθεί κανένα σχόλιο, ευτυχώς...

Τώρα περιμένω τα σχόλιά σας!
Όσο μπορώ και απ' ό,τι βρίσκω θα ανεβάζω και βιντεο από τις συναυλίες που θα αναφέρετε.
Για να δούμε λοιπόν, ποια ή ποιες συναυλίες θυμάστε περισσότερο;