Τρίτη, 6 Ιουλίου 2010

«Πώς κάνεις έτσι; Ζωή είναι, θα περάσει.»

Μια ματιά γύρω φτανει. Κοντα και μακρια. Τόσοι ανθρωποι και το λενε και το εννοούν. Ζουν, σε αναμονή του τελους. Σαν αγώνας σε παραταση. Και η αγωνία να είναι, πότε επιτελους θα τελειώσει. Ο δρόμος, ο αγώνας. Της ζωής. Το λένε. Δυσκολεύομαι να πιστεψω ότι το εννοούν. Μπορεί και να το λενε μόνο για να το πουν ή για να δείξουν πόσο δύσκολη είναι, ή ενίοτε νομίζουν ότι είναι η ζωή τους. Ή, μια αλλη σοβαρη περίπτωση, σαν μια επίδειξη υστερίας, η οποία πάντα θελει τον θεατή της ή τον παραλήπτη της. Σε μια τετοια περίπτωση, κανενας δεν επιδεικνύει την παραίτησή του απο τη ζωή, την απελπισία και την απόγνωσή του, όλως τυχαίως, αν είναι μόνος, δεν εχει νόημα έτσι, θελει κοινό να την ανακοινώσει.Αυτα όταν ετσι θελεις να δείξεις, γιατί εχεις τους λόγους και το ρόλο σου.
Από την αλλη, είναι και δύσκολοι, αληθινα δύσκολοι καιροί. Για όλους, άντε, εχεις δίκιο, τους πιο πολλούς, είναι και καποιοι που δεν εχουν αναγκη ποτέ. Ζορισμένοι μαζί, και ο καθενας χωριστα. Ώρες ώρες με πιάνει κι εμενα απελπισία, που δεν θα ελεγα ότι το συνηθίζω. Πρεπει να παρεις μια σοβαρη απόφαση και νιώθεις αμηχανία. Τι να κανεις και πώς. Πώς θα πανε τα πραγματα, πώς θα είναι αύριο. Ακούω συχνα, μπορεί και να το νιωθω καμια φορα, "καλα το τωρα, κουτσα στραβα θα παει, με το αύριο τι γίνεται;" Το κοντινό και το μακρινό αύριο. Μήπως καμια φορα ανησυχώντας για το αύριο χανουμε το σήμερα; Το μόνο που πραγματικά έχουμε; Και αυτό περνάει. Τίποτα μετα δεν ερχεται πίσω. Και μια ζωή ολόκληρη μπορεί να περασει έτσι. Σου μοιαζουν ανησυχιες πολυτελείας; Μπορεί.Διαβαζα αυτό το άρθρο του Κ.Γιαννακίδη τις προάλλες στο protagon. Στην αρχή του αρθρου, γιατί μετα αναφερεται και σ' ενα αλλο συγκεκριμενο σοβαρό, μαλλον, σύγχρονο πρόβλημα, γραφει τα εξής:
"«Πώς κάνεις έτσι; Ζωή είναι, θα περάσει.» Το άκουσα να βγαίνει από ένα στόμα που το φαντάζομαι γεμάτο άφθες, ξέρετε αυτές τις εσωτερικές πληγές που είναι σαν τα ψυχικά τραύματα: πρέπει ο άλλος να σου μιλήσει για να αντιληφθείς την ύπαρξη τους. Ναι, ζωή είναι, θα περάσει. Λένε ότι οι άνθρωποι εκδηλώνουν αυτά τα συμπτώματα αναχωρητισμού από την ίδια τη ζωή όταν τα πράγματα στριμώχνονται και η αναπνοή δυσκολεύει. Δεν αμφιβάλω, έτσι θα είναι. Αλλωστε αυτό που ζούμε δεν είναι ένα είδος θητείας; Μόνο που, του κερατά, είναι κρίμα να μετράς με ανακούφιση την πορεία προς το τέλος της ζωής σου. Μπορεί να περιμένεις να μεγαλώσουν τα παιδιά, να βγεις στη σύνταξη, να περάσει η κρίση, να ξοφλήσεις το δάνειο, να ταξιδέψεις. Με τον έναν ή τον άλλον τρόπο περιμένεις να περάσει ο χρόνος, κατά βάθος κάνεις υπομονή να γεράσεις, να φύγει και αυτό και εσύ μαζί του..."
Είναι ζωή αυτό; Αντεχεται; Ακόμα κι όταν "τα πράγματα στριμώχνονται και η αναπνοή δυσκολεύει"; Μόνο ετσι μπορεί να είναι;


12 σχόλια:

Hfaistiwnas είπε...

απαπαπα μην ακούω τέτοια πρωινιάτικα! Τι σκέψεις είναι τούτες;;;
Το ότι ζούμε και μόνο είναι μέγα προνόμιο! Τα πάνω μας να πάρουμε λίγο και να είμαστε αισιόξοι! Ήρθαμε για κάποιο λόγο! Ας βρούμε το λόγο ύπαρξής μας! Δεν είμαστε τόσο άχρηστοι πια!!!!

Καλημέρα!

Κωνσταντινιά είπε...

Καλημέρα Αναστασία!

μου θύμισες μια ατάκα του μπαμπά μου, όταν βρισκόταν σε ζόρια.
Ζωή είναι αυτή! έλεγε, καλύτερα να ζεις παρά να πεθαίνεις!

Κ.Υ.Π. WALKING είπε...

Αντέχεται ή όχι με γλωσσόφαγες που καθόμουν χθές, με τις μικρές καθημερινές μου απολαύσεις και σήμερα τρέχω σε ραντεβού.
ΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧ
Όπως ακριβώς το κάνουν οι γάτες.

Hfaistiwnas είπε...

απαπαπα μην ακούω τέτοια πρωινιάτικα! Τι σκέψεις είναι τούτες;;;
Το ότι ζούμε και μόνο είναι μέγα προνόμιο! Τα πάνω μας να πάρουμε λίγο και να είμαστε αισιόξοι! Ήρθαμε για κάποιο λόγο! Ας βρούμε το λόγο ύπαρξής μας! Δεν είμαστε τόσο άχρηστοι πια!!!!

Καλημέρα!

Hfaistiwnas είπε...

απαπαπα μην ακούω τέτοια πρωινιάτικα! Τι σκέψεις είναι τούτες;;;
Το ότι ζούμε και μόνο είναι μέγα προνόμιο! Τα πάνω μας να πάρουμε λίγο και να είμαστε αισιόξοι! Ήρθαμε για κάποιο λόγο! Ας βρούμε το λόγο ύπαρξής μας! Δεν είμαστε τόσο άχρηστοι πια!!!!

Καλημέρα!

καλημέρα είπε...

Μαρία Π.
καλημέρα.
Ο καθενας διαλεγει τη ζωή του, τουλαχιστον ας μη βαραίνει και καταπιέζει τους αλλους.

(Ελπίζω να είσαι γουρλού γιατί από το πρωί τα σχόλια στο blog είναι μπλοκαρισμενα, μόνο το δικό σου περασε το εμπόδιο και εμφανίστηκε)

καλημέρα είπε...

Αφού εμφανίστηκε και το δικό μου, μπορεί κατι να εχει αλλαξει, γιατί κατα τ'άλλα ο blogger μαλλον τα παιξε και κανει τα δικά...
Συγγνώμη για τα σχόλια που στείλατε και ξαναστείλατε και δεν εμφανίστηκαν απο το πρωί, αν σε καποιον εχει ξανασυμβεί κατι παρόμοιο και ξερει κατι, ενα μηνυματακι θα ήταν πολύτιμο,
ευχαριστώ!

Κ.Υ.Π. WALKING είπε...

Αντέχεται ή όχι με γλωσσόφαγες που καθόμουν χθές, με τις μικρές καθημερινές μου απολαύσεις και σήμερα τρέχω σε ραντεβού.
ΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧ
Όπως ακριβώς το κάνουν οι γάτες.

καλημέρα είπε...

"Το ότι ζούμε και μόνο είναι μέγα προνόμιο" Γεια σου Ηφαιστίωνα! Συμφωνώ. Και το ότι μεγαλώνουμε, επίσης. Και είναι ωραίο, όσα ζόρια κι αν εχουμε ο καθενας.

Υ.Γ. Τελικά, τελος καλό όλα καλά, με τα σχόλια, ευτυχώς

καλημέρα είπε...

Κωνσταντινιά,
είσαι αξια κόρη του μπαμπά σου,
αυτό μόνο θα πω!
Αυτή είναι ατακα, και μαλιστα όταν τη λες όντας σε ζόρια είναι μεγαλειώδης, τι να λεμε.
Φιλιά!

καλημέρα είπε...

Δεν ήταν απο γλωσσοφαγια, απο θεία νεμεση ήταν. Ε, μα...
Μην κανεις παραπονα, το λεει και το τραγούδι, η δουλεια κανει τους άντρες. Λανθανει το άσμα; Ποτέ!

καλημέρα είπε...

Μαρία Π., τωρα που όλα έφτιαξαν και λείπει το μήνυμά σου στο οποίο όμως εγω απαντω, είναι σουρεαλιστικό το σκηνικό, εντελώς.