Σάββατο, 1 Οκτωβρίου 2011

«Μη φοβάσαι, εγώ είμαι εδώ»

Είναι πολλά αυτα με τα οποία συμφωνω απόλυτα στο κείμενο αυτό της Σώτης Τριανταφύλλου.
Απο το   "Τα παιδιά καταλήγουν θύματα ενός κοινωνικού πεσιμισμού: δέχονται σφυροκόπημα υπερβολικών προσδοκιών και σκοτεινών προφητειών περί μαζικής ανεργίας, πείνας, δικτατορίας και συντέλειας του κόσμου ",
μεχρι το
 "η οικογένεια και το σχολείο πρέπει να λειαίνουν τις δυσκολίες, όχι να τις μεγεθύνουν. Όταν ένα παιδί λέει «φοβάμαι», δεν του απαντάς «Κι εγώ τρέμω απ’ τον φόβο μου» – του απαντάς «Μη φοβάσαι, εγώ είμαι εδώ». Και φροντίζεις να είσαι συνεπής σ’ αυτό το «Εγώ είμαι εδώ». Τα παιδιά –οι μαθητές αλλά και τα μεγαλύτερα, οι φοιτητές– έχουν ανάγκη από πλαίσιο κανόνων μέσα στο οποίο να μπορούν να μελετούν και παραλλήλως να μαθαίνουν πώς να ζουν δίπλα στους άλλους" 
 και
  "για να εξεγερθούμε πρέπει πρώτα να μάθουμε αυτό εναντίον του οποίου ενδέχεται να εξεγερθούμε ".

Και μαζί με όλα αυτα, θυμαμαι πως όταν ήμουν μαθητρια τις πιο ωραίες συζητησεις, τελικά, τις καναμε παντα με τους καθηγητες που μας μαθαιναν πραγματα, ήταν καλοί στο μάθημά τους, συγκεντρωμένοι σε αυτό αλλα και ευελικτοι, ετοιμοι να πουν ή να ακούσουν ενα αστείο αν το εφερνε η στιγμή (χρόνια μετα καταλαβα ότι καποιες φορες το εκαναν επίτηδες- ήξεραν πολύ καλά να μας κανουν να είμαστε εκεί και να μη φευγει το μυαλό μας). Ήταν οι ίδιοι που δεν ήθελαν να παπαγαλίζουμε, ήξεραν να ακούν και ήθελαν αληθινά να μας βοηθήσουν.
Και είναι κι αλλα που σκεφτηκα όσο διαβαζα αυτό το κείμενο. Είναι κι αυτό που έγραψα σε ενα σχόλιο στο facebook, πως τα παιδια, πιο πολύ απο μας, τους μεγαλους εχουν την αναγκη να καθησυχάζονται, όχι να παραμυθιάζονται αλλά να νιώθουν ασφαλεια. Έτσι, θυμήθηκα πώς καποια στιγμή με γραπωσε ο φόβος του θανατου. Ήμουν επτα χρονων τότε, δευτερα δημοτικού, το θυμάμαι σαν τωρα. Νομίζω ηταν η πρωτη φορα που ενιωσα στην κυριολεξία τη φραση "ποναει η καρδια μου", σαν να ματωνε ένιωθα, δεν μπορούσα να κοιμηθώ, για τότε δεν θυμομουν τιποτε αλλο να με εχει φοβήσει τόσο πολύ. Ζόρια. Ο παππούς μου καταλαβε τον φόβο μου και με καθησυχασε με δυο κουβεντες που ειχα μεγαλη αναγκη να ακούσω. Η μια, δεν είναι του παρόντος, αλλα η δευτερη ήταν πως δε χρειαζεται να φοβαμαι, ήταν αυτός εκεί για μενα. Λογικά, ήταν λαθος, ηταν τόσο μεγαλύτερος για πόσο θα μπορουσε να είναι δίπλα μου, για παντα; δε γινόταν. Όμως ήταν τοσο σπουδαίο που με καθησυχασε και αμεσως μετα με ρωτησε "αύριο τι εχεις για το σχολείο;" Δεν κουβεντιασαμε ώρες για το φόβο μου, με καθησυχασε και αμεσως πιασαμε δουλειά για τα καθημερινά, τα του σχολείου.
Όλα δεν τα ξερω σίγουρα, πολλά πραγματα είναι επιβεβαιωμενο ότι τα αγνοώ και σε αλλα τοσα τα κανω θαλασσα, προσπαθώ να είμαι αρκετα καλή μαμά, πολύ καλή ούτε που το βάζω για στόχο, αλλά απο τα λίγα πραγματα για τα οποία είμαι σίγουρη - αλλο θεμα αν καταφερνω παντα να τα κανω πραξη- είναι πως η ζωή θελει ρυθμό, κανόνες (ενίοτε για να παραβιάζονται-για αυτό κανουμε τρελλες, για αυτό ερωτευόμαστε, για αυτό ριψοκινδυνευουμε άλλωστε) και πιο πολύ απ' όλα μπορει να θελει να συνεχίζουμε να ζούμε, όσο καλύτερα γινεται και να προσπαθουμε να γινόμαστε όσο καλυτεροι ανθρωποι μπορούμε.



Ακόμα κι αν διαφωνησουμε, πανω σε τετοια κείμενα όπως αυτό της Σώτης Τριανταφύλλου στην AthensVoice, αξίζει πιστευω να κουβεντιαζουμε.  
Όλο το κείμενο εδώ: Σχολική χρονιά - Ο χαμένος ορίζοντας


9 σχόλια:

Hfaistiwnas είπε...

Καλησπέρα!!
Συμφωνώ, έχεις δίκιο αν δεν μπορείς να στηρίξεις τα παιδιά σου και όποιον χρειάζεται.. είναι να ζεις και να δίνεις τη ζωή..

καλημέρα είπε...

Εχει βεβαια ενα μικρό μυστικο αυτη η ιστορία, το στηριγμα να μη γινει μπαστούνι αλλα απο αυτό να φυτρωσουν φτερα. Όλοι πρεπει καποιοι στιγμη να πεταξουν με τα δικά τους φτερα.
Εκεί δοκιμαζόμαστε όλοι, και οι μπαμπαδομαμαδες συνεχεια!
Καλησπέρα Ηφαιστίωνά μου!

ΑnD είπε...

Αυτό που λες στο σχόλιό σου πάνω είναι και η παγίδα.
Την ώρα προσπαθούμε να γίνουμε καλύτεροι γονείς πολλές φορές ξεχνάμε οτι πρέπει να κάνουμε τα παιδιά ελεύθερα και ανεξάρτητα ακόμα κι από μας.
Αν κάποιος μεγαλώσει έτσι, ανεξάρτητος, πιστεύω οτι ξεκινά το δικό του ρόλο ως γονιός από άλλη αφετηρία, που ήδη προηγείται. Επομένως, ο κάθε ένας φέρει αυτή την ευθύνη για να αλλάξουν μακροπρόθεσμα τα πράγματα.
Για τα βραχυπρόθεσμα θα πρέπει όλοι να προσπαθούμε να βελτιώσουμε την καθημερινότητά μας και να μην ξεχνάμε να ζούμε.

Αναστασία, πήγα στο wordpress.

Meropi είπε...

Πολύ τρυφερό κείμενο!
Για να καταθέσω τη δική μου εμπειρία λέω το εξής. Όταν έγινε η τουρκική εισβολή στην Κύπρο, το 1974, δεν ήμουν πολύ μικρή. Ήμουν 22 χρόνων. Ξεριζωθήκαμε από τον τόπο μας (Κερύνεια), δεν ξέραμε πόσο θα προχωρήσουν οι Τούρκοι, αν την επομένη θα είχαμε να φάμε, αν θα ήμασταν ελεύθεροι, αν θα ζούσαμε καν. Όμως δεν είχα τόσο άγχος, όσο έχω σήμερα. Ποια η διαφορά? Τότε βασιζόμουν στους γονείς μου και ιδιαίτερα στον πατέρα μου που ήταν μια ήρεμη δύναμη και μας έλεγε "εγώ είμαι εδώ. Μη φοβάστε, θα τα καταφέρουμε". Σήμερα αυτή τη φράση πρέπει εγώ να την πω στα παιδιά μου. Τη λέω, βέβαια, αλλά μέσα μου έχω αυτή τη ρημάδα την αβεβαιότητα.

Ελένη Μουρσελά είπε...

Aναστασία καλημέρα.
Νομίζω πως αυτοί για τους οποίους μιλά η Τριανταφύλλου αν μη τη άλλο μεταφέρουν τους δικούς τους φόβους στα παιδιά, κατά καποιο τρόπο τους αδειαζουν σε αυτά.Κανένας συνετός ενήλικας δε θα έπεφτε σε τέτοια κατάντια. Γιατί περί αυτού πρόκειται.

καλημέρα είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.
καλημέρα είπε...

"Αν κάποιος μεγαλώσει έτσι, ανεξάρτητος, πιστεύω οτι ξεκινά το δικό του ρόλο ως γονιός από άλλη αφετηρία, που ήδη προηγείται", αυτό μου άρεσε πολύ AnD, παρα πολύ!

Υ.Γ. Είναι καλύτερη η πλατφόρμα wordpress;

καλημέρα είπε...

Και ποιος δεν εχει αβεβαιότητα Μερόπη μου... Είναι τα πραγματα απο μόνα τους δυσκολα τα κανουν και δυσκολότερα, άστα.
Ομως θα τα καταφερουμε, ετσι λεω, για τα παιδια μας, για μας, πρεπει να τα καταφερουμε. Όταν σου το ελεγε κι ο μπαμπας σου μπορεί κι εκείνος να φοβόταν, αλλα το ελεγε, και τελικά αυτό δε μετρησε πιο πολύ;
Σε φιλώ

καλημέρα είπε...

Το κρίμα είναι Ελενη μου ότι πολλοί που θεωρουν τους εαυτούς τους συνετούς το κανουν ηθελημενα και εγκληματικά ή άθελά τους και όχι λιγότερο καταστρεπτικά, κι ας μην είναι στην πρόθεσή τους να κανουν κακό, δυστυχώς. Και δεν είναι λίγοι, καθόλου λίγοι.
φιλιά!