Odetta (1930-2008)

To πρωί, Πέμπτη πρωί για να ακριβολογώ, στην εκπομπή είπα ότι "θα ανεβάσω σήμερα ένα κομμάτι για την Odetta στο blog της εκπομπής". Μόλις τελείωσα τα της ημέρας - σχεδόν τελείωσα δηλαδή, αλλά τουλάχιστον μπορώ να κάνω ένα διάλειμμα και μετά συνεχίζω, έχω μέλλον και απόψε- όμως μαζί τελείωσε και η μέρα. Μικρές ώρες Παρασκευής, πια, λίγα λόγια για μια σπουδαία τραγουδίστρια της αμερικάνικης μουσικής σκηνής η οποία αντιμετωπίζοντας τα τελευταία χρόνια σοβαρά προβλήματα υγείας, πέθανε σε ηλικία 78 ετών, στις 2 Δεκεμβρίου στο Lenox Hill Hospital στη Νέα Υόρκη.
Η Odetta, τραγουδίστρια, μουσικός, έπαιζε η ίδια κιθάρα, με ιδιαίτερα δυναμικό τρόπο, κι έγραφε δικά της τραγούδια, ερμηνευσε στη διάρκεια της πολύχρονης καριέρας της τραγούδια folk, jazz, blues και spirituals. Είχε γεννηθεί στην Αλαμπάμα, μεγάλωσε στο Λος Άντζελες όπου και σπούδασε μουσική.
Ιδιαίτερα δυναμική προσωπικότητα όχι μόνο στη μουσική αλλά και στην ζωή της γενικά- δεν είναι δύσκολο να καταλάβουμε ότι κάτι τέτοιο δηλώνει και η απόφασή της να κάνει εκείνα τα χρόνια μια σημαντική καριέρα - της αποδόθηκε ο χαρακτηρισμός "The Voice of the Civil Rights Movement", αν το μεταφράζω σωστά "Η Φωνή του Κινήματος Πολιτικών Δικαιωμάτων".
Επηρέασε καθοριστικά, μουσικά αλλά και ιδεολογικά, πολλούς μουσικούς, όπως τον Μπομπ Ντύλαν, τον Μπρους Σπρίνγκστιν, την Τζάνις Τζόπλιν, την Τζόαν Μπαέζ.
Στη βιογραφία του ο Ντύλαν γράφει χαρακτηριστικά: «Η Odetta ήταν σπουδαία. Δεν την είχα ξανακούσει ώς τότε. Είχε βαθιά φωνή και έπαιζε κιθάρα χτυπώντας δυνατά τις χορδές, σαν να ήταν κρουστό. Έμαθα σχεδόν όλα τα τραγούδια από το δίσκο επιτόπου και αντέγραψα το στιλ της κιθάρας της» Μα στη συνέχεια και η "δασκάλα" έκανε ένα σπουδαίο δώρο στο "μαθητή" της, τον δίσκο "Odetta Sings Dylan" το 1965.
Στο ντοκυμαντέρ του Σκορτσέζε "No Direction Home"(2005) είχαμε την ευκαιρία να δούμε στιγμιότυπα με την Odetta να τραγουδάει. Ακόμη κι αν δεν την ξέρετε, βλέποντας την, έστω εκεί, δεν υπάρχει περίπτωση να μην αναζητήσετε να μάθετε και να ακούσετε περισσότερα για την ίδια.

Τα λόγια είναι λόγια, μια τραγουδίστρια όμως το κομμάτι της ψυχής της το δίνει στο τραγούδι της, το καλύτερο λοιπόν είναι να την ακούσουμε:

Η ΠΡΩΤΗ ΣΥΝΑΥΛΙΑ ΤΗΣ ΝΑΤΑΣΣΑΣ ΜΠΟΦΙΛΙΟΥ ΣΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Χθες βράδυ πήγαμε στην Αίγλη, να ακούσουμε για πρώτη φορά από κοντά την Νατάσσα Μποφίλιου.
Να στο πω με μια λέξη; Συγκλονιστική.
Να σου περιγράψω με δυο ουσιαστικά πώς νιώσαμε; Πληρότητα & Συγκίνηση.

Ανήκω στην επόμενη γενιά από τη δική της. Είμαι σίγουρη ότι οι συνομίληκοί της θα "το πάνε καλύτερα το καράβι" από εμάς. Η Νατάσσα, ο Θέμης Καραμουρατίδης (που ήταν χθες στη σκηνή μαζί της παίζοντας και έχοντας γράψει τη μουσική στον καινούριο της δίσκο), οι νέοι μουσικοί που έπαιζαν χθες επί σκηνής, ο Γεράσιμος Ευαγγελάτος που έγραψε τους στίχους των νέων τραγουδιών, είναι ένα κομμάτι χαρισματικό αυτής της γενιάς. Που έχει αγάπη, γνώση και υποψιασμένη αθωότητα. Είναι παιδιά που κάνουν μουσική, ροκ, τζαζ, έντεχνη, χιπ χοπ, κλασική, ό,τι ο καθένας είναι φτιαγμένος να κάνει, ό,τι του "μιλά" περισσότερο, και είναι ωραίοι τύποι*.

Είχα ακούσει πολλά και πολύ καλά για τις ερμηνείες και τη σκηνική της παρουσία. Είμαι συνήθως επιφυλακτική όταν ακούω ύμνους. θέλω να έχω δική μου άποψη κι όχι να λέω είναι καλή, επειδή λένε, ακόμα και φίλοι στους οποίους έχω μεγάλη εμπιστοσύνη, ότι είναι καλή. Πήγα λοιπόν να μάθω. Να την ακούσω για πρώτη φορά από κοντά σε παράσταση. Και είδα ένα κορίτσι να λάμπει στη σκηνή. Με ωραία και δύσκολα στο τραγούδισμά τους τραγούδια. Με δικό της τρόπο, απόλυτα προσωπικό ερμηνείας. Φαινόταν τι αγαπάει, τι αφομοίωσε και δούλεψε στο τραγούδι της, και η γκάμα ήταν μεγάλη, όπως και το ταλέντο της.
Η Νατάσσα Μποφίλιου χθες μας χάρισε απλόχερα όπως λέει και ο Βαγγέλης μια μαγική βραδιά.
Φωνή και ερμηνεία με τέχνη, τεχνική και ευαισθησία. Με κοριτσίστικη φρεσκάδα και γυναικεία ωριμότητα. Με άστρο στη σκηνή. Με τσαχπινιά, με θηλυκότητα και γοητεία χωρίς ωραιοπάθεια. Τραγούδησε με πάθος και δύναμη.
Πόσες φορές μπορεί να έχω ακούσει στη ζωή μου το "Γιάννη το φονιά"; Άπειρες, κυριολεκτικά. Τραγουδώντας το χθες η Νατάσσα Μποφίλιου, έκανε τα λόγια του, τα σπουδαία ελληνικά του Νίκου Γκάτσου, να φτάσουν κατευθείαν στην καρδιά μου, με συγκίνησε βαθιά (και κρύβω και λόγια...). Ή το "Ζεϊμπέκικο", που έμεινα εκστατική όσο το τραγουδούσε. Το "Εν Λευκώ" που τραγουδούσαμε στο τέλος όλοι μαζί. Το "Un ano de amor", ε, αν συνεχίσω θα σου πω όλα τα τραγούδια εν τέλει νομίζω...
Είναι μεγάλη ιστορία ο τραγουδιστής να περνάει τα λόγια του τραγουδιού κάτω, να γίνεται ο ίδιος το τραγούδι. Ή να ακούς ένα τραγούδι που έχουν πει άλλοι και σπουδαίοι και να μην αντιγράφει ούτε στο ελάχιστο την παλαιότερη ερμηνεία. Αυτά τα ένιωσα χθες ακούγοντας τη Νατάσσα Μποφίλιου. Από την παρέα θα πάρω βίντεο σε λίγες μέρες να τα ανεβάσουμε στα blog μας από χθες για να έχετε μια μικρή ιδέα τι ακούσαμε χθες. Όμως το καλύτερο είναι το κοντά, οπότε την άλλη φορά που θα ξανάρθει αυτό το σχήμα στη Θεσσαλονίκης, καλημεροπαρέα, να μην το χάσουμε με τίποτα, αυτό έχω να πω...΄Ήταν η πρώτη φορά που τραγούδησε στη Θεσσαλονίκη και νομίζω ότι πολλοί θα θέλαμε να την ξανακούσουμε, ώστε να την γνωρίσουμε ακόμη καλύτερα.

*Τόσο ωραίοι που απορώ πώς τα κατάφεραν και επιβίωσαν και κάνουν ό,τι κάνουν, από τους βολεμένους στην πολυθρόνα, στη μεγάλη πλειοψηφία, γονείς τους, οι οποίοι ανέχτηκαν (και ανεχόμαστε εν ολίγοις όλοι, ε;) κάθε λογής σκουπίδι και σαχλαμάρα να μας πολιορκεί, που μια χαρά συνήθισαν (-αμε) στο καταναλώνω άρα υπάρχω, που έχουν (-ουμε) έτοιμη τη δικαιολογία "δε φταίω εγώ που δεν βλέπω, δεν ακούω, δε διαβάζω καλά πράγματα, που κάνω ό,τι μου γουστάρει, συνήθως χαβαλέ, αφού η πολιτεία, η κοινωνία- ποιες είναι αυτες οι ρημάδες γαμώτο;- δεν προσέχει, δεν με προσέχει, ας αλλάξουν τα πράγματα και θα αλλάξω κι εγώ". Ε, μέσα σε αυτήν την μπλιαχ κατάσταση, κάποια παιδιά ΚΑΝΟΥΝ ωραία πράγματα, δε μιλάνε στον αέρα, ΚΑΝΟΥΝ.


Υ.Γ. Είναι τύχη καλή να συναντιούνται ωραίοι άνθρωποι. Χαίρομαι που η Μικρή Άρκτος, οι άνθρωποί της, ο Παρασκευάς Καρασούλος, πιστεύουν και μας γνωρίζουν τέτοιους καλλιτέχνες. Νάσαι καλά Αναστασία που μας την έφερες στη Θεσσαλονίκη Σε μια "πόλη μαγική" βρεθήκαμε χθες.

Υ.Γ.2 Roadartist, καλησπέρα! Ναι, έτσι είναι!

LAST DRIVE

Όταν ο Γιάννης αποφασίσει να ανοίξει δικό του blog είμαι σίγουρη ότι θα διαβάσουμε πολύ ωραίες ιστορίες. Μέχρι να γίνει όμως αυτό, με χαρά αντιγράφω στο blogόσπιτό μου ένα δικό του κομμάτι για τους Last Drive, που μου έδωσε χθες.
Η αφορμή ήταν η συναυλία των Last Drive αύριο, 24 μαϊου, στο principal. (μακριά από τη γελοιότητα της γιουροβίζιον, πολύ μακριά, σε άλλο πλανήτη μη σου πω....)

Στο κείμενο όπως μου είπε ο Γιάννης στο πρώτο μέρος χρησιμοποίησε στοιχεία από ένα κείμενο του Νίκου Τριανταφυλλίδη (του άντρα της Sunny Μπαλτζή; ρώτησα εγώ (η οποία S. Μπαλτζή μου αρέσει πάρα πολύ, παρεμπιπτόντως), παναγία μου εμείς οι γυναίκες, και τους άντρες έτσι τους αναγνωρίζουμε, "α, ο άντρας της...")


"Η Σίντυ ξεπετάχτηκε από τα μπατζάκια του Τζέρι Λι και έσχισε τη φωτογραφία του βασιλιά σαν πήγε φαντάρος. Τραγούδησε με τα girl group και για χρόνια το σπίτι της ήταν μια κούρσα. Την ντάντεψε στα γόνατά του ο Φιλ Σπέκτορ και την τρέλανε στα χαστούκια ο Ίγκι Ποπ. πολλοί αγάπησαν την Σίντυ, και δεν ήταν λίγοι αυτοί που κυκλοφορούσαν με τη φωτογραφία της στο πορτοφόλι τους. Μα οι περισσότεροι μου θύμιζαν κάτι παλιόγερους που αναπολούν τα περασμένα μεγαλεία τους και τους τρέχουν τα σάλια. Άντε να μοιάζουν με τους πιτσιρικάδες που κλέβουν πορνοπεριοδικά από το περίπτερο της γειτονιάς τους για να τα κρύψουν κάτω από το στρώμα τους. όπως καταλαβαίνετε λίγοι είχαν τα κότσια να αρπάξουν τη Σίντυ από το χέρι και να την πανε μια άγρια βόλτα. Και να που εμφανίστηκαν οι Last Drive. Στην αρχή της έκλειναν διαρκώς το μάτι αλλά η Σίντυ δεν φαινόταν να τσιμπάει. Η αρχή έγινε με το "UNDERWORLD SHAKEDOWN". Με το που άκουσε το δίσκο η αιώνια μικρή μας άρχισε να στριφογυρνάει στο κρεββάτι της. Η χαριστική βολή ήρθε με το "HEATWAVE". Άρχισε να δαγκώνει το μαξιλάρι και να σχίζει τα σεντόνια. Κατάλαβε πως είχε έρθει η κατάλληλη στιγμή. Φόρεσε τα ρούχα της και βγήκε στους δρόμους. Η χειμερία νάρκη τελείωσε.

Στα τραγούδια των LAST DRIVE η θλίψη μετατρέπεται σε οργή με φόντο τη μεγαλούπολη που είναι το φυσικό τους περιβάλλον. Σε αυτό το περιβάλλον που έχουν φτιαχτεί όλοι οι συμβολισμοί που μας αφορούν και έχουν αποκτήσει νόημα κι ενδιαφέρον και για να μυηθείς δεν χρειάζεται παρά να έχεις νιώσει ο ίδιος ένας ξένος. Εκθέτουν/εκθειάζουν την καθημερινή ζωή που σου δίνει το άλλοθι για οτιδήποτε. Τη βία και το ρομαντισμό. Όλοι χωράνε παντού εκτός από σένα. Και αυτό είναι που σου δίνει μια οργισμένη ακτινοβολία.
Στο ροκ εν ρολ η μουσική δεν είναι καθαρά αυτοσκοπός. Είναι το μέσον και ταυτόχρονα το κίνητρο. μια δήλωση στάσης και ταυτόχρονα ένα σοκ. Ένα σοκ που το προκαλείς, είτε το επιδιώκεις, είτε όχι, επειδή είσαι αυτός που είσαι.
Αυτό ήταν οι LAST DRIVE. Ένα σοκ, μια λυσεργική δυσαρμονία. Η επιστροφή στο πρωτόλειο ένστικτο και κατά τη γνώμη μου ΔΥΣΤΥΧΩΣ αξεπέραστοι..."






Υ.Γ. Γιάννη, ευχαριστώ πολύ για το κείμενο.
Δεν προλάβαμε να μιλήσουμε πολλή ώρα με τον Αλέξη σήμερα, χρωστάμε λοιπόν μια μεγάλη συνέντευξη, σύντομα.

Φωνές της Γης

Υπάρχει ένα έθνικ Φεστιβάλ στο οποίο μπορείς να ακούσεις μουσικούς που μάλλον δεν έχεις τη δυνατότητα να ακούσεις αλλού στην Ελλάδα, και μάλιστα, ε, και ας το πω κι αυτό, με τέτοια τιμή εισιτηρίου (€25 το τριήμερο, λέμε). Αυτοί που φτιάχνουν το πρόγραμμα προφανώς ξέρουν καλά τι και γιατί το παρουσιάζουν. Είναι οι "Γιορτές της Γης", ένα από τα καλύτερα φεστιβάλ του είδους στον ελληνικό χώρο. Πραγματοποιούνται για όγδοη συνεχή χρονιά στη Βλάστη Κοζάνης,σε υψόμετρο 1.240 μέτρων, στα οροπέδια του Σινιάτσικου,φέτος από τις 10 έως τις 13 Ιουλίου 2008. Πάντα όταν ανακοινώνουν τις συναυλίες τους με εκπλήσσουν για το ποιους φιλοξενούν. Πριν λίγες μέρες ανακοινώθηκε το φετινό καλλιτεχνικό πρόγραμμά τους.
Εν συντομία, περιλαμβάνει τους εξής: Χαΐνηδες, Khalid K., Kultur Shock, Trigon, Boban i Marko Markovic Orkestar, Hands Percussion Team,!Deladap. Όχι, δεν είναι οι συνήθεις ύποπτοι των μουσικών και συγκροτημάτων που επισκέπτονταιτην Ελλάδα κάθε μέρα.
Άσε που κάθε χρόνο, κάποιους χάρη στις Γιορτές αυτές εγώ προσωπικά,τους μαθαίνω.
Είναι βέβαια και κάποιοι που ξέρουν πολλά περισσότερα,
βλ. Tertulianos (λέγε με http://www.nasosa.blogspot.com/ ),
μπες και ψάξε την ανάρτηση με τίτλο "ΕΡΧΟΝΤΑΙ!"να δεις τι εννοώ)
Είναι κάτι ωραίες φεστιβαλικές ιστορίες που αξίζει τον κόπο να τις ψάξουμε παραπάνω. Γιορτές της Γης στην Βλάστη, φεστιβάλ Κοσμόπολις στην Καβάλα, το Μουσικό Χωριό στο Πήλιο, γίνονται πολύ καλά πράγματα γύρω μας, για ψάξτο λίγο...

Μια μικρή ιδέα από σχήματα και καλλιτέχνες που θα παίξουν στις φετινές Γιορτές της Γης :
(στο πρόγραμμα ίσως παίξουν κι άλλα σχήματα που ακόμα δεν ανακοινώθηκαν)


Οι ίδιοι λένε για τον εαυτό τους: "Kultur Shock δεν είναι μόνο το όνομα της μπάντας μας. Είναι Balkan punk rock gypsy metal wedding που συναντά την εξέγερση, από τη Βουλγαρία, τις Η.Π.Α., την Ιαπωνία και τη Βοσνία. Είμαστε έξι μέλη και ούτε δύο από εμάς δεν μιλούν αληθινά την ίδια γλώσσα. Ίσως να απορείτε τι έφερε τόσο ετερόκλητους, ανακατεμένους ανθρώπους μαζί. Τότε να διαβάσετε τις βιογραφίες μας για το βρείτε. Χαρακτηρίστε τη μουσική μας όπως διάολο θέλετε - εμείς θα συνεχίσουμε να παίζουμε κάθε τραγούδι μας σε κάθε live μας σαν να ήταν το τελευταίο μας."
(Κι επειδή έχω το "κόλλημά" μου κι εγώ, όταν κάτι μ'αρεσει, θέλω να ξέρω τι λένε και τα λόγια των τραγουδιών τους, οπότε όποιος μπορείς ας βοηθήσει, γιατί αλλιώς να καταλάβω μόνη μου τι λέει ο Gino Srdjan Yevdjevic, το αποκλείω, στο λέω!)


Khalid K, γαλλοαλγερινός μουσικός, μίμος, ταχυδακτυλουργός, παραμυθάς, παράγει ήχους μόνο με τη φωνή του, τους μαγνητοφωνεί και τους ξαναπαίζει φτιάχνοντας ένα πολυφωνικό περιβάλλον.

Τώρα όλοι αυτοί όπως παίζουν και τραγουδάνε στο επόμενο βίντεο, δεν έρχονται μαζεμένοι (για να καταλάβεις συμμετέχουν Eugene Hutz και Oren Kaplan από τους Gogol Bordello, Ori Kaplan από τους Balkan Beat Box, Kultur Shock και Acquaragia Drom) αλλά είναι τόοοσο καλό που λέω να το κολλήσω εδώ και να σας αφήσω για την ώρα έτσι:

Πρωτομαγιάτικη Καλημέρα

Μιας και δεν πρόλαβα να γράψω ακόμη κάτι για το Πάσχα που πέρασε με βλέπω να τα μαζεύω τα της Πασχαλιάς με τα της Πρωτομαγιάς σε ένα κείμενο μετά, τώρα όμως, πρέπει να γράψω κάτι που θα συνοδεύει ουσιαστικά την σημερινή πρωτομαγιάτικη εκπομπή.
Καλό μήνα, λοιπόν, και η «Καλημέρα» σήμερα είναι ξεχωριστή.
Φιλοξενούμενοι στην εκπομπή οι μουσικοί της «Πριγκιπέσσας»(www.prigkipessa.gr), ο Δημήτρης Μυστακίδης (μπουζούκι και τραγούδι), ο Δημήτρης Σφίγγος (κιθάρα και τραγούδι) και ο Χρήστος Μαστέλλος(τραγούδι), παίζουν και τραγουδούν λαϊκά και ρεμπέτικα τραγούδια. Η εκπομπή είναι επιτόπια ηχογραφημένη στο ραδιοθάλαμο του 958fm

Για τα τραγούδια που ακούγονται στη σημερινή εκπομπή ακολουθούν κάποια στοιχεία. Αν έχεις κάτι να διορθώσεις ή να συμπληρώσεις θα είναι πολύ καλό να γράψεις κάτι στα σχόλια γιατί , είμαι σίγουρη, όλο και κάτι ή θα λείπει ή θα υπάρχουν και λάθη.
(Τα στοιχεία για τα τραγούδια είναι από τα βιβλία: «Ρεμπέτικα Τραγούδια» του Πετρόπουλου, «Ρεμπέτικη Ανθολογία» του Τ. Σχολέρη, «Ρεμπέτικη Ιστορία» του Κ.Χατζηδουλή, από τις ιστοσελίδες www.rebetiko.gr, www. tar.gr, από το ρεμπέτικο φόρουμ κ.α.)

«Μαρίτσα», σε μουσική και στίχους του Βασίλη Τσιτσάνη. Πρωτοφωνογραφήθηκε το 1946 στην ODEON με τους Απόστολο Χατζηχρήστο, Γιάννη Σταμούλη και Μάρκο Βαμβακάρη. Σε δεύτερη εκτέλεση το 1947 στην COLUMBIA. Εδώ με τους: Πρόδρομο Τσαουσάκη, Ιωάννα Γεωργακούλου και Βασίλη Τσιτσάνη
Ο Πάνος Γεραμάνης έγραψε με αφορμή το τραγούδι αυτό ένα άρθρο που μπορείς να διαβάσεις εδώ εδώ

«Εγώ θέλω πριγκιπέσσα» (1935) του Παναγιώτη Τούντα
Ερμηνευτής: Στελλάκης Περπινιάδης

«Ζωή είν΄αυτή, Ζωίτσα μου» του Κώστα Σκαρβέλη . Πρώτη εκτέλεση: Γιώργος Κάβουρας(ο οποίος και τραγούδησε σε πρώτη εκτέλεση τα περισσότερα τραγούδια του Σκαρβέλη).

«Απόψε είσαι για φιλί» , του Γιώργου Μητσάκη (στίχοι και μουσική). Πρώτη εκτέλεση, το 1955: Γεωργία Τζόυ και (δεύτερη φωνή) Στέλιος Καζαντζίδης. Στις μετέπειτα αλλά επίσης παλιές εκτελέσεις ξεχωρίζει εκείνη της Άννας Χρυσάφη με τον Πάνο Γαβαλά, ενώ πολύ γνωστή είναι και η ερμηνεία του τραγουδιού από την Σπεράντζα Βρανά.

«Να καεί το πελεκούδι» , Μουσική: Θ. Δερβενιώτης Στίχοι: Κώστας Βίρβος, ερμηνεία: Πρόδρομος Τσαουσάκης

«Μαχαλάς», του Σπύρου Περιστέρη

«Σφάλμα Ασυγχώρητο» (1955), του Κώστα Μακρή (Λουκάς Στρογγυλός) με τον Σταύρο Τζουανάκο. Το τραγούδι κυκλοφόρησε την ίδια χρονιά και στην Αμερική, στην εκτέλεση αυτή τραγουδά με τον Τζουανάκο και η Μαρίκα Νίνου.

«Αραπιά», 1937, του Βασίλη Τσιτσάνη. Πρώτη ερμηνεία: Στράτος Παγιουμτζής

«Άσπρο Πουκάμισο φορώ», 1956, του Βασίλη Τσιτσάνη, οι στίχοι είναι της Ευτυχίας Παπαγιαννοπούλου. Πρώτη ερμηνεία: Στέλιος Καζαντζίδης

«Αψιλίες», τραγούδι του Γρηγόρη Ασίκη


Υστερη Γραφη στην ανάρτηση, ώρα 10.07,
εκτάκτως και λόγω της στάσης της ΠΟΣΠΕΡΤ, η εκπομπή δεν μεταδίδεται.
Κρατάμε αυτήν την ανάρτηση και μόλις μάθω πότε θα μπορεί να μεταδοθεί κανονικά η εκπομπή, τα ξαναλέμε.