Γούστο είναι...

Όταν ήμουν μικρή δυο ήταν τα πρώτα γυναικεία περιοδικά που πρωτοδιάβασα. Η Γυναίκα και το Πάνθεον. Έχω ακόμα κρατημένα κάποια τεύχη τους. Θυμάμαι άρθρα και συνεντεύξεις τους. Ό,τι μου άρεσε πολύ θυμάμαι το έκοβα για να το κρατήσω. Μερικά τα κολλούσα και στα λευκώματα που έφτιαχνα (φυσικά και είχα λευκώματα, και ημερολόγιο κρατούσα μέχρι μια ηλικία, τώρα που το σκέφτομαι λίγο με blog έμοιαζαν, σκέψεις, φωτογραφίες, κείμενα που μου άρεσαν γίνονταν ένα περίεργο κολάζ σε απλά τετράδια με μπλε εξώφυλλο, μη φαντάζεσαι ημερολόγια αμάν και τι στην εμφάνιση) Ακόμη και τώρα, έτσι μοιάζουν ... τέλος πάντων, ξέφυγα από το θέμα, επιστροφή.
Ούτε ξέρω αν τα δύο αυτά περιοδικά ήταν ανταγωνιστικά, που λένε. Αν το μεν συμπαθούσε το δε. Καλά σε αυτά είμαι εντελώς ούφο, ακόμα και τώρα επαγγελματίας δημοσιογράφος, έχω παινέψει εγώ συνάδελφο σε ορκισμένο εχθρό του, και καρφάκι δεν μου καιγόταν που με κοιτούσε με ύφος "μα καλά ηλίθια είναι αυτή, δεν καταλαβαίνει ότι τώρα συντάσσεται με τον εχθρό, α, θα δει..." Χαμπάρι σου λέω. Το καλό είναι καλό και το κακό είναι κακό.
Πάλι εκτός θέματος βγήκα αλλά επειδή μερικές φορές είμαι γάτα, μερικές είπα -μην παίρνεις αυτό το ύφος!- θα το μπαλώσω...
Ε, λοιπόν αυτά τα δύο ήταν καλά περιοδικά. (ε, καλά το κόλλησα;).
Είχαν καλό δημοσιογραφικό λόγο, ενδιαφέροντα θέματα και γούστο. Και κομψότητα. Μετά κάτι άλλαξε, μπορεί να είχα απλώς μεγαλώσει, κάποια εποχή δεν διάβαζα και καθόλου περιοδικά, έχω αυτή τη γενική αίσθηση ότι κάτι δεν μου άρεσε. Ήταν κι αυτή η γενική νεοελληνική κιτσαρία που τα παρέσυρε όλα μα όλα στο διάβα της καθώς φούντωνε κάποια χρόνια που ούτε θέλω να θυμάμαι.
Τώρα που επανακυκλοφόρησε δεν υπήρχε περίπτωση να μην αγοράσω την ΓΥΝΑΙΚΑ. Και βρήκα ωραίες συνεντεύξεις, καλά κείμενα και θέματα, σωστά ελληνικά. Εν ολίγοις μου άρεσε.
Αντιγράφω ένα απόσπασμα από μια συνέντευξη του κ. Κώστα Καλυβιώτη, δε την ξέρω την Αθήνα καλά, σχεδόν καθόλου για να πω την αλήθεια, από το τραγούδι του Ξυδάκη με τα λόγια του Γκόνη ήξερα μόνο το όνομά του (α, ρε παππού, τώρα, με τη συνέντευξη αυτή κατάλαβα γιατί κουβέντα δεν έλεγες για τη "Γυναίκα" που έβλεπες να μπαινοβγαίνει στο σπίτι, εσύ που αν έβλεπες κάτι που σήκωνε αντίρρηση κατά τη γνώμη σου, έλεγες "ας κουβεντιάσουμε γι' αυτό που διαβάζεις...", ) που μου άρεσε πολύ:

"Γούστο είναι να ξέρεις τον εαυτό σου. Το χρώμα των μαλλιών σου, το χρώμα των ματιών, τις αναλογίες σου, τον τρόπο που βαδίζεις, τα όμορφα σημεία του σώματός σου. Να χτενίζεις τα μαλλιά σου ανάλογα με το ρούχο, που φοράς, να ξέρεις να συνδυάζεις χρώματα και αξεσουάρ. Δεν ξέρω αν έχουν γούστο οι Ελληνίδες. Σίγουρα σπαταλούν πολλά λεφτά για τη μόδα. Αλλά τα λεφτά δεν κάνουν το γούστο"

Γούστο λοιπόν είναι να ξέρεις τον εαυτό σου, αυτό μου έμεινε.

Διάβασε όμως και αυτό που έγραψε πίσω από μια φωτογραφία του βγαλμένη στον Άη Στράτη όπου ήταν εξόριστος το 1953: "Δεν θα αφήσω ούτε τα άγρια στοιχεία της φύσης, ούτε τους κακούς ανθρώπους να μας αφανίσουν. Θέλω να ζήσω και θα ζήσω."

Υ.Γ. Κι ένα τραγούδι που μου άρεσε, από το Τρίφωνο (Ερωφίλη, Νίκος Κουρουπάκης, Δημήτρης Υφαντής), λόγια της Λίνας Νικολακοπούλου.