Παρασκευή, 30 Απριλίου 2010

Δύσκολοι καιροί

Πληκτρολογείς δύσκολοι καιροί στην googleμηχανή και βγαίνουν πάνω από 400.000 αποτελέσματα.
Τα δύσκολα είναι μπροστα μας, ακούω, ακούς, ακούμε, περιμενω, περιμένω, περιμένουμε.
Προ ΔΝΤ και μετα ΔΝΤ, πώς λεμε π.Χ., μ.Χ., έτσι. Το άκουσα πρώτη φορα σε μια από τις εκδηλώσεις στην Έκθεση Βιβλίου, το Σαββατοκύριακο που μας πέρασε, από τότε το ακούω και το διαβαζω συνέχεια.
Ακόμα πιο δύσκολα; λες; Δεν ξέρω, σου λέω. Και τι κάνουμε; ρωτας. Το καλύτερο που μπορούμε, απαντας. Καλύτερα που απαντας εσύ. Δεν το ξέρεις, ίσως, αλλα τα που σου λέω ακούνε και μπορεί και να έχουν κι αυτα που μου λες, με λόγια ή με σιωπή.

Δεκαετία του '80, το καταλαβαίνεις από τον ήχο του τραγουδιού. Στίχοι Λίνα Νικολακοπούλου, μουσική Γιαννης Σπανός. Ο συνδυασμός καθόλου σπανιος, ειδικα στο ελληνικό τραγούδι, ρυθμός αλέγκρος, λόγια σαν αυτα, ε, και μεσα στη χαρα δεν τα λες, ζορικα μπορεί.
"Δύσκολοι καιροί και γκρίζοι
κανείς κανέναν δεν γνωρίζει
κανείς δεν έχει κάποιον
να πει μια λέξη
Μόνο εσύ κοντά μου μείνε
ανάσα της ζωής μου γίνε
μονάχα εσύ για μένα
έχεις πονέσει
Μόνο εσύ κοντά μου μείνε
ανάσα της ζωής μου γίνε
μονάχα εσύ για μένα
έχεις πονέσει

Δύσκολοι καιροί και ξένοι
κι εγώ στον ώμο σου γερμένη
μετράω τα βήματά μας
μες στο σκοτάδι
γύρω ο κόσμος που περνάει
ο κόσμος μόνος που γερνάει
το λάθος της ζωής του
να καταλάβει..."
Τελικά όλα τα τραγούδια που μου αρεσουν μιλάνε με διαφορετικούς τρόπους για τα ίδια πραγματα. Ναι, το ξέρω αυτό που σκεφτεσαι, ότι αυτό δεν είναι πάντα καλό, αλλα δεν είμαι και σίγουρη.



Διαβασα πριν απο πολλά χρόνια το "Θεωρημα του παπαγαλου", του Ντενι Γκετζ. Το βιβλίο πρωτοκυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Πόλις, τότε. Τώρα επανακυκλοφορεί από τον Κεδρο. Ήταν το δευτερο νομίζω μυθιστόρημα μαθηματικής λογοτεχνίας που διαβαζα μετα το "ο θείος Πέτρος και η εικασία του Γκόλντμπαχ" του Απόστολου Δοξιάδη. Πριν από λίγες μέρες ξαναδιαβαζα και το βιβλίο του Γκετζ "Εξηγώντας τα μαθηματικά στις κόρες μου" (εκδ.Κεδρος), εχω κι ένα μικρό, νεοαποκτηθέν, "θεματάκι" με τα μαθηματικά και τη σχεση τους με την κόρη μου και το ξαναδιαβαζα όχι για να βρω τη μαγική λύση - ποιος εχει τις μαγικές λύσεις;- αλλα γιατί μου είχε κανει εντυπωση η λογική προσεγγισης και αναπτυξης του θεματος στο συγκεκριμένο βιβλίο. Πάνω σε αυτήν την αναγνωση, την Τετάρτη, διαβασα την είδηση του θανάτου του. Τηλεφώνησα αμεσως στην Κατερίνα για να ρωτήσω, εγινε λαθος, ισχύει, ηξερε κατι παραπάνω; Αν διαβασεις στο ιστολόγιό της θα σου πει πιο πολλά.

Ξέρεις πώς θα είναι το αύριο; Έλα, ντε. Γι' αυτό λες το τώρα εχει τόσο μεγαλη σημασία; Γιατί μόνο αυτό έχεις, σίγουρα; Αλλά και στο τώρα, τίποτα δεν είναι ίδιο για όλους.
Χθες βραδυ πήγα στην πρώτη παρασταση των φετινών Προτάσεων της Πειραματικής Σκηνής της Τεχνης.

Θυμάσαι πώς το λένε εκείνο το τεστ, όπου βλεπουμε ο καθενας τους τυχαίους σχηματισμούς της μελανης σε ενα φύλλο χαρτι και ο καθενας βλεπει διαφορετικά πραγματα; Δεν το θυμάμαι με τίποτα, αλλα αυτό νομίζω συνεβη χθες. Μια δυνατή παρασταση. Ακραία. Έχω πραγματα που τα διαπταγματευεται ακόμη το μέσα μου, δε συμφωνώ και με όλα, αλλα ενα ισχύει σίγουρα. Βγαίνεις και δεν την ξεχνάς, με τίποτα. Χτυπάει στο μυαλό μου ακόμα από χθες. Γεννάει συναισθήματα που δεν τα περίμενα ή τα περιμενα αλλα όχι έτσι. "UNA". Θα σου γράψω το απόγευμα. Εγώ πάλι ή δεν θα γραφω για μέρες ή θα γράφω δυο φορές τη μέρα. Ή στο πολύ ή στο καθόλου. Ούτε εγώ δεν με έχω συνηθίσει.


Η συνέχεια, μια μέρα μετα
Είχα πει ότι θα γραψω δυο λόγια παραπανω για την παρασταση που είδα προχθες.
"UNA" - ακρωνύμιο των λέξεων Unknown Negative Activity.
Από την ομάδα «RootlessRoot».
Με ζόρισε πολύ, είναι η αλήθεια. Δυνατή, ακραία όπως σου έγραφα χθες, με γράπωσε γερα. Τεσσερις άνθρωποι, μια γυναίκα, δύο άντρες και ενα μικρό παιδί. Σωματικό θέατρο. Χορός. Μουσική. Η παρουσία του παιδιού με ζόρισε πιο πολύ απ'όλα. Η εικόνα του. Η ένταση των σκηνών όπου συμμετείχε. Το δικό μου σώμα μαγκωνόταν στις έντονες σκηνές. Εκείνο πώς μπορούσε; Και γιατί έπρεπε να είναι πάνω στη σκηνή; Μα πώς, με ποιους μηχανισμούς μπορεί αφού τελειώσει η παρασταση να αποφορτιστεί από όσα έζησε πάνω στη σκηνή; Να πάρει, πιστευω παντα ότι ο ενήλικας μπορεί να κάνει ό,τι θελει, δικιά του η ευθύνη, τα παιδιά εχουν τη δυνατότητα, τη γνωση να αποφασίζουν για όλα; Και σχεδόν ταυτόχρονα σκεφτόμουν, μήπως είναι δικό μου πρόβλημα; Μήπως εγώ αντιλαμβανόμουν τόσο βίαιο το θέμα; Εκεί είναι αυτό που έγραφα χθες. Μήπως η παρασταση ήταν κάτι που ο καθένας το εκλάμβανε διαφορετικά; Από την άλλη είμαι σίγουρη ότι κι αν δεν υπήρχε ο, με ρεαλιστική ενσάρκωνση, ρόλος του μικρού κοριτσιού που συμμετείχε ισότιμα στην παρασταση, θα ζούσα το ίδιο δυνατα συναισθήματα.
Πάντως ό,τι έζησα, γιατί σε αυτήν την παρασταση δεν είδα, ούτε παρακολούθησα, έζησα, το εχω μέσα μου και δουλεύει ακόμη.
Ψάχνω μέσα μου τι και γιατί με ταρακούνησε τόσο.
Δυο δημοσιευματα, που δίνουν αρκετά στοιχεία για την παρασταση εδώ κι εδώ.
Ένα βίντεο με συνεντευξη στο Dancetheater.gr των δυο χορευτών (Λίντα Καπετανέα και Jozef Frucek) που δημιουργησαν την ομάδα RootlessRoot

κι ενα βίντεο με αποσπασματα από την παράσταση

Πέμπτη, 29 Απριλίου 2010

Έχει τον ήλιο τον αλάνη


"Τι κάνουν όλοι, τετοια ώρα στο δρόμο;". Ήταν η απορία της Λίζας, όταν πριν απο λίγα χρόνια, ίσως για πρώτη φορα βρεθηκε τετοια ώρα, κατα τις 6 το πρωί ήταν, στη Λαγκαδα, στο αυτοκίνητο του πατέρα της, πήγαινε σε σχολείο, στην άλλη άκρη της πόλης, για να δώσει εξετασεις στο σχέδιο. Ένας κόσμος που ξυπνάει το πρωί, πολύ πρωί. Παιρνει το λεωφορείο για να παει στη δουλειά, να χτυπήσει κάρτα πολύ νωρίς. Είναι η μόνη ώρα που βρίσκεις να παρακάρεις στο κέντρο, ίσως. Η πόλη ξυπνάει. Οι περισσότεροι μάλλον πιο αργά. Αλλοι κοιμούνται, αλλοι πίνουν τον πρώτο καφέ, άλλοι φιλάνε το ταίρι τους πριν φύγουν για τη δουλειά, ένα γλυκό χάδι στον ώμο, ξεπροβοδισμα στην πόρτα, "θα σε περιμένω το απόγευμα", λένε, "σ'αγαπάω", μπορεί.
Τα λεωφορεία αγκομαχάνε, τα αυτοκίνητα πάνε. Ανθρωποι περπατανε ζωηρά, αλλοι μαραμενα, αλλοι μουτρωμένα. Όπως στη ζωή του ο καθένας. Μαραμένες ζωές, σκυφτοί ώμοι. Ας μη μεγαλώνω έτσι, σκεφτομαι, ό,τι θες αλλα όχι έτσι, όχι μαραμένη.
Αμηχανία που νιώθω. Κι ένα μάγκωμα στην ψυχή. Πώς θα είναι αύριο; Θα μου πείς, και πότε ήταν ευκολα τα πραγματα; Την αλήθεια; Ποτέ.
Ας είμαι δυνατή και βλέπουμε. Κι αν μπορώ και όχι μόνη.
"Αν είσαι μόνος, αν είσαι αδύναμος η χαραυγή θα σε ξεκάνει". Από την άλλη, το πρωινό, η χαραυγή τόσα χρόνια μου δίνει το πρώτο "εδώ είμαστε ξανά, έλα, να δεις, θα τα καταφερουμε". Αυτό δεν αλλαζει. 'Ο,τι κι αν έρθει."Ξύπνησα νωρίς, βγήκα στο μπαλκόνι...", τραγουδάει η Μελίνα Κανά.
Πρωινό Πέμπτης, τελειώνει κι αυτός ο μήνας. 29 σήμερα. Ανοιξιάτικη μέρα έξω.
"Καινούρια μέρα, καινούριος ποταμός". Είναι πραγματα που σου δίνουν βαθιές ανάσες. Τα λες μικρά, σιγά μην είναι. Είπα χθες να παμε με τη μικρή στο Τελλόγλειο, μεχρι αύριο συνεχίζεται μια εκθεση κοσμημάτων των τμημάτων κοσμήματος της Κ.Ε.Π.Α Δήμου Βέροιας και του Πολιτιστικού Ι.Ε.Κ Δήμου Θεσσαλονίκης. Δασκάλα κοσμήματος και στα δύο, αν καταλαβα σωστα, η κ. Τάσσα Γκανίδου. Συμμετεχουν οι Χατζηιωαννίδου Χαρίκλεια, Σιδερίδου Ελίζα, Παπαρουσοπούλου Νικολέττα, Τζήκα Νικολέτα, Ταραλά Κυριακή, Λάιου Γιαννούλη Ρίτα, Αντωνιάδου Στέλλα, Καμπίσιου Άννα, Καπρίτσιος Παναγιώτης, Ιεροπούλου Νίκη,Τσακιρίδου Ανθούσα, Μπακαλίδη Ματθίλδη, Σβήγκα Μαρία, Νένου Μάγδα, Ιασονίδου Ελένη, Μαβίνη Γλύκα, Μελιοπούλου Κατερίνα, Δεβλέτογλου Γιάννης, Ελευθεριάδου Ρούλα, Παχνή Όλια, Μαροπούλου Κατερίνα, Τριανταφυλλίδου Νατάσσα, Μάνθου Βαρβάρα, Τζιμίκα Μαργαρίτα, Τσιουμάκα Μαργαρίτα.

Η έκθεση έχει μια πολύ ωραία ιδέα. Η καθεμιά, ο καθένας τους διαλεξε ένα βιβλίο, εμπνευστηκε από την ιστορία, τις εικόνες, τους ήρωες, την ατμόσφαιρα του βιβλίου και δημιουργησε εναν μικρό κόσμο από κοσμήματα. Όταν λεω μικρό κόσμο, το εννοώ, ο καθενας έφτιαξε ενα σκηνικό όπως και με όποια υλικά ήθελε σε ενα διαφανο κουτί και μεσα σε αυτό, τοποθετημένα τα χειροποίητα ζωντανευουν ήρωες, ατμόσφαιρες του καθε βιβλίου.
(η φωτογραφίες από εδώ)
Αξίζει και με το παραπάνω να πάτε στην έκθεση, μεχρι αύριο είναι, μακαρι να διαρκούσε παραπάνω, κρίμα που δεν πρόλαβα να παω πιο νωρίς. Κι επειδή δυο απο την ομαδα, τις γνώρισα μεσα από την Καλημέρα, Μαργαρίτες, μπραβο! (κορίτσια, περιμένω φωτογραφίες)
Είχαμε δει νωρίτερα και την έκθεση κοτουμιών και εκείνη της υπαίθριας τοπιογραφίας, μια βαθιά ανασα.
Μετά, παρακολουθήσαμε την εκδήλωση στο Τελλόγλειο με θέμα "ΜΜΕ και Πολιτισμός". Να μη σου πω καλύτερα, στα είπα με πιο πολλά λόγια στην εκπομπή σήμερα, ας μην τα επαναλάβω. Εκτός απο τρεις εισηγήσεις, τι ειπώθηκαν, τι άκουσα, αστοιχείωτα, ντεμεκ χαριτωμένα, παρελθοντολογικά και μετα/παραφυσικά από, ας πούμε, "έγκριτους" και "αναγνωρισμένους" - να σου πω ονόματα; Γιάννης Σμαραγδής και Αννα Παναγιωταρέα-, αστα να πανε, θλιβερά πραγματα...
Μετα, ευτυχώς, κατηφορίζοντας στην Αίθουσα Τελετών του πανεπιστημίου, πήγαμε στη συναυλία της Συμφωνικής Ορχήστρας του δήμου Θεσσαλονίκης. Ελευθερη είσοδος, όπως σχεδόν σε όλες τις συναυλίες της Συμφωνικής. Μπαίνουμε ήσυχα στην αίθουσα, η συναυλία παίζει ήδη. Δεύτερη ανασα, βαθιά. Όσο προλάβαμε από τη συναυλία, ήταν υπέροχο. Σολίστες ήταν δυο νέοι βιολονίστες, ο Κωνσταντίνος Παυλάκος και ο Όμηρος Γιαβρούμης, οι οποίοι θα ερμηνεύσαν το κοντσέρτο για 2 βιολιά σε ρε ελάσ. του Sebastian Bach. Στην αίθουσα άνθρωποι νεοι, μαλιστα αρκετοί πολύ νεοι, και μεγαλύτεροι, άλλοι σε παρέες κι αλλοι, καθόλου λίγοι, μόνοι τους απολάμβαναν πραγματικά τη συναυλία.
Βγαίνοντας από τη συναυλία, εκεί στην Καμάρα ακούω παραδοσιακη μουσική. Έρχεται από λίγο πιο πάνω, Ροτόντα. Πριν προλάβω να αναρωτηθώ τι είναι, θυμάμαι, "Χοροστάσι". Δεν εχω πολλά στοιχεία να σου πω, του χρόνου ελπίζω να μου στείλουν, να ξέρω. Πάντως, χθες το βραδυ στην Ροτόντα δεν μπορείς να φανταστείς πόσος κόσμος και πόσος νέος κόσμος συμμετείχε, χόρευε. Ήταν ωραία. Με την μικρή μου να με ρωταει, τι είναι αυτό και τι είναι εκείνο. Να γελάμε, να μου λεει εε, μη χορευεις, να λεμε τα μυστικά μας, να γυρίζουμε αγκαλιά στο σπίτι.
Πάνω ένα φεγγάρι σαν πανσέληνος, ήταν λες; Δεν ξέρω.
Κοιτάω τώρα τον μεσημεριανό ήλιο. "Έχει τον ήλιο τον αλάνη". Ευτυχώς.
Μαγκωμένη, ξεμαγκωμένη, ζορισμένη ή όχι, δυνατή ή αδύναμη, θα περασει κι αυτή η μέρα. Με τα αναμενόμενα και τα ξαφνικά, τα μικρά και τα μεγάλα.
Έξω, μαυλίστρα άνοιξη, κανονικά.

Τετάρτη, 21 Απριλίου 2010

"Δεν θα έρθει καμιά φορα αυτή η σταχτη εδώ, να κλείσουν τα σχολεία", λεει η Σαββίνα. Για την ώρα παντως, τίποτα.
Μια βροχή, μια ήλιος, η Θεσσαλονίκη χθες το πρωί ήταν έτσι.




Καθόλου άσχημα. Τετοιος καιρός σου φτιάχνει τη μέρα. Και, επιτέλους, ας περπατήσω σε αυτήν την παραλία χωρίς να κάνω μελαγχολικές σκέψεις.
Kαι σήμερα έτσι είναι.


Δες, ποια λάθη μένουν λάθη ζωντανά

και ποιος δεν τα ξανάκανε διπλά
Κλαις, δε σου 'χω πει καρδιά μου, μη μου κλαις
Θα λάμψουν όλα για όσα φταις
θα γίνουν λαμπερές στιγμές
Μη μου κλαις, μη μου κλαις
Δες, αλλάζουν οι ενοχές άλλα κορμιά
οι τύψεις που έχεις μ' είχανε παλιά
Θες να στρώσουμε τραπέζι τις ζωές
να δεις πως παίζουμε όλοι μας μ' αυτές;
Κλαις, δε σου 'χω πει καρδιά μου, μη μου κλαις...

Μέρα και σήμερα. Στο σχολείο είχα μια συμμαθήτρια μας που κάθε χρόνο τετοια μερα μας κερνούσε στην ταξη. Όχι, δεν ήταν νοσταλγός του καθεστώτος, καμία σχεση. Γενέθλια είχε το κορίτσι, εξ' ου και το κέρασμα. Επειδή μάλιστα είμασταν η ταξη οι γεννημένοι το '67, ο φυσικός μας την πείραζε, είχε βλεπεις γεννηθεί ξημερώματα της 21ης, "Κατερίνα, καλό πουλάκι ήσουν... ", απαντούσε εκείνη ντροπαλά, "δεν φταίω εγώ, κύριε", και χαμογελούσε όλη η τάξη.

Αυτήν την μέρα, την πρώτη του πραξικοπήματος, συνέλαβαν τον παππού μου. Επικίνδυνος για το καθεστώς κι αυτός. Έτσι ξεκίνησαν οι "διακοπές" στα ελληνικά νησιά. Φυλακίσεις, εξορίες. Το ένα τρίτο της ζωής του έτσι το πέρασε. Όμως δεν τον θυμάμαι να μιλάει και να ξαναμιλάει για τα χρόνια αυτά. Για τα παλιά μιλούσε όσο πιο λίγο χρειαζόταν. Να το πω αλλιώς, ο αόριστος και ο παρατατικός δεν ήταν οι αγαπημένοι του χρόνοι. Προτιμούσε τον ενεστώτα. Και τον μέλλοντα, μη σου πω. Και έτσι ήταν μέχρι το τελος. Για αυτό και για άλλα τόσα του χρωστάω. Για το πώς με μεγάλωσε. Τέλος, γιατί δεν μου είναι ακόμη εύκολο να μιλάω για αυτόν. Άσε, που σαν να τον βλέπω, αυστηρό, να μου λεει, μη λες πολλά, δε χρειάζεται.

Αυτές οι μέρες ήταν και είναι τόσο γεμάτες πραγματα, τόση πολλή δουλειά, οικογενειακες και λοιπές υποχρεώσεις, πάμε στα καινούρια να σου πω για αυτα, άσε εκείνα που πέρασαν.
Ξέρω, σου χρωσταω το μέρος β από το πελίτι, αυτό δεν το ξεχνάω. Τώρα όμως έρχεται Διεθνής Έκθεση Βιβλίου έλα να κάνουμε μαι βόλτα εκεί.
7η Διεθνής Έκθεση Βιβλίου Θεσσαλονίκης, 22-25 Απριλίου, στα στα περίπτερα 13 και 15 στις εγκαταστάσεις της Helexpo. Μέρες και ώρες λειτουργίας της έκθεσης: Πέμπτη 22/4/2010 15:00 - 21:00, Παρασκευή 23/4/2010 10:00 - 21:00, Σάββατο 24/4/2010 10:00 - 22:00 και Κυριακή 25/4/2010 10:00 - 21:00
Όλο το πρόγραμμα μπορείς να το δεις εδώ.
Έχει τόσα πραγματα, παρουσιασεις, συζητήσεις, εκδηλώσεις, απορώ πώς θα προλάβω αυτα που με ενδιαφερουν και δεν είναι καθόλου λίγα.
Στην εκπομπή, θα σταθούμε σε καποιες εκδηλώσεις, κυρίως σε σχεση με το πρόγραμμα της Παιδικής Γωνιάς(στο περίπτερο 13). Σήμερα μιλήσαν ο Τασος Αποστολίδης και η Ευα Ιεροπούλου, αύριο ο Νίκος Πιλάβιος και ο Άρης Δημοκίδης, μεθαυριο ο Βαγγέλης Ηλιόπουλος και η Αλεξάνδρα Μητσιάλη. Κάνοντας κλικ, να το πρόγραμμα της Παιδικής Γωνιάς και της, για πρώτη φορα, Εφηβικής Γωνιάς.
Για την ώρα αυτά, θα επανέλθω, με νεώτερα στοιχεία. Κι αν δεν επανέλθω σύντομα, ξέρεις εσύ. Δεν είναι κι ασυνήθιστο για μένα, αλλα θα κάνω ό,τι μπορώ. Για να δούμε τι μπορώ, λοιπόν.

Παρασκευή, 16 Απριλίου 2010

Σ'αυτό τον κόσμο τον μικρό

Σ'αυτό τον κόσμο τον μικρό τί να σου κάνω,
δεν έχω δύναμη καρδιά μου να σου δείξω,
μόνο τα χέρια μου μπορώ να σου ανοίξω,
έν'άλλο κόσμο δίπλα μου να περιμένεις.
Σ'αυτό τον κόσμο τον μικρό τί να σου κάνω;
Μέσα στην άδεια μας ζωή τί να γεμίσω
πού να βρω χρώμα να σου φτιάξω όσα αξίζεις
μόνο θα κρύβω στις σκιές όταν γυρίζεις,
και το σκοτάδι ζωγραφιά θα περιγράφω.
Μέσα στην άδεια μας ζωή τι να γεμίσω;
Σ'αυτη την έρημη γωνιά που μας γεννήσαν
πού να βρω χώρο τον Παράδεισο να χτίσω
ποιους εφιάλτες πρέπει πρώτα να γκρεμίσω
μόνο στο σώμα μου μπορείς να κατοικήσεις.
Σ'αυτή την έρημη γωνιά που μας γεννήσαν

Ο Γεράσιμος Ευαγγελάτος, ο Θέμης Καραμουρατίδης, η Νατασσα Μποφίλιου, σε ενα μικρό θαυμα, ξανά. "Σε αυτό τον κόσμο". Από τον καινούριο τους δίσκο "Εισιτήρια διπλά". Δεν μπορώ να σου περιγραψω πώς νιώθω όταν ακούω αυτό το τραγούδι. Γλυκυτητα, χαρα και λύπη, μαζί.


Ήρθαν χθες στην εκπομπή ο Δημήτρης Ζερβουδάκης και η Σοφία Γεωργαντζή, μια νέα τραγουδοποιός. Παίζουν σήμερα και αύριο στη Βάρδια. Το ίδιο και την επόμενη βδομάδα, Παρασκευή και Σάββατο, ξανά. Αυτό των μουσικών που πάνε για δουλειά και λένε πάω να παίξω πολύ μου αρεσει.
Ο Δημήτρης αποφασισε φετος να φτιάξει μια δική του ανεξάρτητη δισκογραφική εταιρεία, "δισκογραφική ευκαιρία" την λέει ο ίδιος, το "Κύμα". Καλοτάξιδη να είναι, σε δύσκολες θαλασσες και δύσκολους καιρούς. Εκεί έβγαλε τον καινούριο του δίσκο, "Πώς να αναπνεύσω". Δώδεκα τραγούδια, τα οκτώ δικά του, τα τεσσερα της Σοφίας Γεωργαντζή.
Να, η "Λήθη"

Παγιδευμένος στο όνειρό μου
μέρες ανάστροφα πάλι μετρώ
Σημάδι βάζω τον εαυτό μου
μα στη συνέχεια πάντα αστοχώ

Είναι η αλήθεια που όλο μου μοιάζει
ίσια κατάματα πώς με κοιτά
δεν την αντέχω να με τρομάζει
πάντα εμένανε να βγάζει μπροστά

Θέλω να βγω να γελάσω να πιω
απ' της λήθης τη χαρά
μα δε μπορώ την ψυχή μου να βρω
μέσα στα ρηχά νερά
Κι αν όλο αυτό θα μ' αφήσει λειψό
δε πειράζει που είναι αργά
εγώ θέλω να βγω να γελάσω πιω
απ' της λήθης τη χαρά

Φύγαν οι φίλοι ήρθαν τα λόγια
οι άδειες σκέψεις μου πλοία βαριά
μόνος να κρύβομαι μες στα υπόγεια
μήπως και φτάσω σε μιαν άλλη στεριά

Κι αν είναι η σύμβαση που όλα τ' αρπάζει
σαν μια συνήθεια όπως παλιά
κι αυτή η ανάγκη μου που όλα τ' αλλάζει
και πάντα εμένανε βγάζει μπροστά

Θέλω να βγω να γελάσω να πιω
απ' της λήθης τη χαρά
μα δε μπορώ την ψυχή μου να βρω
μέσα στα ρηχά νερά
Κι αν όλο αυτό θα μ' αφήσει λειψό
δε πειράζει που είναι αργά
εγώ θέλω να βγω να γελάσω πιω
απ' της λήθης τη χαρά



Και τα λόγια της "Μεθυσμένης Βάρκας" του Μάνου Ξυδούς, είναι το τραγούδι της προηγούμενης αναρτησης.
Αγέρας στα παράθυρα της πόλης τριγυρνάει
το κρύο έπιασε χοντρό σε λάμπες περπατάει
κάτι φαίνεται μακριά στου δρόμου την αρχή
που τρεμοσβήνει σαν πυγολαμπίδα στη βροχή
Μάνα, τις βαλίτσες μου πού έκρυβες καιρό,
κατέβασέ τες, δωσ' τες μου, δεν μενω πια εδώ
μη με ρωτάς πού πάω, δε θα ξέρω να σου πω
με γράμματα και κάρτες θα μαθαίνεις ότι ζω
Σε μια βδομάδα θα 'μαι πια σε τόπους μακρινούς
μέσα στους κήπους του Βαν Γκογκ που χρώματα πενθουν,
μπορεί στην πόλη της Οξφόρδης που μυρίζει χθες,
με δυο βαρέλια μπίρα στου Μονάχου τις γιορτές
Μια πολκα με τους κλόουν στης Μονμάρτης τα στενά
από γέφυρες να βλέπω της ζωής τα μυστικά
πάνω σε ντόκους οι τσιγγάνοι ξυπνάνε τα βιολιά
κι ανοίγουν νυσταγμένα τα βλέφαρα του μπαρ
Ξεχαστήκαμε στην τρελή βραδιά
και η βάρκα μας σκίζει τα νερά
μα το μόνο που θέλω και ζητώ να δω
τα χαμόγελα του ήλιου λίγο πριν απ'τις οκτώ
τα χαμόγελα του ήλιου και της χώρας μου το φως
Το μέλι στάζει απ' τα μάτια της πάνω στο μπαρ
πανέμορφη τη βλέπω κι ας μην έχω ξαστεριά
ακόμα ένα ποτήρι, και θ' αρχίσει να γελά
και θα βαρυγκομάει κάποιου άντρα τη χαρά
Και όπως θα παραμιλάει μπορεί και να με δει
στη βάρκα μας επάνω να ζητάω επιστροφή
θα έρθει λίγο πιο κοντά μου και εγώ σ' αυτή
και έτσι αγκαλιασμένοι θα βουλιάξουμε μαζί
Ξεχαστήκαμε στην τρελή βραδιά
και η βάρκα μας σκίζει τα νερά
μα το μόνο που θέλω και ζητώ να δω
τα χαμόγελα του ήλιου λίγο πριν απ'τις οκτώ
τα χαμόγελα του ήλιου και της χώρας μου το φως

Δυο τραγούδια και οι στιχοι απο το τρίτο, αυτα για τώρα, για τα αλλα βλέπουμε.
Καλησπέρα!

Τετάρτη, 14 Απριλίου 2010

Mάνος Ξυδούς

Πέθανε ο Μάνος Ξυδούς.
Μουσικός, παραγωγός, άνθρωπος της μουσικής, ωραίος άνθρωπος, έντιμος, σεμνός, ντρόμπρος, σωστός φίλος, καλός συνεργάτης. Πέρασε από χίλια πόστα στη δισκογραφία, την ήξερε όσο λίγοι. Όσο ακόμα λιγότεροι στήριξε νέους ανθρώπους. Δεν υπάρχουν πολλοί τετοιοι άνθρωποι πόσω μαλλον σε αυτό τον χώρο.
Ούτε λόγια άλλα πολλά θελω να γράψω, ούτε τίποτα.
Δεν μπορώ, απλώς.
Από την ώρα που το έμαθα, δεν μπορώ να το πιστεψω πως πέθανε τόσο ξαφνικά.
Έψαχνα αυτό το τραγούδι, δεν υπήρχε, κάποιος το ανεβασε πριν από λίγη ώρα.

Τρίτη, 13 Απριλίου 2010

Από τη γιορτή του Πελίτι, μέρος πρώτο

Σάββατο. "Πέρασα Νικηφόρο, πέρασα Ανδριανή", που λέει και το τραγούδι του Γιώργου Ανδρέου, (παρεμπιπτόντως το χωριό Νικηφόρος πολύ μου άρεσε, θα ξαναπαω, είμαι σίγουρη, κι όχι μόνο περαστική) και φτασαμε κοντα στο Παρανέστι Δράμας. Στο κτήμα του Πελίτι, στο Μεσοχώρι, για τη 10η Πανελλαδική Γιορτή Ανταλλαγής Ντόπιων Ποικιλιών. Ένα κτήμα, πολύς κόσμος από κοντα και μακριά. Από τις γύρω περιοχές, φυσικά, από τη Θεσσαλονίκη, από Ελασσόνα, Αθήνα, Κρήτη αλλα και από το εξωτερικό. Πολύς κόσμος. Συνάντησα πολλούς φίλους της Καλημέρας, δεν το είχαμε οργανώσει να βρεθούμε αλλα συναντηθήκαμε, ήταν δυνατόν να μην μας συμβεί;

(η φωτογραφία από εδώ)
Αυτό έβλεπες μπαίνοντας στο κτήμα,
αριστερά άλογα από ελληνικές ράτσες,

(η παραπάνω φωτογραφία είναι από την ιστοσελίδα του ΑΠΕ-ΜΠΕ, εδώ)

στη συνέχεια τα περίπτερα των καλλιεργητών από διαφορα μέρη της Ελλάδας που έφεραν σπόρους για ανταλλαγή και δωρεάν διανομή και πιο μέσα οι χώροι όπου πραγματοποιήθηκαν οι ομιλίες, έπαιξαν και τραγούδησαν μουσικοί και τραγουδιστες που είχαν ερθει στη γιορτή, και βεβαια οι χώροι προετοιμασίας του μεσημεριανού φαγητού απο τους δεκάδες εθελοντες που δούλεψαν και για αυτό όπως και για όλη την προετοιμασία της γιορτής.





Κοντα στη σκηνή οι καλλιτεχνες - να σου πω ότι δεν ήρθαν μόνο να παίξουν και να τραγουδήσουν αλλα και για να συμμετεχουν στη γιορτή ανταλλάσοντας και παίρνοντας σπόρους, έχει σημασία κι αυτό, για μένα, μεγάλη - η Φωτεινή Βελεσιώτου, ο Θανάσης Κλεώπας, ο Λευτέρης Αγγουριδάκης και πολλοί πολλοί άλλοι
Τα υπόλοιπα στην επόμενη ανάρτηση, γιατί μην νομίζετε πως μόνο αυτή ήταν η γιορτή και τόσο γρήγορα τελειώσαν όλα.

Παρασκευή, 9 Απριλίου 2010

10η Πανελλαδική Γιορτή Ανταλλαγής Ντόπιων Ποικιλιών

Η 10η Πανελλαδική Γιορτή Ανταλλαγής Ντόπιων Ποικιλιών θα πραγματοποιηθεί αύριο Σάββατο 10 Απριλίου, απο τις 11 το πρωί έως τις 4 το απόγευμα, στο Μεσοχώρι του Δήμου Παρανεστίου Ν. Δράμας.


Το Πελίτι ξεκίνησε αυτή τη γιορτή ανταλλαγής σπόρων το 1999 ώστε να μοιραστούν οι ποικιλίες που είχε συγκεντρώσει με πολύ κόπο και καταστρέφονταν. Σήμερα η γιορτή αγκαλιάζει ανθρώπους απ’ όλη τη χώρα και το εξωτερικό, μια γιορτή σταθμός στο θέμα των ντόπιων ποικιλιών στην Ελλάδα και όχι μόνο. Για τη 10η Πανελλαδική γιορτή, το πελίτι εχει προσκεκλημένους καλλιεργητές και οργανώσεις απ’ όλη την Ελλάδα αλλά και από πολλές γωνιές της γης.
Οι στόχοι της γιορτής είναι να δοθούν σε όσο το δυνατόν περισσότερους καλλιεργητές παραδοσιακές ποικιλίες λαχανικών, σιτηρών κ.α., να έρθουν σε επαφή μεταξύ τους οι καλλιεργητές ντόπιων ποικιλιών και να ανταλλάξουν ποικιλίες, πληροφορίες και εμπειρίες, να βρουν παραδοσιακές ποικιλίες οι καλλιεργητές που δεν έχουν παραδοσιακούς σπόρους και βεβαια να γίνουν όλες οι ανταλλαγές ελεύθερα, χωρίς τη μεσολάβηση του χρήματος.

Αν δεν ξερεις τι είναι το Πελίτι, λίγα λόγια.
Το "Πελίτι" ξεκίνησε, την άνοιξη του 1995 από τον Παναγιώτη Σαϊνατούδη και σημερινό συντονιστή των δράσεών του. Ο Παναγιώτης στις 22 Μαΐου του 2009 τιμήθηκε από την Bioversity International (http://www.bioversityinternational.orgl) και τον Δήμο της Ρώμης ως «Φύλακας της Βιοποικιλότητας της Μεσογείου», σε αναγνώριση της σημαντικής δουλειάς που έχει κάνει στο θέμα των ντόπιων ποικιλιών στην Ελλάδα. Μπορείς να διαβασεις εδώ ενα κείμενό του που γραφτηκε με αφορμή τη βραβευσή του.
Σήμερα το Πελίτι είναι η σημαντικότερη οργάνωση στην Ελλάδα, στο θέμα της συλλογής, διάδοσης και διάσωσης των ντόπιων ποικιλιών. Χαρακτηριστικά αξίζει να αναφερθεί ότι σε όλη τη διάρκεια του χρόνου πραγματοποιούν εξερευνητικές αποστολές στην ηπειρωτική και την νησιώτικη χώρα και μέχρι σήμερα έχουν συγκεντρωθει και διανεμηθει πάνω από 1500 ποικιλίες λαχανικών, σιτηρών, κ. λ. π., σε 60.000 ερασιτέχνες και επαγγελματίες καλλιεργητές. Ένα μέρος από τις ποικιλίες που βρίσκουν στις εξερευνητικές αποστολές το δίνουν στην Τράπεζα Γενετικού Υλικού, που είναι ο εθνικός φορέας για το φυτικό γενετικό υλικό. Ένα άλλο μέρος το δίνουν σε συνεργαζόμενους καλλιεργητές–διατηρητές, προκειμένου να αναλάβουν τη ζωντανή διατήρησή του και την αξιολόγησή του. Επίσης, διανέμουν δωρεάν ποσότητες σπόρων από αβελτίωτες ποικιλίες σε καλλιεργητές.


Το Σεπτέμβριο του 2009 το Πελίτι απέκτησε τη δική του γη, 6 στρέμματα στο Μεσοχώρι του Δήμου Παρανεστίου στο Ν. Δράμας. Σε αυτή την έκταση θα πραγματοποιηθεί η 10η Πανελλαδική Γιορτή Ανταλλαγής Ντόπιων Ποικιλιών στις 10 Απριλίου 2010.
Περισσότερες πληροφορίες στην ιστοσελίδα τους, http://www.peliti.gr/
Aναλυτική ανάρτηση έχει ανεβάσει και η Κλαίρη στο ιστολόγιό της, http://clairedejour.blogspot.com/

Μαζί

Βγαίνουμε έξω, στον μικρό μεγάλο μας κόσμο. Στο δρόμο, σε μουσεία, σε εκθέσεις, σε εκδηλώσεις, αυτοσχέδιες βόλτες πατριδογνωσίας, να επιστρέφουμε μετα γεμάτοι κι ωραία κουρασμένοι. Με ό,τι μας κάνει μέσα μας κανει πιο δυνατούς. Γιατί έχουμε πολλά να κάνουμε.
Να διαβάζουμε βιβλία, να ακούμε μουσικές και τραγούδια, να βλέπουμε παραστάσεις, εκθέσεις και αυτά να μας πάνε σε άλλα βιβλία, μουσικές, τραγούδια, παραστάσεις κι εκθέσεις. Να ζούμε πολλές ζωές σε μια.
Μαθαίνουμε. Αμφιβάλλουμε. Ρωτάμε. Αναρωτιόμαστε. Ακούμε. Προσπαθούμε. Τολμάμε. Αλλάζουμε. Ζούμε. Αληθινά. Μαζί. Ίσως, το "όλοι μαζί", το πιο ωραίο "μαζί χρειάζεται πιο πολύ απ’ όλα την προσωπικότητα του καθένα μας. Στον ενικό ο καθένας κι όλοι μαζί ένας αριθμός, πληθυντικός. Στο πρώτο πρόσωπο. Εμείς.
Βρισκόμαστε με τον εαυτό μας και με άλλους, μαζί. Γνωρίζουμε τον κόσμο μέσα κι έξω μας. Να αλλάζουμε εμείς, να αλλάζει κι ο κόσμος. Ο καλύτερος εαυτός μας, ο καλύτερος κόσμος. «Ό,τι πετυχαίνουμε εσωτερικά, μπορεί να αλλάξει την εξωτερική πραγματικότητα». Γιατί τελικά τι έχει μεγαλύτερη σημασία από το να αγαπάμε αυτά που έχουμε και να διεκδικούμε τα καλύτερα που αξίζουμε;
Είναι ωραίο να προετοιμάζεσαι, να προσπαθείς να κάνεις το καλύτερο. Να είσαι όσο πιο έτοιμος γίνεται; Ναι, αυτό. Και μετά να αυτοσχεδιάζεις. Να αφήνεσαι στα απρόσμενα και τις εκπλήξεις, σε εκείνο που ούτε περίμενες πως θα έρθει ποτέ. Τα πιο όμορφα δεν τα έχουμε δει ακόμη. Το θυμάσαι;



(Το βίντεο το έστειλε η Βαγγελιώ στην καλημεροπαρεα πριν απο λίγες μέρες. Λίγα στοιχεία για αυτό:
είναι σε παραγωγή του Scott Haines, συνθέτης και διευθυντής ορχήστρας ο αμερικανός Eric Whitacre. Στην χορωδία συμμετεχουν, ο καθενας από το σπίτι του συγχρονισμένοι, άνθρωποι από 12 μέρη του κόσμου, από Αργεντινή, Αυστρία, Γερμανία, Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής, Ιρλανδία, Ισπανία, Καναδά, Μεγάλη Βρετανία, Νεα Ζηλανδία, Σιγκαπούρη, Σουηδία, Φιλιππίνες)

Τετάρτη, 7 Απριλίου 2010

Έστησε ο Έρωτας χορό με τον ξανθό Απρίλη

Πέρασε η μεγάλη βδομάδα, πέρασε το Πάσχα, νάμαι. ΄Ολες τις μέρες που πέρασαν ένας στίχος τριγύρναγε στο μυαλό μου "γλυκειά η ζωή, κι ο θανατος μαυρίλα". Τον Διονύσιο Σολωμό, όσο μεγαλώνω τον καταλαβαίνω καλύτερα. Είχα την τύχη στο πανεπιστημιο να εχω καθηγήτρια την Ελένη Τσαντσάνογλου, μας μιλούσε για τον ποιητή και έμπαινε φως μέσα μου. Εμπνευσμένη, σοβαρή, σπουδαία καθηγήτρια, τι κρίμα που έφυγε τόσο νωρίς. Όμως και τότε, δεν ήμουν όσο έτοιμη έπρεπε, φαίνεται. Τώρα ξαναθυμάμαι τα λόγια της, τον τρόπο που μας μιλούσε για αυτόν, τη λεπτή φιγούρα με τα μακρια καταμαυρα μαλλιά της, αυστηρή και προσηλωμένη στη δουλειά της, ένιωθα ότι αγαπαει πολύ να μας μιλάει για τον σπουδαίο ποιητή. Θυμάμαι τα ποιήματά του, τον ξαναδιαβάζω και είναι αλλιώς. Τα ελληνικά του, οι δυνατές εικόνες, τα συναισθήματα, οι περιγραφές, όλα, αλλιώς. Αυτός και ο Παπαδιαμάντης. Μόνο με αυτούς τους δυο νομίζω νιώθω το ίδιο. Κι αυτό το Πάσχα ξανά τόσο γλυκό στο πρόσωπο τ' αέρι, που λες και λέει μες στης καρδιάς τα φύλλα: "γλυκειά η ζωή, κι ο θάνατος μαυρίλα". Τι κι αν τα παιδικά λουστρινένια μου παπούτσια της Λαμπρής έγιναν ψηλοτάκουνες γόβες, το παιδικό φουστανι, φόρεμα γυναικείο τώρα, τα άσπρα βαμβακερα δαντελωτα καλτσακια το πρώτο λεπτό καλσόν της άνοιξης. Το ίδιο νιώθω όπως τότε. Κι όταν ρίχνω μια τελευταία ματια στον καθρεφτη πριν φύγουμε για την εκκλησία του χωριού πάλι βλέπω το μικρό κορίτσι που καμαρωνε για τα καινούρια της Ανάστασης. Και χαίρομαι το γλυκό φιλί του αέρα στο πρόσωπο, ίδια κι απαράλλαχτα όπως τότε. Μιλούσα με τον Δήμο προχθες, του έλεγα για τον Σολωμό, με ρώτησε, γιατί λέει ο ποιητής τον Απρίλη ξανθό. Δεν πήγαινε το μυαλό μου, άργησε λίγα δευτερόλεπτα να μου απαντήσει, αν σου πω αμεσως αμεσως δεν θα το θυμάσαι μετα μου είπε, πρεπει για λίγο να σκεφτείς. Μετα μου είπε. Τον Απρίλη οι αγροί γεμίζουν κίτρινα λουλούδια, ο Απρίλης λοιπόν είναι ξανθός. Είναι σπουδαίος ο Δήμος. Μια φραση μου είπε, εικόνες πλημμύρισαν το μυαλό μου. Αμέσως ήρθαν οι εικόνες αυτού του απριλιάτικου Πάσχα. Έτσι ήταν. Χαλιά από κίτρινα αγριολούλουδα στο δρόμο για το χωριό. Έξω από την Πέλλα, άλλο απο κίτρινο δεν έβλεπες. Α, ρε Αναστασία μια φωτογραφία δεν τράβηξες...
Έστησε ο Έρωτας χορό με τον ξανθό Απρίλη.
Κι η Φύση βρήκε την καλή και τη γλυκιά της ώρα.
Νερά καθάρια και γλυκά, νερά χαριτωμένα.
Χύνονται μες στην άβυσσο τη μοσχοβολισμένη.
Τα σπλάχνα μου και η θάλασσα ποτέ δεν ησυχάζουν
Το θρησκευτικό μου άισθημα δεν είναι καθόλου δυνατό, ίσα - ίσα το αντίθετο θα έλεγα, όμως το Πάσχα , τα έθιμά του, το έξω του, το μαζί των ανθρώπων, η φύση που οργιάζει-σιγά μην έλεγα αυτή τη λέξη μικρή- το κίτρινο στους αγρούς αν είναι Απριλης, το κόκκινο αν είμαστε μεσα στο Μάη, αυτό είναι το Πάσχα για μένα.
Φετος μεγάλη πια, έφτασε η σειρά μου να μαγειρέψω εγώ τα πατροπαραδοτα. Να ετοιμάσω τη μαγειρίτσα - γελούσα με τα ανήψια μου, "κακομοίρηδες, θα μετραω τις μπουκιές σας, μην αφήσετε σταλα στο πιατο, τόση ώρα μαγείρευα", μετα πηγαινοερχονταν στην κουζίνα να ξαναγεμίσουν τα πιάτα τους, όσο να πεις, μια ικανοποίηση την πήρα- το κατσικι και τα υπόλοιπα. Είδα πώς είναι να είσαι από την άλλη μεριά, τα παιδιά από τη μια, εσύ από την άλλη. Καλά ήταν. Εδώ που τα λέμε ευελιξία χρειάζεσαι. Και να χαίρεσαι το ρόλο σου, όποιος κι αν είναι αυτός. Να σου πω την αλήθεια μια χαρα είναι να είσαι βοηθός του σεφ, όποτε το κάνω πολύ το ευχαριστιέμαι, ωραία είναι κι όταν πρεπει να τα ετοιμάσω μόνη μου. Σιγά μη σε ρωτήσουν οι περιστασεις τι θες να είσαι. Είσαι ό,τι πρεπει κάθε φορά.
Σιγά μη σε ρωτήσουν τα τραγούδια αν τα αφήνεις να έρθουν στον ύπνο σου.

Έρχονται και σε ξυπνάνε ξημερώματα και δίχως να το καταλάβεις σιγοτραγουδάς.



Από την άλλη έχω καιρό να ξυπνήσω γελώντας. Ωραίο ξύπνημα που είναι κι αυτό... Τώρα αν μου το έλεγε αλλος αυτό λες να τον έλεγα αλαφροϊσκιωτο κι επειδή το λέω για μενα, κάνω ότι δεν τρεχει τίποτα; Θα 'χει γούστο.
Πάντως και γούστο και χιούμορ νομίζω έχει - και αυτό θα τους σώσει, να με θυμηθεις- ο τρόπος που απαντούσαν η γενιά του γιου μου, ο ένας στον αλλον, τώρα, στις αναστασιμες ευχές. "Χριστός Ανέστη" ερχόταν το μήνυμα, "Έλα, και φέτος;" ή "Άντε,τα καταφερε παλι!" έγραφε η απάντηση.
Αυτα μαθαίνεις αμα ζεις με αυτή τη γενιά και μαζί κι ωραία τραγούδια σαν αυτό:






Y.Γ. Ο Ανδρέας Ζ. ανέβασε καποιες φωτογραφίες από την ξενάγηση της καλημεροπαρέας στο Κτήμα Γεροβασιλείου, για να τις δεις κάνε κλικ εδώ. Ανδρέα, σε ευχαριστώ πολύ!