Παρασκευή, 9 Απριλίου 2010

Μαζί

Βγαίνουμε έξω, στον μικρό μεγάλο μας κόσμο. Στο δρόμο, σε μουσεία, σε εκθέσεις, σε εκδηλώσεις, αυτοσχέδιες βόλτες πατριδογνωσίας, να επιστρέφουμε μετα γεμάτοι κι ωραία κουρασμένοι. Με ό,τι μας κάνει μέσα μας κανει πιο δυνατούς. Γιατί έχουμε πολλά να κάνουμε.
Να διαβάζουμε βιβλία, να ακούμε μουσικές και τραγούδια, να βλέπουμε παραστάσεις, εκθέσεις και αυτά να μας πάνε σε άλλα βιβλία, μουσικές, τραγούδια, παραστάσεις κι εκθέσεις. Να ζούμε πολλές ζωές σε μια.
Μαθαίνουμε. Αμφιβάλλουμε. Ρωτάμε. Αναρωτιόμαστε. Ακούμε. Προσπαθούμε. Τολμάμε. Αλλάζουμε. Ζούμε. Αληθινά. Μαζί. Ίσως, το "όλοι μαζί", το πιο ωραίο "μαζί χρειάζεται πιο πολύ απ’ όλα την προσωπικότητα του καθένα μας. Στον ενικό ο καθένας κι όλοι μαζί ένας αριθμός, πληθυντικός. Στο πρώτο πρόσωπο. Εμείς.
Βρισκόμαστε με τον εαυτό μας και με άλλους, μαζί. Γνωρίζουμε τον κόσμο μέσα κι έξω μας. Να αλλάζουμε εμείς, να αλλάζει κι ο κόσμος. Ο καλύτερος εαυτός μας, ο καλύτερος κόσμος. «Ό,τι πετυχαίνουμε εσωτερικά, μπορεί να αλλάξει την εξωτερική πραγματικότητα». Γιατί τελικά τι έχει μεγαλύτερη σημασία από το να αγαπάμε αυτά που έχουμε και να διεκδικούμε τα καλύτερα που αξίζουμε;
Είναι ωραίο να προετοιμάζεσαι, να προσπαθείς να κάνεις το καλύτερο. Να είσαι όσο πιο έτοιμος γίνεται; Ναι, αυτό. Και μετά να αυτοσχεδιάζεις. Να αφήνεσαι στα απρόσμενα και τις εκπλήξεις, σε εκείνο που ούτε περίμενες πως θα έρθει ποτέ. Τα πιο όμορφα δεν τα έχουμε δει ακόμη. Το θυμάσαι;



(Το βίντεο το έστειλε η Βαγγελιώ στην καλημεροπαρεα πριν απο λίγες μέρες. Λίγα στοιχεία για αυτό:
είναι σε παραγωγή του Scott Haines, συνθέτης και διευθυντής ορχήστρας ο αμερικανός Eric Whitacre. Στην χορωδία συμμετεχουν, ο καθενας από το σπίτι του συγχρονισμένοι, άνθρωποι από 12 μέρη του κόσμου, από Αργεντινή, Αυστρία, Γερμανία, Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής, Ιρλανδία, Ισπανία, Καναδά, Μεγάλη Βρετανία, Νεα Ζηλανδία, Σιγκαπούρη, Σουηδία, Φιλιππίνες)

2 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

Aγαπητή ιέρεια του"μαζί",
χαίρομαι ιδιέταιρα που έγινα μέλος αυτής της γεμάτης ενέργειας παρέας και μαθαίνω πια να ζω πολλές ζωές σε μία,όπως υπέροχα περιγράφεις!Είναι θαυμαστό να εισπράτω καθημερινά την ανιδιοτελή αγάπη και όχι μόνο,όλων αυτών των ανθρώπων που την "απαρτίζουν".Δεν ξέρω πώς αλλά έτσι νιώθω, το απολαμβάνω και γίνομαι δίαυλος ροής της ίδιας ενέργειας.Καλό ΣΚ.
Νεραιοπαρμένη

καλημέρα είπε...

Καλημέρα Ελένη!
Αυτή η παρέα και για μενα είναι μια συνεχής έκπληξη.
Να σου πω την αλήθεια δεν είμαι σίγουρη για το επίθετο "ανιδιοτελής". Κάτι παίρνουμε ο καθένας και είμαστε μαζί, εκπληρώνουμε τις ανάγκες μας, κι αυτό μου φαίνεται πολύ εντιμο και πολύ αληθινό.
Αυτό γενικά το πιστευω, αγαπάμε γιατί είμαστε ευτυχισμένοι αγαπώντας, γιατί νιώθουμε πλήρεις και ευτυχείς έτσι, αλλιώς δεν θα αγαπούσαμε.
Είμαστε τυχεροί που συναντηθήκαμε και αυτό τον δίαυλο ενέργειας που περιγράφεις Ελένη κι εγώ τον νιώθω, ετσι ακριβώς,
πολλά φιλιά

κι ευχαριστώ για τα μικρα γραμματα, είναι πολύ πολύ καλύτερα!