Ένα βιβλίο, μια έκθεση

Σήμερα στην εκπομπή ήταν φιλοξενούμενος ο Πέτρος Μάρκαρης. Η αφορμή ήταν η παρουσίαση του βιβλίου του "Παλιά, πολύ παλιά" στον Ιανός της Αριστοτέλους σήμερα στι 8 το βράδυ.
Διάβασα το βιβλίο και μου άρεσε πολύ. Η ιστορία του βιβλίου διαδραματίζεται στην Κωνσταντινούπολη, εκεί βρίσκεται για ολιγοήμερες διακοπές με τη γυναίκα του κι ένα γκρουπ ελλήνων τουριστών ο αστυνόμος Κώστας Χαρίτος όταν η εκδρομή εξελίσσεται σε αστυνομικό γρίφο που πρέπει να λυθεί. Ηρωίδα ή Μαρία Χάμπου, μια ενενηντάχρονη γυναίκα ποντιακής καταγωγής που κλείνει τους λογαριασμούς της με το παρελθόν και αποδίδει τη δική της δικαιοσύνη λίγο πριν πεθάνει.
Τα υπόλοιπα στο βιβλίο έτσι κι αλλιώς. Όμως αν μπορούσα να πω κάποιες αρετές του βιβλίου θα έλεγα το ότι μιλά για θέματα δύσκολα, όπως οι σχέσεις ελλήνων και τούρκων, μέσα από ιστορίες ανθρώπων, χωρίς ούτε μελό, ούτε υπερβολές ούτε βαρύγδουπες φράσεις και κηρύγματα. Καμία σχέση. Ό,τι συμβαίνει στο βιβλίο συμβαίνει μέσα από ιστορίες ανθρώπων. Κι εκεί τίποτα δεν είναι άσπρο και μαύρο. Έχει εναν ευρωπαϊκό αέρα στο γράψιμό του ο Μάρκαρης που πολύ μου αρέσει. Δεν έχω διαβάσει όλα τα βιβλία του αλλά ό,τι έχω διαβάσει έχει χιούμορ, σπιρτάδα, παρατήρηση, ουσιαστική αφήγηση, ωραίους διαλόγους. Κι εδώ σταματώ. Καλύτερα να μου γράψετε εσείς τη δικιά σας γνώμη εδώ που τα λέμε.
Πάντως στην σημερινή εκπομπή δεν τα πήγα καθόλου καλά με τη μουσικη. Από δικό μου λάθος δεν έπαιξα αυτά που είχα στο μυαλό μου, οπότε σας χρωστάω κάποια στιγμή, ίσως μια ανάρτηση με αποσπάσματα του βιβλίου και τα τραγούδια και τις μουσικές που είχα στο μυαλό μου για τη σημερινή εκπομπή. Δεν είναι κακή ιδέα νομίζω...


Την Κυριακή θα πάμε στο Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης για να ξεναγηθούμε την την έκθεση "Γιάννης Γαΐτης : Όλοι και Μόνος". Το ραντεβού μας είναι στις 12 παρά 10 έξω από το Μουσείο (είσοδος για το ΜΜΣΤ από την κάτω εμπορική πύλη της ΔΕθ).

Λίγα λόγια για την συγκεκριμένη έκθεση και τον Γαΐτη, από την ιστοσελίδα του Μουσείου.
Το Ίδρυμα Ιωάννου Φ. Κωστόπουλου και το Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης οργανώνουν από κοινού μεγάλη έκθεση που διατρέχει όλο το δημιουργικό έργο του Γιάννη Γαΐτη (1923-1984), σε επιμέλεια του Ντένη Ζαχαρόπουλου και της Κατερίνας Κοσκινά.
Ο Γιάννης Γαΐτης - ο βίος και η πολιτεία του, το έργο και η εποχή του, η καλλιτεχνική του πορεία και η ζωγραφική του γλώσσα- ανδρώνεται μέσα απ' την αντίσταση, στο πέρασμα από τη δικτατορία του Μεταξά στην κατοχή κι ως τον εμφύλιο στην Ελλάδα. Ολοκληρώνεται με τον εκπατρισμό του, μαζί μ' ένα μέρος της γενιάς του απ' την Αθήνα στο Παρίσι, όπου το έργο και η προσωπικότητά του βρίσκουν το χώρο του πειραματισμού και την ελευθερία της έκφρασης που τον χαρακτηρίζουν. Μέσα σ' ένα κλίμα αναβρασμού, η μεταβολή της ισορροπίας ανάμεσα στην ευρωπαϊκή και στην αμερικάνικη επιρροή κι η επικείμενη μετατόπιση στις ΗΠΑ των κριτηρίων και των συνθηκών της πνευματικής και καλλιτεχνικής ζωής διεθνώς, σφραγίζουν το έργο του και τους προσανατολισμούς του, ενώ η επιρροή του στην Ελλάδα όσο και διεθνώς δεν θα πάψει να είναι άμεση και δραστική. Το καυστικό του χιούμορ κι η κριτική και η βαθιά πολιτική του στάση δίνουν νέα πνοή στην τέχνη της εποχής του και οξύνουν τους τρόπους με τους οποίους η τέχνη έρχεται αντιμέτωπη με την πραγματικότητα.
Η έκθεση στο Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης, σε συνέχεια της έκθεσης στο Μουσείο Μπενάκη το 2006, περιλαμβάνει αντιπροσωπευτικά έργα από όλες τις περιόδους του καλλιτέχνη και γίνεται με τη συνεργασία της κόρης του κ. Λορέττας Γαΐτη-Charrat, αρχιτέκτονα-μουσειολόγου. Την τεχνική ανάρτηση έχει αναλάβει ο στενός συνεργάτης του Γαϊτη, Γαβρήλος Μιχάλης.

Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης (www.mmca.org.gr)
Εγνατία 154 (εντός της ΔΕΘ)
546 36 Θεσσαλονίκη
Τ: 2310 240002, 2310 281212, F: 2310 281567
Ώρες λειτουργίας: Δευτέρα κλειστά / Τρίτη, Πέμπτη, Σάββατο 10:00-18:00 /
Τετάρτη 10:00-22:00 / Παρασκευή 10:00-19:00 / Κυριακή 11:00-15:00

Logicomix

Λογική, Μαθηματικά, η ζωή του Μπέρτραντ Ράσελ, τέσσερις άνθρωποι στην Ελλάδα κατά τη διάρκεια της δημιουργίας ενός βιβλίου, ενός graphic novel, για την ακρίβεια. Αυτό είναι το Logicomix (http://www.logicomix.com/), που ολοκληρώθηκε ύστερα από πέντε χρόνια δουλειάς και υπογράφουν ο Απόστολος Δοξιάδης, συγγραφέας τού διεθνούς μπεστ-σέλερ Ο Θείος Πέτρος και της Εικασίας του Γκόλντμπαχ —του βιβλίου που χαρακτηρίστηκε από το Independent ως “η γένεση του είδους της μαθηματικής λογοτεχνίας”— και ο φημισμένος θεωρητικός της πληροφορικής, καθηγητής του Πανεπιστημίου του Μπέρκλεϊ, Χρίστος Χ. Παπαδημητρίου, ενώ τα σκίτσα και το χρώμα είναι του Αλέκου Παπαδάτου και της Annie Di Donna, καλλιτεχνών του κινούμενου σχεδίου που επιστρέφουν στην πρώτη τους αγάπη, τα κόμικς.

Tο βιβλίο είναι μυθιστόρημα μαζί και κόμικς, ιστορία και μυθοπλασία, παραμύθι και δοκίμιο. Μια παρέα φίλων στη σύγχρονη Αθήνα –που δεν είναι άλλη από τους δημιουργούς του βιβλίου- προσπαθεί ταυτόχρονα να αφηγηθεί και να καταλάβει τη μεγάλη περιπέτεια της αναζήτησης των Θεμελίων των Μαθηματικών, περιπέτεια που σημάδεψε ανεξίτηλα την εποχή μας.

Καλύπτοντας μια διάρκεια έξι δεκαετιών, το βιβλίο αφηγείται με τελείως πρωτότυπο τρόπο την επική ιστορία μιας αναζήτησης της οποίας οι περισσότεροι ήρωες πλήρωσαν βαρύ τίμημα για τη γνώση, φτάνοντας συχνά μέχρι την τρέλα. Το ρόλο του αφηγητή έχει ο πιο συναρπαστικός χαρακτήρας της ιστορίας, ο μεγάλος μαθηματικός και φιλόσοφος Μπέρτραντ Ράσελ. Με βάση τη δική του ζωή, βλέπουμε την ιστορίας της αναζήτησης των Θεμελίων μέσα από τις συναισθηματικές καταιγίδες, τα δραματικά ιστορικά γεγονότα και τις ιδεολογικές διαμάχες που την έθρεψαν. Οι περιπέτειες των μεγάλων διανοητών που πρωταγωνιστούν στην αναζήτηση, του Φρέγκε, του Χίλμπερτ, του Πουανκαρέ, του Βίτγκεντσταϊν, του Γκέντελ και του Τούριγνκ, ζωντανεύουν μέσα από τις σχέσεις τους με τον Ράσελ και τη δική του παθιασμένη ενασχόληση την αναζήτηση, και οδηγούνται μέσα από τη σχέση τους μαζί του στην κορύφωση, που συμπίπτει με την πιο δραματική στιγμή στην ιστορία του εικοστού αιώνα.

Το βιβλίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ίκαρος και θα κυκλοφορήσει τον Οκτώβριο του 2009 στην Αγγλία και την Αμερική από το φημισμένο οίκο Bloomsbury, ως το πρώτο τους graphic novel.

Το βιβλίο παρουσιάστηκε χθες στην Θεσσαλονίκη, στον Βιβλιορυθμό και θα παρουσιαστεί σήμερα στην Καβάλα, μάλιστα η εκεί παρουσίαση θα μεταδοθεί live, στις 7.30 το απόγευμα, από τον διαδικτυακό τόπο της Δημοτικής Βιβλιοθήκης Καβάλας (http://www.diadromes.net/)

Στη συνέχεια το βιβλίο ταξιδεύει μέχρι και το Σάββατο σε Ξάνθη, Κομοτηνή και Σουφλί.

Σήμερα ο Απόστολος Δοξιάδης και ο Αλέκος Παπαδάτος ήταν στην "Καλημέρα" σήμερα το πρωί και χάρηκα πάρα πολύ για όσα συζητήσαμε. Θα χαρώ επίσης να γράψετε και τα δικά σας σχόλια, για το βιβλίο αν το έχετε ήδη διαβάσει, αλλα και για την συνέντευξη και όσα μας είπαν σήμερα και οι δυο φιλοξενούμενοι.

Υ.Γ. Αύριο θα ανεβάσω φωτογραφίες και άλλο υλικό από την επίσκεψή μας στο Αρχαιολογικό Μουσείο Θεσσαλονίκης, την Κυριακή που μας πέρασε.

Υ.Γ.2 Στο μεταξύ είστε έτοιμοι για την επόμενη Κυριακή που θα πάμε στο Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης;

Μόλις λίγα χρόνια πριν...

(από το βιβλίο «Μπίλι Χόλιντεϊ» της Sylvia Fol, εκδ.Κασταλία)

"Ένα μαρτιάτικο απόγευμα του 1939, ο Άμπελ Μίροπολ, νεαρός καθηγητής σχολείου, γνωστότερος με το όνομα Λιούις Άλαν, έρχεται να προτείνει στον Μπάρνεϊ Τζόζεφσον ένα ποίημα που μελοποίησε.

("Southern trees bear strange fruit,
Blood on the leaves and blood at the root,
Black bodies swinging in the southern breeze,
Strange fruit hanging from the poplar trees.

Pastoral scene of the gallant south,
The bulging eyes and the twisted mouth,
Scent of magnolias, sweet and fresh,
Then the sudden smell of burning flesh.

Here is fruit for the crows to pluck,
For the rain to gather, for the wind to suck,
For the sun to rot, for the trees to drop,
Here is a strange and bitter crop." )

«Σκέφτηκα την Μπίλι Χόλιντεϊ», διευκρινίζει ο Λιούις Άλαν.
O τίτλος του ποιήματος είναι Strange Fruit. Οι στίχοι αφήνουν τον Τζόζεφσον μ’ ανοιχτό το στόμα. Μιλάει για κάτι περίεργα φρούτα στο Νότο. Το ποίημα αναφέρεται μεταφορικά σ’ ένα λιντσάρισμα, όπου βασανισμένοι μαύροι με παραμορφωμένο στόμα και βγαλμένα μάτια κρέμονται από ένα σκοινί που είναι δεμένο σε δέντρο. Η σκηνή θυμίζει αναπόφευκτα μια τρομερή φωτογραφία της δεκαετίας του ’30.

Η Μπίλι διστάζει στην αρχή, διότι αυτά τα λόγια δεν έχουν καμία σχέση με τα ερωτικά τραγούδια του ρεπερτορίου της...
Το πρώτο βράδυ που η Μπίλι συνειδητοποιεί πραγματικά τη σημασία του Strange Fruit, θα το τραγουδήσει με τόση συγκίνηση, που δάκρυα θα κυλήσουν στα μάγουλά της. Η επίδρασή του στο κοινό θα είναι τεράστια. Το Strange Fruit θα είναι το τραγούδι-σταθμός του Καφέ Σοσάιετι και θα μια δώσει νέα λάμψη στην καριέρα της Μπίλι Χόλιντεϊ. Για πρώτη φορά, αυτό το τραγούδι αναφέρεται χωρίς διφορούμενα στο ζήτημα της ρατσιστικής βίας… Είναι το πρώτο αμερικάνικο «protest song»(τραγούδι διαμαρτυρίας) που έχει μήνυμα και που η επίδρασή του θα έχει διάρκεια.
Η Μπίλι ερμηνεύει κάθε βράδυ το Strange Fruit στο τέλος του προγράμματος. Διακόπτεται το σερβίρισμα των πελατών, απαιτείται ησυχία, τα φώτα χαμηλώνουν και μόνο το πρόσωπό της λάμπει μέσα σε ένα φωτεινό κύκλο...
Τα τελευταία λόγια, «It is a strange and bitter crop!», μάλλον απαγγέλλονται παρά τραγουδιούνται. Κι η τελευταία λέξη είναι μια άγρια κραυγή που παγώνει το ακροατήριο. Η Μπίλι χαμηλώνει το κεφάλι. Απόλυτο σκοτάδι. Κι έπειτα το φως ανάβει ξανά, με άδεια τη σκηνή. Δεν θα τραγουδάει τίποτε άλλο μετά το Strange Fruit....
Ένα βράδυ που κρίνει ότι το κοινό δεν την προσέχει τόσο όσο θα έπρεπε, σταματά στη μέση και σηκώνει το φόρεμά της για να επιδείξει το γυμνό πισινό της μπροστά στο άναυδο ακροατήριο. Μέγιστη πρόκληση. Αν δεν σας αρέσει αυτό που τραγουδώ, ορίστε αυτό που σας αξίζει...kiss my ass. "

Το χρώμα του δέρματός σου δεν δείχνει υποχρεωτικά πώς σκέφτεσαι. Το φύλο σου μπορεί και να μην σημαίνει τίποτα για τις ιδέες και τις αντιλήψεις σου. Αυτό όμως που συμβαίνει αυτόν τον καιρό στην Αμερική με αφορμή τις αμερικάνικες εκλογές είναι κάτι που μόνο σε αυτήν την χώρα θα μπορούσε να συμβεί. Την ικανή για το χειρότερο - καλά στην Ελλάδα μόνο για αυτά μιλάμε από άγνοια, από κόλλημα ντεκεμ προοδευτικό (ντεμεκ γιατί μόνο προοδευτικός δεν είναι ο αντιαμερικανισμός μας), θα σε γελάσω - αλλα και για το καλύτερο. Πριν από λίγα μόλις χρόνια στην χώρα όπου οι μαύροι δεν μπορούσαν να έχουν ούτε στο ελάχιστο τα ίδια δικαιώματα με τους λευκούς. Όπου η Μπίλι Χολιντέι όταν τελείωνε το τραγούδι της κλειδωνόταν σε μια μικρή αποθήκη μέχρι να βγει να πει το επόμενο τραγούδι της - τραγουδούσε για λευκούς αλλα δεν μπορούσε να καθίσει στο ίδιο τραπέζι, ούτε καν στον ίδιο χώρο με αυτούς. Όπου τα λευκά παιδιά τότε μεγάλωναν, η σημερινή τρίτη ηλικία σήμερα στις Η.Π.Α., χωριστά από τα παιδιά με "αλλο χρώμα". Όπου μεγάλοι φωτογραφίζονταν με καμάρι και όχι με ντροπή μπροστά σε τέτοια φρίκη, την θεωρούσαν φυσιολογική και δικαιολογημένη ίσως, όπως τώρα άλλοι θεωρούν επίσης φυσιολογικό και δικαιολογημένο να κρίνουν ακόμα τους ανθρώπους από το χρώμα του δερματος ή την εθνικότητα και τη χώρα από την οποία προέρχονται τι να πεις...
Και τώρα λίγα χρόνια μετά αν το καλοσκεφτείς, ετοιμάζονται να αλλάξουν, ίσως, σελίδα. Αυτό δεν ξέρω αν είναι αλλαγή πολιτικής και πολιτικών, αλλαγή πολιτική όμως και κουλτούρας και νοοτροπίας είναι. Μεγάλο βήμα για έναν κόσμο που αλλάζει. Σε έναν κόσμο που αλλάζει στα μικρά και τα μεγάλα συνέχεια

Αχ, επιτέλους, ας γράψω κατιτίς

καλημέρα, καλημέρα, καλημέρα!

Πάει η εταιρεία που μου παρείχε σύνδεση στο διαδίκτυο, πάει και η δυνατότητα να μπορώ να ανεβάσω καινούρια ανάρτηση μιας και στο σπίτι ίντερνετ γιοκ! Είμαι σε φάση να επιλέξω νέο πάροχο, θα γίνει εντός ολίγου-ελπίζω- και μετά- ξαναελπίζω!- όλα θα πάνε καλά και ακόμα καλύτερα.
Εν τω μεταξύ, έχω μαζέψει τόσα πράγματα για το διαδικτυακό καλημερόσπιτο! Οπότε, θα σας βομβαρδίσω με αναρτήσεις, κάντε κουράγιο-για το διάβασμα που αθ ρίξετε το λέω αυτό- φίλοι μου αγαπημένοι. Τόσα βιβλία διάβασα, τόσες μουσικές και τραγούδια άκουσα, τόσα είδα, δεν μπορώ να μην σας μιλήσω, συγγνώμη γράψω, για όλα αυτά...

Για την ώρα δυο νέα μόνο, δεν προλαβαίνω άλλα.
Ααα, και :Σας ευχαριστώ πααάρα πολύ για τα σχόλιά σας, πάντα χαίρεσαι άμα λείπεις σε κάποιον, έ;

Τα νέα τώρα:
Την Κυριακή 2 Νοεμβρίου, μεθαύριο δηλαδή, στις 12 το μεσημέρι, η καλημεροπαρέα, με πολλους καινούριους φίλους, θα πάμε στο Αρχαιολογικό Μουσείο Θεσσαλονίκης για μια περιήγηση στην έκθεση του Μουσείου «τα Καλίνδοια, μια αρχαία πόλη στη Μακεδονία». Περιήγηση με την Τζένη Γεωργάκη φυσικά.

Και το ίδιο βράδυ, στις 8, οι φίλοι της Καλημέρας, θα παρακολουθήσουμε με μειωμένο εισιτήριο ειδικά για εμάς (7 ευρώ αντί για 15 που είναι η κανονική τιμή εισιτηρίου - αρκεί να πείτε στο ταμείο "καλημέρα, καλημέρα, καλημέρα" ή απλά "από την καλημέρα") - την πρεμιέρα της παράστασης «της ομορφιάς γινάτι», στο Χώρο Τέχνης 3ος όροφος της Ομάδας «Ούγκα Κλάρα» (Καθολικών 4, τηλ. 2310 535747) με την παραμυθού Ανθή Θάνου, στις μουσικές θα είναι ο Παναγιώτης Κούλελης, ενώ στην παράσταση συμμετέχει το γυναικείο πολυφωνικό σύνολο «Πλειάδες».

Θα τα πούμε λοιπόν την Κυριακή!
Και, άντε, από τη Δευτέρα τα λέμε και στο ραδιόφωνο και στο blogόσπιτο, μακάρι!

Φιλιαααά....

"Εμείς πότε με το καλό;"

Στην ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ, στις 19 Σεπτεμβρίου, υπήρχε αυτό το κομμάτι της Βένας Γεωργακοπούλου :
"Ο Καραφίλ Σένα είναι Αλβανός. Περήφανος για την εθνικότητά του, ποτέ δεν την έκρυψε ακόμα και στις δύσκολες εποχές που οι κλούβες τους μάζευαν από τους δρόμους. Ζει εδώ από το 1993, τα δύο παιδιά του πάνε στο πανεπιστήμιο και θεωρεί τα Εξάρχεια πατρίδα του. Δουλεύει, άλλωστε, στο γνωστό εστιατόριο «Γιάντες» ως σερβιτόρος.
Πάνω απ' όλα, όμως, είναι ένας καλός ηθοποιός. Εχει παίξει σε πέντε ταινίες, από το ιστορικό «Μιρουπάφσιμ» των Κόρρα-Βούπουρα και το «Μπραζιλέρο» του Σωτήρη Γκορίτσα μέχρι τον «Ομηρο» του Κωνσταντίνου Γιάνναρη. Εχει συμμετάσχει και σε παραστάσεις, όπως τους «Εμιγκρέδες» του Μρόζεκ που ανέβασε ο συμπατριώτης του Λαέρτης Βασιλείου στα αλβανικά στο Θέατρο του Νέου Κόσμου και στο «Τους τα λέει ο Θεός» του Σωτήρη Δημητρίου, που σκηνοθέτησε πέρυσι στο Φεστιβάλ Αθηνών ο Νίκος Αρβανίτης.Δεν του πάνε όλα περίφημα; Κι όμως τον ακούω να μου λέει: «Εκεί που νόμιζα ότι κάπου είχα φτάσει, μου είπαν "μέχρις εδώ μάγκα"». Εμαθε ότι, αν και πρωταγωνιστεί στην ταινία του Βασίλη Ντούρου «Το βουνό μπροστά», δεν μπορεί να είναι υποψήφιος για το Κρατικό Βραβείο α' ανδρικού ρόλου, επειδή δεν είναι «ημεδάπος», όπως ορίζει ο νόμος Βενιζέλου.Τι περίεργο. Ο Καραφίλ πικραμένος είναι, όχι θυμωμένος. «Σέβομαι», μου λέει τον νόμο. Το ίδιο όπως σέβεται και αγαπάει την Ελλάδα. Τι να του πω; Οτι ακόμα και να αλλάξει ο νόμος σύμφωνα με τις προτάσεις της Επιτροπής Γαβρά, η οποία όπου «ημεδαπός» βάζει «Ευρωπαίος», πάλι αυτός δεν θα μπορεί να διεκδικήσει το βραβείο; Οτι θα μπορεί να το πάρει τυχών Βέλγος ηθοποιός, που θα 'ρθει για λίγες εβδομάδες να παίξει σε ελληνική ταινία και όχι αυτός που η Ελλάδα είναι το σπίτι του;Εχει άραγε την ευαισθησία και την ευφυΐα το υπουργείο Πολιτισμού, τώρα που ξεκίνησε η αναμόρφωση του κινηματογραφικού θεσμικού πλαισίου, να αντιμετωπίσει και αυτές τις περιπτώσεις; Τα κινηματογραφικά βραβεία στην υπόλοιπη Ευρώπη δέχονται τους δικούς τους Καραφίλ. Εμείς πότε με το καλό;"

Ανάλογο κομμάτι, του Παυλου Κάγιου, είχαν τα ΝΕΑ της Παρασκευής, Ένα «βουνό» κλείνει τον δρόμο για τις υποψηφιότητες

Στην ίδια εφημερίδα, στο φύλλο του Σαββάτου, διάβασα αυτήν την επιστολή του Γιώργου Νταλαρα:
"Ακούνε καλά τ΄ αυτιά μας; Μάλλον ναι. Δυστυχώς. Γιατί ήδη οι ωτοβλεψίες αναφέρθηκαν σε αυτό το θέμα με αφορμή τον αποκλεισμό της υποψηφιότητας του ηθοποιού Καραφίλ Σένα. Στην ίδια ταινία του Βασίλη Ντούρου, «Το βουνό μπροστά», μουσική έχει γράψει ο συνθέτης Ντάσο Κούρτη, συνάδελφος μουσικός και μάλιστα εξαιρετικός. Ο Ντάσο ζει και εργάζεται νόμιμα στην Ελλάδα πάνω από δεκαπέντε χρόνια. Παντρεύτηκε εδώ, έκανε οικογένεια και φορολογείται σαν Έλληνας πολίτης. Πριν από λίγες μέρες τού ανακοινώθηκε τηλεφωνικά ότι ναι μεν η ταινία συμμετέχει επίσημα στο Φεστιβάλ, η μουσική του όμως δεν μπορεί να είναι υποψήφια για Κρατικό Βραβείο, γιατί ο συνθέτης δεν είναι Έλληνας, βάσει νομοθετημένης απόφασης! Αυτό στην Ελλάδα της Ευρώπης του 2008 μάς προσβάλλει όλους σαν κοινωνία. Τέτοιου είδους αποκλεισμοί είναι επιεικώς ενδείξεις οπισθοδρόμησης, συντηρητισμού και μικροψυχίας το λιγότερο. Και το περισσότερο, επικίνδυνοι. Ίσως μερικές χιλιάδες e-mail από απλούς πολίτες στο υπουργείο Πολιτισμού θα βοηθούσαν να αρθεί αυτή η απαράδεκτη και αναχρονιστική απαγόρευση."

Ένα βουνό ακόμα. Θα πούμε, θα γράψουμε, θα κάνουμε κάτι; Θα αλλάξουμε;
"Πότε με το καλό;"

είμαι; φαίνομαι; γίνομαι ή δείχνω;

Υπάρχει ένα βιβλίο που είναι εδώ και πολλά χρόνια σχεδόν μόνιμα δίπλα μου. "Η Αρχιτεκτονική της Αρχιτεκτονικής". Του Άρη Κωνσταντινίδη.

Πρωτοδιάβασα βιβλίο του ενώ ήμουν ακόμη φοιτήτρια. Εντυπωσιάστηκα. Εγώ, καμία σχέση με σπουδές αρχιτεκτονικής. Ήταν μία από τις τρεις σχολές στις οποίες είχα σκεφτεί να δώσω όταν ήμουν στο Λύκειο αλλα τελικά αλλού αποφάσισα να πάω. Να σου πω την αλήθεια, διαβάζοντας τα βιβλία του μπορεί και να είχα μετανιώσει για την επιλογή μου ή ακόμα καλύτερα για την μη επιμονή μου στην αρχική μου επιλογή. Δεν διάβασα σε εκείνον αυτά που λενε οι άλλοι. Οξύνους, με πρωτογενή σκέψη και φιλοσοφος στην επιστήμη και τέχνη του, που αφορά την καθημερινότητα όλων μας. Είναι πολλές οι φορές που επιστρέφω στα κείμενά του. Σαν ανάγκη θαρρείς. Και πολλές φορές ξαναπάω εκεί παίρνοντας αφορμή από εντελώς άσχετες, φαινομενικά, φράσεις κι απόψεις που με πάνε εκεί. Όπως τώρα. Διάβαζα μια συνέντευξη στην Ελευθεροτυπία της περασμένης Κυριακής της Σ.Ροτόλο, είναι η γυναίκα- ήταν το κορίτσι που αγκαλιά με τον Μπομπ Ντύλαν σε έναν δρόμο της Ν.Υόρκης έγιναν το πιο διάσημο ζευγάρι στο πιο γνωστό ίσως εξώφυλλο δίσκου του Ντύλαν.

Τελείωνε λοιπόν αυτή η συνέντευξη της Ροτόλο με την εξής φράση: "Είχαμε κάτι να πούμε, όχι κάτι να πουλήσουμε"

Θυμήθηκα κάτι που γράφει ο Κωνσταντινίδης στο προαναφερθέν βιβλίο του. "Στα πολύ παλιά χρόνια, που δεν υπήρχανε βιβλία και περιοδικά, για να δημοσιεύονται αρχιτεκτονικά έργα, η αρχιτεκτονική ήτανε πιο σωστή, πιο σεμνή και πιο αληθινή. Σήμερα, λες κι ό,τι χτίζεται (- κι όπως χτίζεται) είναι για να δημοσιευτεί σε περιοδικό και σε βιβλίο...
[...] Χτίζουμε για να φωτογραφηθεί το κτίριο και για να δημοσιευτεί και για να διαφημιστεί ο ... δράστης 'δημιουργός' "

Έχει πολυυυύ καιρό που σκέφτομαι και ξανασκέφτομαι αυτά τα λόγια. Διαβάζω, ας πούμε, βιβλία που νιώθω ότι γράφτηκαν με φιλοδοξία να γίνουν σήριαλ, ή ταινία. "Φωνάζουν" οι περιγραφές τους και οι διάλογοί τους για αυτό. Μερικές φορές βλέπω το κάδρο της κάμερας έτοιμο σε σκηνές τους. Δεν είναι πάντα κακών συγγραφέων, ούτε άθλια βιβλία, όμως αυτή η αισθησή τους δεν τα αφήνει να γίνουν καλά. Είναι εν δυνάμει - μη σου πω και με αγωνία σώνει και καλά- σήριαλ, άλλο πράγμα είναι αυτό.
Δεν μπορώ να το εξηγήσω αλλιώς. Μας τσάκισε η ευκολία της εικόνας. Έτσι νομίζω. Η κυριαρχία της εικόνας έφερε την κυριαρχία της καθοριστικής πρώτης εντύπωσης, επιφανειακής αλλά έντονης, εκείνη παλι το "αμέσως εντυπωσιάζομαι", "αμέσως αγοράζω", η αγορά το άγχος του να κάνω κάτι ευπώλητο. Αμέσως. Τώρα. Πριν προλάβει άλλος. Πού χρόνος να δεθείς, να ξανακούσεις, να διαβάσεις όχι πεταχτά αλλά με προσοχή. Ποιος τα έχει ανάγκη αυτά; Και πόσο πουλάνε;
H Αδαμαντία με αφορμή μια παράσταση γράφει στο blog της τη φράση "προσπαθουν να πουλησουν τον εαυτο τους οσο καλυτερα μπορουν". Έχει κι αυτό σχέση με τα παραπάνω; Είμαστε; ή πουλάμε αυτό που πιάνει "καλύτερη τιμή" στην αγορά του θεαθείναι; Και ποιος είναι ο καλύτερος; Ο που είναι καλός ή ο που καταφέρνει να πουλήσει καλύτερα και πιο γρήγορα μάλιστα τον εαυτό του; Τι αξίζει; Τι πουλάει; Τι επιδιώκουμε; Να γίνουμε ή να φαινόμαστε; Να είμαστε αληθινά καλοί ή να φαινόμαστε καλοί στο περιοδικό της ζωής, όπως λέει κι ο Κωνσταντινίδης για τα κτίρια; Σε άλλες εποχές όπου οι αισθήσεις μας λειτουργούσαν νομίζω καλύτερα δεν θα ρωτούσα μάλλον. Σήμερα που το "βλέπω" - ελέω τηλεόρασης κυρίως νομίζω- είναι ισχυρότερο του "ακούω", "αγγίζω", "αισθάνομαι", "μυρίζω" και άρα ίσως και νιώθω, σήμερα δεν ξέρω.

Ό,τι μένει...

"Καλά", μου λέει ένας φίλος πριν λίγες μέρες, "όλος ο κόσμος για τη Μαντόνα μιλάει, είναι λέεμ η καλλιτέχνης και η συναυλία του αιώνα, εσύ καθόλου περίεργη δεν είσαι να μάθεις πώς ήταν, τι έγινε;". Μετά για να δω τι γίνεται από αλλη μεριά όμως, ρώτησα κάποια στιγμή να μάθω τι λένε για αυτήν την συναυλία οι δεκατετράχρονοι. Ρωτάω λοιπόν το γιό μου για να έρθει πληρωμένη η απάντηση. "Τι δουλειά έχουμε εμείς με τη Μαντόνα ρε μαμά, με αυτήν θα ασχολούμαστε;" Ασχολούνται όμως με τους Iron Maiden, εκεί θα ήθελαν να πάνε, στους Linkin Park, εννοείται, είναι και της εποχής τους, και τους Βeatles τους ανακαλύπτουν, καλά-καλά εγώ δεν είχα γεννηθεί όταν διαλύθηκαν. Τότε σκέφτηκα ότι μετά από τριάντα χρόνια κανείς δεν θα ανακαλύψει τη Μαντόνα, θα την μελετάνε ίσως για το πώς χτίζεις μια καριέρα, πώς γίνεσαι σώου γούμαν, αλλά με τη μουσική και τα τραγούδια της, με τη μουσική της πορεία θα ασχολείται κανείς; Θα την ακούν ίσως με νοσταλγία κάποιοι που την άκουγαν στα νιάτα τους αλλά για τα παιδιά που έρχονται η εικόνα της, το μεγαλο ατού της σημερα, θα είναι μια παλιαντζαρία, δεν θα μιλάει. Εκείνο που μένει, και δεν πα να γράφτηκε πριν από χίλια χρόνια, θα 'ναι πόσο θα μπορεί να τους μιλήσει τότε η μουσική, οι στίχοι η ενέργεια της αλήθειας της στιγμής ή και περισσότερο σε ένα τραγούδι, σ' εναν δίσκο που μπορεί να ανακαλύπτεται και μια ζωή μη σου πω. Με αυτήν την δύναμη καλλιτέχνες όπως η Μαντόνα δε νομίζω ότι έχουν καμία σχέση.

Την Παρασκευή είδα μια παράσταση για την οποία είχα ακούσει και διαβάσει πολλά, όταν την είδα όμως κατάλαβα τι είναι. "Ο Μεγαλέξανδρος και ο καταραμένος Δράκος" από δυο ΔΗΠΕΘΕ, Β.Αιγαίου και Πάτρας, σε κείμενο και σκηνοθεσία του Δήμου Αβδελιώδη. Με τον καραγκιόζη δεν είχα ποτέ ιδιαίτερη σχέση λατρείας. Είχα διαβάσει αρκετά, και λόγω σπουδών, για αυτόν, είχα δει κάποιες παραστάσεις-αρκετές καθόλου καλές-, είχα ακούσει με τα παιδιά μου ηχογραφημένες παραστάσεις του Ευγένιου Σπαθάρη, μέχρι εκεί. Καταλάβαινα ότι αρέσει πολύ στην κόρη μου, στην παράσταση περίμενα τις αντιδράσεις της. Στην παράσταση ηθοποιοί με απίστευτη κίνηση και δύναμη υποδύονταν τους βασικούς ρόλους στο θέτρο σκιών του καραγκιόζη. Η ιστορία εύκολα αντιληπτή και στους πιο μικρούς που ήταν στην αίθουσα, φαινόταν από τις αντιδράσεις τους. Δν ήξερα γιατί τον Μέγαλέξανδρο τον υποδύεται κορίτσι, μόλις το είδα το κατάλαβα.

Μια παράσταση απλή και σύνθετη, σαφής και ποιητική, λιτή και σπουδαία, με ρυθμό και τεχνική, με μαστοριά. Έφυγα και αφού είχα γελάσει πολύ, είχα μαγευτεί όσο λίγες φορές, με το τελευταίο χειροκρότημα ήδη σκεφτόμουν τι ήθελα να πάω σπίτι να διαβάσω (για τους υπηρέτες στην κομμέντια ντε λ'αρτε, ας πούμε), αναρωτιόμουν πού σταματούσε το όνειρο και πού άρχιζε το ξύπνημα στην υπόθεση του έργου, τι είναι τελικά ο καραγκιόζης πράγματα που δεν τα ήξερα ερα κι ούτε μπορούσα καν να φανταστώ. Είχα λοιπόν "δουλειά για το σπίτι", το καλύτερό μου.

Το Σάββατο ο δρόμος μας πήγε στο Κιλκίς, στο 10ο Διεθνές Φεστιβάλ Κουκλοθεάτρου και Παντομίμας. Βραδιά Έναρξης. Ένα μικρό απόσπασμα από την παράσταση "ιστορίες σε πακέτο" των "El Picaporte", της Cecilia Gechtman και του Pablo Palacios, από την Αργεντινή και την Ουρουγουάη, κρίμα που δεν έχω να σας δείξω ένα, έστω μικρό, βιντεο. Τρυφερό χιούμορ με μαριονέτες και γυμνά χέρια.
Μετά ανέβηκε στη σκηνή ένας καταπληκτικός καλλιτέχνης από τις Η.Π.Α., ο Wolfe Bowart, με την παράστασή του "Lalaluna". Ηθοποιός, μίμος, ταχυδακτυλουργός. Πριν το Κιλκίς, την Ελλάδα, ήταν στη Βραζιλία, μετά φεύγει για Αυστραλία. Ένα μικρό δείγμα από τη δουλειά του, την παράστασή του που μας μάγεψε, μας έκανε να γελάσουμε σαν να είμαστε όλοι μικρά παιδιά και μας έκανε να τον θαυμάσουμε απίστευτα, στο βίντεο που ακολουθεί, περισσότερα μπορείτε να διαβάσετε στη σελίδα http://www.lalaluna.com/ . Η παράσταση παίζει σήμερα στις 8 το βράδυ στην Καλαμαριά, στο Δημοτικό Θέατρο, αν μπορείτε μην την χάσετε.

(αν δεν βλέπεις το βίντεο στο youtube, δοκίμασε κι εδώ:http://www.lalaluna.com/movie.html )
Τελευταία παράσταση της βραδιάς στο Κιλκίς από τη Σερβία και τον θίασο "Πινόκιο", στο πάρκο πια, "Max Metalik". Μια τεράστια πεντάμετρη μεταλική φιγούρα, ο Μαξ , μαι μηχανή με συναισθήματα. Η Σαββίνα τράβηξε βίντεο αλλά δεν ξέρω πώς να το "τραβήξω" από το κινητό για να "φέρω" στο blog. Αν το καταφέρω θα το ανεβάσω.

Παρεμπτιπτόντως, αλλά καθόλου τυχαία μάλλον, όλες οι παραστάσεις είχαν πολύ όμορφη μουσική.

Καλό θέατρο. Παραστάσεις υψηλών προδιαγραφών. Καλλιτέχνες σημαντικοί. Πολύ γέλιο. Ερωτήσεις. Δουλειά για το σπίτι. Ό,τι έμεινε από αυτό το Παρασκευσάββατο. Λίγο ήταν;

Για την Κυριακή δεν σου γράφω τίποτα γιατί ήταν γεμάτη "επιχείρηση χειμωνιάτικα, ρούχα, χαλιά, ντουλάπες κλπ κλπ", αχ...
Εμ, κάθε μέρα δεν είναι Λαμπρή...

Καλή, καλή, καλή εβδομάδα!!!

Σαββατοκύριακο Μουσείων

Είναι ένα Σαββατοκύριακο βροχερό (ακόμα βρέχει), φθινοπωρινό, το τελευταίο του Σεπτέμβρη και γεμάτο ωραίες δραστηριότητες. Ευρωπαϊκές Μέρες Πολιτιστικής Κληρονομιάς. Δυο Μουσεία της Θεσσαλονίκης επισκεφτήκαμε η Παρέα της Καλημέρας.
Το Σάββατο πήγαμε στο Αρχαιολογικό Μουσείο Θεσσαλονίκης, η Ανθή Θάνου στα παραμύθια, ο Παναγιώτης Κούλελης στις μουσικές μπροστά σε ένα πολυπληθές ακροατήριο, κατάμεστη ήταν η αίθουσα υποδοχής του Μουσείου, οι μικροί μπροστά, οι μεγάλοι πίσω. Όταν η Ανθή τελειώνοντας το παραμύθι με το μαντήλι της νεράιδας είπε "γιατί ακόμα κι οι νεράιδες, έτσι δεν τα αφήνουν τα παιδιά τους..." βούρκωσα να σου πω την αλήθεια. Δίπλα μου η Πασχαλίνα το ίδιο, μια νέα κοπέλα δεξιά μου επίσης. Τα παιδιά είπαν τις καλύτερες ατάκες, όπως μια πιτσιρίκα που είπε στην Ανθή καθώς εκείνη περιέγραφε φαγητά σε ένα παραμύθι, "μου έκανες πείνα", νομίζω έτσι το είπε. Ήταν τόσο ωραίο, ειδικά τα πολύ μικρά παιδιά αλλά κι εμείς οι πολύ μεγάλοι, να μαγευόμαστε, να γελάμε και να συγκινούμαστε από παραμύθια.
Μετά ήρθαν οι Πλειάδες, με τα πεντατονικά ηπειρώτικα τραγούδια. Άλλο σκηνικό. Άλλα ακούσματα. Αρχετυπικά τραγούδια. Αρχαία, μου είπε η Σαββίνα κάποια στιγμή, όταν με ρώτησε, "μαμά, τι εποχή νομίζεις είναι αυτά τα τραγούδια;" και απάντησε για ατον εαυτό της, "εγώ νομίζω αρχαία", ίσως επηρεασμένη και από το περιβάλλον στο οποίο τα ακουγε. Αλήθεια, ξέρουμε πώς τραγουδούσαν οι αρχαίοι;
Τι έκπληξη να ακούς αυτά τα τραγούδια από τόσο νέα κορίτσια! Μου έκαναν μεγάλη εντύπωση μικρά παιδιά, όπως ο Αλέξανδρος (ο γιος της Μάγδας και του Βαγγέλη- του δικού μας επίκουρου) και ο Ορέστης (μαζί με τη μαμά Φίλη και τη θεία Μαρία), που παρακολούθησαν με προσοχή όλο το πρόγραμμα.

Την επόμενη μέρα, Κυριακή, το πρόγραμμα έλεγε Μουσείο Βυζαντινού Πολιτισμού και συμμετοχή στο Παιχνίδι Ρόλων στη μόνιμη έκθεση του Μουσείου. Μας υποδέχτηκαν η Σίσσυ Καραδημητρίου και η Έφη Κατσανίκα, τα κορίτσια του Μουσείου που δούλεψαν για τις εκδηλώσεις αυτού του εορτασμού και συναντήσαμε την παρέα που ξέραμε κάποιοι ήδη καλά από το προηγούμενο - περσινό παιχνίδι μας στο ίδιο Μουσείο, τα παιδιά που μας μύησαν στα παιχνίδια ρόλων, κυρίως τα παιδιά από τη Θέρμη. Το παιχνίδι φέτος σχεδίασαν και υλοποίησαν η Ομάδα Παιχνιδιών Φαντασίας και Ρόλων Δήμου Θέρμης, ο Σύλλογος Παιχνιδιών Στρατηγικής και Φαντασίας Θεσσαλονίκης και η δημιουργική ομάδα games Design Last Factory Toy.
Με σκηνικό τη Θεσσαλονίκη του 11ου αι. η παρέα της Καλημέρας πήραμε μέρος, με τρεις ομάδες, σε ένα παιχνίδι που μας τριγύρισε για μία ώρα στο Μουσείο λύνοντας γρίφους (καλά, ο Σάββας στην δική μας ομάδα, βρήκε στο λεπτό το κρυπτογραφημένο μήνυμα!), συμμετέχοντας σε μια περιπέτεια, περίπου ζήσαμε σε μια άλλη εποχή, δέκα αιώνες πριν. Ήταν ωραίο το πώς δέσαμε ως ομάδα από τα πρώτα λεπτά και πώς τα καταφέραμε, αν και πολυπληθής, να ζήσουμε το παιχνίδι. Νομίζω ότι κάπως και μεις γνωριστήκαμε και το Μουσείο, έστω λίγο, όσοι το επισκέπονταν για πρώτη φορά, το γνώρισαν.

Φωτογραφίες και από τις δύο εκδηλώσεις θα ανεβάσω μάλλον αύριο συμπληρώνοντας αυτήν την ανάρτηση και με επιπλέον στοιχεία, είπα όμως σήμερα γρήγορα να ανεβάσω έστω κάτι, κυριως για να έχετε τη δυνατότητα να σχολιάσετε και να γράψετε τις εντυπώσεις σας όσοι συμμετείχατε και παρακολουθήσατε κάποια ή και όλες τις εκδηλώσεις αυτού του Σαββατοκύριακου στο Αρχαιολογικό Μουσείο Θεσσαλονίκης και στο Μουσείο Βυζαντινού Πολιτισμού.

πρωί

Με το ζόρι ξύπνησα το πρωί σήμερα. Η υγρασία σκεπαζει την πόλη εδώ και μέρες. Μεγάλη απόφαση να σηκωθείς από το κρεβάτι. Για φαντάσου.

Μετά τις ίδιες κάθε πρωί προετοιμασίες, κολατσιό παιδιών, φαγητό για το ολοήμερο, πρωινό τσάι για του λόγου μου, ξύπνημα παιδιών-καθε μέρα λέω, από αύριο θα ξυπνάνε μόνοι τους με ξυπνητήρι, χρόνια το λέω αυτό ποτέ δεν το κάνω, τέλος πάντων- το ξύπνημα έρχεται θέλω δε θέλω.

Ξεφυλίζω τη LIFO και στέκομαι σε μια φράση από τις επιλεγμένες στις πρώτες σελίδες είναι αυτή η στήλη, συγγνώμη, δε θυμάμαι τον τίτλο της. Στέκομαι στην τελευταία φράση: "Όπου είμαι εγώ, δεν είναι ο θάνατος. όπου είναι ο θάνατος, δεν είμαι εγώ. Γιατί να φοβόμαστε το θάνατο, αφού δεν υπάρχει περίπτωση να τον αντιληφθούμε;" Από κάτω το σχόλιο της στήλης έλεγε: "Ασκήσεις θάρρους από τον Ι. Γιάλομ". Καλά, έμεινα με το σαγόνι κρεμασμένο, πλακα μας κάνουν, σκέφτηκα. Υπέθεσα ότι είναι απόσπασμα από το καινούριο βιβλίο του Γιάλομ που διάβασα ότι αναφέρεται στο θάνατο, αλλά αυτά δεν είναι λόγια δικά του, κι αν τα οικειοποιήθηκε, τι να πω ωραίο μνημόσυνο κάνει με ξένα κόλυβα. Από την άλλη πολύ πιθανό θεωρώ το να μην έχει ιδέα ο συντάκτης της στήλης ότι αυτά ακριβώς τα λόγια είναι λόγια του Επίκουρου (άρα οι ασκήσεις θάρρους είναι δικές του), μπορεί και να μη διάβασε και το βιβλίο αυτό απ' όπου αντέγραψε αυτή η φράση. Αυτή η άποψη είναι μία από τις βασικές αρχές της Επικούρειας φιλοσοφίας. Για κάποιους μάλιστα ανθρώπους είναι η άποψη που τους έκανε να μη φοβούνται πια τον θάνατο, το δικό τους -ο πόνος από το θάνατο άλλου αγαπημένου προσώπου είναι μια άλλη πιο δύσκολη ιστορία- , ανάμεσά τους κι εγώ, όταν διάβασα τις απόψεις αυτές του Επίκουρου στο σχολικό βιβλίο της φιλοσοφίας του Λυκείου παρακαλώ, όχι κανένα δυσκολοεύρετο βιβλιο, κάθε άλλο. Διάβασα τότε περίπου τα εξής, ο θάνατος, εμάς(εννοώντας τους επικούρειους) δεν μας αφορά, γιατί όταν υπάρχει ο θάνατος δεν υπάρχουμε εμείς κι όταν υπάρχουμε εμείς δεν υπάρχει ο θάνατος. Πεθαίνοντας χάνουμε τις αισθήσεις μας, μέσω των αισθήσεων ζούμε, άρα χάνοντας τις αισθήσεις μας, χάνουμε την αίσθηση της ζωής και δεν αισθανόμαστε, δεν μας "πονάει" ο θάνατος, κάτι που δεν το αισθάνεσαι πώς να σε κάνει να πονέσεις; Αυτά θυμάμαι πάνω κάτω, γι' αυτό διαβάζοντας ό,τι σου έλεγα πριν έμεινα κάγκελο. Τέλος πάντων, να σου πω την αλήθεια έχοντας διαβάσει αρκετά βιβλία του Γιάλομ δεν είχα διάθεση να διαβάσω το καινούριο του βιβλίο, είναι ατσίδας στο να κάνει επιτυχίες με ζωές και απόψεις άλλων σε εκλαικευμένα βιβλία φιλοσοφικοψυχολογίας. Και δεν διαβάζω καλύτερα κατευθείαν Νίτσε και Επίκουρο; Μεσάζοντα χρειάζομαι και για αυτό;

Μετά ξεκίνησα για τη δουλειά. Από το λεωφορείο χαζεύω δρόμους, πολυκατοικίες, ανθρώπους. Περνάμε από τη Λ. Στρατού, σαν να το έβλεπα για πρώτη φορά, διαβάζω και προσέχω στην πινακίδα "Λεωφόρος Στρατού". Λεωφόρος!; Καλά αν δεις για ποιο δρόμο σου μιλάω, αν δεν ξέρεις την Θεσσαλονίκη θα περιμένεις έναν μεγάλο δρόμο, με πολλές λωρίδες κυκλοφορίας, αυτό δεν είναι μια Λεωφόρος. Ε, καμία σχέση. Αλήθεια, ποιος πότε και γιατί χαρακτήρισε τον δρόμο αυτό Λεωφόρο; Ένα μεγάλο ανέκδοτο.

Σε μια πολυκατοικία, ένας μάστορας στοκάρει τις μπαλκονόπορτες, δυο διαμερίσματα πιο κάτω μια κυρία με ροζ φόρμα καπνίζει στο πίσω, μικρό της μπαλκόνι. Μικρές σκηνές έξω από το παράθυρο του λεωφορείου.

Πέρασε η ώρα. Έφτασε η "στάση" μου. Κατεβαίνοντας παίζω ένα παιχνίδι που δεν θυμάμαι από πόσο χρονών το έχω στο μυαλό μου. Κοιτάω το γύρω σαν να είναι για πρώτη φορά. Ωραίο είναι αυτό όταν το καταφέρνω, λέω όταν, γιατί την χάνεις αυτή τη ματιά, της πρώτης στιγμής, πολύ εύκολα. Ευτυχώς πάντα υπάρχουν καινούρια πράγματα ή λεπτομέρειες που δεν έχεις προσέξει καμια φορά κι ας περνάς δίπλα τους κάθε μέρα, οπότε ναι, πάντα ξαναβρίσκω κάτι για να το δω με καινούριο βλέμμα. ΄Οταν φτάνω στο ραδιόφωνο έχω πια ξυπνήσει για τα καλά. Εκπομπή. Τραγούδι πρώτο.