Γιώργος Μεράντζας

"Έμαθα από έμπιστη πηγή ότι σήμερα είχες μια καταπληκτική εκπομπή..." έγραψε σε ένα σχόλιο της λίγη ώρα πριν, στην προηγούμενη ανάρτηση, η Κωνσταντινιά.
Ήταν σίγουρα μια ξεχωριστή, πολύ δυνατή εκπομπή. Ο Γιώργος Μεράντζας μας καθήλωσε όλους, με τα λόγια και τα τραγούδια του, μας έκανε και πολυτιμα δώρα τραγουδώντας επιτόπια στον ραδιοθάλαμο, μας συγκίνησε βαθιά.
Αυτή η ανάρτηση είναι για να σχολιάσετε και να μοιραστούμε και με λόγια αυτό που ζήσαμε σήμερα.
Σε ευχαριστούμε Γιώργο Μεράντζα. Με το καλό να ξαναβρεθούμε, μακάρι σε μια ωραία βραδιά.

(Βίντεο με τον ίδιο να τραγουδά υπάρχουν σε προηγούμενες αναρτήσεις, θα ξανα-ανεβάσω τη "Δίκοπη Ζωή" για να μην ψάχνετε - στην αμέσως όμως προηγούμενη υπάρχει η "Μαριόλα" εδώ αντιγράφω τα λόγια για τους φίλους που μου ζήτησαν να τους διαβάσουν
Σήκω, Μαριόλα μ', απ' τη γη κι από το μαύρο χώμα,
Μαριώ - Μαριόλα μου.
Κι από το μαύρο χώμα, ψυχή, καρδούλα μου.
Με τι χεράκια η μαύρη να σ'κωθώ, χεράκια ν' ακουμπήσω,
Μαριώ - Μαριόλα μου,
Χεράκια ν' ακουμπήσω, ψυχή, καρδούλα μου.
Κάμε τα νύχια σου τσαπιά, τις απαλάμες φτυάρια,
Μαριώ - Μαριόλα μου,
τις απαλάμες φτυάρια, ψυχή, καρδούλα μου.
Ρίξε το χώμα από μεριά, τις πέτρες 'πο την άλλη,
Μαριώ - Μαριόλα μου,
τις πέτρες 'πο την άλλη, ψυχή, καρδούλα μου.
Κι έβγα, Μαριόλα μ', να σε ιδώ,
Μαριώ - Μαριόλα μου,
κι άπλωσε το χεράκι σου και πιάσε το δικό μου.
Το μνήμα μ' εχορτάριασε κι έλα να βοτανίσεις,
Μαριώ - Μαριόλα μου,
κι έλα να βοτανίσεις, ψυχή, καρδούλα μου.
Να χύσεις μαύρα δάκρυα, ίσως και μ' αναστήσεις,
Μαριώ - Μαριόλα μου,
ίσως και μ' αναστήσεις, ψυχή, καρδούλα μου..)


Υ.Γ. Μόλις τώρα είδα ότι η έμπιστη πηγή (λέγε με Επίκουρο) λέει να ανεβάσω στο blog την εκπομπή, αν μπορώ δεν υπάρχει συζήτηση, εννοείται. Δεν ξέρω αν γίνεται ή αν μπορώ, θα το δω και θα σας πω.
Άντε, τώρα σχόλια. Βαγγέλη, δεν θα ξεμπερδέψεις με ένα τόσο μικρό σχόλιο. Ξέρεις εσύ...



νέο Υ.Γ.2 Αυτό που δεν έγραψα πριν είναι πως ο Γιώργος Μεράντζας τραγουδάει σήμερα σε μια βραδιά που διοργάνωσαν φίλοι του στις Σέρρες.
Και βέβαια μια φορά ακόμα ευχαριστώ στον Βαγγέλη, στην Εύη και σε όσους είχαν τη διάθεση να "συνομωτήσουν" για να γίνει αυτή η συνέντευξη.

(λίγο πριν γίνει) Παρασκευή και 9, Μάιος

"Καλημέρα καλημέρα καλημέρα!! Θεσσαλονίκη-Αθήνα μέσω Άμστερνταμ
http://www.sarcha-architecture.blogspot.com/
http://www.firesundercontrol.blogspot.com/
γιατί τα ωραία και ενδιαφέροντα πρέπει να κυκλοφορούν",
μου έγραψε προχθές η Δώρα σε ένα mail που μου έστειλε, και με ενημέρωνε για δυο ιστοσελίδες.
Μπαινοντας στην πρώτη μπορούμε να μάθουμε για το Ά-κτιστο, μια έννοια αρχιτεκτονική που έχει συνδεθεί ιστορικά με τα επονομαζόμενα ουτοπικά ή οραματικά αρχιτεκτονικά σχέδια καθώς και με τη λειτουργία του σχεδίου και της αρχιτεκτονικής γραφής ως εργαλείων κριτικής και αποτελεί το θέμα ενός σύνθετου ετήσιου προγράμματος συνεχούς ροής, το οποίο περιλαμβάνει εκθέσεις μικρής κλίμακας, διαλέξεις, συζητήσεις, σεμινάρια, εργαστήρια, συνέδρια και άλλες διεθνείς εκδηλώσεις σχετικές με την αρχιτεκτονική.
Ο Μάιος του 2008 είναι ο πρώτος μήνας των εκδηλώσεων, και αναλυτικά όλο το πρόγραμμα υπάρχει στην ιστοσελίδα: www.byzantinemuseum.gr/unbuilt/unbuilt.htm
Η δεύτερη διεύθυνση αφορά το project "FIRESUNDERCONTROL" που είναι ήδη σε εξέλιξη στο πλαίσιο των εκδηλώσεων "Ά-κτιστο". παράλληλα στην ιστοσελίδα ξεκινά κι ένας δημόσιος διάλογος σχετικά με το θέμα των πυρκαγιών, το άκτιστο/δυνάμει κτισμένο και το περιβάλλον. Εκεί μπαινουμε όλοι εμείς, καθώς η συνέχεια που θα ακολουθήσει, όπως λένε οι ίδιοι στη σελίδα τους, θα διαμορφωθεί από τη συμμετοχή μας.
Αυτά τα πραγματικά ενδιαφέροντα νέα στέλνει η Δώρα, μαζί με δυο φωτογραφίες από την Άνοιξη στο Άμστερντάμ ("μη σου πω καλοκαίρι", γράφει)
















Η Πασχαλίνα έστειλε τα ανοιξιάτικα χαμομήλια που φωτογράφησε η Στέλλα


Και "έκλεψα" κι αυτήν την φωτογραφία από το blog της Κωνσταντινιάς(http://kouventoules.blogspot.com), ένα λιβάδι που είδαν όχι σε φωτογραφία αλλα από κοντά ταξιδεύοντας οδικώς στην Ευρώπη το Πάσχα εκείνη και η παρέα της. Στον Παντελή από την παρέα θα στείλω σε ανταπόδοση του μηνύματός του, χαιρετισμούς ξεχωριστούς. Είναι μικρός τελικά ο κόσμος Παντελή, δίκιο έχεις, μικρός και μεγάλος μαζί, ευτυχώς!


Στην αυριανή εκπομπή θα είναι φιλοξενούμενος ο Γιώργος Μεράντζας. Κι επειδή ένα τραγούδι που με συγκινεί πολύ και το έχει ερμηνεύσει τόσο όμορφα εκείνος είναι το ηπειρώτικο μοιρολόι "Μαριόλα" με αυτό θα σας αφήσω σήμερα. Τα μοιρολόγια την ίδια στιγμή που με συν-κινούν σε μια λύπη βαθιά την ίδια ακριβώς στιγμή με κάνουν να εκτιμώ χίλιες φορές παραπάνω την αγάπη και τη ζωή.

Θέατρο

Το πρωτοείδα στην Διεθνή Έκθεση Βιβλίου, πέρισυ. Κάτι είχα ακούσει για τη συγγραφέα του, αλλά ουσιαστικά μόνο το όνομά της ήξερα. Το διάβασα παραπάνω από μία φορές. Για καιρό το είχα δίπλα μου, διάβαζα, υπογράμμιζα, στεκόμουν κάθε φορά σε άλλη του φράση και παράγραφο. Δεν ήθελα ποτέ να γίνω ηθοποιός. Ναι, αγαπάω το θέατρο πολύ. Στις σπουδές μου ασχολήθηκα μαζί του και το μελέτησα όσο περισσότερο μπορούσα. Παρακολουθώ θέατρο. Αλλά μέχρι εκεί. Τι είναι λοιπόν αυτό που με τράβηξε τόσο στο βιβλίο αυτό;
Νομίζω το ότι η Στέλλα Άντλερ στο βιβλίο αυτό, δίνει βέβαια μαθήματα σε νέους ηθοποιούς, όλα όσα λέει όμως, με απολυτότητες ίσως καμιά φορά, είναι για όλους. Μέχρι ένα σημείο θα μπορούσε να είναι μάθημα ανοικτό για τον καθένα. Έτσι το είδα εγώ, έτσι με άγγιξε.

Κάποια αποσπάσματα από το βιβλίο:

"Αυτό που ψάχνω είναι ο καλύτερος σας εαυτός. Πρέπει να γνωρίσετε τον καλύτερό σας εαυτό. Ο καλύτερος σας εαυτός δεν είναι ο καλύτερος του Μπάρρυμορ ή του Ολίβιε, ή ο δικός μου, είναι ο δικός σας. Κάθε άνθρωπος έχει τον τρόπο του. Και στον τρόπο αυτόν κάθε άνθρωπος είναι αστέρι. Κωλοτούμπες να κάνει ο Ολιβιε, ποτέ δεν θα μπορέσει να είναι εσείς. Μόνον εσείς μπορείτε να είστε εσείς.
Τι προνόμιο! Κανείς δεν μπορεί να φτάσει αυτό που εσείς μπορείτε, αν το φτάσετε. Λοιπόν, κάντε το. Χρειαζόμαστε τον καλύτερό σας εαυτό, τη φωνή σας, το σώμα σας. Δεν χρειαζόμαστε να σας δούμε να μιμείστε κανέναν, γιατί σε αυτό θα είστε δεύτεροι. Και το να είσαι δεύτερος δεν είναι καλύτερο από το να είσαι ο χειρότερός σου εαυτός."

"Σήμερα, πολλά πράγματα που περνάνε για υποκριτική δεν είναι τίποτε άλλο παρά να βρίσκεις τον εαυτό σου σε έναν χαρακτήρα. Αυτό δεν με ενδιαφέρει. Φυσικά πρέπει να φέρετε την εμπειρία σας για να σηκώσετε τους χαρακτήρες που παίζετε, πρέπει όμως να καταλάβετε από την αρχή ότι ο Άμλετ δεν είναι "ένας τύπος σαν κι εσάς"... Στο θέατρό μας οι ηθοποιοί συχνά δεν φτάνουν στο ύψος των χαρακτήρων. Μειώνουν τους χαρακτήρες στο δικό τους επίπεδο. Φοβάμαι πως ζούμε σε έναν κόσμο που τιμά τη μικρότητα. Υπερβάλλω; Ναι. Υπάρχουν εξαιρέσεις; Σίγουρα. Πολλές; Όχι."

"Ο Λώρενς Ολίβιε συνήθιζε να μιλάει για τη στιγμή που τελείωνε το μακιγιάζ και είχε φορέσει το κουστούμι του. Κοιτούσε τον εαυτό του μια τελευταία φορά στον καθρέφτη πριν φύγει από το καμαρίνι. Μερικές φορές, έλεγε,σε εκείνο το γρήγορο βλέμμα δεν ένιωθε πως αυτός που έβλεπε στον καθρέφτη ήταν ο εαυτό ςτου με μακιγιάζ και κοστούμι. μερικές φορές είχε πραγματικά την αίσθηση πως αυτός που κοίταζε μέσα στον καθρέφτη ήταν ο χαρακτήρας.
Μια νύχτα, ο Ολίβιε έπαιζε τον Οθέλλο και έκανε κάτι που θα πρέπει να ήταν μια πραγματικά ηλεκτρισμένη παράσταση. Μέχρι κι ο ίδιος είχε τρομάξει. Και το κοινό δεν μπορούσε να σταματήσει να χειροκροτάει. Η Μάγκι Σμιθ, που έπαιζε τη Δυσδαιμόνα, είχε επίσης μείνει άφωνη. Όταν έκλεισε η αυλαία, αντί να επιστρέψει στο καμαρίνι της, πήγε στο δικό του. Τον βρήκε να κάθεται εκεί μόνος του στο σκοτάδι.
"Λάρρυ", τον ρώτησε, "πώς το έκανες αυτό;"
"Δεν ξέρω", απάντησε. "Δεν ξέρω".
...Το ενδιαφέρον είναι ότι λίγο καιρό μετά από αυτή την ιστορική παράσταση, ο Ολίβιε μπήκε σε μια περίοδο μεγάλης καλλιτεχνικής κρίσης. Υποθέτω πως είναι αυτό που κάποιοι ονομάζουν κλιμακτήριο, ήταν όμως ασυνήθιστα ισχυρή. Είχε πεισθεί πως δεν ήξερε τίποτε για την υποκριτική. Κάθε φορά που ανέβαινε στη σκηνή φοβόταν ότι θα ερχόταν μια στιγμή στην παράσταση που θα έπρεπε να πάει στην άκρη της σκηνής, να ικετεύσει το κοινό να τον συγχωρέσει και να ζητήσει να κατεβάσουν την αυλαία, γιατί δεν θα μπορούσε στη συνέχεια να θυμηθεί τα λόγια του, ούτε να παίξει. Δεν συνέβη ποτέ, αλλά για χρόνια τον καταδίωκε η πιθανότητα ότι θα μπορούσε να συμβεί. Πολλά χρόνια αργότερα, περιέγραψε αυτή την κρίση σε μια συνέντευξη, και αναρωτιόταν αν είχε κάποια σχέση με εκείνη την νύχτα που πέτυχε μια από τις καλύτερες παραστάσεις της ζωής του χωρίς να ξέρει πώς.
Σε κάθε περίπτωση, σήμερα δεν συνηθίζουμε να βλέπουμε τέτοιες εμφανίσεις ηθοποιών. Θα μπορούσα να πω μέχρι και πως τις φοβόμαστε. Όπως είπα, ζούμε σε μια εποχή που τιμά τη μικρότητα…»

«Πόσοι άνθρωποι διαβάζουν χωρίς σκοπό; Πόσοι άνθρωποι διαβάζουν απλώς για να διασκεδάσουν; Είστε πολύ μεγάλοι σε ηλικία πια για να συνεχίσετε να το κάνετε αυτό. Δεν διαβάζουμε για πλάκα. Διαβάζουμε για να αποκτήσουμε γνώση. Ποιος από σας οδηγεί ακόμα ποδήλατο με βοηθητικές ρόδες; Κανείς. Είναι ώρα να διαβάζετε Δάντη, όχι Μίκυ Μάους.
…Στις μέρες μας έχουμε προσθέσει δέκα χρόνια στο μέσο όρο ζωής. Όμως δεν τα προσθέσαμε στο τέλος. Δεν προσθέσαμε δέκα χρόνια στην ωριμότητα. Τα προσθέσαμε στην εφηβεία. Είμαστε ακόμα «παιδιά» και είμαστε είκοσι οχτώ χρονών.
Δεν σας λέω να εγκαταλείψετε την αθωότητά σας. Είμαστε εδώ για να γυμνάσουμε την αθωότητά σας, να τη διατηρήσουμε, να τη γυαλίσουμε. Μην μπερδεύετε όμως την αθωότητα με την κατάσταση του εφήβου. Θέλω να είστε αθώοι, σοφοί και ενενήντα πέντε χρονών.»





Το βιβλίο της Στέλλας Άντλερ «Η Τέχνη του Ηθοποιού», κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ίνδικτος. Η μετάφραση είναι του Σύλλα Τζουμέρκα.

Λίγα λόγια για την Στέλλα Άντλερ εδώ και εδώ

Μπορείς να δεις κι εδώ


Το Πάσχα διάβασα στην Καθημερινή και αυτό το άρθρο





Αυτές τις ημέρες στη Θεσσαλονίκη έρχονται πολλές και καλές παραστάσεις να προστεθούν σε εκείνες που ήδη παίζονται.
Στο θέατρο Αμαλία, από τις 7 ως τις 27 Μαϊου με το γενικό τίτλο ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ η Πειραματική Σκηνή της "Τέχνης" παρουσιάζει πέντε ανήσυχες θεατρικές ομάδες, άλλες ήδη αναγνωρισμένες και άλλες νεοσύστατες, με κοινό χαρακτηριστικό την έρευνα πάνω στα κείμενα και τις σκηνικές φόρμες. Πρόκειται για τις ομάδες και τα έργα: Θεατρική ομάδα "JOUET" στην «Φιλονικία θεατρίνων στο σαλόνι του Μαριβώ», Καλλιτεχνική εταιρεία "ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑ" στο έργο του Βίσνιεκ «Εθνικότητά μου, το χρώμα του ανέμου», Θεατρική εταιρεία "ΧΩΡΟΣ" στον «Απόκοπο» Του Μπεργαδή, Ομάδα σύγχρονου χορού "ΑΔΡΑΣΤΕΙΑ" στο «Το παιχνίδι του χρόνου» και Θεατρική ομάδα "ΚΑΝΙΓΚΟΥΝΤΑ" στο έργο «Η βοσκοπούλα»
Στο Δημοτικό Θέατρο Καλαμαριάς Μελίνα Μερκούρη από τον Πολιτιστικό Οργανισμό Δήμου Καλαμαριάς στις Θεατρικές Συναντήσεις που διοργανώνει από τις 7 Μαΐου μέχρι τις 8 Ιουνίου θα παρουσιαστούν ο «Πατέρας» του Στρίντμπεργκ σε σκηνοθεσία του Θανάση Παπαγεωργίου από το Θέατρο Στoά, το «Nordost» του Τόρστεν Μπουχστάϊνερ σε σκηνοθεσία του Νίκου Χατζόπουλου από το Θέατρο Τέχνης, το «Ένας στους δέκα» του Λαέρτη Βασιλείου από το Θέατρο του Νέου Κόσμου, σε σκηνοθεσία του ίδιου, το «Περιμένοντας τον Γκοντό» του Σάμιουελ Μπέκετ από το Τόπος Αλλού σε σκηνοθεσία του Νίκου Καμτσή και το «Σωτηρία με λένε» της Σοφίας Αδαμίδου σε σκηνοθεσία του Κωνσταντίνου Κωνσταντόπουλου.
Αίφνης λοιπόν, έχουμε να δούμε πολύ και καλό θέατρο. Με έναν καλό προγραμματισμό λέω ότι μπορούμε να δούμε πολλές παραστάσεις, μη σου πω, αν πραγματικά το θέλεις, και όλες.

Όταν μια βροχερή μέρα σε μια σχολική τάξη τα παιδιά είπαν Ohaio!

Σήμερα το πρωί, πήγαμε, η Ταμάκι Ασάντα κι εγώ, στην τάξη της Σαββίνας. Μας υποδέχτηκε ο κύριος Λάμπρος, ευγενέστατος, είναι ο δάσκαλος που διδάσκει στα παιδιά της τάξης Γλώσσα και Μαθηματικά (η τάξη τους φέτος έχει μια ιδιοτυπία, εξόχως δημιουργική μου φαίνεται προσωπικά, τους διδάσκουν, στο βασικό πρωινό σχολείο - όχι στο ολοήμερο εννοώ, εκεί εχουν άλλους τοσους - πέντε δάσκαλοι/καθηγητές τα μαθήματα, όχι ένας, άντε με το μάθημα των Αγγλικών και της Μουσικής τρεις, ακούγεται περίεργο, στην πράξη έχει πολλά θετικά νομίζω). Είχε λοιπόν μιλήσει ήδη για την επίσκεψη της Ταμάκι στα παιδιά ο κ. Λάμπρος και μας περίμεναν, με χαρά που φαινόταν αμέσως.

Αφού έμαθαν κάποια πράγματα για την Ταμάκι, διαβάσαμε το παραμύθι της, «το αγόρι με τα πράσινα μαλλιά» και αμέσως μετά άρχισε η κουβέντα. Πώς μεγαλώνουν τα παιδιά στην Ιαπωνία, τι γιορτάζουν, τι τρώνε, πώς είναι το σχολείο τους. Εμείς εδώ έχουμε πολλά πράγματα στη καθημερινότητά μας που έρχονται από τη μακρινή αυτή χώρα; Τι σπίτια έχουν, ξύλινα ή τσιμεντένια; Φοβούνται τους σεισμούς; Πόσο μεγάλη πόλη είναι το Τόκιο; Τα πόκεμον γιαπωνέζικα είναι; Έχετε υπολογιστές; Με τα σχιστά μάτια βλέπεις καλά; Πώς λέμε σχολείο, κορίτσι, αγόρι στα γιαπωνέζικα; Καλημέρα; Αντίο; Λίγες μόνο από τις ερωτήσεις τους. Απαντούσε η Ταμάκι, βοηθούσε πολύ και ο κ.Λάμπρος που ναι, ήξερε πολλά για την Ιαπωνία.
Και μετά η έκπληξη. Η Ταμάκι τους έμαθε να φτιάχνουν μια φιγούρα οριγκάμι, μια γάτα. Εκείνη την ώρα ήρθε και η κ.Μαρία για το μάθημα της Ιστορίας και τους βρήκε επί το έργον. Ενθουσιασμένα τα παιδιά δίπλωναν τα χρωματιστά χαρτιά και ναι, τα κατάφεραν μια χαρά!




Εγώ η ανόητη δεν σκέφτηκα στο τέλος να τους φωτογραφήσω όλους μαζί με τη δασκάλα και τα ολοκληρωμένα έργα τους, τέτοιες βλακείες κάνω και μετά μετανιώνω, όταν είμαι τόσο βραδείας καύσης...
Μας χαιρέτησαν, παιδιά και δάσκαλοι με χαμόγελο και την λέξη, εννοείται, σαγιονάρα (δεν περιμένεις φαντάζομαι να την γράψω γιαπωνέζικα…) και βγήκαμε από το σχολείο.
Ήμασταν λίγο αγχωμένες στην αρχή, όμως τελικά τα παιδιά το χάρηκαν νομίζω, αν μάλιστα κρίνω κι από τις αντιδράσεις τους όταν πήγα το απόγευμα να πάρω τη Σαββίνα στο σχόλασμα, το χάρηκαν πάρα πολύ. Προσπαθούσαν να πουν τις λέξεις που έμαθαν, προστάτευαν από τη βροχή τις γάτες τους και έλεγαν τι έμαθαν για την Ιαπωνία.
Είναι όμορφο να γνωρίζεις τον κόσμο σου. Και τον κοντινό και τον μακρινό. Γιατί αν οι ζωές μας, όπως περίπου λέει στο βιβλίο της η Ταμάκι, είναι βάρκες στην ίδια θάλασσα, βάρκες διαφορετικές η μια από την άλλη, με άλλους ανθρώπους ή πλάσματα η καθεμία, είναι ωραίο να ταξιδεύουμε μαζί και να μαθαίνουμε ο ένας από τον άλλο.


Υ.Γ. Υπενθυμιστικά, η έκθεση της Ταμάκι Ασάντα με τίτλο «Here and there» συνεχίζεται μέχρι την Κυριακή 11 Μαΐου στην αίθουσα τέχνης Αντιδημαρχίας Αρχιτεκτονικού (Αγγελάκη 13)

Υ.Γ.2 Τώρα, έχω μια άλλη παλαβή ιδέα, αλλά θα τη σκεφτώ καλύτερα, θα την κουβεντιάσω και με τη Σαββίνα και μπορεί να γίνουν κι άλλα πράγματα, και ακόμα καλύτερα προετοιμασμένα, θα δούμε.

Τ(ελευταια) Υ(στερη) Γ(ραφή) (τρομάρα μου) Έχω πολλά μηνύματά σας με νέα που θέλω να μοιραστούμε, θα το κάνω πολύ σύντομα, και αύριο μη σου πω.
Άσε που έχω κι άλλα να σας πω, όρεξη να έχουμε να πηγαίνουμε σε συναυλίες, εκθέσεις, εκδηλώσεις, έχει- έρχονται πολύ ωραία πράγματα...

Στο μεταξύ στέλνετε συμμετοχές για τα Σαββατοκυριακάτικα, θα τα πούμε και την Πέμπτη, που επιστρέφω στο ραδιόφωνο, επιτέλους! Μου λείψατε πολύ!

Προσεχώς...

Αρκετά αναπαυτήκαμε κατά τας ημέρας των εορτών του Πάσχα. Ώρα να ανασκουμπωθούμε και να δούμε πού θα πάμε, τι θα δούμε, τι θα κάνουμε η γυρίστρω ΠαρέαΤηςΚαλημέρας. Λοιπόν, αυτές λέω να είναι οι πρώτες μεταπασχαλινοπρωτομαγιάτικες δραστηριότητες μας (επειδή όλο το λέγαμε και μιας και προέκυψε σημειώστε ότι αυτές οι δραστηριότητές μας αφορούν και παιδιά):

Σάββατο 10 Μαϊου 2008, 11:30 – 14:30.Πάμε στο Μουσείο Φωτογραφίας Θεσσαλονίκης- στο Λιμάνι, για να συμμετάσχουμε σε ένα εργαστήρι που αφορά παιδιά και γονείς ή κηδεμόνες τους (αυτό σημαίνει ότι μπορεί να συνοδεύετε αγαπημένο ανεψούδι, ή βαφτιστήρι, λέω τώρα...) Κατά συνέπεια στο εργαστήρι μπορούν να συμμετέχουν και οι μεγάλοι, εγώ λέω να το τολμήσουμε, παιχνίδι είναι, άσχημα θα περάσουμε; Βεβαίως η άλλη επιλογή είναι οι μεγάλοι να πιουν καφέ κάπου κοντά και να έρθουν να πάρουν τα παιδιά μετά από το εργαστήρι.
Tι θα κάνουν όσοι πάρουν μέρος στο εργαστήρι; Θα ακούσουν ένα παραμύθι που μιλά για παιδιά που ζουν σε άλλους τόπους. Θα φανταστούν πώς είναι να ζει κανείς σε άλλο μέρος και θα κατασκευάσουν το περιβάλλον ή τον τόπο που θέλουν χρησιμοποιώντας την τεχνική του κολλάζ και ζωγραφική. Στη συνέχεια θα φωτογραφίσουν το περιβάλλον που θα φτιάξουν. Και αν θέλουν θα βάλουν στο περιβάλλον αυτό και τη δική τους φωτογραφία.
Το εργαστήρι μπορούν να παρακολουθήσουν παιδιά ηλικίας 6-12 ετών μαζί με τους γονείς τους, ή – είπαμε- τους κηδεμόνες τους. Η συμμετοχή είναι δωρεάν. Επειδή ο αριθμός των παιδιών που μπορούν να συμμετάσχουν είναι περιορισμένος είναι απαραίτητη η δήλωση συμμετοχής. Μπορείτε να δηλώσετε τη συμμετοχή σας από τώρα στο mail της εκπομπής (kalimera958@yahoo.gr) ή τηλεφωνικά την Πέμπτη στην εκπομπή.

Πάμε τώρα στην Κυριακή.


Κυριακή 11 Μαΐου 2008, 10.00 -11.00.
Πηγαίνουμε στο Αρχαιολογικό Μουσείο Θεσσαλονίκης. Το Μουσείο συμμετέχει στην πανελλήνια εκστρατεία του Υπουργείου Πολιτισμού «Περιβάλλον και Πολιτισμός 2008». Κεντρικό θέμα της εκστρατείας για το 2008 είναι «Το δέντρο της ζωής σε τέσσερις εποχές» με τους συμβολισμούς που απορρέουν από τη μορφή του αλλά και την απεικόνισή του διαχρονικά. Το Αρχαιολογικό Μουσείο διοργανώνει εκδηλώσεις (στις 9, 10 &11 Μαΐου) για τους μαθητές της πόλης και το ευρύ κοινό.
Εμείς θα μπορούμε να πάρουμε μέρος την Κυριακή στις 10 το πρωί, σε μια οργανωμένη περιήγηση σε επιλεγμένα εκθέματα που έχουν σχέση με τη συγκεκριμένη δράση. Η περιήγηση θα αφορά παιδιά και ενήλικες. Στη συνέχεια θα ακολουθήσει ένα διαδραστικό happening στο οποίο θα μπορούμε να συμμετέχουμε όλοι, μικροί και μεγάλοι, με την εμψύχωση μουσειοπαιδαγωγών.
Για τις συμμετοχές σε αυτήν την περιήγηση ισχύει ό,τι και στην προηγούμενη περίπτωση (υπάρχει ελεύθερη είσοδος, δηλώσεις συμμετοχής με mail από τώρα, τηλεφωνικά την Πέμπτη).

Ας ξεκινήσουμε έτσι και στις επόμενες μέρες έρχονται κι άλλα πολλά, διάθεση να έχουμε.
Για παράδειγμα, ετοιμάζουμε και μια επίσκεψη στο οινοποιείο του Γεροβασιλείου, στην Επανομή, την Κυριακή 18 Μαΐου, για να παρακολουθήσουμε, παρέα με μουσική και… μουστοκούλουρα, το καινούριο παραμύθι του Δημήτρη Μπασλάμ, με ήρωα το λαγό σεφ Αγησίλαγο και τις καινούριες του περιπέτειες στον αμπελώνα του Τσαμπίκου του γιδιού και στο οινοποιείο του Λάκη του φρύνου. Ευκαιρία να περιηγηθούμε εκείνη τη μέρα και στο οινοποιείο και, αν θέλουμε, να δοκιμάσουμε, οι μεγάλοι εννοείται, κρασιά του Κτήματος στις αίθουσες γευσιγνωσίας του οινοποιείου. Λεπτομέρειες θα πούμε και στην εκπομπή και στο blog, προσεχώς.

Μετά, πρέπει να δούμε πότε θα οργανώσουμε την εκδρομή στον Όλυμπο- μας «παίρνει» άραγε ο καιρός πριν καλοκαιριάσει για τα καλά; - πείτε κάτι ειδικοί επί του θέματος- το ίδιο και για την επίσκεψη που θέλουμε να κάνουμε στο Βοτανικό Κήπο Σταυρούπολης, επίσης την ξενάγηση σε εξωτερικούς χώρους εντός Θεσσαλονίκης και άλλα πολλά… Καλό θα ήταν να κανονίσουμε και μια πεζοπορία κοντά στη Θεσσαλονίκη, έχει κάποιος καμιά καλή ιδέα;

Τώρα, αν έχετε και ιδέες για κάτι που ακόμα δεν έχουμε καν κουβεντιάσει, εδώ είμαστε!

Εικόνες, Χορός, Τραγούδια, σε μια πόλη

Είδα τον Υπομέλανα Τόπο, του Δημήτρη Σωτηρίου, από το Χοροθέατρο του Κ.Θ.Β.Ε. Το είδα στη γενική δοκιμή, την Παρασκευή. Αυτό έχει σημασία - είχε ωραίο κοινό, νομίζω, ήθελαν να δουν, δεν έβαλαν τα καλά τους, δεν είχε επίσημους.

Θα προσπαθήσω ό,τι πω να είναι με όσο πιο λίγα λόγια μπορώ.

Είναι αυτό που αν σου αρέσει θα το κουβαλήσεις μέσα σου για καιρό. Θα σε πάει να διαβάσεις άλλα βιβλία, να περπατήσεις σε δρόμους της Θεσσαλονίκης, αλλά τι να σου πω, μπορεί και άλλης πόλης, να ξαναδείς φωτογραφίες και ντοκουμέντα, αυτά που τα λένε επίκαιρα νομίζω, άλλης επόχής με άλλο βλέμμα.

Υπομέλας τόπος είναι μια μικρή περιοχή νευρώνων στον εγκέφαλο όπου, ας πούμε, είναι το κέντρο της μνήμης μας. Ο Υπομέλας Τόπος, στο Βασιλικό Θέατρο, είναι τόπος μνήμης για τη Θεσσαλονίκη με αφορμή τα καμένα όνειρα των ανθρώπων της που έζησαν τη μεγάλη φωτιά του 1917. Σκηνοθεσία-χορογραφία: Δημήτρης Σωτηρίου, μουσική: Αλέξανδρος Ιωάννου, σκηνικά-κοστούμια: Αθανάσιος Κολαλάς, video art - επεξεργασία εικόνας: Λίλα Σωτηρίου, δραματουργική επεξεργασία: Σοφία Χατζηβασιλείου, βοηθός χορογράφος: Σύλβια Κατσαρού, οργάνωση παραγωγής: Ιωάννα Λιάκου. Χορεύουν: Μαρλέν Βερσιούρεν, Πόλυ Βόϊκου, Φάνια Γρηγορίου, Σοφία Καλπενίδου, Κωνσταντίνος Κατσαμάκης, Σταύρος Κόττας, Πέτρος Μάλαμας, Χάρης Πεχλιβανίδης, Έλενα Σγουραμάνη, Ηλίας Τσάκωνας, Πένυ Χριστοπούλου. Αυτοί είναι οι συντελεστές.

Είναι μια εγκατάσταση που δεν έχει πρωταγωνιστές. Όλοι, χορευτές, εικόνες, άνθρωποι από τα παλιά, τοπία, βλέμματα, ανάσες, μπαινοβγαίνουν σε μια συνεχή ροή από το χθες στο σήμερα κι αντίστροφα. Θα σου πω και κάτι που δεν το ένιωσα αμέσως. Μετά όσο ξαναθυμόμουν ό,τι είδα το σκεφτόμουν όλο και πιο πολύ. Μπορεί να κάνω λάθος, να μην ξέρω να κρίνω, απλώς πώς το σκέφτομαι θα σου πω. Μου άρεσε που δεν πρωταγωνιστούσαν οι χορευτές. Αν γινόταν θα ήταν το αναμενόμενο. Ίσως και το εύκολο. Το δύσκολο ήταν να γίνουν μέρος της εγκατάστασης σε ένα ρευστό σκηνικό. Να είναι εκεί και να μην φωνάζουν "κοίταξέ με", "εμένα κοίτα, τα άλλα είναι το φόντο μου". Κι όποτε αυτό το ένιωθες ήταν υπέροχο. Γιατί δεν υπήρχε το στερεότυπο πίσω με το φωτισμένο μπροστά.

Ο Σωτήρης, λίγο πριν φύγουμε, είπε κάτι που δεν θα το σκεφτόμουν όμως ναι, αυτό ήταν. Αν δεν κοιτάξεις την ώρα, είπε, δεν ξέρεις πόσο κράτησε. Αυτό ήταν! Η διάρκεια της εγκατάστασης - έχω ακούσει αυτή τη λέξη για πολλά πράγματα, εδώ ταιριάζει απόλυτα- αν την μετρήσεις με το ρολόι είναι μικρή. Όσο είσαι μέσα όμως είναι σαν να διευρύνεται ο χρόνος. Δεν μπορώ να σου το εξηγήσω αλλιώς. Είναι έτσι. Για μένα έτσι ήταν, τουλάχιστον.

Αμέσω μετά, περπατήσαμε στους δρόμους όπου το 1917 έκαιγε η φωτιά, φτάνοντας με τα πόδια πίσω από το δημαρχείο- κάπου εκεί δεν ήταν λένε η πρώτη εστία;

Μπήκαμε στο Καφωδείο Ελληνικόν. Φωτεινή Βελεσιώτου, Λάρρυ Χαριτίδης, Μάκης Πάντσιος, έπαιζαν εκείνο το βράδυ, όπως κάθε Παρασκευή. Μιλήσαμε με τη Φωτεινή, τι ωραίος άνθρωπος, πάντα χαίρομαι όταν την συναντώ. Κοιτάζω απέναντί μου, μια φωτογραφία παλιάς Θεσσαλονίκης. Από την πυρκαγιά. Διαβάζω: Αυγουστος 1917 (είχε και μέρα που δεν θυμάμαι τώρα), ώρα 7, κοίτα να δεις λέω, σήμερα όλα με μια κλωστή πώς δένονται...Το μαγαζί γέμισε σε λίγα λεπτά. Τις επόμενες ώρες μας πήραν οι καλλιτέχνες όλους μαζί τους, γίναμε σαν μια παρέα. Καλά τραγούδια, καλά παιξίματα, η Φωτεινή εξαιρετική, οι άντρες του σχήματος επίσης, ό,τι και να πω λίγο θα είναι. Στο διάλειμμα συναντώ και την Εύη, ήταν κι εκείνη εκεί και της είπε η Φωτεινή ότι ήμουν κι εγώ, εννοείται ότι μου είπε για τον Μεράντζα (θα είναι τελικά την Παρασκευή στην εκπομπή!)

Το πρόγραμμα συνεχίστηκε μέχρι αργά. Κάποια στιγμή μπηκε εμβόλιμα και ο Μιχάλης Ουζούνης που βρισκόταν τυχαία εκεί και συνόδεψε τραγούδια στο πιάνο. Ήρθε κι ένας άλλος ωραίος τύπος, ο Αλέκος Οικονόμου με φυσαρμόνικα και τα λαϊκά και τα παραδοσιακά έγιναν και μπλουζ. Ήταν καταπληκτικά. Τι παραπάνω να σου πω;

"Από χέρι σε χέρι..."

"Από χέρι σε χέρι και από γενιά σε γενιά για να μην χάσουμε αύριο αυτά που έχουμε σήμερα"

Αύριο, 3 Μαΐου 2008, είναι η 8η Πανελλαδική Γιορτή Ανταλλαγής Ντόπιων Ποικιλιών. Θα πραγματοποιηθεί στην Ι. Μ. Τιμίου Προδρόμου στην Ανατολή Κισσάβου του νομού Λάρισας.
Οι στόχοι της γιορτής είναι να δοθούν σε όσο το δυνατόν περισσότερους καλλιεργητές παραδοσιακές ποικιλίες λαχανικών, σιτηρών κ. α., να έρθουν σε επαφή μεταξύ τους οι καλλιεργητές ντόπιων ποικιλιών και να ανταλλάξουν ποικιλίες, πληροφορίες και εμπειρίες, να βρουν παραδοσιακές ποικιλίες οι καλλιεργητές που δεν έχουν παραδοσιακούς σπόρους, να γίνουν όλες οι ανταλλαγές ελεύθερα χωρίς τη μεσολάβηση του χρήματος.
Περισσότερες πληροφορίες για το Πελίτι και για τη γιορτή μπορείτε να βρείτε στην ιστοσελίδα: www.peliti.gr

Προέκυψε κάτι έκτακτο, κάτι για καλό και είθε να μπορώ να έχω να σας πω όμορφα νέα μετά, και δεν θα μπορέσω να είμαι εκεί.
Αν πάτε, εντυπώσεις, "επιτόπιο ρεπορτάζ", φωτογραφίες, ξέρετε εσείς...

Τώρα φεύγω τρέχοντας να δω τη γενική της παράστασης του Χοροθεάτρου του Κ.Θ.Β.Ε. "Υπομέλας Τόπος" του Δημήτρη Σωτηρίου, τον οποίο εκτιμώ πάρα πολύ και περιμένω ανυπόμονα να δω τη δουλειά του. Η φωτογραφία που ακολουθεί είναι από το φωτογραφικό υλικό της παράστασης, είναι της Λίλας Σωτηρίου και την βρίσκω εξαιρετική.
Εντυπώσεις αύριο

Ωραία, στην ώρα, στον καιρό του...

Μια φράση λέω πάντα όταν γυρίζει το κλειδί στην πόρτα που ανοίγει επιστρέφοντας από οπουδήποτε: "παντού καλά και στο σπίτι μας καλύτερα". Όχι, λέγοντας το αυτό καθόλου δεν υποτιμώ το ποσο καλά έχω περάσει, επίσης ελπίζω ότι δεν είμαι κολλημένη με το σπίτι μου. Απλώς, όταν φεύγω είναι ωραία (με την κυριολεκτική σημασία της λέξης- ωραία - στην ώρα του, στον καιρό του, στην καλύτερη στιγμή του), όταν επιστρέφω πάλι το ίδιο. Κάθε στιγμή έχει τη δική της χαρά.
Παρεμπιπτόντως μου έστειλε μια ευχή ο Κώστας προχθές και πολύ μου άρεσε, να δες τι έγραφε: "Χαιρετώ και εύχομαι χαρά". Απλή και όμορφη ευχή.

Χρωστάω Πασχαλιάς και Πρωτομαγιάς στιγμές. Από το Πάσχα μια σκηνή μόνο θα σου περιγράψω, την κορυφαία των ημερών νομίζω. Είμαστε στη θήβα. Μεσημέρι Κυριακής τρώμε όλοι μαζί στο εορταστικό τραπέζι. Μια χαρά. Καθώς το τραπέζι πλησιάζει στο τέλος του ακούγονται από το βάθος, αλλά κάπου από τη γειτονιά, μουσικές. Χορευτικές μουσικές είναι. Κάπου γλεντούν. "Οι Ρουμάνοι, από απέναντι θα είναι" λέει κάποιος. Πολύ θέλει; Πήγαμε αμέσως εκεί. Σε μια αυλή, ένα δέντρο, ένα τραπέζι, μια ψησταριά παραδίπλα, μη φαντάζεσαι πλούσια πράγματα, μια μικρή τηλεόραση παίζει βίντεο κλιπ,τραγούδια τσιγγάνικα; ρουμάνικα; δεν κατάλαβα ακριβώς, σάμπως είδα και καλά; Δεν πρόλαβα, χόρευαν εκείνοι, γυναίκες, άντρες έξω καρδιά, ωραίοι άνθρωποι, μπήκαμε κι εμείς στο χορό, μια χαρά! Τι ωραία που ήταν! Χορός, κέφι καλή διάθεση, χαρά. Φεύγοντας, η κοπέλα που μας χαιρέτησε, η οποία πριν χόρευε καταπληκτικά, ο ρυθμός μέσα της, έτσι σαν να γεννήθηκε, μας ευχαρίστησε μέσα από την καρδιά της που βρεθήκαμε για λίγο λέγοντάς μας "έτσι θέλουμε να είμαστε, μαζί, αγαπημένοι" Τι χορεύαμε; Δεν ξέρω να σου πω. Να, το κλίμα έτσι ήταν πες...


Πρωτομαγιά στα Πετροκέρασα. Η μέρα στα καλά της σήμερα πραγματικά. Οι παπαρούνες οργιάσαν, παράσταση έδωσαν, κανονικά. Η παρέα καλή, ήσυχα ήταν, σαν να κλείναμε τις εξόδους με την Πρωτομαγιά, ε καιρός ήταν, τόσες μέρες στη γύρα είμασταν... Επιστρέφοντας στη Θεσσαλονίκη μια παρέα ζωγραφίζει με καβαλέτα στημένα και πινέλα στα χέρια στο ύπαιθρο, λίγο μετά το Ζαγκλιβέρι ήταν, έτσι νομίζω, δεν είμαι καλη εγώ σε αυτά. Αυτή η εικόνα μου έμεινε, τα τραγούδια των Beatles στο αυτοκίνητο, η κουβέντα με τον Αγγελο, η χαρά της Σαββίνας που κελαηδούσε συνέχεια, τα γέλια μας.
Φωτογραφίες δεν τράβηξα, άσε να τα θυμαται το μυαλό καλύτερα. Παπαρούνες βρηκα αυτές του Δημήτρη Γέρου, είναι ένας πίνακας που μου αρέσει πολύ.


Τώρα, από δω και πέρα έχουμε πολλά να περιμένουμε. Σε λίγα μόνο λόγια να σου πω δυο τρία μόνο. Λοιπόν, ετοιμάσου να πάμε σε λιγότερο από είκοσι μέρες στο κτήμα του Γεροβασιλείου μαζί με τα παιδιά μας να ακούσουμε από κοντά το καινούριο παραμύθι του Μπασλάμ "ΤΑ ΜΟΥΣΤΟΚΟΥΛΟΥΡΑ του Αγησίλαγου" ένα παραμύθι με αφορμή το ταξίδι του κρασιού από το αμπέλι στο μπουκάλι. Έρχεται και μια βραδιά στο Αρχαιολογικό Μουσείο με τους No Knock Entry. Κάτι έχω στο μυαλό μου και για το Μουσείο φωτογραφίας, κι εκεί με τα παιδιά μας θα πάμε, αν βολέψει.
Α, και να μην το ξεχάσω την επόμενη Κυριακή στη Βάρδια παίζουν οι SOMNIA, να το Carousel τους (μουσική του Σάκη Άμπατζίδη)όπως το τράβηξε και το ανέβασε στο youtube-κι εγώ τώρα το πήρα είδηση, τι να πω...- ο Tertulianos:


Και στις 24&25 Μαίου ετοιμάζουν τη γιορτή τους τα Παιδιά Εν Δράσει. Ετοιμαστείτε να ενοχλήσουμε...

Ευκαιρία, άλλο που δε θέλουμε, να θυμηθούμε το τραγούδι που εγώ έμαθα από αυτούς και μέσω της εκπομπής όλη η παρέα:


Και βέβαια δεν είναι μόνο αυτά, απλώς μια ιδέα είπα να σου δωσω και είναι λέω η ώρα να πάω για ύπνο τώρα. Για το Πελίτι, για την παράσταση Υπομελας Τόπος του Δ.Σωτηρίου που ανεβάζει το Χοροθέατρο του Κρατικού και θα δω αύριο, για παραστάσεις που έρχονται ή παίζουν, για άλλα που θα οργανώσουμε, για βιβλία που διαβάζουμε και δίσκους που ακούμε θα τα πούμε από αύριο, όλη η ζωή μπροστά μας είναι...
Φιλιά!

Πρωτομαγιάτικη Καλημέρα

Μιας και δεν πρόλαβα να γράψω ακόμη κάτι για το Πάσχα που πέρασε με βλέπω να τα μαζεύω τα της Πασχαλιάς με τα της Πρωτομαγιάς σε ένα κείμενο μετά, τώρα όμως, πρέπει να γράψω κάτι που θα συνοδεύει ουσιαστικά την σημερινή πρωτομαγιάτικη εκπομπή.
Καλό μήνα, λοιπόν, και η «Καλημέρα» σήμερα είναι ξεχωριστή.
Φιλοξενούμενοι στην εκπομπή οι μουσικοί της «Πριγκιπέσσας»(www.prigkipessa.gr), ο Δημήτρης Μυστακίδης (μπουζούκι και τραγούδι), ο Δημήτρης Σφίγγος (κιθάρα και τραγούδι) και ο Χρήστος Μαστέλλος(τραγούδι), παίζουν και τραγουδούν λαϊκά και ρεμπέτικα τραγούδια. Η εκπομπή είναι επιτόπια ηχογραφημένη στο ραδιοθάλαμο του 958fm

Για τα τραγούδια που ακούγονται στη σημερινή εκπομπή ακολουθούν κάποια στοιχεία. Αν έχεις κάτι να διορθώσεις ή να συμπληρώσεις θα είναι πολύ καλό να γράψεις κάτι στα σχόλια γιατί , είμαι σίγουρη, όλο και κάτι ή θα λείπει ή θα υπάρχουν και λάθη.
(Τα στοιχεία για τα τραγούδια είναι από τα βιβλία: «Ρεμπέτικα Τραγούδια» του Πετρόπουλου, «Ρεμπέτικη Ανθολογία» του Τ. Σχολέρη, «Ρεμπέτικη Ιστορία» του Κ.Χατζηδουλή, από τις ιστοσελίδες www.rebetiko.gr, www. tar.gr, από το ρεμπέτικο φόρουμ κ.α.)

«Μαρίτσα», σε μουσική και στίχους του Βασίλη Τσιτσάνη. Πρωτοφωνογραφήθηκε το 1946 στην ODEON με τους Απόστολο Χατζηχρήστο, Γιάννη Σταμούλη και Μάρκο Βαμβακάρη. Σε δεύτερη εκτέλεση το 1947 στην COLUMBIA. Εδώ με τους: Πρόδρομο Τσαουσάκη, Ιωάννα Γεωργακούλου και Βασίλη Τσιτσάνη
Ο Πάνος Γεραμάνης έγραψε με αφορμή το τραγούδι αυτό ένα άρθρο που μπορείς να διαβάσεις εδώ εδώ

«Εγώ θέλω πριγκιπέσσα» (1935) του Παναγιώτη Τούντα
Ερμηνευτής: Στελλάκης Περπινιάδης

«Ζωή είν΄αυτή, Ζωίτσα μου» του Κώστα Σκαρβέλη . Πρώτη εκτέλεση: Γιώργος Κάβουρας(ο οποίος και τραγούδησε σε πρώτη εκτέλεση τα περισσότερα τραγούδια του Σκαρβέλη).

«Απόψε είσαι για φιλί» , του Γιώργου Μητσάκη (στίχοι και μουσική). Πρώτη εκτέλεση, το 1955: Γεωργία Τζόυ και (δεύτερη φωνή) Στέλιος Καζαντζίδης. Στις μετέπειτα αλλά επίσης παλιές εκτελέσεις ξεχωρίζει εκείνη της Άννας Χρυσάφη με τον Πάνο Γαβαλά, ενώ πολύ γνωστή είναι και η ερμηνεία του τραγουδιού από την Σπεράντζα Βρανά.

«Να καεί το πελεκούδι» , Μουσική: Θ. Δερβενιώτης Στίχοι: Κώστας Βίρβος, ερμηνεία: Πρόδρομος Τσαουσάκης

«Μαχαλάς», του Σπύρου Περιστέρη

«Σφάλμα Ασυγχώρητο» (1955), του Κώστα Μακρή (Λουκάς Στρογγυλός) με τον Σταύρο Τζουανάκο. Το τραγούδι κυκλοφόρησε την ίδια χρονιά και στην Αμερική, στην εκτέλεση αυτή τραγουδά με τον Τζουανάκο και η Μαρίκα Νίνου.

«Αραπιά», 1937, του Βασίλη Τσιτσάνη. Πρώτη ερμηνεία: Στράτος Παγιουμτζής

«Άσπρο Πουκάμισο φορώ», 1956, του Βασίλη Τσιτσάνη, οι στίχοι είναι της Ευτυχίας Παπαγιαννοπούλου. Πρώτη ερμηνεία: Στέλιος Καζαντζίδης

«Αψιλίες», τραγούδι του Γρηγόρη Ασίκη


Υστερη Γραφη στην ανάρτηση, ώρα 10.07,
εκτάκτως και λόγω της στάσης της ΠΟΣΠΕΡΤ, η εκπομπή δεν μεταδίδεται.
Κρατάμε αυτήν την ανάρτηση και μόλις μάθω πότε θα μπορεί να μεταδοθεί κανονικά η εκπομπή, τα ξαναλέμε.