Καλημέρα Good Morning Buongiorno Guten Morgen Jó reggelt 早晨 Dobro Jutro Tere hommikust Hyvää huomenta Ohayo Mirëdita Môre God morgen Habari ya asubuhi Goedemorgen Bon dia Zao an Goeiemôre Labas rytas Bore da Dobro utro Bonjour صباح الخير… صباح النّور Bon maten
Buenos días Shubha prabhaat Dobrý den God morgon Magandang umaga 안녕하십니까 Günaydın Umhlala gahle Dobré rano Bună dimineaţa Gudde Moien גוטן מאָרגןբարի լույս Доброе утро 早晨好…你早
お早うございます…お早う Selamat pagi
صباح الخير Habari ya asubuhi
(η εξαιρετική φωτογραφία είναι του Tertuliano Máximo Afonso, από το φωτογραφικό του blog- δες δεξιά, στις συνδέσεις όσων "συνblogάρουν")
Περασμένες 12, Κυριακή πια.
Σήμερα θα συναντηθούμε στο Αρχαιολογικό Μουσείο. Στην έκθεση με τα πρώτα ευρήματα από τα Καλίνδοια, την αρχαία μακεδονική πόλη για την οποία οι περισσότεροι μαλλον ξέρουμε από τίποτα έως ελάχιστα, θα μας τα πει όμως η Τζένη Γεωργάκη από το Μουσείο, όπως πάντα. Στην εκπομπή, πριν λίγες μέρες, μας προετοίμασε μιλώντας περιεκτικά, πολύ συγκεκριμένα και κατατοπιστικότατα ή Πολυξένη Βελένη, η διευθύντρια του Μουσείου.
Μετά την περιήγησή μας θα ακολουθήσει η ανάλογη ανάρτηση, εννοείται.
Χθες, πήγα στην Αίγλη. "Εχω άνθρωπο", του Θοδωρή Γκόνη και του Κώστα Λειβαδά. Με τη Γιώτα Νέγκα και την Σύρμω Κεκέ. Αν για κάποιο λόγο το τραγούδι είναι σπουδαία τέχνη, λεγαμε με ένα φίλο μου πριν από πολλάα χρόνια - νάξερες πόσο μου έχουν λείψει αυτές οι κουβέντες μας με πρωινό ελληνικό καφέ στη μικρή σου κουζίνα!- είναι γιατί σου "θυμίζει" ό,τι έχεις, ό,τι αγαπάς, κι αυτά που σου λείπουν και δεν το ξέρεις ή θέλεις να ξεχάσεις. Αυτή η παράσταση στα δίνει και τα τρία.
Α, μην το ξεχάσω, τη Δευτέρα, θυμίστε μου να ανάψω ένα θερμοσίφωνα...
Υπάρχει ένας θερμοσίφωνας στην πόλη πάντα αναμμένος με το φωτάκι παιχνιδιάρικο για να μη νιώθεις με όλα ξένος.
Έρχεται πάλι η μητέρα σου είκοσι χρόνια πια χαμένη να κατεβάσει την ασφάλεια γιατί είναι πάντα φοβισμένη.
Ζεστά νερά σαπούνι πράσινο και το ματάκι μες στο δάκρυ κι ένα μικρό παιδάκι δίχρονο να σε κοιτάζει σε μιαν άκρη.
Σ' αυτές τις πόλεις που θα χάνεσαι σ' αυτές τις πόλεις που θα φτάνεις μην ξεχαστείς για την καρδούλα σου λίγο νερό για να ζεστάνεις.
Η γυρίστρω, όλο κάπου πάω, όλο κάτι κάνω και δεν προλαβαίνω να κάτσω να γράψω δυο λόγια. Και γίνονται ωραία πράγματα, κάτσε να μοιραστούμε κάτι!
Κράτησα τη μαγεία από την Fiorella Burato-Βιολέτα της όπερας "Τραβιάτα" του Βέρντι που ανέβασε η Όπερα Θεσσαλονίκης. Πολύ καλή τραγουδίστρια, με μεγάλη εμπειρία στο ρόλο, τον έχει ερμηνεύσει εκατόν πενήντα, παρακαλώ, στην καριέρα της. Ερμηνεία, σκηνική παρουσία, εκφραστικότητα με έκαναν να νιώθω ευγνώμων που την άκουγα. Το χάρηκα πολύ! Πολύ μου άρεσε και ο Γιάννης Γιαννίσης στο ρόλο του Giorgio Germont. Είδα την όπερα την Τετάρτη στις 9 Απριλίου. Την Συμφωνική Ορχήστρα Δήμου Θεσσαλονίκης διηύθυνε ο Σίμος Ιωαννίδης, αρχιμουσικός, Θεσσαλονικιός, ζει και κάνει καριέρα στη Γερμανία εδώ και δεκαοκτώ περίπου χρόνια, διηύθυνε για πρώτη φορά στην Ελλάδα. Η Όπερα Θεσσαλονίκης ανέβασε την καινούρια αυτή παραγωγή στο κινηματοθέατρο Αριστοτέλειον, έναν χώρο τον οποίο ολοφάνερα προσπάθησε πολύ να διαμορφώσει ώστε κάπως να μπορεί να εξυπηρετήσει ανέβασμα όπερας.
Και βέβαια έμεινα για μιαν ακόμη φορά με την απορία. Μα, επιτέλους δικαιούμαστε έναν χώρο όπου αξιοπρεπώς και με όλες τις προδιαγραφές θα ανεβαίνουν παραστάσεις όπερας! Δεν παρακολουθώ όπερα από μικρό παιδί, δεν υπήρχε καμία τέτοια δυνατότητα στο χωριό όπου μεγάλωσα. Από τότε όμως που ήρθα για σπουδές στη Θεσσαλονίκη έχω παρακολουθήσει την συντριπτική πλειοψηφία των παραστάσεων όπερας που έχουν πραγματοποιηθεί στην πόλη. Αυτό που πάντα συμβαίνει και είναι τουλάχιστον εντυπωσιακό είναι πως όλες οι παραστάσεις δεν έχουν απλώς πολύ κόσμο, είναι αυτό που λέμε κυρίως στην γλώσσα των συναυλιών «sold out». Υπάρχει λοιπόν κοινό που θέλει πραγματικά να παρακολουθήσει όπερα. Αυτό, τα μάτια που χρειάζεται και τα αυτιά που μπορούν να κάνουν κάτι, πόσο δύσκολο είναι άραγε να το αντιληφθούν; Τα γράφει πολύ ωραία και η Ντίνα στις Κουβεντούλες, εδώ της (ήταν και η αφάνα στη μέση, άστα να πάνε...)
Χθες, Πέμπτη, είδα στο πλαίσιο της διοργάνωσης του Ευρωπαϊκού Βραβείου Θεάτρου την παράσταση «Mnemopark» από την ομάδα Rimini-Protokoll («Πρωτόκολλο Ρίμινι») σε σκηνοθεσία του Στέφαν Κέγκι (ένα από τα τρία βραβεία «Νέες Θεατρικές Πραγματικότητες»)
Ακόμα δουλεύει η παράσταση μέσα μου. Σκόρπια και ίσως ασχημάτιστα θα σου πω κάποια πράγματα.
Στη σκηνή στημένος ένας σιδηρόδρομος σε μινιατούρα, διαπερνά τοπία της Ελβετίας. Ένας κόσμος σε μικρογραφία. Τράπεζα μνήμης ανθρώπων και πραγμάτων, τόπων, συναισθημάτων και αντικειμένων που θυμούνται και ζουν μαζί τους.
Τέσσερις άνθρωποι έχουν φτιάξει τα πάντα που βλέπω. Σπίτια, δέντρα, βουνά, αυλές, φάρμες, γέφυρες, σταθμούς λεωφορείων, νεκροταφείο. Έχουν τοποθετήσει φιγούρες ανθρώπων και ζώων. Φτιάχνουν επιτόπου μια ταινία. Με ήρωες του Μπόλιγουντ. Το ήξερες ότι στην Ελβετία γυρίζουν Μπολιγουντιανές ταινίες; Για τους Ινδούς, λέει, το καταπράσινο Ελβετικό τοπίο είναι σπάνιο και άρα εξωτικό, ό,τι δεν έχεις θαυμάζεις, ε; Στο «Mnemopark», τώρα. Οι τέσσερις άνθρωποι που σου έλεγα πριν ότι έχουν φτιάξει τα πάντα, ασχολούνται χρόνια με τον μοντελισμό σιδηροδρόμων, αν το λένε έτσι. Ηλικιωμένοι- πώς θέλω να μεγαλώσω και να είμαι έτσι!, μακάρι!- μάλλον συνταξιούχοι, παίζουν στη σκηνή αυτό που κάνουν. Άλλο ωραίο θέμα από την παράσταση, ακόμα το σκέφτομαι: μόνο οι σοβαροί άνθρωποι παίζουν, οι άλλοι κάνουν πλάκα, η πλάκα δεν έχει σχέση με το χιούμορ, κι αυτή η παράσταση έχει πολύ χιούμορ. Πάλι παρένθεση έκανα, η φλύαρη. Αυτοί λοιπόν οι τέσσερις που παίζουν δεν είναι επαγγελματίες ηθοποιοί, είναι όμως ειδικοί σε αυτό που κάνουν, στις μινιατούρες σιδηροδρόμων. Όπως κινείται η μηχανή του τραίνου, μια μικρή κάμερα πάνω της τραβάει, και ό,τι τραβάει προβάλλεται μεγενθυμένο σε μια επιφάνεια προβολής. Εκεί γίνονται ωραία μαγικά. Το μικρό μεγάλο. Το αληθινό ψεύτικο και το ψεύτικο αληθινό. Οι άνθρωποι μπαίνουν στο σκηνικό και το σκηνικό καταπίνει ανθρώπους. Δεν μπορώ να στο περιγράψω αλλιώς, το είδες άραγε; Μια ιστορία φτιάχνεται επιτόπου. Ιστορία πατριδογνωσίας. Ιστορία ανθρώπων. Οι ήρωες θυμούνται. Εμείς μαζί τους. Χάνονται στο χθες. Αναρωτιούνται πώς θα είναι το αύριο. Και μαζί τους μια νέα κοπέλα αυτή είναι ηθοποιός, αφηγείται, ντοκυμαντερίστικα στοιχεία, στατιστικά για την Ελβετία αλλά και την Ελλάδα- υποθέτω αυτό το κάνουν σε κάθε χώρα που επισκέπτονται- μας μιλά για τη ζωή στη χώρα της, τη ζωή της οικογένειάς της, την ιστορία των ηρώων που είναι εκεί-οι τέσσερις που σας έλεγα- αλλά και την ιστορία του έργου που παίζουν, την ιστορία των δύο νέων από την Ινδία. Είναι, ας πούμε, η συντονίστρια σε ό,τι διαδραματίζεται στη σκηνή. Και ξέρεις και τι άλλο μου άρεσε πολύ; Όταν ήταν μικρή μεγάλωσε μαθαίνοντας και κάνοντας χειρωνακτικές δουλειές. Όλοι λοιπόν στην παράσταση αυτή έκαναν κάτι με τα χέρια τους, ήξεραν να κάνουν πράγματα και δουλειές με τα χέρια τους.
Φτάνει ως εδώ. Λυπάμαι που δεν μπορώ να σου πω πότε και πού μπορείς να δεις αυτήν παράσταση. Χαίρομαι πολύ που την είδα. Χαίρομαι που την είδε η κόρη μου. Χαίρομαι που ήμασταν πάρα πολλοί στην αίθουσα. Κι αν αυτό μετράει, βγαίνοντας από την αίθουσα, ένιωσα πιο ανάλαφρη, σαν παιδί που κάτι ανακάλυψε, και με μια διάθεση να κάνω ωραία πράγματα. Αν την είδες, γράψε τη δική σου εντύπωση, ας μη συμφωνούμε.
Σήμερα θα δω την παράσταση «Έχω Άνθρωπο» των Θοδωρή Γκόνη και Κώστα Λειβαδά, με τη Γιώτα Νέγκα στο τραγούδι και την ηθοποιό Σύρμω Κεκέ στην αφήγηση κειμένων. Με αφορμή το ομότιτλο της παράστασης τραγούδι σκεφτόμουν, για μια ακόμη φορά είναι αλήθεια, ότι αν για ένα πράγμα είμαι σίγουρη είναι για το ότι όταν έχεις αγαπηθεί πολύ είσαι προστατευμένος, δεν ξέρω πώς να το πω αλλιώς, από ό,τι κι αν σου συμβεί, όσο δύσκολο ή αβάσταχτο σου φαίνεται ή και είναι αυτό. Αυτός κι αυτοί που σε αγάπησαν είναι πάντα εκεί σαν αέρας που περνά και δεν αφήνει κανείς να σε καταστρέψει, κυρίως ο χειρότερος εαυτός σου. Εκτός αν δεν το πιστέψεις, κι αφήσεις μόνος μια ρωγμή στο μανδύα με τον οποίο σε τύλιξαν από μωρό. Ίσως η αγάπη να είναι το μόνο που δε χάνεται ποτέ. Ξέρω ότι μπορεί να ακούγεται αφελές αυτό που γράφω έτσι όπως το γράφω, απλώς δε βρίσκω τίποτα πιο αθάνατο από εκείνη. Αν δεν είναι έτσι, πώς η αγάπη αυτών που δε ζουν πια, μας ζεσταίνει ακόμη;
Σε λίγη ώρα η Ομάδα Θαλής και φίλοι μας προσκαλεί σε μια εκδήλωση με δύο ομιλητες και εξαιρετικά θέματα. Για του λόγου το αληθές:
στις ομιλίες των ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΔΟΞΙΑΔΗ συγγραφέα με θέμα: «Βιογραφίες μαθηματικών, και όχι μόνο: ένα ταξίδι μετ’ επιστροφής από την αφήγηση στα Μαθηματικά»
Η προβληματική του Απόστολου Δοξιάδη ξεπερνά το στενό πλαίσιο αναφορών στη λεγόμενη «μαθηματική λογοτεχνία», και επεκτείνεται ευρύτερα στο θέμα της αφήγησης. Τις τελευταίες δεκαετίες, οι γνωσιακές επιστήμες έχουν φέρει στο προσκήνιο τη μελέτη της αφήγησης ως ενός από τους βασικούς ανθρώπινους μηχανισμούς αντίληψης, νόησης και δράσης. Με μια τέτοια ο οπτική, ο Απόστολος Δοξιάδης κοιτάζει τις αφηγήσεις γύρω από τα μαθηματικά – και όχι μόνο – και κυρίως τις βιογραφίες. Ως κλασικό είδος αφήγησης όπου το γνωσιακό περιεχόμενο κυριαρχεί πάνω στις απαιτήσεις της αισθητικής ή της διασκέδασης, η βιογραφία προσφέρεται ιδιαίτερα για την επιστημονική μελέτη της αφήγησης. Το ιδιαίτερο ενδιαφέρον που προκύπτει από μια μια τέτοια ματιά, είναι ότι ακόμη και στον φαινομενικά άφιλο στην αφήγηση χώρο της μαθηματικής σκέψης, η κατανόηση της αφηγηματικής δομής και μεθοδολογίας της βιογραφίας μπορεί να οδηγήσει σε βαθύτερη κατανόηση.
και
ΤΕΥΚΡΟΥ ΜΙΧΑΗΛΙΔΗ Δρα Μαθηματικών, Συγγραφέα, Μεταφραστή με θέμα: «Ένα βιβλίο μας αφηγείται την ιστορία του: το Παλίμψηστο του Αρχιμήδη»
Η Πέμπτη 29 Οκτωβρίου 1998 υπήρξε μια ιδιαίτερα οδυνηρή μέρα για τους απανταχού έλληνες. Ήταν η ημέρα που η Ελληνική κυβέρνηση απέτυχε να αποκτήσει για λογαριασμό του Ελληνικού έθνους το παλαιότερο σωζόμενο χειρόγραφο με έργα του Αρχιμήδη. Ήταν ένας παλίμψηστος κώδικας στον οποίο αρχικά καταχωρήθηκαν - γύρω στο 950 μ.Χ. - διάφορες πραγματείες του Αρχιμήδη. Περί το 1200 μ.Χ. το αρχικό κείμενο σβήστηκε ώστε τα φύλλα περγαμηνής να χρησιμοποιηθούν εκ νέου για τη δημιουργία ενός προσευχηταρίου. Ωστόσο το κείμενο του Αρχιμήδη δε σβήστηκε εντελώς. Με πρωτόγονα μέσα ο Δανός μελετητής Χάιμπεργκ μπόρεσε το 1906 να διαβάσει ένα μεγάλο μέρος του και να φέρει στο φως κείμενα του αρχαίου έλληνα σοφού που δεν σώζονταν πουθενά αλλού. Στη συνέχεια ο παλίμψηστος κώδικας χάθηκε για να κάνει ξανά την εμφάνισή του σε μια δημοπρασία του οίκου Christies το 1998 και να περιέλθει έτσι στην κυριότητα κάποιου άγνωστου συλλέκτη. Ωστόσο, η συμπεριφορά του νέου ιδιοκτήτη του κώδικα ήταν μάλλον υποδειγματική. Όχι μόνο χρηματοδότησε τη συντήρηση και την πλήρη απεικόνιση του κώδικα αλλά και ανήρτησε τα αποτελέσματα των εργασιών της πολυπληθούς ομάδας που συνέστησε στο διαδίκτυο ώστε να μπορεί να έχει πρόσβαση σε αυτά ο οποιοσδήποτε μελετητής. Στην ομιλία μας θα αφηγηθούμε την πολυτάραχη ιστορία του παλίμψηστου κώδικα και θα επιχειρήσουμε να αξιολογήσουμε τα νέα στοιχεί που ήρθαν στο φως της δημοσιότητας σχετικά με τον τρόπο σκέψης του κορυφαίου μαθηματικού όλων των εποχών.
Με αφορμή την έκθεση "Genius Seculi" που είδαμε στο Κέντρο Σύγχρονης Τέχνης, Αποθήκη Β1 στο Λιμάνι, την Κυριακή που μας πέρασε.
Ντεϊμάντας Ναρκάβιτσους. Λιθουανία. (γενν.1964)
1991. Λιθουανία. Αποκαθήλωση αγάλματος του Λένιν. Μονταρισμένη αντίστροφα η φυσική σειρά των εικόνων. Οι φωτογραφίες λένε πάντα την αλήθεια; Ποια αλήθεια; Δες την ίδια σκηνή ανάποδα. Πρόσεξε τις αντιδράσεις των ανθρώπων. Όταν αντιστραφεί το γεγονός τι γίνονται οι αντιδράσεις τους; τι σημαίνουν πλέον;
Ασπρόμαυρες φωτογραφίες από το οικογενειακό άλμπουμ του πατέρα. Οικογένεια. Φίλοι. Δουλειά. Εκδρομές. Γλέντια. Χαρές. Λύπες. Κηδεία. Μαζί. Από τη γέννηση έως το θάνατο. Κάποτε οι άνθρωποι είναι μαζί. Ή ήταν μαζί; Τώρα πως φωτογραφιζόμαστε; Πώς ζούμε; Μαζί με άλλους ή ο καθένας μόνος του;
Μια ολόκληρη πόλη χτισμένη γύρω από ένα εργοστάσιο παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας. οι περισσότεροι κάτοικοί της, εργαζόμενοι στο εργοστάσιο, πρώην εκτοπισμένοι σε φυλακές της Σιβηρίας. Ο αποκλεισμός. Και μια μικρή κοινωνία. Ένα μελίσσι που δουλεύει ασταμάτητα σχεδόν. Το νόημα στη ζωή τους. Πώς μπορείς να δουλεύεις με αφοσίωση για μια πατρίδα που σε θεώρησε εχθρό της; Πόσο μεγάλη είναι η ανάγκη των ανθρώπων να κάνουν κάτι σημαντικό, να ανήκουν κάπου;
Δέσποινα Μεϊμάρογλου (γενν.1944)
Ιρλανδία. 1971. Κατά τη διάρκεια διαδήλωσης Βρετανοί στρατιώτες πυροβολούν μια δεκατετράχονη μαθήτρια ενώ επεέστρεφε από το σχολείο στο σπίτι της, την Annette McGavigan. Ο θάνατός της την κάνει ηρωίδα. Οι κάτοικοι του Derry. Οι μνημειακές απεικονίσεις των ηρώων τους. Η συλλογική μνήμη. Πώς μπορείς να θυμάσαι χωρίς φανατισμό; Πώς ζεις στο σήμερα όταν σε στοιχειώνει το χθες;
Καμπότζη. 1975. Καθεστώς των Ερυθρών Χμερ. Σύλληψη και δολοφονία 1,7 εκατομυρίων ανθρώπων. Μια αναπαράσταση φυλακής - χώρου βασανιστηρίων στην Πνομ Πεν. Οι θύτες νεαρά παιδιά, με μόνη επιλογή να γίνουν θύτες ή θύματα. Τα θύματα παιδιά,νέοι, μεγαλύτεροι και γέροι. Η καλλιτέχνης "μπαινει" στα σώματα τους.
Αφηγείται τις ιστορίες τους. Κεντράρει στα βλέμματά τους. Το καθεστώς κράτησε τέσσερα χρόνια.
Ο φόβος υπάρχει ακόμη; Η Δ.Μεϊμάρογλου λέει μια ιστορία. Μία από τις επιδιώξεις του καθεστώτος ήταν να μην υπάρχουν οικογένειες. Συνήθης πρακτική η δολοφονία των γονιών και ο χωρισμός των αδελφών που μεγάλωναν χωρίς να έχουν επαφή ο ένας με τον άλλο. Χρόνια μετά, έχει πέσει το καθεστώς, δυο αδελφές συναντιούνται στο δρόμο. Έχουν να ειδωθούν πολλά χρόνια όμως αναγνωρίζουν η μία την άλλη. Δε μιλάνε. Απομακρύνονται χωρίς να πλησιάσουν. Αντάλλαξαν μόνο ένα φοβισμένο βλέμμα. Φοβήθηκα, είπε η μία που μίλησε.
Στην έκθεση "Genius Seculi" μας ξενάγησε η Συραγώ Τσιάρα, διευθύντρια του Κέντρου Σύγχρονης Τέχνης. Η έκθεση θα παραμείνει ανοικτή μέχρι τις 30 Απριλίου.
"η θάλασσα είναι ήρεμη σήμερα, πρώτη μέρα, δεν γνωρίζει, θα μάθει με τον καιρό, και θα την μάθετε"Είναι τα πρώτα λόγια ενός καινούριου blog στην ΠαρεαΤηςΚαλημερας, συνταξιδιώτης που διάλεξε να blogάρει με μια θάλασσα Καλά ταξίδια να έχουμε!!Κάθε που έμπαινα στο blog της mane-tarious , άκουγα το τραγούδι "my girl", και από την πρώτη νότα το banjo με τις κιθάρες μου ξεσήκωναν την ψυχή. Μα ποιοι είναι αυτοί οι Dirtfoot; Έψαξα και βρήκα ότι είναι ένα αμερικάνικο συγκρότημα, από τη Λουιζιάνα. Είναι αυτοί:
Οι ίδιοι λένε για τη μουσική τους: "A Dose of Gypsy Punk Country Grumble Boogie" Η myspace σελίδα τους: http://www.myspace.com/mydirtfoot
Το τραγούδι, με αφορμή το οποίο, και χάρη στην mane-tarious, τους γνώρισα:
Νάσαι, καλά μανιταράκι μας! Ax, υπάρχουν τόσο ωραίες μουσικές, τόσο ωραία τραγούδια στον κόσμο! Ευτυχώς! Χθες βράδυ στην Πριγκιπέσσα ήταν πολύ ωραία με τους "The Swing Shoes". Βρεθήκαμε και με αρκετούς της παρέαςτηςΚαλημέρας. Τα παιδιά είναι πολύ καλοί παίκτες. Τα παιδιά του LindyHop της Θεσσαλονίκης χόρευαν τόσο καλά! Είναι δύσκολο να μάθει κανείς άραγε να χορεύει το μισό απ'ό,τι εκείνοι; Και, μήπως τράβηξε κανείς ένα βιντεάκι από την όμορφη βραδιά; Απόψε, πάλι στην Πριγκιπέσσα θα βρεθώ. Ξεκινά ο Φλώρος Φλωρίδης τις Δευτεριάτικες βραδιές αυτοσχεδιαστικής μουσικής. Σήμερα θα παίξουν ο Κώστας Θεοδώρου και ο Μπάμπης Παπαδόπουλος. Θα σας πω αύριο εντυπώσεις. Από την ξενάγηση στο Κέντρο Σύγχρονης Τέχνης θα ανεβάσω φωτογραφίες σύντομα. Η δικιά μου μηχανή έμεινε από μπαταρία οπότε φωτογράφησε ο Στέργιος και με "έσωσε". Όταν μου στείλει τις φωτό θα τις ανεβάσω και μαζί και κείμενο. Στο μεταξύ στο Αρχαιολογικό Μουσείο που θα πάμε αυτήν την Κυριακή θα έρθεις;
Στο δρόμο για τη δουλειά συναντάς τυχαία το 100% τέλειο κορίτσι για σένα. Θα της μιλήσεις; Θα τη σταματήσεις; Ή μήπως θα την αφήσεις να φύγει; Αλλά ακόμη κι αν την προλάβεις είναι αλήθεια το 100% τέλειο κορίτσι για σένα; Δεν είναι καν ο τύπος σου, κι όμως από πενήντα μέτρα μακριά το ξέρεις, το νιώθεις, αυτή είναι. Όσο κι αν λογικά μέσα μας λέμε ότι το 100% τέλειο ταίρι είναι μια ουτοπία κανείς ποτέ δεν παύει να ελπίζει σ’ αυτήν.
Δεν ήταν ακριβώς θεατρική παράσταση. Μια θεατρική περφόρμανς ήταν περισσότερο, ένα δρώμενο που θα μπορούσε να παίξει μπροστά σου σε ένα μπαρ, έναν προθάλαμο, ενα πάρκο ίσως, στο δρόμο. Κράτησε λίγο. Νομίζω αν κρατούσε περισσότερο θα έχανε την ένταση και τη δύναμή του. Πάλι, δεν ξέρω. Αυτό που ξέρω ήταν ότι με πήρε μαζί του. Και έκλαιγα μπαινοντας μέσα του και στο ρυθμό αυτού του τραγουδιού που ακουγόταν σε αυτό που με ακούμπησε και λεγόταν "Όταν είδα το 100% τέλειο κορίτσι για μένα". Στον Χώρο Τέχνης 3ος Όροφος, στο μικρό φεστιβάλ που οργανώνει, μέχρι τις 18 Απριλίου, η Ομάδα Καλλιτεχνών Ούγκα Κλάρα το Σάββατο. Ήταν η ομάδα "Από 'δω και πέρα μόνο happy end". Σκηνοθέτησε η Γεωργία Μαυραγάνη, έπαιξαν ο Αντώνης Ντουράκης και η Βάσω Καβαλιεράτου. Μια ιστορία με αφορμή το ομώνυμο διήγημα, το οποίο συμπεριλαμβάνεται στο βιβλίο του Χαρούκι Μουρακάμι με τίτλο «Ο Ελέφαντας εξαφανίζεται». Το βιβλίο θα κυκλοφορήσει από τις εκδόσεις Κοάν.
Θα ξανάρθουν μαλλον, μου είπε ο Δημήτρης Σακατζής.
Να αλλάζεις το κόλπο. Να κάνεις πίσω αντί για μπροστά. Να κρατάς την πρώτη σκέψη αντί για τη δεύτερη. Να τη λες. Να μην προσπαθείς να γίνεις η πιο δυνατή, αλλά αντίθετα να δείχνεις την αδυναμία. Στην αδυναμία συναντιόμαστε. Δεν είσαι μόνη σου. Να σκέφτεσαι: από 'δω & ΠΕΡΑ ΜΟΝΟ χάΠΙ ΕΝΤ...
Υ.Γ. Δεν έχει σχέση με την περφόρμανς αλλά με το μουσικό κομμάτι : φαντάζεσαι να έπαιζε ο κορυφαίος Παντελής Στόικος σε αυτό το κομμάτι; Εκεί να δεις!
Είχα να μπω μέρες στο blog της informationavenger , ήξερα ότι είχε διάβασμα πολύ αυτόν τον καιρό, έλεγα ότι μάλλον δεν προλαβαίνει να ανεβάσει κάτι καινούριο κι "έχασα" αυτήν την ανάρτησή της, την παγκόσμια ημέρα ποίησης, με ένα ποίημα του Ντίνου Χριστιανόπουλου. Εσύ μην το χάσεις όμως:
ΘΑΛΑΣΣΑ
Η θάλασσα είναι σαν τον έρωτα: μπαίνεις και δεν ξέρεις αν θα βγεις. Πόσοι δεν έφαγαν τα νιάτα τους – μοιραίες βουτιές, θανατερές καταδύσεις, γράμπες, πηγάδια, βράχια αθέατα, ρουφήχτρες, καρχαρίες, μέδουσες. Αλίμονο αν κόψουμε τα μπάνια μόνο και μόνο γιατί πνίγηκαν πεντέξι. Αλίμονο αν προδώσουμε τη θάλασσα γιατί έχει τρόπους να μας καταπίνει. Η θάλασσα είναι σαν τον έρωτα: χίλιοι τη χαίρονται – ένας την πληρώνει.
Ντίνος Χριστιανόπουλος
Informationavenger, σε ευχαριστώ. Δεν ήξερα το ποίημα αυτό. Από σένα το γνώρισα.
Το Δαμασκηνάκι, έχει ένα post που διάβασα με μεγάλο ενδιαφέρον. Κάνε κλικ εδώ (είναι η ανάρτηση με τίτλο: "Άβυσσος η μνήμη του ανθρώπου") για να το διαβάσεις. Πάντα μου άρεσαν αυτά τα τεστ, αυτό θα το δοκιμάσω οπωσδήποτε. Τι λέτε, το δοκιμάζουμε (με αλλο κείμενο όμως για να μην το ξέρουμε!) στο ραδιόφωνο;
Ένας Επίκουρος ήρθε στην παρέα μας. Καλό ξεκίνημα!
Ο Οrganica με έμαθε να διαβάζω καλύτερα τις ετικέτες των προιόντων που λένε ότι είναι, ας πούμε, "φυσικά".
Εκείνο το πρωινό που ξύπνησα με το τραγούδι αυτό στο μυαλό, δεν θυμόμουν αν το είχα ακούσει με τη φωνή της θέμιδας στην παράστασή τους ή απλώς φαντάστηκα ότι θα της ταίριαζε πολύ αν το έλεγε. Μετά δεν μπορούσα να βρω το cd για να το παίξω στο ραδιόφωνο- πού το έβαλα παλι; Ε, είπα ας το βρω στο youtube να μην της τραγουδήσω εγώ για να καταλάβει ποιο είναι, και εκείνη κρίμα είναι να με ακούει να τραγουδάω- και μάλιστα αγγλικά; άστο καλύτερα- και το τραγούδι ντροπή είναι να το καταστρέψω στα καλά καθούμενα...
Θέμις, αφιερωμένο εξαιρετικά:
Το τραγούδι "Tell Me Now So I Know" είναι του Ray Davies των The Kinks, γραμμένο το 1965. Το διασκεύασε και το τραγούδησε η Holly Golightly το 2002 (νωρίτερα υπήρξε και μία διασκευή των Trihas & The Tapes, το 1996). Η εκδοχή κατά Golightly ακουγόταν στην ταινία Broken Flowers του Τζάρμους.
Στην ταινία ακουγόταν επίσης και αυτό το τραγούδι:
Holly Golightly. η επίσημη σελίδα της: http://www.hollygolightly.com/ η myspace σελίδα της: http://www.myspace.com/hollygolightlymusic (στην οποία μπήκα μόλις τώρα και τι είδα; ότι σήμερα παιζει στην Αθήνα, όντως;)
Η ΠΑΡΕΑ ΤΗΣ «ΚΑΛΗΜΕΡΑΣ» ΣΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΣΥΓΧΡΟΝΗΣ ΤΕΧΝΗΣ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ 6 ΑΠΡΙΛΙΟΥ
Μετά το Δέλτα του Αξιού, η ΠαρέαΤηςΚαλημέρας ετοιμάζεται να επισκεφτεί την έκθεση «Genius Seculi» (Πνεύμα Εποχής) στο Κέντρο Σύγχρονης Τέχνης Θεσσαλονίκης, στην Αποθήκη Β1, στο Λιμάνι, την Κυριακή 6 Απριλίου στις 11 το πρωί.
Η έκθεση περιλαμβάνει φωτογραφίες και βίντεο-εγκαταστάσεις των Ντεϊμάντας Ναρκάβιτσους και Δέσποινας Μεϊμάρογλου με θέμα τη μνήμη και κορυφαία γεγονότα της παγκόσμιας ιστορίας φιλτραρισμένα από προσωπικά βιώματα.
"Πώς συμβιώνει κανείς με τα «φαντάσματα του παρελθόντος» στη μετα-σοβιετική σύγχρονη Λιθουανία;" "Γιατί άραγε φοβόμαστε και εκδιώκουμε τα γλυπτά μνημεία της κομμουνιστικής εποχής;" Είναι ορισμένα από τα ερωτήματα που θέτει ο Ντεϊμάντας Ναρκάβιτσους μέσα από τη δουλειά του.
Η σύγχρονη ιστορία της Καμπότζης και της Βόρειας Ιρλανδίας. Η εξόντωση εκατομμυρίων πολιτών από το καθεστώς των Ερυθρών Χμερ και η «Ματωμένη Κυριακή» αναδύονται από τα έργα της Δέσποινας Μεϊμάρογλου, με αποτέλεσμα τη σύνθεση ενός προσωπικού εικαστικού αφηγήματος μέσα από τα βιώματα και τις μαρτυρίες των άλλων.
Ή αλλιώς στο … «Πνεύμα της εποχής», όπως είναι και η ερμηνεία του τίτλου της έκθεσης.
<Είναι τόσο το τρέξιμο αυτές τις ημέρες ώστε ιντερνετικοbloggika προλαβαίνω μόνο να απαντήσω στα σχόλιά σας, να μπω και να σχολιάσω σε κάποια blog και αυτό με δόσεις και σε κενά που εκμεταλεύομαι σε απίθανες ώρες. Όμως, ένα μικρό-μικρούλι post ήθελα να το ανεβάσω οπωσδήποτε για μια έκπληξη που με περίμενε τη Δευτέρα και με έκανε να χαρώ πολύ. Λοιπόν, γνωριζόμαστε, μέσω της εκπομπής αρκετό καιρό. Μάλιστα τους τελευταίους μήνες συναντηθήκαμε κιόλας στις εξορμήσεις της "Καλημέρας", μια στο Τελλόγλειο και μια στο Δέλτα του Αξιού. Κι όμως, δεν ήξερα τον bloggερική της ιδιότητα. Η αλήθεια είναι ότι, ένα χρόνο περίπου πριν, μου το είπε στο ραδιόφωνο με ένα μήνυμά της. Τότε όμως δεν υπήρχε το blog της εκπομπής, αυτός ο τρόπος επικοινωνίας άργησε αρκετά. Στο μεσοδιάστημα, κι ενώ είχα πει τη διεύθυνση του blog της και έτσι η ίδια με αφορμή αυτήν την αναφορά γνωριζόταν με αλλους φίλους από την ΠαρέαΤηςΚαλημέρας- κι αυτό τώρα το έμαθα, έχασα τα ίχνη. Εν συντομία, όταν φτιάχτηκε το blog της εκπομπής, θυμήθηκα το δικό της, όμως αφού είχα ρωτήσει στο ραδιόφωνο όσοι από την παρέα της καλημέρας έχουν blog ας μου το πουν και δεν είχα κάποια απάντηση σκέφτηκα, εντάξει, περαστική ακροατρια ήταν, να μην την ζαλίζω τη γυναίκα αν είναι τώρα αλλού. Έτσι, όπως της είπα ήδη "έχουμε μιλήσει, έχουμε συναντηθεί κι εγώ δεν έχω ιδέα, στον κόσμο μου..."
Ευτυχώς ανέλαβαν δράση η Χρύσα και η Ντίνα και τα μαρτύρησαν όλα. Το και το, μου είπαν, έχει blog, το είχες πει στην εκπομπή, το λένε "Mε Το Φεγγάρι Αγκαλιά".
Αχ, φεγγαρένια, στο είπα ήδη, είμαστε κι οι δυο... η μιά την άλλη ντρεπόμασταν, η ευγένεια μας έφαγε, ευτυχώς τα κορίτσια ανέλαβαν δράση αλλιώς στα γεράματα μας θα blogσυναντιόμασταν και αν...
Σαν να ξαναγνωριζόμαστε νιώθω, όπως είπες κι εσύ!
Και χαίρομαι πολύ!
Και να σου πω την αλήθεια, μπορεί να είναι καλύτερα που έγινε έτσι. Γιατί πρώτα σε συμπάθησα και μετά ταύτισα πρόσωπο με blogger. Γιατί είσαι πραγματικά σεμνός άνθρωπος. Και γιατί έτσι η έκπληξη με έκανε να χαρώ περισσότερο.
Η φωτογραφία της μέρας από τη NASA δικιά σου και όλης της παρέας που μακάρι να συναντιόμαστε πολλές πολλές φορές έτσι, όπως τώρα, στην εκπομπή και εκτός αυτής
Από τις δικές σου πανέμορφες ζωγραφιές "παίρνω" για λίγο στο δικό μου σπίτι μια που αγάπησα αμέσως. Κυδώνι, κυδώνι, κυδώνι. Το ωραιότερο στυφόγλυκο φρούτο του κόσμου, του οποίου λατρεύω στην κυριολεξία το άρωμά του. Νομίζω η μυρωδια του και εκείνη των χρυσανθέμων είναι για μένα από τις πιο ξεχωριστές ευωδιές.
