ένα τραγούδι

Μόλις τελείωσα μια συνέντευξη. Με μια σπουδαία ηθοποιό, τη Ρενη Πιττακή.
Αφορμή η ερμηνεία της αυτό το καλοκαίρι, για μόνο μια βραδιά, στο Φεστιβάλ Φιλίππων-Καβάλας, στου Κήπους του Ιμαρετ, του καινούριου έργου της Λούλας Αναγνωστάκη, «Ο Γιώργος ως Άμλετ». Ενα κείμενο της για τον Γιώργο Χειμωνά.

Καθώς μιλούσαμε και ξαναακουγα όσα μου έλεγε η Πιττακή για την Αναγνωστακη και τον Χειμωνά ήθελα αμεσως να ακούσω ένα τραγούδι. Είναι βεβαια απο τα ελαχιστα έργα της Αναγνωστακη που δεν εχει παίξει η Ρενη Πιττακή, γιατί εχει παίξει σχεδόν σε όλα, οπότε πώς μου ήρθε ο συνειρμός; Είναι Ιούλιος, ερχεται Αύγουστος, τα λόγια είναι της Αναγνωστακη, είναι και πολύ ωραίο τραγούδι, να, για όλα αυτα και για αλλα. Είναι αυτό παρακάτω.
Τα υπόλοιπα θα σου τα πω αύριο.
Καλό ξημέρωμα ή να πω καλημέρα, γιατί μαλλον πρωί θα διαβασεις αυτες τις λεξεις και θα ακούσεις το τραγούδι.









Στίχοι: Λούλα Αναγνωστάκη.
Μουσική: Ελένη Καραϊνδρου
Τραγούδι: Τζενη Καρέζη  

"Αύγουστος,
φώτα στην παραλία
τα πλοία φεύγουν για τα νησιά. 
Φεύγουν οι φίλοι, 
φεύγουν τα πλοία. 
Με γέλασες και είναι αργά. 
Ήρθε ο Σεπτέμβρης,
ήρθε ο χειμώνας στην παραλία τη σκοτεινή.
Χάθηκα μέσα στη ζωή μου, 
χαθηκες μέσα στη βροχή."

Υ.Γ. Ε, μόνο μην πικραίνεσαι, καλά; Απο Αύγουστο σε Αύγουστο ξέρεις πόσο αλλαζουν τα πραγματα; Όλα περνάνε. Είναι και πλοία που έρχονται, όχι μόνο αυτα που φεύγουν. Και φίλοι, και αγαπες, εννοείται. Και οι δυσκολίες, ξερω τι σκεφτεσαι, είναι για να τις ξεπερνάμε.

ανθρωποι ερμητικα κλειστοί;

ή άνθρωποι γενναίοι;
Ανάμεσα σε κείμενα που θεωρούν ότι κατεχουν την απόλυτη αλήθεια, αυτό είναι ένα απο τα πιο σοβαρα άρθρα που έχω διαβασει τις τελευταίες μέρες.
Πρόκειται για αρθρο του David Grossman που δημοσιευτηκε στην εφημερίδα "La Repubblica", την 1η Ιουνίου. Το αναδημοσίευσε στην Ελλάδα το ΑΠΕ-ΜΠΕ, και στη συνεχεια, στις 2 Ιουνίου η Ναυτεμπορική και σήμερα η Αυγή και Τα Νεα. Ο τίτλος του άρθρου στην ιταλική εφημερίδα ("Un atto criminale che riaccende odio e vendette"), αν δεν τον έχω μεταφρασει λαθος, είναι "Μια εγκληματική πράξη που αναζωπύρωσε το μίσος και την εκδίκηση".
Αντιγράφω απο την αναδημοσίευσή του στην ελληνική ειδησεογραφία (το όνομα του συγγραφεα-αρθρογραφου, μεταφερεται μαλλον στον γαλλικό τονισμό του ονόματός του. Αν πάντως γνωρίζεις ιταλικά καλύτερα να διαβασεις το κείμενο κατευθείαν στην ιστοσελίδα της Ρεπούμπλικα, υπαρχει το λινκ παραπάνω):
"Καμιά εξήγηση δεν μπορεί να δικαιολογήσει ή να συγκαλύψει το έγκλημα που διέπραξε το Ισραήλ και τη βλακεία τόσο της κυβέρνησής του όσο και του στρατού του. Το Ισραήλ δεν έστειλε τους στρατιώτες του να σκοτώσουν αμάχους εν ψυχρώ, αυτό ήταν το τελευταίο πράγμα που θα ήθελε να συμβεί. Κι όμως, μια μικρή τουρκική οργάνωση, με ιδεολογία φανατική, θρησκευτική και εχθρική προς το Ισραήλ, στρατολόγησε μερικές εκατοντάδες ακτιβιστές και πέτυχε να παρασύρει το εβραϊκό κράτος σε μια παγίδα, ακριβώς επειδή γνώριζε ότι ήταν καταδικασμένο, σαν μαριονέτα, να αντιδράσει με τον τρόπο που αντέδρασε».
"Πόσο ανασφαλές και φοβισμένο πρέπει να αισθάνεται ένα έθνος για να συμπεριφερθεί όπως συμπεριφέρθηκε το Ισραήλ. Προσφεύγοντας σε υπερβολική χρήση βίας, σκότωσε και τραυμάτισε αμάχους έξω από τα χωρικά του ύδατα, συμπεριφερόμενο σαν συμμορία πειρατών. Είναι σαφές ότι ορισμένοι από τους ακτιβιστές δεν ήταν ειρηνιστές με ανθρωπιστικά κίνητρα. Όπως είναι επίσης σαφές ότι οι απόψεις μερικών από αυτούς σχετικά με την καταστροφή του κράτους του Ισραήλ είναι απαράδεκτες. Αυτή την ώρα, όμως, όλα αυτά είναι άσχετα. Οι απόψεις δεν τιμωρούνται με την ποινή του θανάτου.
Η δράση που ανέλαβε το Ισραήλ εναντίον του στολίσκου δεν είναι παρά η συνέχεια του παρατεταμένου και άδικου αποκλεισμού της Λωρίδας της Γάζας, συνεχίζει ο Γκροσμάν. Και ο αποκλεισμός αυτός δεν είναι παρά η φυσιολογική προέκταση της επιθετικής και αλαζονικής προσέγγισης της ισραηλινής κυβέρνησης, η οποία είναι αποφασισμένη να κάνει τον βίο αβίωτο σε ενάμιση εκατομμύριο αθώους κατοίκους της Γάζας προκειμένου να εξασφαλίσει την απελευθέρωση ενός στρατιώτη. Ο αποκλεισμός είναι επίσης η φυσική συνέχεια μιας στείρας και αδέξιας πολιτικής, όπου κάθε φορά που χρειάζεται μυαλό, ευαισθησία και δημιουργικότητα επιλέγεται η ωμή και υπέρμετρη βία, λες και αυτή είναι η μοναδική δυνατή λύση.
Ταυτοχρόνως, όλες αυτές οι βλακείες -συμπεριλαμβανομένης της παράλογης και φονικής επίθεσης εναντίον του στολίσκου- μοιάζει να αποτελούν μέρος μιας διαδικασίας εξαχρείωσης που είναι όλο και πιο εμφανής στο Ισραήλ. Εχει κανείς την αίσθηση ότι οι κυβερνητικές δομές είναι σάπιες και διεφθαρμένες. Ίσως λόγω του άγχους που έχουν προκαλέσει οι ενέργειές τους και τα λάθη τους κατά τις τελευταίες δεκαετίες, οι δομές αυτές μοιάζουν αποκομμένες από την πολύπλοκη πραγματικότητα, σαν να έχουν χάσει τη φρεσκάδα, την πρωτοτυπία και τη δημιουργικότητα που χαρακτήριζαν παλιότερα τόσο τις ίδιες όσο και ολόκληρο το Ισραήλ.
Ο αποκλεισμός της Λωρίδας της Γάζας απέτυχε. Στην πραγματικότητα έχει αποτύχει εδώ και τέσσερα χρόνια. Δεν είναι μόνο ανήθικος, αλλά και αναποτελεσματικός, το μόνο που κάνει είναι επιδεινώνει την κατάσταση και να βλάπτει το Ισραήλ. Τα εγκλήματα των ηγετών της Χαμάς που κρατούν ως όμηρο τον Γκιλάντ Σαλίτ και έχουν εκτοξεύσει χιλιάδες ρουκέτες εναντίον κατοικημένων περιοχών του Ισραήλ θα έπρεπε να αντιμετωπιστούν με τη νόμιμη οδό, με τη χρησιμοποίηση όλων των ένδικων μέσων που έχει στη διάθεσή του ένα κράτος. Η παρατεταμένη απομόνωση ενός άμαχου πληθυσμού δεν περιλαμβάνεται σε αυτά τα μέσα. Θα ήλπιζε κανείς ότι το τραύμα από την πολύνεκρη επιχείρηση της περασμένης Δευτέρας θα οδηγούσε στην επανεξέταση της κατάστασης και στην απαλλαγή των Παλαιστινίων από τα βάσανά τους και των Ισραηλινών από τη ρετσινιά του αποκλεισμού. Το πιθανότερο είναι όμως ότι θα συμβεί ακριβώς το αντίθετο: ότι οι μηχανισμοί της βίας και του μίσους θα συνεχίσουν να λειτουργούν, άγνωστο ακόμη με πόση δύναμη. Περισσότερο όμως από ο,τιδήποτε άλλο η παράλογη επιχείρηση εναντίον των ακτιβιστών δείχνει σε ποιο σημείο έχει φτάσει το Ισραήλ. Δεν χρειάζονται λόγια. Όποιος έχει μάτια βλέπει, αισθάνεται και καταλαβαίνει. Είναι μαθηματικά βέβαιο ότι στο αμέσως προσεχές διάστημα το (φυσιολογικό και δικαιολογημένο) αίσθημα ενοχής πολλών Ισραηλινών θα μετατραπεί σε κατηγορία εναντίον ολόκληρου του υπόλοιπου κόσμου. Και η τελευταία φραση του άρθρου, "με την ντροπή, όμως, κανουμε πιο δύσκολο το να συμφωνήσουμε".
Ο 56χρονος Νταβίντ Γκρόσμαν, είναι ένας από τους σημαντικότερους Ισραηλινούς συγγραφείς.

(η φωτογραφία απο εδώ ,
http://andreapomella.wordpress.com/2009/11/10/david-grossman-maestro-di-dignita/)

Τα βιβλία του έχουν μεταφραστεί σε 25 γλώσσες. Έχει γράψει έξι μυθιστορήματα κι αρκετά παιδικά βιβλία. Έχει τιμηθεί με πολλά βραβεία, μεταξύ αυτών και με το γαλλικό τού Ιππότη των Τεχνών και των Γραμμάτων. Ζει με τη γυναίκα του, παιδοψυχολόγο Michal Grossman και τα παιδιά τους σε προάστιο της Ιερουσαλήμ. Τραγική σελίδα της ζωής του, ο θανατος, κατα τη διαρκεια μαχης με τη Χεσμπολαχ στον Λιβανο, του 21χρονου δευτερότοκου γιου του, Uri, τον Αυγουστο του 2006. Ένα κείμενό του όπου μιλά και για αυτό το γεγονός εδώ. Επίσης μπορείς να διαβασεις και εδώ.
Στα ελληνικά έχουν μεταφραστεί τα βιβλία του:
"Το παιδί ζιγκ-ζαγκ", εκδ. Καστανιώτης (1999)(το συγκεκριμένο βιβλίο αναμενεται να γίνει ταινία μεσα το 2011)
"Η μνήμη του δέρματος", εκδ.Καστανιώτης (2006)
"Κάποιοι μαθαίνουν τα παιδιά μας να σκοτώνουν. Πώς και γιατί;" Ντ.Γκρόσμαν- Γκλόρια ντε Γκαετάνο, Εκδόσεις Lector (2007)
"Το μέλι του λιονταριού", εκδ.Ωκεανίδα (2008)

Όταν, ο Νταβίντ Γκρόσμαν, είχε επισκεφτεί την Ελλαδα το 2007, για μια ομιλία, σε μια συνέντευξή του είχε πει μεταξύ άλλων και τα εξής:
«Η σύγκρουσή μας δεν είναι ένας ποδοσφαιρικός αγώνας στον οποίον πρέπει να διαλέξεις μία ομάδα. Αν διαλέξεις μία ομάδα θα νιώσεις, χωρίς αμφιβολία, χαρά, αν είναι η νικήτρια. Αλλά αυτό δεν έχει καμιά σχέση με την πραγματικότητα. Δεν είναι ζήτημα καλής ή κακής ομάδας. Για να μπορέσετε να μας καταλάβετε και να μας βοηθήσετε θα πρέπει να διαλέξετε και τις δύο ομάδες για να δείτε τα λάθη και τα θετικά σημεία και των δύο πλευρών».
«Δεν υπάρχει μόνο μία αφήγηση, δεν υπάρχει μόνο μία δικαιοσύνη. Δεν είναι, δηλαδή, ισραηλινή ή παλαιστινιακή δικαιοσύνη. Αυτό θα ήταν υπερβολικά εύκολο. Ζηλεύω τους ανθρώπους που τάσσονται 100% υπέρ του Ισραήλ ή 100% υπέρ της Παλαιστίνης. Αυτοί όμως είναι ερμητικοί άνθρωποι. Ακόμη κι αν είναι κοσμικοί-άθεοι, στην ουσία είναι φονταμενταλιστές. Δεν μπορώ να τους καταλάβω, δεν μπορώ να έχω διάλογο μαζί τους. Δεν μπορώ να μιλάω με ερμητικούς ανθρώπους. Μπορώ όμως να μιλάω με ανθρώπους που είναι αρκετά γενναίοι, ώστε να επιτρέπουν την εκδοχή του άλλου να περνάει στη δική τους εκδοχή. Αυτοί οι άνθρωποι μου αρέσουν. Αυτοί που δεν φοβούνται να προκαλούνται από την ιστορία του άλλου, τη δικαιοσύνη του άλλου». Δεν μπορώ να σου πω πόσο πολύ συμφωνώ. Ή μαλλον μπορώ. Απόλυτα.
Υ.Γ. Αξίζει, αν θες, να δεις και να ακούσεις: http://www.youtube.com/watch?v=I_z9r7HICvM

Aγκαλιά

Είναι αγαπημενοι μου ανθρωποι. Αλλοι κοντα. Κάποιοι, μακρια. Και το μακρια δεν είναι μόνο τοπος είναι και τόπος ομως. Όσο ακούω, μαθαινω, ζω, τα ζόρια, κυρίως της αγορας, γι' αυτό και τα δυο πρωτα ρήματα, δεν τα ζω όλα άμεσα, τα μαθαίνω όμως, τους εχω έγνοια, όπως έλεγαν παλιά. Και είναι μακρια. Δεν μπορεί να τους φτασει ενα χαδι, μια αγκαλιά. Δεν κανουν θαύματα, το ξέρω, είναι καμια φορα όμως ιαματικά. Έστω, δυναμωτικά. Και όταν ο αλλος ζορίζεται, ίσως το μόνο που μπορείς να πεις ή να δείξεις είναι "είμαι εδώ", να ακούσεις, να δώσεις μια αγκαλιά. Και μη μου πεις, όλοι το ίδιο είμαστε, στο ίδιο ζόρι. Δεν είναι έτσι. Καποιοι εχουν λίγες παραπανω υποχρεωσεις, και στο λεω ξεροντας ότι οι υποχρεωσεις μου αν δεν είχα μαθει να χαμογελαω και στα πιο δύσκολα, θα με είχαν στείλει κανονικά μεχρι τώρα στα αζητητα. Καποιοι εκτός απο τα αλλα, εχουν και παραπανω υποχρεωσεις επαγγελματικές που δεν εχω εγώ, επιταγες που τρεχουν, μισθους, υπαλλήλους, ανθρώπους που εξαρτώνται απο αυτούς.
Και ναι, το ξέρω, καταβαθος, όπως κι αν το δεις, μόνος είναι ο καθενας στη ζωή, αλλα και να νιωθεις ότι εχεις ανθρώπους με μια αγκαλιά για σενα, λίγο είναι; Γι' αυτό είναι οι δικοί, οι αγαπημένοι, οι φίλοι. Ο μόνος ο ανθρωπος μπορεί και να γονατίζει πιο εύκολα.

Διαβαζα αυτό το κείμενο σήμερα της Ρεας Βιταλη. Για αυτό σου έλεγα σήμερα στην εκπομπή. Για αυτό σκεφτόμουν κι αυτα που σου εγραψα τώρα.
"Πλάτες
Mε την αρρώστια τα έβγαλε πέρα παλικαρίσια. Στα οικονομικά προβλήματα κώλωσε! Κατάθλιψη διαγνώσανε… Για φαντάσου! Την πόρτα του φιλαράκου μου χτύπησε η αρρώστια πριν μερικά χρόνια. Τον θυμάμαι, να ορμάει κατά πάνω της, σαν ταύρος σε κόκκινο πανί. Ξύρισε ακόμα και το κεφάλι του μόνος του, πριν του πέσουν τα μαλλιά από τις χημειοθεραπείες. Τον θαύμασα! Κέρδισε τη μάχη!
Πέρασε ο καιρός, ξεμάκρυναν οι τραγικές μέρες. Άλλαξε σελίδες η ζωή του… Μέχρι τα «διόδια» της οικονομικής κρίσης! Προβλήματα στην αγορά, στις επιχειρήσεις. Άβυσσος-μοναξιά, φόβος-μοναξιά, ευθύνες- μοναξιά, ανασφάλεια-μοναξιά, αγωνία-μοναξιά. Ο ήχος της μοναξιάς να χτυπάει μονότονα σαν μετρονόμος σε πιάνο. Πρόσφατα τον συνάντησα. Καμιά σχέση οι αντιδράσεις του και τ΄ αντανακλαστικά του, με του άνδρα που είχε πιάσει τον καρκίνο, από τα κέρατα… Πώς τα καταφέραμε έτσι οι άνθρωποι; Πόσο τεράστια αξία δώσαμε στα υλικά, υποσκελίζοντας ακόμα και το αγαθό της ζωής σε σημασία… Ο φιλαράκος μου στα οικονομικά προβλήματα γονάτισε!
Το σκεφτόμουν και απορούσα για την «αξιολόγηση» καθώς μάλιστα στατιστικές μετρούν και ξαναμετρούν θύματα κατάθλιψης από την κρίση. Κατέληξα ότι η αρρώστια, η σωματική, συνοδεύεται από οίκτο, από κατανόηση, από αγκαλιές πρόθυμες… Ενώ η οικονομική αποτυχία σε χρίζει υπόλογο, σε χρεώνει και απομακρύνει τους ανθρώπους γύρω σου. H μαύρη αλήθεια είναι ότι βιώνεις ένα δράμα! Ξαφνικά οι ανθρώπινες πλάτες σηκώνουν τεράστιο φορτίο. Πρώτη φορά καταγράφεις με τρομακτική ακρίβεια, πόσους κουβαλάς. Χρόνια σου έμοιαζε πούπουλο το βάρος τους… Άσε που σε γέμιζε και υπερηφάνεια το κατόρθωμα. Οικογένεια, συγγενείς, ενδεχομένως υπαλλήλους… «Υποχρεώσεις» τα λέμε, τις καλές μέρες… «Βαρίδια» στο σήμερα.
Η στιγμή του απόλυτου αλτρουισμού έρχεται πάντα με τις οικονομικές δυσκολίες. «Καλά με μένα…Τι μου φταίνε οι άλλοι;» σκέφτεσαι μονότονα. Είσαι υπόλογος σε όλους. Ακόμα κι αν δε μιλάνε… Χειρότερα αν δε μιλάνε…Τα μάτια τέτοιες ώρες είναι οι πιο σκληρές λέξεις. Ηρωικός ο άνθρωπος που αναμετριέται με οικονομική αποτυχία! Και μόνος. Απέραντα, απόλυτα. Πολύ περισσότερο στις μέρες μας καθώς ρηχές οι σχέσεις. Άγριο πράγμα, το μότο «σημασία έχει να περνάμε καλά»…Τι βαρβαρότητα! Ποιος είπε ότι η ζωή, ο γάμος, οι σχέσεις είναι λούνα πάρκ; Ποιος είπε ότι φιλία είναι το «να τα πούμε!»…
Λυπάμαι τους άνδρες. Βαθειά. Για την ευθύνη που φορτώνονται…Κι ας ζήσαμε απελευθερώσεις και ισότητες των φύλων… Τούτες τις ώρες ξεπετάγεται το αρχέγονο ένστικτο. Λυπάμαι τους άνδρες καθώς με αγωνία αποκρυπτογραφούν τα μάτια των ανθρώπων που αγαπούνε καθώς χτυπάνε την περηφάνια τους σαν χταπόδι… Λυπάμαι τις γυναίκες. Βαθειά. Για τα σφραγιστά στόματα που επιβάλλουν οι ώρες… Τέτοιες ώρες! Πόσο βίαια σφραγίζονται τα χείλη. Πόσο φλύαρα μιλάει η σιωπή. Πόσο κριτικά ξεσκίζει το βλέμμα και μετράει λάθη και παραλείψεις. Λυπάμαι τα ζευγάρια. Τ΄ αληθινά… Έχει αγώνα κάθε μέρα! Κι ήμαστε τόσο μικροί οι άνθρωποι και τόσο μεγάλα τα βάρη που μας αναλογούν… Τα οικονομικά βάρη…Αρρώστια κανονική… Ρε γαμώτο!
Ακούγεται παιδιάστικη η προτροπή…Αλλά αυτό ξεπηδάει στη σκέψη μου σαν φάρμακο…Ας αγκαλιαστούμε! Σφιχτά! Ας μιλήσουμε αλλά κυρίως ας ακούσουμε… Η οργή μόνο έτσι ξεθυμαίνει. Ας βουτήξουμε στις μνήμες. Όταν τα ματιά, τα χέρια, οι λέξεις του ανθρώπου μας, ασκούσε γοητεία επάνω μας…Και όταν στην πλάτη του…Είχαμε τη γυναικεία συνήθεια να ψάχνουμε μόνο για σπυράκια…Πόσο συμπονώ τους ανθρώπους που οι σχέσεις τους δοκιμάζονται από οικονομικά βαρίδια! Κι είναι τόσο όμορφη η ζωή εκεί έξω… Ρε γαμώτο!"

"Στη ζωή δεν υπάρχει rewriting..."

Μερες τώρα κάνω αυτό που, μεγαλα λόγια να μη λεω γι' αυτό όμως πραγματικά ισχυει, σιχαίνομαι. Μαζεύω σαν το μυρμήγκι, λέξεις από βιβλία (νομίζω μόνο βιβλία διαβαζω πάλι) λέξεις από περαστικούς, λέξεις αγαπημένων, σκέψεις, εικόνες, εκκρεμότητες, και λεω αυτό θα το κρατησω να μην το ξεχασω, αυτό θα το γραψω, εκείνο θα σας το δείξω, να καθίσω επιτελους να απαντησω στα σχόλια στο blog, να πω για εκείνο το βιβλίο που διαβασα και μου άρεσε τόσο πολύ και χωρίς λόγο κι αιτία μου θύμισε μια ταινία που έχει καιρό που την είδα, περίεργο πραγμα το μυαλό του ανθρωπου, για το δικό μου πάλι τι να σου πω, αν ήταν δρόμος μόνο λεωφόρος δεν θα ήταν και μόνο εναν δρόμο δεν θα είχε, επίσης.
Κι όταν και όσο μαζευω, στενεύουν αυτοί οι δρόμοι και κλείνουν άσχημα. Τα μαζεμενα, κρατημενα για μια άλλη καταλληλη περίσταση πραγματα πάντα με στοιχειώνουν. Στο έχω πει ότι αυτό μπορεί να το παθω κι όταν παίζω σκραμπλ; Όσο κραταω ένα "καλό" γραμμα για να το αξιοποιήσω, τρομάρα μου, μετα, τόσο εκείνο στους επόμενους γύρους με εκδικείται το αφιλότιμο, με μπλοκάρει και στο τελος είμαι ικανή να τελειώσω την παρτίδα με κρατημένα και αρα χρεωμένα αρνητικά τελικά τα καλά τα γραμματα που δεν έγιναν ποτε λέξη παρα να σχηματίσω την ιδανική, ανεπαναληπτη λεξη με τα χρυσα επτα γραμματα.
Μετά, πίνοντας τον πρώτο καφέ της ημέρας σήμερα, με τη γευση αλλά και την αίσθηση που σου αφήνει το καϊμάκι του καθώς στεκονται στην άκρη των χειλιών οι μικρούτσικοι, απειροελάχιστοι κόκκοι του καφε, σαν λεπτή άμμος με γευση και αρωμα, παίρνω από το τραπεζι του καθιστικού την athens voice που ήταν αφημένη εκεί και αφηρημένα στεκομαι στη σελίδα του edito(rial), του Φώτη Γεωργελέ.. Με μια ακόμη γουλιά καφε, ξεκινάω να διαβαζω. Αυτό είναι. Σαν να πεταχτηκαν μονομιάς ή να πέταξαν τα κρατημένα και θα δούμε, και μη βιάζεσαι, άσε, θα δείξει και τι να σου πω τωρα, κόλλησα... Σαν να καθάρισε το τοπίο. Και ξεμπλόκαρα. Τι κραταω, πάλι; Και γιατί και για πότε; Ή στην ώρα του ή ποτέ. Γιατί δεν πετάω; Οι σελίδες γυρνάνε. Εμείς και η ζωή μας; Οι ζωές μας και τα βιβλία; Οι ζωές μας στα βιβλία; Τα βιβλία στις ζωές μας; H ζωή μας ενα βιβλίο; Ένα από τα καλύτερα κείμενα που διαβασα.
Ολο το κείμενο εδώ: http://www.athensvoice.gr/editorial/av,17547,Edito.html
και μια αντιγραφή του εδω:

Θες πάρα πολύ να τηλεφωνήσεις, να στείλεις ένα μήνυμα. Σ’ εκείνον που δεν πρέπει. Ανοίγεις ένα βιβλίο με την ελπίδα ότι θα γαντζωθείς από την πλοκή, θα ξεχάσεις, θα περάσει η αδύναμη ώρα, θα αποφύγεις την επιθυμία.
Το καλό με τα βιβλία είναι ότι μερικές φορές κλείνουν τον κόσμο έξω. Το κακό με τα βιβλία είναι επίσης ότι κλείνουν τον κόσμο έξω.
Πώς έφτασες κιόλας στη σελίδα 93; Γιατί δεν θυμάσαι τίποτα απ’ όσα διάβασες; Βρες άλλα κόλπα, πιο δύσκολα, δεν θ’ αποφύγεις έτσι αυτό το τηλεφώνημα.
Τα βιβλία είναι επικίνδυνα. Σου λένε πράγματα που μερικές φορές δεν θέλεις να ξέρεις.
Πιο δύσκολο είναι να ξεφορτωθείς ένα βιβλίο παρά να το αποκτήσεις.
Το βιβλίο στο προσκέφαλό μου ήταν για χρόνια ένα ρεβόλβερ (Ζακ Ριγκό).
Μερικοί διαβάζουν για να μάθουν. Άλλοι για να ξεχάσουν.
Ένα βιβλίο που δεν βρίσκεται είναι ένα βιβλίο που δεν υπάρχει.
Διαβάζουμε κάθε βιβλίο με μεγάλη σοβαρότητα, σαν να μην είναι fiction αλλά η αλήθεια. Ίσως γιατί ξέρουμε ότι και στην αλήθεια, η γραμμή που χωρίζει τα γεγονότα από τη φαντασίωση, τη λογική απ’ τις ψευδαισθήσεις, είναι πολύ στενή. Ίσως αυτό κάνει τη ζωή απολαυστική.
Κάθε βιβλίο που αγαπάμε λέει για μας.
Ορισμένα βιβλία περιέχουν ιδέες που σε ταράζουν. Σε αναγκάζουν να σκεφτείς πράγματα που θέλεις να ξεχάσεις.
Ποια είναι η καλύτερη κριτική για ένα βιβλίο; Μια φωτογραφία που δείχνει κάποια να το διαβάζει.
Όταν διαβάζουμε τους αγαπημένους μας συγγραφείς, προσπαθούμε πάντα μέσα απ’ τις γραμμές να μάθουμε όσα μπορούμε γι’ αυτούς. Είναι μάταιο. Δεν μπορούμε ποτέ να ξέρουμε τα πάντα για τους άλλους. Κι αν το καλοσκεφτείς, δεν ξέρουμε τα πάντα ούτε για τον εαυτό μας.
Η βιβλιοθήκη είναι μια πύλη στο χρόνο (Μπόρχες).
Εμάς τους δυο μας χωρίζει μια βιβλιοθήκη, του είπε (Σ.Κ.).
Η μοναξιά βοηθάει την καλλιτεχνική δημιουργία (Ούτε να το σκέφτεσαι. Είναι κακιά επιλογή).
Όταν γράφουμε σκεφτόμαστε πάντα κάποια που θα τα διαβάσει.
Κανείς δεν ξέρει αν μια ιστορία έχει τελειώσει μια για πάντα (Όρσον Γουέλς, «Η κυρία απ’ τη Σαγκάη»).
Κάθε βιβλίο που δεν προσπαθεί να εμποδίσει τον πόλεμο είναι χωρίς νόημα.
Ιστορίες με μοιραίες συμπτώσεις και από μηχανής θεούς γράφουν οι κακοί συγγραφείς. Μοίρα είναι το όνομα που δίνουμε στα λάθη μας.
Τα καλά βιβλία γράφουν πάντα για φιλία και σεξ. Αυτό είναι το μόνο που μας απομένει στο τέλος της μέρας. Ούτε ψευδαισθήσεις, ούτε δεσμεύσεις, ούτε ασφάλεια.
Κάθε σειρά σ’ ένα λευκό χαρτί είναι ο τρόπος σου να πεις, «ήμουν εδώ».
Κάποτε έρχεται μια στιγμή που διαβάζεις τον εαυτό σου σαν να διαβάζεις ξένα κείμενα. Θυμώνεις ή δακρύζεις. Δεν ξέρω γιατί συμβαίνει. Όμως, είναι σοβαρό γιατρέ μου;
Στα βιβλία θέλουμε να υπάρχει πάντα ένα φινάλε. Επειδή στη ζωή είναι σαν να σε αναγκάζουν να βγεις ξαφνικά από μια ταινία που απολαμβάνεις πραγματικά. Χωρίς να δεις ποτέ τη συνέχεια. Χωρίς να μάθεις ποτέ τι θα συμβεί μετά.
Στη ζωή δεν υπάρχει rewriting. Δεν υπάρχει «τόμος δεύτερος». Δεν υπάρχει «συνεχίζεται».
Τα βιβλία τα λένε όλα: Γεννιόμαστε αθώοι, υπομένουμε την τρομερή διάλυση των ψευδαισθήσεών μας ώστε να μπορέσουμε να αποκτήσουμε τη γνώση κι ύστερα ζούμε με το φόβο του θανάτου και το μόνο που μας χαρίζεται, είναι κάποια ψήγματα ευτυχίας για να αντισταθμίσουμε τον πόνο (Φίλιπ Ροθ).
Όμως εμείς θέλουμε να τα μάθουμε μόνοι μας. Κάθε ζωή είναι ένα μοναδικό βιβλίο που το γράφει ο καθένας μόνος του. Κάθε μέρα μια γραμμή.
Μην αφήνεις λευκές σελίδες. Δεν θα μπορέσεις ποτέ να τις ξαναγράψεις.
Από τα αποκόμματα των εφημερίδων και τα υπολείμματα της μνήμης φτιάχνω το μυθιστόρημα της ζωής μου.
Βιαστικές σημειώσεις, λευκές σελίδες, χαμένες μέρες, πυκνές σειρές, μπερδεμένες λέξεις, γράμματα στο περιθώριο. Ζωές παράλληλες, άγνωστες, διπλανές, χάνονται, τέμνονται, βιβλία μισοδιαβασμένα, ζωές σαν μυθιστόρημα.
Θες να τις διαβάσεις;
Πόσες θέλεις για να χορτάσεις; Λες ποτέ φτάνει;
Σελίδες χωρίς υπογραφή, σημειώματα σε μπουκάλι χαμένο στη θάλασσα. Ιστορίες που μπορεί να είναι η ζωή σου.

ποιος αληθεια ειμαι εγώ...

Από τη μια ακούς, διαβάζεις τις προκλητικές κι ανήθικες ( μόνο ανήθικες; δεν είναι και νομικά επιλήψιμες άραγε; δεν μπορεί να κατηγορηθεί με όσα λέει για προσβολή, περιύβριση νεκρού; πολύ θα ήθελα να ξέρω...) του Κούγια για τον Αλέξη Γρηγορόπουλο, είναι η συγνώμη που δεν ήρθε ποτέ, είναι, είναι, είναι...
Κι από την άλλη είναι το μήνυμα που μου έστειλε η Κ., έχει κόρη φοιτήτρια, στην εκπομπή σήμερα "εχουμε αναγκη να ακουμε οτι οι μουσικες συνεχιζονται κ οι εκδηλωσεις ,γιατι ειμαστε παγωμενοι, με ολη τουτη την καταστροφη γυρω μας ,και την αγωνια να ανοιξει η πορτα το βραδυ να γυρισουν τα παιδια μας στην κυριολεξια απο την πρωτη γραμμη. Μου εχει πει διαφορες ιστοριες αυτες τις μερες εκεινο που κρατω ειναι πως στην τελευταια συνελευση των φοιτητων δεν επεφτε καρφιτσα κ ακουστηκαν με προσοχη οσοι μιλησαν κατα της βιας, κατι παει να αλλαξει? μακαρι"
Είναι η Π. που σοκαρισμένη μου περιέγραφε πώς ήταν σήμερα η κατάσταση στο πανεπιστήμιο, τι καταστροφές και λεληλατημένους χώρους αντίκρυσε, "ευτυχώς δεν έκαψαν τις βιβλιοθήκες μας. Στη Νομική έκαναν εκτεταμένες ζημιές. Άκουσα πως εκεί κάηκε και το αρχείο τους. Τους διέλυσαν" μου έγραψε, και το μήνυμα της κατέληγε με κάτι πολύ σημαντικό επίσης και αφορούσε τους βανδαλισμούς, το πλιάτσικο και την ανάμειξη και αλλοπαδών, για την οποία μιλούν, σε αυτές τις ιστορίες: "Φοβάμαι μην μας ενσκήψει κανένας ρατσισμός πιο έντονος απ' αυτόν που κιόλας βιώνουμε"

Σήμερα δεν είδα τηλεόραση, καμία σκηνή, καθόλου ειδήσεις. Μίλησα πολύ με φίλους. Μπήκα σε blog φίλων και κάποιες άλλες ιστοσελίδες. Συνέχισα να διαβάζω ένα εξαιρετικό βιβλίο που ξεκίνησα χθες: "Περί βίας", της Hannah Arendt. Και για το χατήρι της κόρης μου κατέβασα το χριστουγεννιάτικο δέντρο από το πατάρι.
Δεν ξέρω τι έχασα, εκτός επικαιρότητας, εκτός ειδήσεων, εκτός ενημέρωσης.
Μαζεύτηκαν όμως ερωτήσεις και θέλω στις επόμενες μέρες να σας τις πω, ερωτήσεις που εμένα τουλάχιστον με ξάφνιασαν, ήρθαν από διαβάσματα, από κουβέντες και αληθινά δεν τις περίμενα.



Την ανάρτηση αυτή ξεκίνησα να την γράφω το πρωί, πολλές ώρες μετά, στο ενδιάμεσο κύλησε όλη η μέρα, σκέφτομαι να μοιραστούμε ένα κείμενο, από εκείνα που σας έγραφα πριν ότι "έφεραν ερωτήσεις".
Λοιπόν, ανάμεσα σε άλλα διάβασα σήμερα σε ένα άρθρο, τα παρακάτω (αντιγράφω κάποια αποσπάσματα, αξίζει να το διαβάσετε ολόκληρο)

"Η κουλτούρα της βίας και οι φονικές ταυτότητες

Όλοι παρακολουθούμε αυτές τις μέρες δηλώσεις ανώνυμων και επώνυμων με συλλυπητήρια προς την οικογένεια του αδικοχαμένου μαθητή. Όλοι θλίβονται από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας μέχρι τους συμμαθητές του. Πολιτικοί από όλο το φάσμα, δημοσιογράφοι, συνδικάτα άνθρωποι όλων των ηλικιών, μορφωτικών επιπέδων και επαγγελμάτων συμφωνούν ότι το να χάνει τη ζωή του ένας νέος άνθρωπος είναι και τραγικό και απαράδεκτο.
Φαίνεται λοιπόν ότι όλοι ομονοούμε ότι δεν θέλουμε να ξαναζήσουμε κάτι τέτοιο. Εκεί που δεν συμφωνούμε όμως καθόλου είναι το πώς θα εξαλείψουμε τα αίτια που προκάλεσαν μια τέτοια τραγωδία. Και δεν συμφωνούμε γιατί στο τραγικό γεγονός ο καθένας μας προβάλλει την δική του ερμηνεία φιλτραρισμένη από τις δικές του εμπειρίες και μνήμες, ενδεχομένως σε συνδυασμό με τα δικά του συμφέροντα και τις δικές του αντιλήψεις για τον τρόπο λειτουργίας της δημοκρατίας. ..
...Είμαστε όμως αθώοι; Τα παιδιά με τις κουκούλες και τις μολότοφ είναι παιδιά μας, μαθητές μας, φοιτητές μας. Τι τους μάθαμε για την ανοχή και τον σεβασμό στον άλλο και κυρίως τι παράδειγμα τους δώσαμε με την συμπεριφορά μας;
...Οι φονικές ταυτότητες
Κάθε άνθρωπος έχει πολλές ταυτότητες. Μια εθνική, μια γλωσσική, μια ταξική, μια (ενδεχομένως) θρησκευτική, μια σεξουαλική αλλά και πλήθος άλλες που σχετίζονται με τις προτιμήσεις του ως προς την πολιτική, τον πολιτισμό, το ποδόσφαιρο, την μουσική κλπ. Όπως είχε γράψει ο Αμιν Μααλούφ στο έργο του «Φονικές ταυτότητες», το ερώτημα είναι κάτω από ποιες συνθήκες ένας άνθρωπος μπορεί να επιλέξει μια από τις ταυτότητες αυτές, να καταφύγει στη βία και να σκοτώσει ή να σκοτωθεί για αυτήν.
Για ποιο λόγο ένας νέος καθολικός από εργατική οικογένεια του Μπέλφαστ πυροβολεί έναν άλλο νέο προτεστάντη επίσης από εργατική οικογένεια της διπλανής συνοικίας;
Για ποιο λόγο ένας μαθητής Παλαιστίνιος ανατινάζεται σκοτώνοντας μερικούς συνομηλίκούς του Εβραίους ενώ μέχρι χθες άκουγαν μαζί rock στην ίδια καφετέρια;
Για ποιο λόγο δυο νέοι από το Περιστέρι σφάζονται γιατί ανήκουν σε διαφορετικές ποδοσφαιρικές ομάδες ενώ ενδεχομένως ψήφιζαν το ίδιο κόμμα;
Για ποιο λόγο δυο νέοι φοιτητές από την Δραπετσώνα έρχονται στα χέρια γιατί ανήκουν σε διαφορετικές παρατάξεις;
Για ποιο λόγο ένας φοιτητής της Ιατρικής (από «καλή» οικογένεια) πλακώνει στο ξύλο έναν 60χρονο πρύτανη και τον στέλνει στο νοσοκομείο;
Για ποιο λόγο 50 νέοι κρατούν ομήρους τους καθηγητές της Συγκλήτου ή της Γενικής συνέλευσης του Τμήματός τους επειδή έχουν διαφορετική άποψη για την λειτουργία του Πανεπιστημίου από εκείνη της παράταξής τους;
Δεν υπάρχει εύκολη απάντηση για όλα αυτά. Υπάρχουν όμως κάποια κοινά σημεία. Ο κύκλος της βίας και του αίματος τα τρέφει. Όλοι θέλουν τον «δικό τους νεκρό» γιατί το πτώμα του είναι πειστήριο, με ανυπέρβλητο βιωματικό βάρος, για την βαρβαρότητα των «άλλων» και κατ’ αντιδιαστολή για το δικό τους δίκιο. Φοβάμαι λοιπόν ότι κάποιοι χάρηκαν με το τραγικό συμβάν. Αξίζει ο Αλέξανδρος και ο κάθε Αλέξανδρος μια τέτοια εκμετάλλευση;
Και βέβαια δοθέντος του φαύλου κύκλου της βίας έχουμε τα «δικά μας» θύματα και τα θύματα των «άλλων». Για τα πρώτα μια θέση στο πάνθεον των συμβόλων του αγώνα ενώ για τα άλλα «τα θέλανε και τα πάθανε». Είναι αυτό που ο Ποιητής είχε χαρακτηρίσει ως «μια διπλή ηθική και μια ενιαία ανηθικότητα»...
...Το άλλο μεγάλο ερώτημα είναι αν συμφωνούμε ότι σήμερα έχουμε δημοκρατία την Ελλάδα, παρά την διαφθορά, παρά την ευνοιοκρατία, παρά τον ρόλο των ΜΜΕ, παρά τα τόσα ελλείμματά της που οφείλουμε να αγωνιστούμε για να διορθώσουμε. Δυστυχώς η απάντηση στο ερώτημα αυτό δεν είναι για όλους αυτονόητη. Και αν κάποιος πιστεύει ότι ζούμε σε μια μορφή δικτατορίας τότε είναι λογική συνέπεια η χρήση της βίας. Βέβαια είναι σχετικά δύσκολο να πείσει κανείς ένα 15χρονο για την αξία της Δημοκρατίας που άλλωστε δεν έχει (ευτυχώς) εμπειρία της έλλειψής της και γίνεται ακόμη πιο δύσκολο όταν ο ίδιος δεν έχει πειστεί.
Θα φανταζόταν κανείς ότι τουλάχιστον οι αρχηγοί κομμάτων της Βουλής έχουν απαντήσει στο ερώτημα αυτό αλλά και για αυτό υπάρχουν αμφιβολίες...

και το άρθρο (όλο είναι εδώ) καταλήγει στο τι μπορούμε να κάνουμε. (Εδώ ζορίστηκα, είπα για να δω κυρία μου, μπορείς να τα έχεις όλα αυτά και πάντα στο νου σου;)

"Να κατανοήσουμε ότι ο «άλλος» είναι συμμέτοχος στη δημοκρατία. Η γνώμη του είναι τόσο σημαντική όσο και η δική μας. Το ότι έχει διαφορετική άποψη δεν σημαίνει ότι η άποψη αυτή είναι ιδιοτελής ή προϊόν συμβιβασμού, φόβου ή βλακείας. Η ρητορική της απαξίωσης του «άλλου» γεννά την βία και την καταστροφή.

Να απαξιώσουμε κάθε πρακτικής βίας και τσαμπουκά. Να μάθουμε στα παιδιά μας ότι η βία φέρνει βία και πόνο.

Να καταλάβουμε ότι στη δημοκρατία μπορεί να τύχει να βρεθούμε στη μειοψηφία. Αν τα επιχειρήματά μας δεν πείθουν τους άλλους δεν σημαίνει ότι θα τους τα επιβάλουμε.

Να συναποφασίσουμε ότι καμιά μορφή βίας δεν είναι ανεκτή στη Δημοκρατία από καμιά ομάδα και από καμία ηλικιακή κλάση. Δεν υπάρχει δημοκρατία και ελευθερία χωρίς σεβασμό στα ανθρώπινα δικαιώματα (ας διαβάσουμε την διακήρυξη των δικαιωμάτων του ανθρώπου, είναι χρήσιμη για όλους).

Να κατανοήσουμε ότι η πολιτική είναι σύγκρουση σχεδίων για την διακυβέρνηση της χώρας και όχι σύγκρουση υπηρετών διαφόρων συμφερόντων ή διαγκωνισμός για μια θέση στα ΜΜΕ.

Να κατανοήσουμε ότι όλοι μικροί-μεγάλοι, κουκουλοφόροι και νοικοκυραίοι, αριστεροί και δεξιοί, θρησκευόμενοι και άθρησκοι, Ολυμπιακοί και Παναθηναϊκοί, Έλληνες και αλλοδαποί βρισκόμαστε στο ίδιο σκάφος, στην ίδια χώρα, αναπνέουμε τον ίδιο αέρα, μοιραζόμαστε το ίδιο περιβάλλον.. Η περιβαλλοντική, η οικονομική και κοινωνική κρίση δεν θα κάνει διακρίσεις ανάλογα με την ταυτότητά μας. Το να ανοίγουμε τρύπες στο σκαρί ελπίζοντας ότι θα την πληρώσει μόνο ο καπετάνιος είναι ασυγχώρητη αφέλεια.

Αν πάρουμε τα μέτρα μας για μια ανεκτική δημοκρατική κοινωνία θα έχουμε κάνει το καλύτερο μνημόσυνο για όλα τα αδικοχαμένα παιδιά."

(είναι ένα άρθρο του Γιάννη Καρακάση, αναπληρωτή καθηγητή στο Τμήμα Βιολογίας του Πανεπιστημίου Κρήτης, τον άνθρωπο δεν τον είχα καν ακουστά, όσα γράφει τα θεωρώ πολύ ενδιαφέροντα, το λιγότερο. Το κείμενό του, δημοσιευμένο στην ιστοσελίδα της ανανεωτικής πτέρυγας του συνασπισμού, πιστεύω ότι πραγματικά αξίζει τον κόπο. Στην αρχή δίστασα λίγο γιατί προέρχεται από ιστοσελίδα πτέρυγας σε πολιτικό κόμμα. Ακριβώς όμως επειδή προσωπικά, έχει χρόνια που δε νιώθω κανενός είδους δεσμευση από κανένα πολιτικό κόμμα και είμαι απόλυτα ελεύθερη στο θέμα αυτό, είπα ότι θα ήταν χαζομάρα να θέλω να κουβεντιάσουμε για όλα αυτά για τα οποία μιλάει το κείμενο και να μην το κάνω γιατί προέρχεται από μια σελίδα ρεύματος, αν το λένε έτσι, σε ένα κόμμα )