Καλημέρα Good Morning Buongiorno Guten Morgen Jó reggelt 早晨 Dobro Jutro Tere hommikust Hyvää huomenta Ohayo Mirëdita Môre God morgen Habari ya asubuhi Goedemorgen Bon dia Zao an Goeiemôre Labas rytas Bore da Dobro utro Bonjour صباح الخير… صباح النّور Bon maten
Buenos días Shubha prabhaat Dobrý den God morgon Magandang umaga 안녕하십니까 Günaydın Umhlala gahle Dobré rano Bună dimineaţa Gudde Moien גוטן מאָרגןբարի լույս Доброе утро 早晨好…你早
お早うございます…お早う Selamat pagi
صباح الخير Habari ya asubuhi
Πόσα αγαπημένα βιβλία, πόσοι ήρωες ζωντανεψαν στις λεξεις της, πόσες ιστορίες της με εκαναν να γελαω τρανταχτα, να κλαιω με λυγμους, να λεω αυτα δε γίνονται. Μετά όμως εμαθα πως ναι, όχι μόνο γίνονται αλλά και τα είχε ζήσει όλα η ίδια, μικρό κορίτσι, νεα κοπελα, μεγαλη γυναίκα στην Αθηνα, στο Παρίσι, στην κατοχή, στον εμφύλιο, στα χρόνια που ήρθαν μετα... Η Ζωρζ Σαρρή, αγαπημένη των παιδικών και εφηβικών μας/μου χρόνων, πεθανε, αυτήν την σελίδα δεν ηθελα να την διαβασω... Μα μέσα στη ζωή δεν είναι κι ο θανατος; Ναι, έτσι είναι σίγουρα. Και συτό ανάμεσα σε τόσα άλλα μας έμαθε μεσα απο τα βιβλία της. Κι αυτό ανάμεσα σε τόσα πολλα το έζησε η ίδια με την μεγαλυτερη απώλεια που μπορεί να ζήσει άνθρωπος στη ζωή του. Καλό ταξίδι, καλή ανάπαυση, όπως τόσο σοφα λενε οι παλιοί, αγαπημένη Ζωρζ Σαρή.
Βιογραφικό Η Ζωρζ Σαρή είχε γεννηθεί το 1925 στη Αθήνα από Γαλλίδα μητέρα και Έλληνα πατέρα. Κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής κι ενώ άρχισε να φοιτά στη Δραματική Σχολή του Δημήτρη Ροντήρη, συμμετείχε στην Αντίσταση και στην ΕΠΟΝ. Το 1947 έφυγε στο Παρίσι, όπου γνώρισε και παντρεύτηκε τον Αιγυπτιώτη χειρούργο Μάρκελλο Καρακώστα, και απέκτησαν δύο παιδιά. Στο Παρίσι παρακολούθησε μαθήματα υποκριτικής, στη σχολή του Σαρλ Νιτλέν. Το 1962 επέστρεψε στην Ελλάδα όπου συνέχισε να παίζει στο θέατρο και στον κινηματογράφο. Η συγγραφική της καριέρα άρχισε το 1969 με το Θησαυρό της Βαγίας, ένα μυθιστόρημα που ξεκίνησε σαν παιχνίδι με τα παιδιά της και τους φίλους τους.Στη συνέχεια ασχολήθηκε ενεργά με μυθιστορήματα για παιδιά και εφήβους, νουβέλες, θεατρικά παιδικά έργα και ιστορίες για μικρά παιδιά. Επίσης, μετέφρασε πολλά βιβλία από τα γαλλικά.
Σχεδόν πλήρης εργογραφία-βιβλιογραφία της Ο Θησαυρός της Βαγίας (1969)
Το Ψέμα (1970)
Όταν ο Ήλιος… (1971)
Το γαϊτανάκι (1973)
Κόκκινη κλωστή δεμένη… (1974)
Τα γενέθλια (1977)
Τα στενά παπούτσια (1979)
Ο Φρίκος ο Κοντορεβυθούλης μου (1980)
Η σοφή μας η δασκάλα (1982)
Οι νικητές (1983
Η κυρία Κλοκλό (οκτώ βιβλία) (1986-1987)
Τα Χέγια (1987)
Το τρακ (θεατρικό, 1988)
Ο Τοτός και η Τοτίνα (οκτώ βιβλία, 1988 - 1990)
Η αντιπαροχή (1989)
Το παραράδιασμα (1989)
Κρίμα κι άδικο (1990)
Nινέτ (1993) Ο Αρλεκίνος (1993)
Η Πολυλογού (1993)
Zoυμ (1994)
E.Π. (1995)
Μια αγάπη για δύο [με την Αργυρώ Κοκορέλη] (1996)
Ο Χορός της ζωής (1998)
Σοφία (2000)
Κλειστά Χαρτιά [με την Μελίνα Καρακώστα] (2001)
Ο Κύριός μου (2002)
Τότε... (2004)
Γράμμα από την Οδησσό (2005)
Ο φαντασμένος και άλλα παραμύθια [με την Μελίνα Καρακώστα] (2005)
Άλλοι καιροί, άλλα παιδιά [με την Άλκη Ζέη] (2006)
Φιλαναγνωσία και σχολείο. Συλλογικό έργο (2008)
Το προτελευταίο σκαλοπάτι (2009)
Το κουμπί και μια βελόνα (2010)
Φιλμογραφία
Το τελευταίο ψέμμα (1958)
Ο άνθρωπος του τραίνου (1958)
Έγκλημα στα παρασκήνια (1960)
Φαίδρα (1962)
Φεύγω με πίκρα στα ξένα (1964)
Την Κυριακή 10 Ιουνίου 2012, φίλοι και ακροατές της "Καλημέρας" θα ξεναγηθουμε στην εκθεση "Μια ιστορία από φως, στο φως" στο Λαογραφικό και Εθνολογικό Μουσείο Μακεδονίας-Θράκης.
Η έκθεση, την οποία συνδιοργάνωσαν το Λαογραφικό και Εθνολογικό Μουσείο Μακεδονίας-Θράκης και το Μουσείο Βυζαντινού Πολιτισμού, παρουσιάζει την εξέλιξη των φωτιστικών μέσων από τη βυζαντινή περίοδο (4ος-15ος αι.) έως τις μέρες μας και αναπτύσσεται σε τέσσερις ενότητες :
- Φως εκ φωτιάς
- Ο φωτισμός στο Βυζάντιο
- Θεσσαλονίκη: Σταυροδρόμι Πολιτισμών
- Η μεγάλη τομή
Η πρώτη ενότητα αναφέρεται στην οικειοποίηση της φωτιάς, από τον άνθρωπο, ένα από τα ευεργετήματα της οποίας ήταν και ο φωτισμός, και στις τεχνικές αφής της φωτιάς που ανέπτυξε με την «τριβή ξύλων» ή την «κρούση πυριτόλιθων».
Η δεύτερη παρουσιάζει τα ταπεινά ή περίτεχνα φωτιστικά μέσα που αναπτύχθηκαν κατά τη Βυζαντινή περίοδο.
Η τρίτη ενότητα σημειώνει την παρουσία των λατρευτικών κτιρίων τριών θρησκειών στον αστικό ιστό της Θεσσαλονίκης, τεκμήρια συμβίωσης τριών διαφορετικών κόσμων, του χριστιανικού, του εβραϊκού και του μουσουλμανικού, και εκτίθενται φωτιστικά σκεύη από την άσκηση της λατρείας τους.
Η τέταρτη ενότητα παρουσιάζει τα φωτιστικά σκεύη της παραδοσιακής κοινωνίας με την χρήση και ορυκτών καυσίμων (πετρέλαιο, αέριο), ενώ υπογραμμίζει τη μεγάλη τομή στην εξέλιξη των φωτιστικών μέσων με την επινόηση του ηλεκτρικού λαμπτήρα στο 2ο μισό του 19ου αι. και την ταχεία διάδοση του ηλεκτροφωτισμού.
Τέλος, μία διαδραστική φωτιστική εγκατάσταση, που έχει στηθεί από την εικαστική ομάδα φωτισμού BEFORELIGHT, καλεί τον επισκέπτη να συνθέσει το δικό του φωτεινό γλυπτό.
Λεπτομέρειες και δηλώσεις συμμετοχής για την ξενάγηση αύριο στην εκπομπή.
[9.58fm της ΕΡΤ3, "Καλημέρα, όλη μέρα", 10-11 το πρωί, 95,8 στα fm, διαδικτυακή ακρόαση: http://tvradio.ert.gr/radio/liveradio/958.asp]
Για δηλώσεις συμμετοχής με ηλεκτρονικα μηνυματα: kalimera958@yahoo.gr, kalimera958fm@gmail.com
Χθες, που ήταν μια όμορφη ηλιόλουστη μερα, κι ηταν υπεροχα στη Μερα Μαγιου της Αμερικανικης Γεωργικής Σχολής, πολύχρωμα και χαρουμενα, χθες που πηγα εκεί με φίλες και συγγενείς που αγαπώ πολύ, χθες που ήταν η γιορτή της μητερας, που πηρα τηλεφωνο πρωί-πρωί για να ευχηθώ στη δική μου μαμα και να της πω για μια ακόμη φορα πόσο πολύ την αγαπώ, που μου είπαν τα δικα μου παιδια χρόνια πολλα, όλο αυτό το τραγουδι γυριζε στο μυαλό μου.
Σκεφτόμουν όσους εχασαν το μητρικό χαδι για παντα, το εχουν όμως ζήσει και είναι μεσα τους για παντα. Σκεφτόμουν κι εκείνους που δεν το έζησαν όσο έπρεπε ή και καθόλου και έτυχε ή δεν ετυχε, το εψαξαν ή φοβηθηκαν να το βρουν αλλού... ενα χαδι μητρικό ή σαν μητρικό... Εχω ανθρωπο. Σπουδαίο πραγμα.
Το διάβασα σήμερα στο facebook, σε μια ανάρτηση του Βασια Τσοκόπουλου.
"Ο δολοφόνος Breivik επιτέθηκε στη δίκη του στον συνθέτη Lillebjoern Nilsen, χαρακτηρίζοντάς τον μαρξιστή και στο τραγούδι του "Παιδιά του ουράνιου τόξου", το οποίο θεωρεί ότι κάνει πλύση εγκεφάλου στους τους νορβηγούς μαθητές. Σε απάντηση 40 χιλιάδες άνθρωποι, παρά τη βροχή, μαζεύτηκαν σε μια πλατεία του Όσλο, κοντά στο δικαστήριο και τραγούδησαν το τραγούδι. Μάθημα πολιτικής εγρήγορσης και ωριμότητας"
Απο εκεί η εικόνα:
και για να εχουμε περίπου και τον ήχο, το τραγούδι "Barn av Regnbuen" του Lillebjoern Nilsen (κυκλοφόρησε το 1973) είναι αυτό:
En himmel full av stjerner.
Blått hav så langt du ser.
En jord der blomster gror.
Kan du ønske mer ?
Sammen skal vi leve
hver søster og hver bror.
Små barn av regnbuen
og en frodig jord.
Noen tror det ikke nytter.
Andre kaster tiden bort med prat.
Noen tror at vi kan leve av
plast og syntetisk mat.
Og noen stjeler fra de unge
som blir sendt ut for å sloss
Noen stjeler fra de mange
som kommer etter oss
Si det til alle barna!
Og si det til hver far og mor:
Ennå har vi en sjanse
til å del e et håp på jord.
Το τραγούδι είναι η νορβηγική διασκευή του τραγουδιού "My Rainbow Race" (1971) του Pete Seeger
(Kάτω απο το τραγούδι σήμερα στο youtube καποιος σχολιάζει: "Norway has made this one of our national songs, translated into Norwegian and sung by Lillebjorn Nilsen. Tomorrow thousands of people will sing this song in the streets in connection with the trial of mass murderer Anders Bering Brevik.")
One blue sky above us
One ocean lapping all our shore
One earth so green and round
Who could ask for more
And because I love you
I'll give it one more try
To show my rainbow race
It's too soon to die.
Some folks want to be like an ostrich,
Bury their heads in the sand.
Some hope that plastic dreams
Can unclench all those greedy hands.
Some hope to take the easy way:
Poisons, bombs. They think we need 'em.
Don't you know you can't kill all the unbelievers?
There's no shortcut to freedom.
Go tell, go tell all the little children.
Tell all the mothers and fathers too.
Now's our last chance to learn to share
What's been given to me and you.
Σήμερα -ή χθες πρεπει να πω;- στην εκπομπή, λίγα λεπτα αφότου είχε παίξει αυτό το τραγούδι, μου τηλεφωνησε μια ακροάτρια. Μου ειπε μια δική της ιστορία. Ο άντρας της, τον οποίο έχασε ξαφνικά πολύ νεο, πολύ νεα κι η ίδια, αγαπημενο ζευγάρι, τόσα χρόνια μετα τον αγαπάει με τρόπο που τον νιωθεις μόνο δυο κουβεντες που λεει για αυτόν, άνθρωπος καλλιεργημενος, αγαπούσε εξίσου την κλασική μουσική και τη φωνη του Δημήτρη Μητροπανου. Είναι μια γνήσια λαϊκή φωνή, άκουσέ τον, της έλεγε, κι εκείνη δεν ενιωθε το ίδιο με αυτόν, απ' ο,τι καταλαβα. Όμως, μετα που τον έχασε κάθε που άκουγε τη φωνή του, αλλιώς μου το είπε την αίσθηση που μου άφησε σου γραφω, ήταν να σαν να ερχοταν αυτός δίπλα της. Τόσα χρόνια στο ραδιόφωνο, πανω απο είκοσι πια, υπαρχουν συνομιλίες τηλεφωνικές, υπαρχουν λόγια αλλα και μικρές κινήσεις ακροατών και ακροατριών με τους οποίους ίσως δεν ετυχε να ξαναμιλησουμε ούτε και να γνωριστουμε ποτε κι όμως τα λόγια τους, όσα μου είπαν ή έκαναν κλείστηκαν στην καρδιά μου και δεν φευγουν. Κι αυτα τα λόγια σήμερα, μπήκαν, βρηκαν την θεση τους και δεν θα φύγουν, το ξερω. Την ευχαριστώ.
Τα τραγούδια κι οι ζωές μας. Οι φωνές και οι ψυχές μας.
"Βαδίζουμε μαζί στον ίδιο δρόμο...", την συνεχεια σήμερα δεν αντεχω να την πω. Αλλη μέρα.
Σήμερα γονατίζω στὸ πεζοδρόμιο καρφώνω πάνω στὶς πλάκες τὰ γυμνὰ ποδάρια τῶν περαστικῶν εἶναι ὅλοι τους δακρυσμένοι ὅμως κανεὶς δὲν τρομάζει ὅλοι μείναν στὶς θέσεις ποὺ πρόφτασα εἶναι ὅλοι τους δακρυσμένοι ὅμως κοιτάζουν τὶς οὐράνιες ρεκλάμες καὶ μιὰ ζητιάνα ποὺ πουλάει τσουρέκια στὸν οὐρανό
Δυὸ ἄνθρωποι ψιθυρίζουν τί κάνει τὴν καρδιά μας καρφώνει; ναὶ τὴν καρδιά μας καρφώνει ὥστε λοιπὸν εἶναι ποιητής
Μετα, στην "ζαχαρη και άχνη" μια πορφυρή εικόνα κι ένα ποίημα
Φυσικά και θα σας φέρω
πορφυρό.
Τόσους άταφους νεκρούς
έχουμε.
Μιαν αλήθεια
Και κάτι ακόμη
που δεν ορίζεται στα φανερά.
Φυσικά θα σας φέρω.
Τι φανταστήκατε;
Έτσι αξόδευτη
θ’ αφήσω τούτη την Άνοιξη;
Και παντα εκεί, παντα εδώ, το ποίημα του Δ. Σολωμου
Η ημέρα της Λαμπρής
Καθαρώτατον
ήλιο επρομηνούσε
της αυγής το δροσάτο ύστερο αστέρι,
σύγνεφο, καταχνιά δεν απερνούσε
τ' ουρανού σε κανένα από τα μέρη.
Και από κει κινημένο αργοφυσούσε
τόσο γλυκό στο πρόσωπο τ' αγέρι,
που λες και λέει μες στης καρδιάς τα φύλλα:
Γλυκειά η ζωή και ο θάνατος μαυρίλα.
Το ερώτημα της 6ης Δημοτικού απαντήθηκε με αναπάντεχο τρόπο (μυστήριες γαρ οι βουλές του Κυρίου), εικοσιπέντε χρόνια μετά. Ο πλησίον ήταν τελικά ένα ζευγάρι συνταξιούχων που είχαν κολλήσει στις γραμμές του τρένου. Αναπάντεχη η απάντηση, όπως αντίστοιχα με αναπάντεχο τρόπο απαντήθηκε ένα ερώτημα που μπορεί να μην τέθηκε στον κ. Βεργολιά, αλλά είναι απολύτως βέβαιο ότι έχει επαναληφθεί χιλιάδες φορές σε σχολικές αίθουσες και κατηχητικά: «Ποιος ακολουθεί σωστά τη διδασκαλία του Ιησού, ποιος είναι τελικά ο καλός χριστιανός;»
Στο Κρυονέρι διαπιστώσαμε ότι οι καλοί χριστιανοί ήταν δύο μη χριστιανοί, δύο μουσουλμάνοι, «λαθραίοι», και χωρίς όνομα –γιατί σε αυτή τη χώρα οι μετανάστες δεν δικαιούνται να έχουν όνομα, όπως ακριβώς είναι πάντοτε ανώνυμοι το «παιδί με το μηχανάκι» και «η κοπέλα που σηκώνει τα τηλέφωνα». Ούτε λοιπόν αυτοί που έχουν πιάσει ονομαστικό στασίδι στην εκκλησία, ούτε οι θεοφοβούμενοι νοικοκυραίοι , ούτε οι ορθόδοξοι, παλιοί και νέοι. Δύο μετανάστες από το Πακιστάν ήταν, που θεώρησαν σκόπιμο να τζογάρουν τη ζωή τους (για να χάσουν στο τέλος), προσπαθώντας να σώσουν ένα ζευγάρι αγνώστων τους. Όχι γιατί είχαν να κερδίσουν κάτι από αυτό, αλλά γιατί θεώρησαν αυτονόητο να σταθούν σε αυτούς που βρέθηκαν δίπλα τους και τους είχαν ανάγκη. Κι ας μην ήταν αυτοί οι πλησίον Πακιστανοί και μουσουλμάνοι, αλλά Έλληνες και χριστιανοί∙ και ας έχουν ταπεινώσει οι Έλληνες τους Πακιστανούς με κάθε δυνατό τρόπο, δεκαπέντε χρόνια τώρα∙ και ας φωνάζουν οι υπουργοί των Ελλήνων ότι οι Πακιστανοί είναι εγκληματίες και γεμάτοι αρρώστιες. Για τους δύο καλούς χριστιανούς, που ήταν όμως μουσουλμάνοι, όλα αυτά τα «και ας» για τα οποία έγινε λόγος, δεν έπαιξαν κανένα ρόλο. Αυτό που είχε σημασία ήταν το «αμέσως» για τη σωτηρία των δύο γερόντων, των δύο πλησίον.
Προφανώς, οι δύο Πακιστανοί δεν ακολούθησαν την αλληλουχία των σκέψεων που οδηγεί στο επιβληθεί το ηθικό καθήκον στους εύλογους ανθρώπους δισταγμούς. Σε αυτές τις περιπτώσεις ούτε σκέφτεσαι, ούτε ανακαλείς αυτά που έχεις διαβάσει. Πράττεις με ενστικτώδη τρόπο τα αυτονόητα σου, αυτά που σ’ έμαθαν από πολύ μικρό οι γονείς σου, σε μια μακρινή ή σε τούτη εδώ την κοντινή πατρίδα. Και προφανώς αυτό που είχαν μάθει οι δυο μετανάστες από πολύ μικροί, ήταν ότι πρέπει να βοηθάνε τον πλησίον που βρίσκεται σε ανάγκη. Έτσι φαίνεται να τους τα είχαν πει οι δικοί τους. Δεν είχε βρεθεί δηλαδή κανείς «μεγάλος» να τους διδάξει από μικρά παιδιά ότι πρέπει να κοιτάνε τη δουλειά τους και να μην μπλέκονται, ότι η ζωή είναι πόλεμος όλων εναντίον όλων.
Αγάπα τον πλησίον σου. Στην πόλη μας δεν έχουμε τζαμιά για να προσευχηθούν για τις ψυχές τους όσοι τους είχαν συναντήσει στη ζωή. Ούτε νεκροταφείο για να τους βάλουμε κατά πώς πρέπει και θα το ήθελαν κι οι ίδιοι. Γι’ αυτό σκέφτομαι τη Μεγάλη Παρασκευή που θα πάω στη δικιά μας την εκκλησία, να τους ανάψω ένα κεράκι και να ζητήσω από τον Κύριο, όταν έρθει στα πράγματα, να μην ξεχάσει τους δύο Πακιστανούς που θυσίασαν τη ζωή τους για να σώσουν τους δύο Έλληνες γερόντους. Μπορεί εγώ να είμαι άθεος και αυτοί οι δύο να ήταν μουσουλμάνοι, αλλά Κύριε μου σε μια χώρα που όλοι Σε επικαλούνται και κανείς δεν Σε φοβάται, αυτοί οι δύο αλλόθρησκοι, ξένοι και «λαθραίοι», έκαναν πράξη τη διδασκαλία Σου. Να τους θυμηθείς λοιπόν όταν έρθεις στα πράγματα. Δεν τους χρειάζονται βουνά από πιλάφια, ποτάμια από μέλι και χίλιες παρθένες να τους αγαπάνε. Τους αρκεί ένα μέρος να μην τους κυνηγάνε και να τους φωνάζουν με τ’ όνομα τους.
To κείμενο είναι του Γιάννη Αλμπάνη, απο εδώ
Το γεγονός στο οποίο αναφερεται εδώ
Tι χαρα να ανακαλύπτεις κάτι ωραίο, κάτι δυνατό, να ακούς για πρώτη φορά ένα τραγούδι, μια φωνή που τραγουδα, δεν καταλαβαίνεις τι λεει κι όμως νιώθεις τα μάτια σου να βουρκώνουν. Δεν καταλαβαίνεις αλλα αισθάνεσαι.
Έτσι, λίγες ώρες πριν ακουσα, χαρη στον ανηψιό μου που μου έστειλε ενα βίντεο όπως κανει καποιες φορες, δυο τραγουδίστριες απο το Ιραν, κουρδικής μαλλον καταγωγής, τις Marjan και Mahsa Vahdat.
Και αμεσως μετα, καθώς συχνα στο ίντερνετ το ένα σε πηγαίνει στο άλλο, άκουσα την μία απο τις δυο αδελφες, την Mahsa μαζί με τον αμερικανό μουσικό Mighty Sam McClain να τραγουδουν αυτό
Και σαν να πατας πανω σε πετρες στο ποτάμι το επόμενο βήμα με πήγε εδώ
Το σωστό μαλλον θα ήταν να σας γραψω πολλά στοιχεία για τους καλλιτέχνες, αλλά αν περίμενα να μαζεψω, να συνταξω και να γραψω όλα αυτα τα στοιχεία θα αργούσα μια-δυο μέρες. Όμως εγώ ήθελα, αν το θελετε κι εσείς, να μοιραστώ μαζί σας αμέσως τη χαρά μου, αυτό που με άρπαξε απο το πρώτο-πρώτο άκουσμα. Και είπα, ας ακούσουμε μαζί και μετα σας υπόσχομαι θα ερθουν και τα λόγια και τα στοιχεία κι όλα. Όλα θα τα ψάξω, κι όλα θα τα γράψω. Μετά. Το τραγούδι, τα τραγούδια πρώτα.
Καλή ακρόαση.
Ένα, δύο, τρία, τέσσερα ποιήματα, λόγια, τραγούδια, εικόνες απο εδώ και απο εκεί σταλμένα
Διαβαζα χθες σε ενα δημοσίευμα που αναφερονταν στον θανατο του Αντόνιο Ταμπούκι ( 23 Σεπτεμβρίου 1943- 25 Μαρτίου 2012) πως ένα ποίημα του Φερνάντο Πεσσόα σταθηκε η αφορμή να συναντηθεί με το έργο του και στη συνεχεια να γίνει ενας από τους πρώτους μελετητές του Πεσσόα και μεταφραστής του στα ιταλικά. Και να γίνει η Πορτογαλία η δεύτερη πατρίδα του. Η αρχή, ένα ποίημα.
"Το καπνοπωλείο"
Το ποίημα ξεκινάει έτσι
"Δεν είμαι τίποτα. Ποτέ δεν θα ’μαι τίποτα. Δεν μπορώ να θέλω να’ μαι τίποτα. Πέρα απ’ αυτό, έχω μέσα μου τα όνειρα του κόσμου όλου.
Παράθυρα της κάμαράς μου, μιας κάμαρας, στα εκατομμύρια του κόσμου, που κανείς δεν γνωρίζει ποια είναι (κι αν την ήξεραν, τι θα ήξεραν;) που βλέπει στο μυστήριο ενός δρόμου γεμάτου περαστικούς.
Σ’ ένα δρόμο απροσπέλαστο για όλες μου τις σκέψεις. Πραγματικό, απίθανα πραγματικό, βέβαια, αβέβαια βέβαιο. Με το μυστήριο των πραγμάτων κάτω από τις πέτρες και τα όντα, με τον θάνατο που υγραίνει τους τοίχους και ασπρίζει τα μαλλιά των ανθρώπων. Με το Πεπρωμένο που σέρνει την άμαξα των πάντων, μέσα από το δρόμο του τίποτα.
Σήμερα είμαι ηττημένος, λες και γνώρισα την αλήθεια. Σήμερα είμαι διαυγής, λες και πρόκειται να πεθάνω. Λες και η επαφή μου με τα πράγματα δεν ήταν μεγαλύτερη απ’ το να πω ένα αντίο, αυτό το σπίτι κι αυτή η γωνιά του δρόμου να γίνονται μια σειρά από βαγόνια, που αναχωρούν στο άκουσμα μιας σφυρίχτρας που αντηχεί μέσα απ’ το κεφάλι μου, και ένα τίναγμα των νεύρων κι ένα ράγισμα των οστών καθώς πηγαίνουν.
Σήμερα είμαι συγχυσμένος, σαν κάποιος που αναρωτήθηκε, ανακάλυψε και ξέχασε. Σήμερα είμαι διχασμένος ανάμεσα στην πίστη μου, στην εξωτερική πραγματικότητα του Καπνοπωλείου στην άλλη άκρη του δρόμου και στην εσωτερική αλήθεια του αισθήματός μου, πως όλα δεν είναι παρά ένα όνειρο.
Απέτυχα σε όλα. Μη έχοντας κανέναν σκοπό, ίσως πράγματι όλα να ήταν ένα τίποτα. Γνωρίζοντας τι έχω, γλίστρησα από το παράθυρο στο πίσω μέρος του σπιτιού, κι ύστερα ξεχύθηκα στον κάμπο με προσδοκίες μεγάλες, αλλά δεν βρήκα παρά δέντρα και χόρτα, κι όταν υπήρχαν άνθρωποι δεν ήταν παρά ίδιοι μ’ όλους τους άλλους. Απομακρύνομαι μ’ ένα βήμα απ’ το παράθυρο και κάθομαι στην καρέκλα. Τι πρέπει να σκεφτώ τώρα;
Πώς να ξέρω ποιος θα γίνω, εγώ που δεν γνωρίζω ποιος είμαι; Να γίνω αυτός που πιστεύω πως είμαι; Αλλά πιστεύω τόσα πράγματα! Κι υπάρχουν τόσοι που νομίζουν πως είναι το ίδιο ακριβώς πράγμα – δεν γίνεται! Ιδιοφυής; Αυτή τη στιγμή, εκατό χιλιάδες εγκέφαλοι ονειρεύονται πως είναι ιδιοφυείς, όπως κι εγώ, κι η ιστορία δεν θα καταγράψει, ποιος ξέρει; ούτε έναν, και τίποτα παρά κοπριά δεν θα απομείνει από τις μελλοντικές τους επιτυχίες.
Όχι, δεν πιστεύω σ’ εμένα. Σε κάθε τρελοκομείο, υπάρχουν διαταραγμένοι τρελοί με τόσες πολλές βεβαιότητες! Εγώ, που δεν έχω καμία βεβαιότητα, είμαι περισσότερο ή λιγότερο εχέφρων; Όχι, ούτε καν σ’ εμένα. Σε πόσες σοφίτες και μη-σοφίτες στον κόσμο, δεν υπάρχουν αιθεροβάμονες της ευφυίας; Πόσες εμπνεύσεις υψηλές και ευγενείς και διαυγείς – ναι, αληθινά υψηλές, ευγενείς και διαυγείς – και, ποιος ξέρει, ίσως εφικτές, δεν θα αντικρίσουν ποτέ το φως του αληθινού ήλιου, μήτε θα ακουστούν από ανθρώπινα αυτιά; ...."
Έψαχνα ένα τραγούδι της Lila Downs προχθές. Κι έπεσα πανω σε αυτό. Ένα βίντεο με ένα ποίημα του Τασου Λειβαδίτη και το τραγούδι La Llorona (Λα Γιορόνα) με την φωνη της μεξικάνας Λίλα Ντάουνς. Το έγραψα κι αλλού. Αληθινά το πιστεύω. Σκληρό ποίημα. Όσο κι αν εχεις αγαπήσει, όσο κι αν εχεις προδοθεί, όχι, τετοιες καταρες δε λες, αλλα αυτός που έκανε το βίντεο είναι μάγκας. Το συγκεκριμένο τραγούδι ταιριαζει απίστευτα με αυτό το ποίημα του Λειβαδίτη. La Llorona, είναι ενα γυναικείο πρόσωπο στη μυθολογία των Αζτέκων, η όμορφη Μαρία, μια γυναίκα που προδομένη και ατιμωμενη απο τον άντρα που αγαπησε και για χαρη του θυσίασε την ανεξάρτητη περηφάνια της κι εκείνος την ξε-αγαπησε τόσο απλά, τόσο ξεδιάντροπα, θυμίζοντας σε οικείους μας μύθους τη Μήδεια, τρελαίνεται και πνίγει τα παιδιά της για να πέσει κι αυτή στα νερα του ποταμού, αμέσως αφού συνειδητοποιήσει τι έκανε, και να πνιγεί μαζί τους. Ο μύθος της ασπροντυμένης Μαρίας που τις νύχτες ψάχνει τα παιδιά της είναι από τους πιο γνωστους, αιώνες τωρα στο Μεξικό και το τραγούδι μαλλον απο τα πιο αγαπημένα της Lila Downs, καθώς το εχει ερμηνευσει πολλές φορες, σε αρκετους δίσκους της και νομίζω σχεδόν σε όλες τις συναυλίες της.
Τρεις μέρες μετα την παγκόσμια μέρα ποίησης, εναν ποιητή πεθύμησα και άνοιξα παλι το βιβλίο του. "Ο δύσκολος θάνατος". Νίκος-Αλέξης Ασλάνογλου. Εκδ. Εγνατία, 1978. Ήτανε το Σάββατο που μας πέρασε. Όχι, ούτε θλιμμένη ήμουν, ούτε τίποτα. Δεν είχα (μόνο) δάκρυα, στ'ορκίζομαι, είχα όση χαρα τόση κι η λύπη όπως όλοι οι άνθρωποι, έξω ήταν χαρα θεού, βροχή ούτε μια σταλα, ουρανός να τον κοιτας και να ζαλίζεσαι, εμενα γιατί απο το πρωί αυτό το ποίημα μου είχε καρφωθεί στο μυαλό; "Αν φύγεις εκεί που η θάλασσα σμίγει με μουσικές και με φώτα να θυμάσαι, κάνει κρύο σ' αυτό τον παράξενο κόσμο δεν έχω τίποτε άλλο, μόνο δάκρυα που παίζουν με το μουσκεμένο φως του δρόμου" Μπορεί να είναι που σ'αυτό τον παραξενο κόσμο, διαβασα και ακουσα τόσα ποιήματα πριν τρεις μερες και πεθύμησα εναν ωραίο ποιητή.
Την ίδια μέρα το απόγευμα ο σελιδοδείκτης στην "Επικίνδυνη ηλικία"
"Πάντοτε δυσπιστούσα για την άνοιξη. Αυτή η ακαθόριστη αίσθηση στις ανθισμένες βραγιές κι' ένα ρίγος λεπτό κι' οι φωνές των παιδιών στο γήπεδο όταν το απόγευμα διυλίζει το φως κι' οι φίλοι μου να περιμένουν το καλοκαίρι, τι κι' αν γινόταν αργότερα μια θάλασσα μεσημεριού με ξέθωρον ήλιο πετράδι δουλεμένο να φεγγει στη νύχτα. Πόλη μου αγαπημένη πολύβουη μα ερημική, πολύκοσμη μα απρόσιτη βιτρίνα νεωτερισμών ψευτίζοντας τη ζωή μας. Αυτή η θηλυκιά εποχή στιφή, παράξενη σα γριά, με τις εύκολες συζητήσεις την πολλή συνάφεια, τη λιγοστή κατανόηση, την απέραντη μοναξιά κι΄ο εφιάλτης πως κάποτε θα ξυπνήσουμε μη έχοντας τίποτα να πούμε ανάμεσα στα βήματα αυτά, πηγαίνουν και πάλι ξαναρχονται κι' ύστερα σβήνουν στο διάδρομο˙ ανάβουνε το φως της σκάλας μα δεν ακούγεται κανείς"
Αμα μου κάνετε μια χάρη διαβαστε το δυνατα. Αν το ακούτε είναι αλλιώς νομίζω.
