Σήμερα στην εκπομπή ένιωσα πολύ τυχερή, καλά το ξέρω το σωστό είναι να πω για μιαν ακόμη φορά τυχερή, οκ, για μιαν ακόμη φορά τυχερή.
Λοιπόν, με αφορμή τη σημερινή εκπομπή, και τρεις συνεντεύξεις, ξανάκουσα ή άκουσα για πρώτη φορά ωραίες μουσικές, καλά τραγούδια.

Παρασκευοσαββατοκύριακο μπροστά και τρεις συναυλίες.

Σήμερα, για μια βραδιά ο Μπάμπης Παπαδόπουλος, φορτώνει κιθάρες και παίζει στη Μυροβόλο, στην Πολίχνη, στις 11 το βράδυ. Στις αποσκευές ένας ολοκαίνουριος, ο πρώτος προσωπικός του, δίσκος, δεν τον έχω ακούσει ακόμη όλο, αλλά ένα απόσπασμα έφτασε για να με κάνει να τον περιμένω με ανυπομονησία. Φοβερός κιθαρίστας, μουσικός από τους λίγους, του χρωστάμε μερικές από τις καλύτερες και πιο εμπνευσμένες δισκογραφικές δουλειές (να σου θυμίσω; "Βραχνός Προφήτης", "Αγρύπνια" του Παπακωνσταντίνου, "Άδειο δωμάτιο" του Μάλαμα,συναυλίες του Θανάση με τους Λαϊκεδέλικα, κ.α, κα.. Άκου ένα κομμάτι του δίσκου του "Σκηνές από Ένα Ταξίδι" στη myspace σελίδα της puzzlemusik (από την οποία θα κυκλοφορήσει) εδώ, είναι το "Τελευταίο Βράδυ".
(με την ευκαιρία εδώ θα βρεις κι άλλα αποσπάσματα από κυκλοφορίες πρόσφατες ή επερχόμενες της puzzlemusik- ανάμεσά τους κι ένα του, πολύ αγαπημένου στην ΠαρέατηςΚαλημέρας, Socos)

Επίσης, σήμερα και αύριο, στις 9.30, στο "θέατρο έξω από τα τείχη", στην Ευαγγελίστρια, ο Νίκος Γεωργάκης παρουσιάζει τη δουλειά του "Ανάσα Καλοκαιριού". Μαζί του ο Κυριάκος Γκουβέντας, η Κική Καρυπίδου, η Φερωνίκη Σουρούβαλη, ο Φίλιππος Σαμουηλίδης και ο Απόστολος Δεληγεώργη. Μια (πολύ) μικρή ιδέα από το δίσκο:



Get your own playlist at snapdrive.net!

Τέλος, το πρωί της Κυριακής, στις 12παράΤέταρτο, στο Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης τρεις μουσικοί που ζουν κι εργάζονται κυρίως στη Γερμανία, πλέον, ο Φλώρος Φλωρίδης, ο Γιώργος Δημητριάδης και ο Αντώνης Ανισέγκος, δηλαδή το σχήμα TRIO GRIX (gr και x, έλληνες έξω μπορείς να το πεις) παίζουν, αυτοσχεδιάζοντας και προσεγγίζοντας με έναν πολύ σύγχρονο τρόπο την ελληνική μουσική παράδοση. Έχουν παίξει αρκετές φορές έξω, παίζουν για πρώτη φορά στην Ελλάδα, και είναι πολύ ωραίο που τους κάλεσε ένα Μουσείο για να γίνει αυτό.

Όταν ακούω να λένε ότι σε αυτήν την πόλη, βλ. Θεσσαλονίκη, δεν γίνεται τίποτα, γελάω. Όσους το λένε τους φαντάζομαι σε ένα καναπέ χωμένους, αγκαλιά με την τηλεόραση ή βουλιαγμένους στο μικρόκοσμο της γκρίνιας τους. (Μα καλά, αυτοί οι άνθρωποι, δεν διαβάζουν, δεν ακούν, δεν βλέπουν, δε ζουν; Καθόλου τυχαία, είμαι πλέον σίγουρη για αυτό, οι αναφορές τους όλες είναι τηλεοπτικές, γι' αυτήν όλα τα ξέρουν, όλα τα μαχαιρώνουν. Αλλά αυτό είναι μια άλλη πονεμένη ιστορία...) Αν κάτι ζηλεύω, είναι το να μπορούσα να ήμουν σε όλα όσα θέλω να πάω, να ακούσω, να δω. Ούτε με διακτινισμό δεν θα τα κατάφερνα, το ξέρω, ούτε κι αν είχα όλο το χρόνο του κόσμου ελεύθερο, αλλά θα το ήθελα, μα τω θεώ. Γιατί είναι πολλά και καλά και όσο περνά ο καιρός θα είναι καλύτερα. Και να πάρει, είναι κρίμα να είμαι, να είσαι, να είμαστε αλλού...

Ένα κουτί

Μια φορά κι έναν καιρό, ένας βασιλιάς είχε τα γενέθλιά του. Του πήγαν όλοι δώρα ακριβά, πολύτιμα. Το ένα πιο εντυπωσιακό από το άλλο. Μεγάλα κουτιά, φανταχτερά περιτυλίγματα, πολύχρωμες κορδέλες, πανάκριβα στολίδια. Και τι δεν του έφεραν. Υφάσματα από χώρες μακρινές, βάζα μοναδικά με τέχνη φτιαγμένα, πένες περίτεχνες, κρυστάλινες μινιατούρες με χρώματα που στραφτάλιζαν στον ήλιο.
Η μικρή του κόρη στάθηκε μπροστά του μια στιγμή και του έδωσε ένα κουτί. Ένα απλό κουτί. Ζωγραφισμένος ένας ήλιος ήταν απέξω, με το δικό της χέρι. Λιγάκι άτσαλος, παιχνιδιάρης, μισόκλεινε και το ένα του μάτι, και χαμογελούσε, πλατιά. "Είναι το δώρο μου, πατέρα", του είπε. Ποιος ξέρει τι μοναδικό, τι ανυπολόγιστης αξίας δώρο θα έχει μέσα είπαν μέσα τους όσοι ήταν κοντά. Και γεμάτοι περιέργεια περίμεναν ανυπόμονα το βασιλιά να ανοίξει το δώρο. Εκείνος χαμογέλασε. Άνοιξε το δώρο και σαν να πάγωσε το χαμόγελο στα χειλη του. "Με κοροιδεύεις κόρη μου;", της είπε, με αυστηρότητα μεγάλη. "Αυτό είναι άδειο!". "Άδειο;", είπε το μικρό κορίτσι απογοητευμένο, "μα πώς είναι άδειο; Μέρες τώρα το γέμιζα, αγάπη και λόγια γλυκά και γέλια και τραγούδια και φιλιά, και τόσφιγγα στην αγκαλιά μου να σου δείξω πόσο πολύ σε αγαπώ. Κι αυτό είναι άδειο;"
Τότε ο βασιλιάς τα είδε όλα. Είδε και την αγάπη και τα φιλιά. Άκουσε και τα τραγούδια και τα λόγια και τα γέλια. Ένιωσε την μικρά της χέρια να τον αγκαλιάζουν. Ο ήλιος στο κουτί χαμογέλασε φαρδιά πλατιά. Μαζί του και το μικρό κορίτσι. Κι ο βασιλιάς είχε το μόνο δώρο που κράτησε για μιαν ολόκληρη ζωή. Όσο και η αγάπη της μικρής του κόρης.

Υ.Γ. Επειδή καμιά φορά εκείνο που δεν φαίνεται έχει την υπόσταση. Χαρισμένο της archive. Για ένα ραδιόφωνο που κάποτε αγαπήσαμε κι οι δυο τόσο πολύ και μαζί μια ωραία μεγάλη παρέα.
Υ.Γ. Το παραμύθι δεν είναι δικό μου, τουλάχιστον όχι όλο. Υπάρχει ένα παραμύθι με την ιδέα αυτή. Το άκουσα, το διάβασα, δεν θυμάμαι καθόλου, από εκείνο μαζί με δικά μου λόγια έφτιαξα αυτό που σας γράφω σήμερα.

...σαν αερικό θα ζήσω

(μια ατάκα κι ένα τραγούδι- από τη σημερινή εκπομπή)

Η λέξη της ημέρας από την Άσπρη Λέξη



και το τραγούδι του Θανάση Παπακωνσταντίνου:

Όλα του κόσμου τα πουλιά όπου κι αν φτερουγίσαν,
όπου κι αν χτίσαν τη φωλιά, όπου κι αν κελαηδήσαν,
εκεί που φτερουγίζει ο νους, εκεί που ξημερώνει,
μαργώνουν τα πουλιά της γης κι ούτ' ένα δε ζυγώνει.
Σαν αερικό θα ζήσω, σαν αερικό...

Ανάσα είναι καυτερή και στέπα του Καυκάσου
η σκέψη που παραμιλά και λέει τα όνειρά σου.
Κι όσες κι αν χτίζουν φυλακές κι αν ο κλοιός στενεύει,
ο νους μας είναι αληταριό που όλο θα δραπετεύει.
Σαν αερικό θα ζήσω, σαν αερικό...

(το ακούσαμε με τη φωνή του Φώτη Σιώτα από το δίσκο "Διάφανος", Αλέξης Αποστολάκης: τύμπανα, Μπαντούκ: ηλεκτρική κιθάρα, Δημήτρης Μπασλάμ: ακουστικό μπάσο,Florian Micuta: πιάνο, Παντελής Στόικος: τρομπέτα)

Υ.Γ. Η Βάσω μετά το τραγούδι σχολίασε με ένα ηλεκτρονικό μήνυμα "Δεν ξέρω αν είμαι υπερβολική αλλά η ερμηνεία αυτή του Σιώτα είναι από τις πιο αισθαντικές που έχω ακούσει ποτέ" Έχει άδικο;

"Εγκυκλοπαίδεια της Ζωής"

Σε ένα γιγάντιο επιστημονικό εγχείρημα, επιστήμονες από όλο τον κόσμο θα προσπαθούν να συγκεντρώσουν σε έναν κεντρικό δικτυακό τόπο όλες τις γνώσεις τους για τα 1,8 εκατομμύρια γνωστά είδη ζωντανών οργανισμών.

Η Εγκυκλοπαίδεια της Ζωής περιέχει περιγραφές των ειδών, φωτογραφίες, χάρτες, βίντεο, ήχους, παρατηρήσεις από ερασιτέχνες, καθώς και συνδέσμους προς επιστημονικές δημοσιεύσεις και ολόκληρα γονιδιώματα.
Η Εγκυκλοπαίδεια «είναι ένας διαδραστικός ζωολογικός κήπος», δήλωσε ο βιολόγος Τζέιμς Έντουαρντς, διευθυντής του προγράμματος. Αν το έργο προχωρήσει όπως προγραμματίζεται, ο όγκος της πληροφορίας θα φτάσει τα 300 εκατ. σελίδες.

Οι πρώτες σελίδες παρουσιάστηκαν στις 9 Μαΐου στην Ουάσινγκτον από ορισμένα από τα μεγαλύτερα επιστημονικά ιδρύματα και πανεπιστήμια του κόσμου. Εκτιμάται ότι θα χρειαστεί μια δεκαετία για να ολοκληρωθεί η προσπάθεια, με κόστος που θα προσεγγίσει τα 100 εκατ. δολάρια.

Για τα πρώτα δυόμισι χρόνια η προσπάθεια θα χρηματοδοτηθεί με 12,5 εκατ. δολάρια από τα αμερικανικά ιδρύματα Κάθριν ΜακΑρθουρ και και Αλφρεντ Σλόουν.

Οι χρήστες θα μπορούν να ρυθμίζουν τις σελίδες του δικτυακού τόπου στο επίπεδο γνώσης τους, είτε είναι μαθητές δημοτικού είτε ερευνητές Βιολογίας. Τις πληροφορίες θα επιμελούνται ειδικοί, ωστόσο οποιοσδήποτε ερασιτέχνης θα μπορεί να συνεισφέρει υλικό.

Η προσπάθεια θα ξεκινήσει με τα ζώα, τα φυτά και τους μύκητες και αργότερα θα επεκταθεί στα μικρόβια και στα εξαφανισμένα είδη, όπως οι δεινόσαυροι.

Η διαδικτυακή Εγκυκλοπαίδεια της Ζωής, ένα σχέδιο που φιλοδοξεί να συμπεριλάβει όλους τους ζωντανούς οργανισμούς του πλανήτη, αποδείχθηκε υπερβολικά δημοφιλής στο ντεμπούτο της στις 26 Φεβρουαρίου: ο όγκος των επισκεπτών ήταν τόσο μεγάλος που ο δικτυακός τόπος προσωρινά κατέρρευσε.

«Έχουμε κατακλυστεί από την κίνηση. Είμαστε ενθουσιασμένοι» δήλωσε ο πρόεδρος της εγκυκλοπαίδειας Τζέσε Όσουμπελ. Συνολικά 11,5 εκατομμύρια επισκέψεις στο δικτυακό τόπο καταγράφηκαν σε διάστημα μόλις τρεισήμισι ωρών.

Το απόγευμα της Τετάρτης, η πρόσβαση από την Ελλάδα ήταν δύσκολη έως αδύνατη.

Την Τρίτη η εγκυκλοπαίδεια δημοσίευσε τις πρώτες 30.000 ημιτελείς σελίδες για ισάριθμους ζωντανούς οργανισμούς, από την ταπεινή πατατιά μέχρι μονοκύτταρους θαλάσσιους οργανισμούς. Παρουσίασε επίσης ορισμένες πληρέστερες σελίδες που περιλαμβάνουν φωτογραφίες, βίντεο, χάρτες, βιβλιογραφικές αναφορές και άλλα στοιχεία.

Στόχος της Εγκυκλοπαίδειας είναι να καλύψει σταδιακά όλα τα 1,8 εκατομμύρια είδη που έχουν ανακαλυφθεί μέχρι σήμερα. Αν το έργο προχωρήσει όπως προγραμματίζεται, ο όγκος της πληροφορίας θα φτάσει τα 300 εκατ. σελίδες σε διάστημα μιας δεκαετίας.

(από το www.in.gr)

Το site της Εγκυκλοπαίδειας: http://www.eol.org/

Υ.Γ. Δεν είναι πολύ ωραία η λέξη Εγκυκλοπαίδεια; Στα αγγλικά:Encyklopedia.

"Sister Rosetta Goes Before Us"

Aς πιάσω δουλειά!
Ένα τραγούδι και η μικρή του ιστορία.

"Sister Rosetta Goes Before Us", με τη φωνή της Alison Krauss, από τον δίσκο Raising Sand (Robert Plant and Alison Krauss - μπορείς ν' ακούσεις όλο το δίσκοεδώ)

(Παρεμπιπτόντως, εκτός από το τραγούδι για το οποίο θα πούμε δυο λόγια σε αυτό το post, ακούστε από τον ίδιο δίσκο και αυτό, Gone Gone Gone (Done Moved On)- πάρα πολύ ωραία διφωνία - που τιμήθηκε με το βραβείο "Best Pop Collaboration With Vocals" στα Grammy 2007:


Επιστροφή στο τραγούδι - θέμα μας, τώρα:

Το "Sister Rosetta Goes Before Us" έγραψε η τραγουδοποιός Sam Phillips (στο link διαβάζετε την είδηση που είχε δημοσιεύσει η ίδια στην την επίσημη ιστοσελίδα της ανακοινώνοντας ότι το τραγούδι της θα συμπεριληφθεί στον συγκεκριμένο δίσκο - με την ευκαιρία τριγυρίστε λίγο στο ιντερνετικό σπίτι της)

Τι σημαίνει άραγε ο τίτλος του τραγουδιού; Ποια είναι η "Sister Rosetta";
Λοιπόν, είναι αυτή.
Δες κι εδώ:


Δεν είναι φοβερή;
Η Sister Rosetta Tharpe ή Rosetta Nubin Tharpe, γεννημένη το 1915 πέθανε το 1973, ήταν τραγουδίστρια γκόσπελ και όχι μόνο όπως θα είδες. Ήταν μία από τις πρώτες σταρ τραγουδίστριες γκόσπελ, η πρώτη που δισκογράφησε σε μαι μεγάλη εταιρεία , βλ.Decca, έπαιζε κιθάρα, φαίνεται πως ήταν περσόνα δυναμική και επικοινωνιακή όπως διαπίστωσες κι εσύ με τα ίδια σου τα μάτια στο μικρό βίντεο λίγο πριν. Πλήρες βιογραφικό της διάβασα στην Encyclopedia of Arkansas History and Culture

Πάμε στα λόγια του "Sister Rosetta Goes Before Us";
"Strange things are happening everyday
I hear the music up above my head
Though the side of my heart has left me again
I hear music up above

Secrets are written in the sky
Looks like ive lost the love ive never found
Though the sound of hope has left me again
I hear music up above

Standing in my broken heart all night long
Darkness heald me like a freind when love was lost
Looking for the land thats hidden in the cross
The finders love
I know I loved you too much
Ill go alone to get through

I hear rosetta singing in the night
Echos of lighting shine like stars after there gone
And tonight shes my giude as a girl on the moon
With the music up above"

Θυμήσου το, αν θέλεις, σε αυτό το καλημερινό post

Τώρα, πάμε να ακούσουμε το τραγούδι "Up Above My Head"(I hear music in the air) από αυτό το video, κι έτσι να δούμε πόσο στάθηκαν τα λόγια αυτού του τραγουδιου πηγή έμπνευσης για την Sam Phillips:

"Up above my head I hear music in the air
Up above my head I hear music in the air
Up above my head I hear music in the air
And I really do believe, I say I really do believe, there is a heaven somewhere..."

Υ.Γ. Είναι πολύ ωραίο να ψάχνεις με αφορμή ένα τραγούδι. Δε φαντάζεσαι πόσο πολύ! Ακόμη ωραιότερο απ'όσο φαίνεται. Σε ποιον ανώνυμο ή ανώνυμη που έστειλε εκείνο το σχόλιο χρωστάω τη χάρη του ψαξίματος άραγε;

Δες πώς είναι εκεί έξω...

(Newborn stars peek out from beneath their natal blanket of dust in this dynamic image of the Rho Ophiuchi dark cloud from NASA's Spitzer Space Telescope. Called "Rho Oph" by astronomers, it's one of the closest star-forming regions to our own solar system. Located near the constellations Scorpius and Ophiuchus, the nebula is about 407 light years away from Earth.)

Δεν είναι απίστευτα όμορφο το σύμπαν όπου ζούμε;

Υ.Γ. Είναι η φωτογραφία της ημέρας από τη NASA, σήμερα 26 Φεβρουαρίου 2008,

την βρίσκεις εδώ



Υ.Γ. Δεν άντεχα να μην ανεβάσω και αυτήν την φωτογραφία. Φαντάσου, εμείς είμαστε εδώ, ο καθένας στις δουλειές και στις σκέψεις του και έξω αυτή η εκπληκτική ομορφιά:

Τι και πώς ακούμε;

Διάβασα το Σάββατο στα ΝΕΑ ένα κομμάτι, της Εύης Ελευθεριάδου, με μεγάλο ενδιαφέρον. Τίτλος: Το ΜΡ3 «σκοτώνει» το ηχητικό βάθος .
Η ιστορία είναι παλιά. Ξεκινά από τότε που τα cd αντικατέστησαν τα βινύλια. Γινόταν πολλή κουβέντα τότε για το αν ο ήχος των cd είναι καλός. Και ίσως καλός ήχος στη μουσική να σημαίνει δυο πράγματα, ήχος συμβατός με αυτόν που ακούει το ανθρώπινο αυτί από την κατασκευή του και βεβαίως ήχος αληθινός , κατά προσέγγιση τουλάχιστον κοντά σε αυτόν που παράγεται όταν ο άνθρωπος παίζει με οποιοδήποτε μέσο και οποιονδήποτε τρόπο μουσική και ήχους. Διάβαζα τότε, στο περιοδικό "Ήχος", αν θυμάμαι καλά, δεν είμαι σίγουρη, συνέντευξη του Van Den Hul (των κορυφαίων καλωδίων και κεφαλών, ένας ειδήμων σε αυτό που ονομάζουμε ήχο) στην οποία έλεγε , όσο το θυμάμαι, ότι η συμπίεση αφαιρεί τις λεπτομέρειες που είναι απαραίτητες στο ανθρώπινο αυτί όταν συλλαμβάνει ήχους. Επέμενε ότι μόνο ο αναλογικός ήχος ταιριάζει στο ανθρώπινο αυτί. Ίσως γιατί, απ' ό,τι είχα καταλάβει τότε, είναι κοντά σε αυτό που μπορεί να συλλάβει και να αισθανθεί- όχι απλώς να ακούσει- το ανθρώπινο ακουστικό σύστημα σε αντίθεση με τον ψηφιακό, που είναι ήχος πιο δυνατός και πιο "κουτσουρεμένος", χωρίς "αγκίδες" και χωρίς χρωματικές λεπτομέρειες. Με είχε εντυπωσιάσει αυτό που διάβασα τότε. Ό,τι άκουγα, η διαφορά που αισθανόμουν στον ήχο τον ψηφιακό από εκείνον του αναλογικού, μου είχε εξηγηθεί απρόσμενα από τα λόγια ενός χωρίς αμφιβολία καλού ακροατή και γνώστη των πραγμάτων.
Δεν αμφιβάλει κανείς ότι το cd αρχικά, το mp3 στη συνέχεια άλλαξαν πολλά στη σχέση μας με τη μουσική. Έγινε πιο προσιτό το να ηχογραφούν μουσικοί τη δουλειά τους, στο σπίτι σχεδόν. Μειώθηκε το κόστος της ηχογράφησης και όχι μόνο. Όμως τι ακούμε; Πώς ακούμε; Και πόσο όλο αυτό αλλάζει την ακουστική μας αντίληψη γενικά; Αν το δυνατό και σχεδόν ισοπεδωτικό είναι στη φύση των νέων μέσων τι γίνεται αλλού; Τι άλλαξαν τα νέα αυτά δεδομένα στο ραδιόφωνο, στις συναυλίες, επίσης; Αυτό είναι κάτι που σίγουρα σκέφτομαι πολλές φορές.

Το κομμάτι των ΝΕΩΝ λέει πολλά και ενδιαφέροντα. Ψιλά γράμματα θα μου πεις, αλλά ένα σπουδαίο κομμάτι της μουσικής παραγωγής έχει να κάνει με αυτό που λέγεται ενορχήστρωση - θυμίσου θρυλικές παραγωγές που έγραψαν ιστορία μέχρι και σήμερα εξαιτίας ίσως αυτού κυρίως. Στο ρεπορτάζ της Εύης Ελευθεριάδου διάβασα τι είπε ο κ Νίκος Εσπιαλίδης, μηχανικός ήχου και διευθυντής του Κέντρου Ηχογραφήσεων του Μεγάρου Μουσικής Αθηνών: «Πλέον τις περισσότερες ώρες στο στούντιο δεν τις περνάμε για την ενορχήστρωση, αλλά για να διορθώσουμε τα φάλτσα της φωνής ή τον ρυθμό του ντράμερ. Κι ακούγονται όλα τέλεια και όλοι ίδιοι». Μάλιστα...
Κι εμείς τι (θέλουμε να) ακούμε; Ο Παναγιώτης Καλαντζόπουλος στο ίδιο ρεπορτάζ λέει:«Τον σημερινό κόσμο δεν τον ενδιαφέρει η ποιότητα, αλλά η ευκολία στη χρήση. Οι ακροατές είναι πια παθητικοί, δεν στήνουν αυτί για να προσέξουν τη λεπτομέρεια. Οι περισσότεροι ακούνε μουσική κάνοντας ταυτόχρονα άλλες δουλειές. Για να τους τραβήξουν την προσοχή, παραγωγοί και καλλιτέχνες μπήκαν στη λογική των διαφημιστών, που αυξάνουν την ένταση των διαφημίσεων σε σχέση με το υπόλοιπο πρόγραμμα της τηλεόρασης. Για να ακούγονται τα τραγούδια δυνατά στο ραδιόφωνο, χρησιμοποιούν τη συμπίεση πολύ επιθετικά».

Μεγάλο θέμα. Κι αν πάμε στο κομμάτι της μουσικής αγοράς ίσως γίνεται ακόμα μεγαλύτερο. Οι δισκογραφικές εταιρείες συρρικνώνονται. Έτσι κι αλλιώς το ζητούμενο τώρα για εκείνες μοιάζει να είναι πλέον τα mp3 και το (νόμιμο) κατέβασμά τους. Το ότι από τη φύση του το mp3 έχει στάνταρ ποιότητάς σαφώς κατώτερα ή ας μην το πω έτσι, άντε, ας το πω διαφορετικά στάνταρ, δεν απασχόλει ιδιαίτερα. Το πιο εύκολο, καμιά φορά και το πιο πρόχειρο, αφού ο κόσμος έχει πλέον λιγότερες απαιτήσεις, πουλάει περισσότερο. Άρα γιατί να επενδύσεις στο καλύτερο; Ποιος το χρειάζεται; Ποιοι ακροατές; Έλα ντε...

Εκ των Υστέρων: Ξαναδιάβαζα αυτό που έγραψα "καλός ήχος στη μουσική" και "κατά προσέγγιση τουλάχιστον κοντά σε αυτόν που παράγεται όταν ο άνθρωπος παίζει με οποιοδήποτε μέσο και οποιονδήποτε τρόπο μουσική και ήχους". Μάλλον θα έπρεπε να γράψω καλός ηχογραφημένος ήχος στη μουσική, έχει διαφορά από την προηγούμενη διατύπωση. Επίσης στο δεύτερο απόσπασμα η διατύπωση είναι σίγουρα λάθος, μουσική δεν παίζουν μόνο οι άνθρωποι, μουσική παράγεται κι αλλιώς. Άμα βιάζεσαι έτσι είναι. Αυτά, για την ώρα, κι ας μου φαίνομαι σπαστική καμιά φορά.

Σάββατο στο Schoolwave - στη Θεσσαλονίκη

Με το ένα, με το άλλο, καλές 11 τελείωσαν τα τρεχάματα την Παρασκευή, ούτε κουβέντα να προλάβω τους Χαϊνηδες. Την άλλη φορά, είπα. Το Σάββατο πήγαμε με τη Βάσω στην Υδρόγειο, στη συναυλία με τα συγκροτήματα του Schoolwave. Να πω ότι είμασταν -εμείς κι άλλοι καμιά εικοσαριά ανάμεσα σε πεντακόσιους με μέσο όρο ηλικίας 17- από τους μεγαλύτερους εκεί; Ας το ξεπεράσουμε. Λοιπόν ήταν υπέροχα. Και χορέψαμε, και χαρήκαμε και γελάσαμε, όχι, όχι με τα χάλια μας, μια χαρά είμασταν κι εμείς κια δυο χαρές και παραπάνω όλοι όσοι έφταναν κατά κύματα στην Υδρόγειο. Ωραίες φάτσες! Κανονικά παιδιά, ούτε γκλαμουράτα ρούχα, ούτε ξινισμένα μούτρα. Τα συγκροτήματα, τι να σου πω! Δίπλα-δίπλα να τους έβαζες με μουσικούς και γκρουπ που παίζουν επαγγελματικά δεν είμαι σίγουρη ότι θα καταλάβαινες τη διαφορά. Ή μπορεί και να την καταλάβαινες. Αυτοί που είδαμε είχαν διαολεμένο κέφι, γουστάραν ό,τι έπαιζαν. Μεγάλη ποικιλία. Πολλά στυλ. Διαφορετικοί ήχοι. Από τη Ρόδο έως τη δικιά μας Σαλονικιώτικη Νεάπολη. Άλλοι πιο πειραχτήρια, άλλοι με άστρο στη σκηνή- "έπαιζαν το κοινό", εμάς δηλαδή, "στα δάχτυλα", ωραίοι μουσικοί, αγαπούσαν πολύ αυτό που έκαναν και ό,τι έβγαζαν, ο καθένας το δικό του, ήταν δικό τους. Σίγουρα, οι επιδράσεις τους θα μπορούσαν να είναι από πιο σύγχρονες μουσικές, αυτό είναι κάτι που σκεφτόμουν πολύ κατά τη διάρκεια της συναυλίας. Θα μπορούσαν να έχουν επιρροές από τα μη κλασικά και αναμενόμενα, τουλάχιστον όχι μόνο αυτά. Κάποιοι, όπως οι Musica Ficta, τους αδίκησε ο ήχος γμτ, έκαναν κάτι πολύ προσωπικό. Με δυο λέξεις ήταν ωραία. Ήταν ωραίοι.

Υ.Γ. Κάποια στιγμή γυρίζει η Βάσω και μου λέει: "Κοίτα, δεν καπνίζουν, δεν έχει καθόλου κάπνα". Άμα δεν μου το έλεγε, δεν θα το πρόσεχα, αλλά είχε δίκηο, μα τω Θεώ. Γύρισα και τους εβλεπα να χορεύουν, να φιλιούνται, να καταβρέχονται με νερά, να γελάνε και κάποιους να καπνίζουν. Άδικη να μη γίνω αλλά άμα ήταν οι πιο πολλοί της δικιάς μας κλάσης, λέω τώρα εγώ, φαντάζομαι θα κάπνιζαν πολύ, θα έπιναν ακόμη περισσότερο από το πολύ, άντε θα γελούσαν, ίσως κανά δυο να φιλιόντουσαν(;) και πέντε να χόρευαν. Λες να έχω άδικο; Λέω κακίες;

...και μετά ήρθε ο Αποστολάκης-Χαϊνης

Βρήκα στο youtube και αυτό: