Θέλω την ουσία, η ψυχή μου βιάζεται...

Δεν ξέρω αν το κείμενο το έχει γράψει αυτός που λενε ότι εχει γράψει.
Κυκλοφορούν τόσα πολλά στο διαδίκτυο που χάνομαι κι εγώ όπως κι εσύ.
Προσπαθησα λίγο να το ψάξω, ο χρόνος μου το τελευταίο διαστημα είναι ελάχιστος για ό,τι δεν είναι απολύτως απαραίτητο, δεν βρήκα κάτι στοιχειοθετημένο.
Λένε πως είναι κείμενο του Mario de Andrade (1893 -1945), ποιητή, συγγραφέα, δοκιμιογράφου και μουσικολόγου από τη Βραζιλία.
Όποιος κι αν τελικά το έγραψε, συμφωνω μαζί του, τόσο απλά.
Τώρα που φτανω σχεδόν στα μισα (...παντα πιστευω ότι θα ζήσω πολύ βλεπεις) του δρόμου αλλά εχω τόοσες πολλές "καραμέλες" που λεει και το κείμενο, μια χαρα τα λεει…
Έχω χρόνο για ό,τι αξίζει, μόνο.

«Μέτρησα τα χρόνια μου και συνειδητοποίησα, ότι μου υπολείπεται λιγότερος χρόνος ζωής απ' ότι έχω ζήσει έως τώρα...
Αισθάνομαι όπως αυτό το παιδάκι που κέρδισε μια σακούλα καραμέλες: τις πρώτες τις καταβρόχθισε με λαιμαργία αλλά όταν παρατήρησε ότι του απέμεναν λίγες, άρχισε να τις γεύεται με βαθιά απόλαυση.
Δεν έχω πια χρόνο για ατέρμονες συγκεντρώσεις όπου συζητούνται, καταστατικά, νόρμες, διαδικασίες και εσωτερικοί κανονισμοί, γνωρίζοντας ότι δε θα καταλήξει κανείς πουθενά.
Δεν έχω πια χρόνο για να ανέχομαι παράλογους ανθρώπους που παρά τη χρονολογική τους ηλικία, δεν έχουν μεγαλώσει.
Δεν έχω πια χρόνο για να λογομαχώ με μετριότητες.
Δε θέλω να βρίσκομαι σε συγκεντρώσεις όπου παρελαύνουν παραφουσκωμένοι εγωισμοί. Δεν ανέχομαι τους χειριστικούς και τους καιροσκόπους.
Με ενοχλεί η ζήλια και όσοι προσπαθούν να υποτιμήσουν τους ικανότερους για να οικειοποιηθούν τη θέση τους, το ταλέντο τους και τα επιτεύγματα τους.
Μισώ, να είμαι μάρτυρας των ελαττωμάτων που γεννά η μάχη για ένα μεγαλοπρεπές αξίωμα.
Οι άνθρωποι δεν συζητούν πια για το περιεχόμενο... μετά βίας για την επικεφαλίδα.
Ο χρόνος μου είναι λίγος για να συζητώ για τους τίτλους, τις επικεφαλίδες. Θέλω την ουσία, η ψυχή μου βιάζεται...
Μου μένουν λίγες καραμέλες στη σακούλα...
Θέλω να ζήσω δίπλα σε πρόσωπα με ανθρώπινη υπόσταση.
Που μπορούν να γελούν με τα λάθη τους.
Που δεν επαίρονται για το θρίαμβό τους.
Που δε θεωρούν τον εαυτό τους εκλεκτό, πριν από την ώρα τους.
Που δεν αποφεύγουν τις ευθύνες τους.
Που υπερασπίζονται την ανθρώπινη αξιοπρέπεια
Και που το μόνο που επιθυμούν είναι να βαδίζουν μαζί με την αλήθεια και την ειλικρίνεια.
Το ουσιώδες είναι αυτό που αξίζει τον κόπο στη ζωή.
Θέλω να περιτριγυρίζομαι από πρόσωπα που ξέρουν να αγγίζουν την καρδιά των ανθρώπων... Άνθρωποι τους οποίους τα σκληρά χτυπήματα της ζωής τους δίδαξαν πως μεγαλώνει κανείς με απαλά αγγίγματα στην ψυχή.
Ναι, βιάζομαι, αλλά μόνο για να ζήσω με την ένταση που μόνο η ωριμότητα μπορεί να σου χαρίσει. Σκοπεύω να μην πάει χαμένη καμιά από τις καραμέλες που μου απομένουν...Είμαι σίγουρος ότι ορισμένες θα είναι πιο νόστιμες απ' όσες έχω ήδη φάει. Σκοπός μου είναι να φτάσω ως το τέλος ικανοποιημένος και σε ειρήνη με τη συνείδησή μου και τους αγαπημένους μου. Εύχομαι και ο δικός σου να είναι ο ίδιος γιατί με κάποιον τρόπο θα φτάσεις κι εσύ...»

μια ωραία τηλεοπτική στιγμή

Eίπαμε, εχει και το facebook τα καλά του.
Εκεί σήμερα, χαρη στην Αναστασία και τον Κυριάκο, είδα αυτό το υπεροχο στιγμιότυπο απο μια παλια τηλεοπτικη εκπομπή ("Ανω Κατω")

Mad World

(απο τον Θωμά, "κλεμμένο")

... και το ενα φερνει το αλλο

Μαμαδοσκέψεις. Προχθες μας είχαν ενημέρωση, μαθητές και γονείς, στο φροντιστηριο του γιου μου για το σύστημα εισαγωγής στο πανεπιστημιο, τις κατευθύνσεις και τα πεδία, τις σχολές και όσο μπορούσαν φυσικά τις επαγγελματικές συνθηκες και προοπτικές όσων επαγγελμάτων κυρίως ενδιεφεραν τα παιδιά. Μια τυπική συναντηση, την οποία πολλα παιδια και γονείς παρακολουθούν μαλλον καθε χρόνο.
Σε ιδανικές συνθήκες αυτές τις ενημερωτικές συναντησεις θα ήταν πολύ καλό να τις πραγματοποιεί το δημόσιο σχολείο και ελπίζω καποτε να το δούμε κι αυτό στην Ελλάδα.


Εκτός απο αυτήν καθεαυτήν την ενημέρωση είχαν ενδιαφερον κι άλλα πραγματα. Το πώς, ας πούμε, οι γονείς μετέφεραν με ανησυχία κάτι μάλλον κοινό ή τουλαχιστον όχι ασυνηθιστο πια, την εικόνα των παιδιών τους που δεν εχουν αποφασίσει μεχρι και την τρίτη λυκείου ποια σχολή, ποιες σχολές θελουν να δηλώσουν. Θα πεις εύκολο είναι; Ιδιαίτερα στις τωρινες συνθηκες με πόση σιγουριά να κατευθυνεσαι πρόσω ολοταχώς για μια κατευθυνση; Βεβαια αν κάτι το αγαπας πολύ, αν είσαι φτιαγμενος για αυτό, το πραγμα αλλαζει. Το ακολουθείς και δε πα να σου λενε ότι είναι εγγυημενη η ανεργία, κορεσμενο το επαγγελμα, καπου στον κόσμο θα ασκήσεις αυτό που αγαπάς. Μωρε γερό κι ευτυχισμενο να είναι το παιδί και ας δουλεψει όπου μπορεί, θελει και βρει. 
Αν και στ'αλήθεια κάτι που σκεφτόμαστε πιο πολύ μαμαδες και μπαμπαδες καμια φορα δεν είναι νομίζω που δεν ξερουμε τα παιδια μας ποια σχολή θελουν να δηλώσουν, αλλα κάτι άλλο. Που δεν εχουν, αν δεν εχουν ή δεν το ξερουμε εμείς, μια αγαπη ιδιαίτερη σε ενα μάθημα, ενα κόλλημα βρε παιδί μου, να πουν αυτό το μάθημα, αυτο το αντικείμενο το γουσταρω πολύ. Να πω όμως την αλήθεια; Καμιά φορα το εχουν αυτό το μάθημα, το εχουν αυτό που ονειρευονται, αλλα δεν θελουν να το πουν στους γονείς τους. Αμα ξεραμε τι λενε στους φίλους τους θα μεναμε έκπληκτοι, ετσι νομίζω.


Κι όσο το σκεφτομαι ενα καλό μπορεί να το εχει η κρίση. Πού οι εποχες που πίεζαν ασφυκτικά οι γονείς τα παιδια να ακολουθήσουν ενα επαγγελμα που κατα τη γνώμη τους εχει κύρος, καταξίωση, λεφτα εννοούσαν κυρίως δηλαδή αλλα δεν το ελεγαν ετσι, το ελεγαν "σιγουριά και εξασφαλιση". Τωρα, σε γενικές γραμμες, παει αυτό, ποια σιγουριά, ποια εξασφάλιση... Καλό είναι αυτό, θα πεις; Σε καμια περίπτωση πλην μιας, όταν όλα εχουν ρίσκο το ρίσκο αυτού που τουλαχιστον αγαπας ανταγωνίζεται επι ίσοις όροις όλα τα υπόλοιπα, τουλαχιστον. Και πιο ευκολα ίσως ενα παιδί σήμερα μπορεί να πει αυτό θελω να κάνω. Τι να του αντιταξεις; Την ανυπαρκτη σιγουριά του ποιού αλλου;

Ακουγα την ενημερωση σκεφτόμουν κι αυτα μεσα μου. Με αυτα κι εκείνα ακόμα και μια τυπική διαδικασία όπως η φροντιστηριακή ενημερωση περί όσων ελεγα πριν παλι χρήσιμη ήταν.Και σε αυτό βοηθησε μαλλον και ο συγκεκριμένος εισηγητής καθηγητης, προσγειωμενος, πρακτικός και ανοικτόμυαλος μαζί. 

Τα παιδια μας θα σπουδασουν και θα ψαξουν δουλεια σε εναν κόσμο που εχει αλλαξει πολύ απο εκείνον που ξεραμε. Ενα όμως ίσως έμεινε ίδιο. Τον δρόμο τον ανοίγουν τα σταυροδρόμια κι όχι οι μονόδρομοι. Ό,τι κανουν ας εχει ανοικτό ορίζοντα και δυνατότητα να αλλαξει δρόμο, να παει αλλού, αυτό το αλλού μπορεί να είναι καλύτερο κι απ'ό,τι φανταζονται καμια φορα.
Ποιος άλλωστε ξερει σιγουρα πώς θα είναι ο κόσμος σε ενα, δυο, δεκα χρόνια;

Θυμαστε μια ομιλία του Κεν Ρόμπινσον; (είναι εδώ) Εκείνη που έλεγε, ανάμεσα σε αλλα: "Έχω μεγάλο ενδιαφέρον για την εκπαίδευση, και νομίζω οτι όλοι έχουμε. Έχουμε τεράστιο δικαιωματικό ενδιαφέρον γι' αυτή, εν μέρει επειδή η εκπαίδευση είναι προορισμένη να μας πάει σε ένα μέλλον που δεν μπορούμε να συλλάβουμε. Αν το σκεφτείτε, τα παιδιά που ξεκινούν το σχολείο φέτος θα συνταξιοδοτηθούν το 2065 (σημ. η ομιλία δόθηκε το χειμώνα του 2006- αλλαξαν ήδη πολλα, αναμεσα σε αυτα και τα όρια συνταξιοδότησης...) Κανένας δεν έχει την παραμικρή ιδέα- παρ' όλη τη γνώση που παρελαύνει εδώ τις τελευταίες τέσσερις ημέρες - για το πώς θα είναι ο κόσμος σε πέντε χρόνια. Ωστόσο, πρέπει να τα εκπαιδεύσουμε γι' αυτόν. Έτσι η μη προβλεψιμότητα, νομίζω, είναι εντυπωσιακή" και κατεληγε "παρεμπιπτόντως, μπορεί εμείς να μην δούμε αυτό το μέλλον αλλά εκείνα θα το δουν. Δουλειά μας είναι να τα βοηθήσουμε να κερδίσουν κάτι από αυτό"

Διαβαζοντας χθες ενα κείμενο στην Athens Voice, είναι ένα άρθρο του καθηγητή Jeffrey Sachs, διευθυντή του Earth Institute του Columbia University που δημοσιεύτηκε, στους Financial Times, μου ήρθαν αυτα τα λόγια στο μυαλό.
Μπορεί να μην ξερουμε το μελλον όπου θα ζήσουν τα παιδιά μας, ίσως είναι απο δύσκολο εως αδύνατον να τα συμβουλέψουμε σίγουρα, μπορεί όμως μαζί τους να καταλαβουμε ποια κατευθυνση τους ταιριάζει, σε τι ίσως να έχουν, και να εχει και το ίδιο ως τομέας, προοπτική και δυνατότητες
Το άρθρο, ας πούμε, του καθηγητή Jeffrey Sachs, καταλήγει σε ενδιαφερουσες απόψεις για το μελλον της χώρας μας, αρα των ανθρώπων που θα δραστηριοποιηθούν και επαγγελματικά σε αυτήν τα επόμενα χρόνια, ελπίζοντας πως θα αναπτύξουμε, αφου διαθετουμε αυτό που λεμε το αρχικό "αναγκαίο κεφαλαιο" (ήλιος, άνεμος, θαλασσα, επινοητικότητα) πρωτοβουλίες, επιχειρηματικότητα και εφευρετικότητα:
"Η Ελλάδα στην πραγματικότητα έχει πολλές ενδιαφέρουσες προοπτικές ανάπτυξης.
Έχει τεράστια ηλιακή και αιολική ενέργεια για εξαγωγή προς τις ενεργοβόρες βόρειες χώρες. Προσφέρει ένα θαυμάσιο συγκοινωνιακό κόμβο για το εμπόριο Ευρώπης-Ασίας. Νέοι Έλληνες μηχανικοί λογισμικού κάνουν αισθητή την παρουσία τους στον τομέα των τεχνολογιών της πληροφορίας. Και φυσικά η Ελλάδα παραμένει ένας από τους πιο υπέροχους προορισμούς στον κόσμο για τουρισμό, εξερεύνηση και στοχασμό γύρω από τον άνθρωπο"

Το ενα εφερε το αλλο, και στο τελος;

Ξαναδιαβασα μια ακόμη ομιλία του Κεν Ρόμπινσον (αυτή), κι ενα σημείο της που μπορεί και παντα να είναι επίκαιρο, λεει:
"Πρόσφατα διάβασα μια υπέροχη ρήση του Αβραάμ Λίνκολν, που πιστεύω ότι και εσείς θα την βρίσκατε ενδιαφέρουσα αυτήν τη στιγμή. (Γέλια) Είπε τα εξής τον Δεκέμβριο του 1862, κατά τη διάρκεια του δεύτερου ετήσιου συνεδρίου του Κογκρέσου. Να σημειώσω ότι δεν έχω ιδέα τι γινόταν εκείνη την εποχή. Δεν μαθαίνουμε Αμερικανική ιστορία στη Βρετανία. (Γέλια) Την αποσιωπούμε. Ξέρετε, είναι πολιτική μας. (Γέλια)
Λοιπόν, χωρίς αμφιβολία, κάτι συνταρακτικό συνέβαινε το Δεκέμβριο του1862, το οποίο όσοι είναι μεταξύ μας Αμερικανοί θα το γνωρίζουν. Αλλά είπε το εξής: "Τα δόγματα του ήρεμου παρελθόντος είναι ανεπαρκή στο καταιγιστικό παρόν. Οι περιστάσεις είναι πολύ φορτισμένες με δυσκολίες και πρέπει να αρθούμε στο ύψος τους μαζί τους". Την αγαπώ αυτήν την ρήση. Όχι να αρθούμε στο ύψος των περιστάσεων αλλά να αρθούμε μαζί με τις περιστάσεις. "Δεν έχουμε ξαναζήσει τέτοιες καταστάσεις, για αυτό και πρέπει να σκεφτούμε με νέο τρόπο και να δράσουμε με νέο τρόπο. Πρέπει να απελευθερώσουμε πρώτα τους εαυτούς μας και στη συνέχεια να σώσουμε τη χώρα μας"
Την αγαπώ πολύ την λέξη "απελευθερώνω". Ξέρετε τι υπονοεί; Ότι υπάρχουν ιδέες που μας σκλαβώνουν το μυαλό, ιδέες τις οποίες τις αποδεχόμαστε σαν τη φυσική τάξη των πραγμάτων, τον τρόπο που υπάρχουν τα πράγματα. Και πολλές από τις ιδέες μας είναι διαμορφωμένες, όχι για να συνάδουν με τις συνθήκες αυτού του αιώνος, αλλά για να ταιριάζουν με τις συνθήκες προηγούμενων αιώνων. Ωστόσο το μυαλό μας είναι ακόμα υπνωτισμένο από αυτές. Και πρέπει να απελευθερώσουμε τους εαυτούς μας από κάποιες από αυτές. Βέβαια είναι ευκολότερο να το λέμε παρά να το κάνουμε..."

Εμ, αν ήταν ευκολο όλοι θα το έκαναν, θα ελεγε ο παππούς μου, αλλα αυτό είναι μια άλλη ιστορία.

(Η φωτογραφία είναι του Χρήστου Κοτσιόπουλου, www.greeksky.gr, είναι δημοσιευμενη κι εδω

Ο ίδιος γραφει για την φωτογραφία και την φωτογράφιση:

"Μετά από μήνες αναμονής και εντατικής προετοιμασίας για την φωτογράφηση της Σεληνιακής έκλειψης, όλα πήγαν στραβά εξαιτίας μιας σφοδρής καταιγίδας κατά την διάρκεια του φαινομένου.

Όλα; Όχι ακριβώς, καθώς ένα μικρό άνοιγμα στα σύννεφα που κράτησε 10 περίπου λεπτά, στην μέση της ολικότητας μου επέτρεψε να δω και να φωτογραφήσω ένα πραγματικά απίστευτο θέαμα!

Αστραπές από την μια πλευρά, η ολική έκλειψη από την άλλη και εγώ στην μέση, πότε να τρέχω για να βρω την κατάλληλη γωνία λήψης και πότε να κοντοστέκομαι και να θαυμάζω το μεγαλείο της φύσης στο αποκορύφωμα του!

Η λήψη έγινε στο Πέζι Ικαρίας, ένα μέρος γνωστό και σαν «ο πλανήτης των κατσικιών», λόγω του βραχώδους τοπίου και των περίεργων σχημάτων των βράχων")

"Η Ελλάδα, το λίκνο της δημοκρατίας, κλονίζει τον πλανήτη"

Διαβασα στο "Βημα" ενα άρθρο του Μαρκ Μαζάουερ που δημοσιευτηκε σήμερα, 30 Ιουνίου 2011, στους "New York Times".

 (η φωτογραφία είναι απο εδω)

"Η Ελλάδα, το λίκνο της δημοκρατίας, κλονίζει τον πλανήτη"

"Χθες, όλος ο κόσμος παρακολουθούσε την Ελλάδα καθώς το κοινοβούλιό της ψήφισε ένα διχαστικό πακέτο μέτρων λιτότητας το οποίο θα μπορούσε να έχει κρίσιμες επιπτώσεις στο παγκόσμιο οικονομικό σύστημα. Ισως προκαλεί έκπληξη που αυτή η μικρή άκρη της χερσονήσου των Βαλκανίων συγκεντρώνει τόση προσοχή. Σκεφτόμαστε συνήθως την Ελλάδα ως την πατρίδα του Πλάτωνα και του Περικλή, με την πραγματική της σημασία να βρίσκεται βαθιά στην αρχαιότητα. Αλλά δεν είναι η πρώτη φορά που για να κατανοήσεις το μέλλον της Ευρώπης χρειάζεται να στραφείς μακριά από τις μεγάλες δυνάμεις στο κέντρο της ηπείρου και να κοιτάξεις προσεκτικά όσα συμβαίνουν στην Αθήνα. Τα τελευταία 200 χρόνια η Ελλάδα ήταν στην πρώτη γραμμή της εξέλιξης της Ευρώπης.

Στη δεκαετία του 1820, στη διάρκεια του αγώνα για την ανεξαρτησία από την οθωμανική αυτοκρατορία, η Ελλάδα έγινε ένα πρώιμο σύμβολο δραπέτευσης από τη φυλακή της αυτοκρατορίας. Για τους φιλέλληνες, η παλιγγενεσία της αποτελούσε τον πιο ευγενή αγώνα. "Στο μεγάλο πρωινό του κόσμου", έγραψε ο Σέλεϊ στο ποιημά του "Ελλάς", "το μεγαλείο της Ελευθερίας τινάχθηκε και έλαμψε! " Η νίκη θα σήμαινε τον θρίαμβο της ελευθερίας όχι μόνο επί των Τούρκων αλλά και επί όλων των δυναστών που κρατούσαν υπόδουλους τόσο πολλούς ευρωπαίους. Γερμανοί, Ιταλοί, Πολωνοί και Αμερικανοί έτρεξαν να πολεμήσουν υπό την γαλανόλευκη σημαία της Ελλάδας για χάρη της δημοκρατίας. Και μέσα σε μια δεκαετία, η χώρα κέρδισε την ελευθερία της.

Στη διάρκεια του 20ου αιώνα ο ριζοσπαστικός νέος συνδυασμός της συνταγματικής δημοκρατίας και του εθνικισμού που ενσάρκωσε η Ελλάδα εξαπλώθηκε στην ήπειρο και κορυφώθηκε στην "ειρήνη που τερμάτισε κάθε ειρήνη" στο τέλος του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, όταν τρεις αυτοκρατορίες, η οθωμανική , εκείνη των Αψβούργων και η ρωσική, κατέρρευσαν και αντικαταστάθηκαν από έθνη-κράτη.

Μετά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, η Ελλάδα άνοιξε και πάλι τον δρόμο για το μέλλον της Ευρώπης. Μόνο που τώρα ήταν η σκοτεινή πλευρά της δημοκρατίας που βγήκε στο προσκήνιο. Σε έναν κόσμο εθνικών κρατών, εθνοτικές μειονότητες όπως ο μουσουλμανικός πληθυσμός της Ελλάδας και οι ορθόδοξοι χριστιανοί της Μικράς Ασίας ήταν μια συνταγή για διεθνή αστάθεια. Στις αρχές της δεκαετίας του 1920, έλληνες και τούρκοι ηγέτες αποφάσισαν να ανταλλάξουν τους μειονοτικούς πληθυσμούς τους, εκτοπίζοντας περί τα δύο εκατομμύρια χριστιανούς και μουσουλμάνους προς χάριν της εθνικής ομοιογένειας.

Η ελληνο - τουρκική ανταλλαγή των πληθυσμών ήταν η μεγαλύτερη οργανωμένη μετακίνηση προσφύγων στην ιστορία μέχρι τότε και μοντέλο που οι ναζιστές και άλλοι θα το επικαλούνταν αργότερα για να εκτοπίσουν ανθρώπους στην ανατολική Ευρώπη, τη Μέση Ανατολή και την Ινδία.

Είναι ειρωνικό, λοιπόν, που η Ελλάδα ήταν επίσης στην πρωτοπορία της αντίστασης στους ναζιστές. Τον χειμώνα του 1940-41, ήταν η πρώτη χώρα που αντεπιτέθηκε αποτελεσματικά κατά των δυνάμεων του Αξονα, ταπεινώνοντας τον Μουσολίνι στον ελληνο - ιταλικό πόλεμο ενώ η υπόλοιπη Ευρώπη επευφημούσε την Ελλάδα. Και πολλοί χειροκρότησαν πάλι λίγους μήνες αργότερα όταν ένας νεαρός αριστερός αντιστασιακός ονόματι Μανώλης Γλέζος σκαρφάλωσε στην Ακρόπολη ένα βράδυ με έναν φίλο και κατέβασαν τη σημαία με την σβάστικα που οι Γερμανοί είχαν πρόσφατα υψώσει. Σχεδόν 70 χρόνια αργότερα, η ελληνική αστυνομία θα έριχνε δακρυγόνα στον κ. Γλέζο ο οποίος διαδήλωνε κατά του προγράμματος λιτότητας.

Αλλά στο τέλος, η Ελλάδα υπέκυψε στη γερμανική κατοχή. Η κυριαρχία των ναζιστών έφερε μαζί της την πολιτική κατάρρευση, την μεγάλη πείνα, και μετά την απελευθέρωση, την βύθιση της χώρας σε έναν εμφύλιο πόλεμο ανάμεσα στις κομμουνιστικές και τις αντικομμουνιστικές δυνάμεις.

Μόλις λίγα χρόνια μετά την ήττα του Χίτλερ, η Ελλάδα βρέθηκε ξανά στο επίκεντρο της ιστορίας, ως μέτωπο του Ψυχρού Πολέμου. Το 1947, ο πρόεδρος των ΗΠΑ Χάρι Τρούμαν χρησιμοποίησε τον κλιμακούμενο εμφύλιο στην Ελλάδα για να πείσει το Κογκρέσο να στηρίξει το Δόγμα Τρούμαν και την ειρηνική δέσμευση αμερικανικών πόρων για τον αγώνα κατά του Κομμουνισμού και την ανοικοδόμηση της Ευρώπης. Ανυψωμένη ξαφνικά σε έναν διατλαντικό αγώνα, η Ελλάδα συμβόλιζε τώρα μια πολύ διαφορετική Ευρώπη - μία Ευρώπη που είχε αυτοκαταστραφεί, και που ο μόνος δρόμος εξόδου από την ανέχεια των μέσων της δεκαετίας του 1940 ήταν ως μικρότερος εταίρος της Ουάσινγκτον. Καθώς τα δολάρια άρχισαν να ρέουν, αμερικανοί σύμβουλοι έλεγαν στους έλληνες πολιτικούς τι να κάνουν και αμερικανικές βόμβες ναπάλμ έκαιγαν τα ελληνικά βουνά καθώς οι κομμουνιστές αντάρτες τρέπονταν σε φυγή.

Η πολιτική και οικονομική ένωση της Ευρώπης υποτίθεται ότι θα έβαζε τέλος στις αδυναμίες και την εξάρτηση της διχοτομημένης ηπείρου. Και εδώ η Ελλάδα έγινε σύμβολο μιας νέας φάσης στην ευρωπαϊκή ιστορία. Η πτώση της στρατιωτικής δικτατορίας το 1974 δεν έφερε στη χώρα μόνο την πλήρη ένταξη σε αυτό που θα γινόταν η Ευρωπαϊκή Ενωση. Προανήγγηλε επίσης (μαζί με τη μετάβαση της Ισπανίας και της Πορτογαλίας στη δημοκρατία την ίδια εποχή) το παγκόσμιο κύμα εκδημοκρατισμού της δεκαετίας του 1980 και του '90, πρώτα στη Νότια Αμερική και τη Νοτιοανατολική Ασία και μετά στην Ανατολική Ευρώπη. Και έδωσε στην Ευρωπαϊκή Ενωση την όρεξη για διεύρυνση και τη φιλοδοξία να εξελιχθεί από ένα μικρό κλαμπ πλούσιων δυτικοευρωπαϊκών κρατών σε φωνή για ολόκληρη την προσφάτως εκδημοκρατισμένη ήπειρο, η οποία εξαπλώθηκε κατά πολύ στο νότο και την ανατολή.

Και τώρα, σήμερα, αφότου έσβησε η ευφορία της δεκαετίας του '90 και μια νέα ταπεινοφροσύνη χαρακτηρίζει τους Ευρωπαίους, ο κλήρος πέφτει και πάλι στην Ελλάδα ως χώρας η οποία θα προκαλέσει τους μανδαρίνους της Ευρωπαϊκής Ενωσης και θα θέσει το ερώτημα: "ποιό θα είναι το μέλλον της ηπείρου;".

Η Ευρωπαϊκή Ενωση υποτίθεται ότι θα ένωνε μια κατακερματισμένη Ευρώπη, ότι θα ενίσχυε τις δημοκρατικές της δυνατότητες και ότι θα μεταμόρφωνε την ήπειρο σε μια ανταγωνιστική δύναμη στην παγκόσμια σκηνή. Είναι ίσως ταιριαστό που ένα από τα αρχαιότερα και πιο δημοκρατικά έθνη - κράτη της Ευρώπης βρίσκεται στην καινούργια εμπροσθοφυλακή, όσων θέτουν εν αμφιβόλω όλα αυτά τα επιτεύγματα. Γιατί είμαστε όλοι μικρές δυνάμεις τώρα, και για άλλη μια φορά η Ελλάδα πολεμάει στην πρώτη γραμμή του αγώνα για το μέλλον."

 

Το άρθρο στην εφημερίδα ΤΟ ΒΗΜΑ είναι εδώ
Το πρωτότυπο άρθρο των Νew York Times, "Democracy’s Cradle, Rocking the World"
εδώ



Ο κ. Μαρκ Μαζάουερ είναι Βρετανός ιστορικός και συγγραφέας, καθηγητής Ιστορίας στο πανεπιστήμιο Κολούμπια των ΗΠΑ


Βιβλία του που κυκλοφορούν στα ελληνικά:
Στην Ελλάδα του Χίτλερ. Η εμπειρία της κατοχής. Εκδόσεις Αλεξάνδρεια 1994 
Σκοτεινή ήπειρος. Ο ευρωπαϊκός 20ος αιώνας. Εκδόσεις Αλεξάνδρεια 2001 
Η Ελλάδα και η οικονομική κρίση του μεσοπολέμου. Μορφωτικό Ίδρυμα Εθνικής Τραπέζης 2002
Τα Βαλκάνια, Εκδόσεις Πατάκης 2002 
Μετά τον πόλεμο. Η ανασυγκρότηση της οικογένειας του έθνους και του κράτους στην Ελλάδα. Εκδόσεις Αλεξάνδρεια 2003 
Θεσσαλονίκη. Πόλη των φαντασμάτων. Εκδόσεις Αλεξάνδρεια 2006
Η Αυτοκρατορία του Χίτλερ. Ναζιστική εξουσία στην κατοχική Ευρώπη, Εκδόσεις Αλεξάνδρεια 2009

παίζουμε οικολογικά- ζούμε λογικά- ενεργούμε ομαδικά

Έχει συμβεί σε μουσικές παραγωγές στο εξωτερικό. Μουσικοί και τραγουδιστές συντονίζονται απο απόσταση σε ενα τραγούδι. 

Ίσως η πιο γνωστή είναι αυτή

Kαι είναι και αυτή



Παρεμπιπτόντως, μια πολύ μεγάλη και παλαιότερη παραγωγή, που με εναν τρόπο ταιριαζει με αυτήν τη βασική ιδεα (συντονισμού, επικοινωνίας και συνεννόησης) αν και δεν είναι ίδια ακριβώς η υλοποίησή της, ήταν εκείνη  των "1Giant Leap"

Oι Duncan Bridgman και Jamie Catto των Faithless, ταξιδεύοντας για μήνες σε πολλά και πολύ μακρινά μεταξύ τους μέρη της γης εξοπλισμένοι με δύο φορητούς υπολογιστές και μια ψηφιακή κάμερα, κατεγραψαν ήχους, τραγούδια, μελωδίες και λόγια ανθρωπων  από όλο τον κόσμο. Στα λόγια υπολογίστε και συνεντευξεις από καλλιτεχνες, μουσικούς, συγγραφείς, φιλόσοφους, ηθοποιούς, σκηνοθέτες, πολιτικούς, θρησκευτικούς ηγέτες, επιχειρηματίες και απλούς ανθρώπους. Το υλικό αυτό είχε γίνει ταινία και δίσκος.  Στην Ελλαδα η δισκογραφική εκδοση αυτήν της εργασίας είχε κυκλοφορήσει απο την Hitch Hyke. Τοτε δούλευε σε αυτήν ο Θανάσης Μήνας, και θυμαμαι που μιλούσαμε για αυτήν την παραγωγή, για την ιδεα και την υλοποίηση και με αφορμή αυτήν και για χίλια δυο άλλα. Απο το δισκο ξεκινούσαμε πηγαίναμε σε βιβλία και ιστορικές άλλες ηχογραφήσεις, με καποιους ανθρώπους είναι χαρα να μιλάς έτσι κι αλλιώς, παντα είναι οι άνθρωποι που ξερουν και αγαπανε τη δουλειά τους κι αυτό σίγουρα δεν είναι τυχαίο. Από αυτήν την παραγωγή το βίντεο:

Και τωρα παμε στα δικά μας, απ'όπου και η φωτογραφία στην αρχή της ανάρτησης.
Πρόσφατα, 77 καλλιτεχνες, μουσικοί και τραγουδιστες σε 40 διαφορετικά σημεία της Αττικής συντονίστηκαν και επαιξαν και τραγούδησαν τον Ερωτόκριτο του Βιτσέντζου Κορνάρου σε ενα video η βασική ιδεα του οποίου είναι αυτή η φραση «Παίζουμε Οικολογικά – Ζούμε Λογικά – Ενεργούμε Ομαδικά»

"Η πρωτοβουλία αυτή", λενε οι εμπνευστες, δημιουργοί και συντονιστες αυτής της δουλειάς, "στηρίζεται στην πεποίθηση, ότι η τέχνη και κυρίως η μουσική, έχει τη δύναμη να εμπνεύσει και κυρίως να ενώσει τους ανθρώπους σ’ έναν κοινό αγώνα. Έτσι, δημιουργήσαμε αυτό το video, θέλοντας να  δώσουμε το δικό μας μήνυμα για αφύπνιση, εγρήγορση, ευαισθητοποίηση και δράση για τη διατήρηση και βελτίωση της ποιότητας του περιβάλλοντος – της ίδιας μας της ζωής.  Γιατί όταν λέμε περιβάλλον, δεν εννοούμε μόνο το φυσικό,  αλλά και το κοινωνικό και πολιτισμικό"

Πολύ ωραία δουλειά και μαλλον δύσκολη και απαιτητική παραγωγή για τα ελληνικά δεδομενα, μπραβο τους!

Την Παρασκευή, 1η Ιουλίου, στις 12.30, θα μιλήσουμε στην εκπομπή με τον Θανάση Γκίκα που είχε την ιδέα και σκηνοθετησε αυτό το βίντεο και σίγουρα θα εχει να μας πει πολλά.

Συμμετεχουν
Ερμηνευτές : Ψαραντώνης, Μανώλης Λιδάκης, Χαίνηδες, Γιάννης Κότσιρας, Παντελής Θεοχαρίδης, Μελίνα Κανά, Μάρθα Φριντζήλα, Απόστολος Ρίζος, Σταύρος Σιώλας, Μίλλη Κάραλη, Παντελής Θαλασσινός, Ελένη Τσαλιγοπούλου, Λιζέτα Καλημέρη, Τρίφωνο, Μαρία Καναβάκη, Μάνος Πυροβολάκης, Γιώτα Νέγκα, Θεοδοσία Τσάτσου, Αργύρης Μπακιρτζής, Μαρία Λούκα, Γιάννης Χαρούλης, Γεωργία Νταγάκη, Βαγγέλης Βατσινέας, Μάρω Μαρκέλλου, Νικήτας Klint, Διονύσης Τσακνής, Σανάδες, Βασιλική Καραγιάννη και ο αείμνηστος Μανώλης Ρασούλης.
Μουσικοί: Γιώτης Κιουρτσόγλου (ηλεκ. μπάσο), Βαγγέλης Καρίπης (κρουστά), Μάνος Αχαλινωτόπουλος (κλαρίνο), Δημήτρης Αποστολάκης – Χαίνηδες (κρητική λύρα), Τάκης Φαραζής (πιάνο), Μιχάλης Ορφανίδης (τύμπανα), Πάνος Δημητρακόπουλος (κανονάκι), Κλέων Αντωνίου (ηλεκτ. κιθάρα) – Θοδωρής Ρέλλος (σαξόφωνο) / Mode Plagal, Παντελής Στόϊκος (τρομπέτα), Γιώργος Μακρής (γκάϊντα), Αντώνης Ανδρέου (τρομπόνι), Στέφανος Δημητρίου (τύμπανα), Δημήτρης Παπαλάμπρου (κλασική κιθάρα), Χρήστος Παύλης (ηλεκτ. κιθάρα), Θανάσης Γκίκας (ηλεκτρ. κιθάρα), Τάκης Φραγκούς (ακουστικό κοντραμπάσο), Άγγελος Πολυχρόνου (κρουστά), Γιάννης Τσόλκας (πλήκτρα),  Βαγγέλης Παρασκευαίδης (βιμπράφωνο), Γιάννης Παπατριανταφύλλου (ηλεκτρ. κοντραμπάσο), Μάρθα Μαυροειδή (λάφτα), Αντώνης Σκαμνάκης – Χαϊνηδες (Viola da Gamba), Μαρία Πλουμή (μαντολίνο), Σοφία Ευκλείδη (τσέλο), Σέργιος Χρυσοβιτσάνος (βιολί), Θοδωρής Παπαστάθης (τύμπανα), Παναγιώτης Καμβυσίδης (τούμπα), Blaine Reininger / Tuxedomoon (βιολί), Αλέξης Νόνης (κρουστά), Solis Barki (κρουστά), Simone Mongelli (κρουστά).
Επίσης, συμμετέχουν ο ζωγράφος Λουκής Αγρότης από την Κύπρο, ο καραγκιοζοπαίκτης Άθως Δανέλλης και η χορευτική ομάδα «Κι όμως κινείται».

Η πρώτη δημόσια ανοιχτή προβολή του video θα πραγματοποιηθεί την 1η Ιουλίου στο Θησείο (απέναντι από τη στάση του μετρό), στο πλαίσιαο του 3ου Διεθνούς Φεστιβάλ Θεάτρου Δρόμου, το οποίο θα πραγματοποιηθεί στην Αθήνα, από τις 30 Ιουνίου μέχρι τις 4 Ιουλίου.

Στο συγκεκριμένο χώρο θα προβληθούν τέσσερις ταινίες: 1) «Η Μαγική Πόλη» του Νίκου Κούνδουρου, που είναι και η πρώτη ταινία του Θανάση Βέγγου, 2) Η μικρού μήκους ταινία του Παντελή Βούλγαρη «Τζίμης ο Τίγρης», 3) η ταινία του Αλέκου Αλεξάνδράκη «Συνοικία το Όνειρο» και 4) η ταινία του Φρεντερίκο Φελίνι «La Strada».
Πριν από κάθε ταινία, το κοινό θα έχει την ευκαιρία να βλέπει το video "Παίζουμε Οικολογικά",  συνολικής διάρκειας περίπου 10 λεπτών. Οι προβολές θα ξεκινούν λίγο μετά τα μεσάνυχτα.
Παίζουμε Οικολογικά - επεισόδιο 1ο from studiomythos on Vimeo.

όνειρα

"Dreams", Akira Kurosawa, 1990

 
-Aλλα το σκοτάδι είναι πολύ σκοτεινό 
-Ναι. Έτσι είναι το πραγματικό σκοτάδι. Γιατι πρεπει το σκοταδι να είναι λαμπερό σαν την ημέρα;


 

"Όνειρα", ταινία του Ακίρα Κουροσάβα, γυρισμένη το 1990, όταν ο σκηνοθέτης ήταν 80 χρονων.
Οκτώ ιστορίες- οκτώ όνειρα.

Η αφορμή για αυτήν την αναρτηση ήταν ενα βίντεο που ανεβασε στο facebook ο Ηλίας Λιούγκος, αυτό:

τα δυο πρωτα τραγούδια

Το πρωτο τραγούδι καθε φορα στην εκπομπή είναι ίσως αυτό που σκεφτομαι πιο πολύ. Με όλα όσα γίνονται, τα νεα να γίνονται παλιά μεσα σε λίγη ώρα, την χθεσινή μέρα, δηλώσεις, λόγια, πραξεις το "Παντα υπαρχει"  του Μούτση μου ήρθε στο νου νου, ίσως γιατί έτσι θελω να είναι. Κι αμεσως μετα ένα τραγούδι του Νίκου Γκάτσου και του Μανου Χατζιδάκι.

Δήμος Μούτσης "Παντα υπάρχει..." ("για πούλημα", 1994)



Κάτι ακούστηκε μέσα στην πόλη.
Κάτι ακούστηκε - μη μιλάς!
Κάτι ακόμα θα υπάρχει, κάτι ακόμα........
πάντα υπάρχει για σένα, για μας.
Πάντα υπάρχει μια νύχτα να κλάψεις,
να πονέσεις και να θυμηθείς.
Πάντα υπάρχει ένα φως
και μια μέρα να φτάσεις,
να ξεχάσεις και να ξεχαστείς!
Πάντα υπάρχει μια αλήθεια
να φωνάξεις - να τρέξεις -
κι ένα ψέμα να μπεις να κρυφτείς,
κι ένας τόπος, άγριος τόπος
της αγάπης, υπάρχει
να περάσεις και να ονειρευτείς!

"Με λένε Θεοδώρα"
Νίκος Γκάτσος, Mάνος Χατζιδάκις, Νάνα Μούσχουρη
("Οι μύθοι μιας γυναίκας", 1988)




Εγώ κι αν προδοθώ
δε θα προδώσω
κρυφές χαρές κι ελπίδες
εγώ φωτιές ανάβω
για κάθε σκλάβο
που βλέπω μ' αλυσίδες.

Εγώ κι αν νικηθώ
θα πολεμήσω
για σένα και για μένα
για τα παιδιά του κόσμου
που στέκουν μπρος μου
χλωμά κι αδικημένα.

Έχω τα δώρα του Θεού
με λένε Θεοδώρα
και τα σημάδια του καιρού
δικά μου είναι τώρα.

Λαμά λαμά λαμά
λαμά Χριστέ μου
είμαι ριπή τ' ανέμου
εγώ δε μοιάζω μ' άλλη
και το κεφάλι
δεν έσκυψα ποτέ μου.

Κι εσύ που δε μιλάς
θλιμένε φίλε
τα λόγια τούτα μέτρα
παλιές αλήθειες θάψε
κι αρχίνα σκάψε
να βρεις νερό στην πέτρα.

Τότε κι οι δυο μαζί
μα κι άλλοι κι άλλοι
θα γίνουμ' ένα όλοι
και με φτερά στον ώμο
θα βρούμε δρόμο
για την καινούργια πόλη.

Είμαι της οργής αστέρι
και χειμώνα καλοκαίρι
χίλιους κεραυνούς κρατώ στο χέρι.

Μάνος Χατζιδάκις, "Το Χαμόγελο της Τζοκόντας"

Mάνος Χατζιδάκις,
Ξάνθη 23 Οκτωβρίου 1925 – Αθήνα 15 Ιουνίου 1994.

Το Χαμόγελο της Τζοκόντας
Εργο 22 (1964)
Δεκα τραγούδια στο ίδιο κλίμα για ορχήστρα

Το έργο ηχογραφηθηκε την άνοιξη του 1965 στην Νεα Υόρκη.
Την ίδια χρονιά κυκλοφόρησε σε δίσκο.

  
Ενορχήστρωση, Διεύθυνση ορχήστρας: Μάνος Χατζιδάκις
Παραγωγή: Quincy Jones

(η φωτογραφία απο εδώ)

(το εξώφυλλο της έκδοσης του δίσκου στην Αμερική)

Την ίδια χρονιά επίσης, το 1965, ο δίσκος κυκλοφόρησε και στην Ελλάδα. Στην ελληνική έκδοση δεν συμπεριλαμβάνονταν δύο τραγούδια "Οι Αθλητές" και "Ο Στρατιώτης".

"Το Χαμόγελο της Τζοκόντας", 46 χρόνια μετα την κυκλοφορία του, είναι δίσκος αναφορας στο εργο του Μάνου Χατζιδάκι και στην νεοελληνική μουσική.

"Όταν έρχονται τα σύννεφα"