Τι να σου ευχηθώ; Τίποτα λιγότερο!

Άστρο
Όταν
χαραζει
Στον ουρανό
είν' ένα αστέρι

Αστρο του πρωινού
Ο κόσμος είναι ένα άστρο μακρινό

Κι αν χάθηκαν τ'αστέρια απο παντού
να έρθεις να σου φτιάξω εγω δικά μου
Άστρα μη με μαλώνετε που τραγουδώ τη νύχτα
Κάποιος είπε πως η αγάπη σ' ένα αστέρι κατοικεί
Όσα άστρα γύρω βρισκονται στην έκπαγλη σελήνη

 Aπ' όλα τ' άστρα τ' ουρανού ένα 'ναι που σου μοιάζει

ένα που βγαίνει το πουρνό όταν γλυκοχαράζει

Πάλι μέτρησα τ΄αστέρια κι όμως κάποια λείπουνε
μόνο τα δικά σου χέρια δε μ΄ εγκαταλείπουνε
Μη φοβάσαι μωρό μου,
πάνω λάμπουν τ΄αστέρια,
εδώ κάτω λάμπουμε εμείς

Εσύ είσαι το τυχερό μου αστερι,
όλη η φυση κι ο κόσμος το ξερει σαν μας βλέπουν μαζί αγκαλιά...
δικά σου τα γλυκά πρωινά αυτού του κόσμου

 (η ζωγραφια από εδώ)

Το καλύτερο που μπορώ να σου ευχηθώ για την καινούρια χρονιά που ερχεται

Ας εχεις, ας βρεις, ας κρατήσεις αυτό ακριβώς που λεει το τραγούδι.
Ό,τι αγαπας και κανει τη ζωή σου δημιουργική, όμορφη, χαμογελαστή, αληθινή.
Τίποτα λιγότερο.

Χρόνια πολλά και καλά.


"Όταν κοιτάζω εσένα
βλέπω μια αρχή,
μια φλόγα
να καίει πάνω από τη στάχτη
Όταν κοιτάζω εσένα...
Το πρώτο φως,
το θαύμα
βλέπω αυτό που θα 'ρθει
θα 'ρθει μαζί με σένα...
Όλη του δρόμου η συννεφιά
όλη των άστρων η ερημιά
κι όσα με πνίγουν,
ένα τίποτα
ένα τίποτα, όταν κοιτάζω εσένα
Βλέπω μια αρχή,
μια αχτίδα
βλέπω ουρανούς και βάθη
όταν κοιτάζω εσένα
Βλέπω νησιά χαμένα
στου ταξιδιού την άκρη
νερά γαληνεμένα
Όλη του δρόμου η ξαστεριά
του πρωινού όλη η δροσιά
όλες οι λέξεις
και τα χρώματα
όταν κοιτάζω εσένα.
Όλη του δρόμου η συννεφιά
όλη των άστρων η ερημιά
κι όσα με πνίγουν,
ένα τίποτα,
όταν κοιτάζω εσένα..."

Τόσο απλά

Μέρα γιορτής στο τελείωμά της. Αγαπη, λόγια, ευχές έκαναν τη μέρα σήμερα διαφορετική. Όμορφη, συγκινητική. Τόσα λόγια, τόσες όμορφες κι αληθινές ευχές, τόσα χαμόγελα κι αγκαλιές. Με αυτά που λείπουν πολύ, και με αυτά όμως που είναι ευλογία να τα εχεις στη ζωή σου. Την αγαπη και έγνοια των φίλων και δικών σου, τη χαρα να είσαι ανάμεσά τους. Και πάντα μεσα στη χαρα, η αμηχανία. Μόνο τα τελευταία χρόνια, κι αυτό το χρωσταω σε ανθρώπους αγαπημένους, κάπως, κάτι αλλαξε. Δεν είχα μαθει πώς είναι να γιορτάζεις, αυτή είναι μια μεγάλη αλήθεια. Δεν το ήξερα, απλά. Και τώρα που παλι την εχω εκείνη τη γνώριμη αμηχανία τα πραγματα είναι σίγουρα καλύτερα. Και όσο περνά ο καιρός θα είναι όλο και καλύτερα . Όταν σε γιορταζουν μαθαίνεις και να γιορταζεις και να χαίρεσαι, κι αυτό τόσο απλά.

Στην προηγούμενη αναρτηση και στα σχόλιά σας δεν απαντησα ακόμα, θα το κάνω όμως μόλις βρω λίγα λεπτα παραπάνω από τα πέντε που ξεκλεψα από τις δουλειές που ποτέ δε λένε να τελειώσουν για να σας γραψω όσα σας γραφω τώρα.

Από αύριο στην εκπομπή θα κανουμε μια μικρή βόλτα στις παραστασεις για παιδιά που μπορούμε να δούμε αυτές τις μέρες στη Θεσσαλονίκη, μερες που θα είναι κλειστα τα σχολεία και θα κανουν αναπαυλα και οι δραστηριότητες των παιδιών μας. Θα δίνουμε και προσκλήσεις για τις παραστασεις για τις οποίες θα ενημερωνόμαστε.Αύριο θα μιλήσουμε για τα «Σαραντα κλειδια» που ανεβαζει η Πειραματική Σκηνή της Τεχνης στο θεατρο Αμαλία.

Στην αυριανή όμως εκπομπή, επίσης, στο δευτερο ημίωρο, θα μιλήσουμε με αφορμή μια ταινία μικρού μήκους με τον δημιουργό της, τον Κωνσταντίνο Πιλάβιο.
Η ταινία είναι αυτή:


Θα τα πούμε αύριο λοιπόν!

Για καληνύχτα ακου αυτό το καινούριο τραγούδι(στιχοι:Γιωτα Βασιλακοπούλου, μουσική: Κωστής Ζευγαδελης, τραγούδι: Ελένη Πέτα)που πολύ μου άρεσε
Φιλιά...κι ευχαριστώ, ξέρεις εσύ...

ενα μήνυμα η αφορμή

Xιόνιζε στο Παρίσι από χθες βραδυ και το καλόστρωσε είπε ο nikiplos και πάνω που ζήλεψα, να, για να ζηλέψω κι άλλο, πρωί χιόνιζε και στις Βρυξέλες, το βλέπεις στη φωτογραφία;

Την ίδια ώρα στην Αθήνα ορκιζόταν η Έλενα, πτυχιούχος Νομικής πια. Μπραβο κορίτσι! Δεν είναι το πτυχίο αυτό καθεαυτό-μεταξύ μας είναι κι αυτό, ο κόπος να φτασεις ως εκεί- είναι και η προσωπικότητα αυτού του κοριτσιού, από το λίγο που την ξέρω, μοιαζει να ξέρει τι θελει, όχι ό,τι τύχει, ασχολείται με διαφορα επίσης, είναι δραστήρια, έχει τσαγανό, και νομίζω δεν θα είναι ποτέ πρόβατο στο μαντρί. Αυτό από μόνο του λεει πολλά.
Ηταν στις 10 το πρωί, έκεί μακρια χιόνιζε, την ίδια ώρα γινόταν η ορκωμοσία, ξεκινούσε και η εκπομπή στο ραδιόφωνο. Ενα από τα πρώτα μηνύματα ήταν της Μάρθας που κάνει το μεταπτυχιακό της στο ΑΠΘ. Μου έγραφε για ενα γεγονός που καταγραφηκε σε ενα βίντεο που υπαρχει στο youtube. Αυτός που το ανεβασε νομίζει ότι υπερασπίζεται το δίκιο του, τι να πεις... Ήθελα πρώτα να το δω. Το είδα.  Δεν το γνώριζα αυτό που συνέβη. Ήξερα βεβαια κάτι παρόμοιο που είχε συμβεί παλαιότερα, πάλι στο στόχαστρο ο κ.Μάνθος, και τότε πρύτανης του Αριστοτελείου. Σε εκείνη την περίπτωση είχα θαυμασει την ψυχραιμία και την αξιοπρέπειά του. Όπως έλεγα και στην εκπομπή σήμερα, τον κ.Μάνθο προσωπικά δεν τον γνωρίζω, καθώς όμως εκπροσωπεί ως πρύτανης ενα από τα μεγαλύτερα πανεπιστημιακά ιδρύματα της χώρας, παρακολουθώ δηλώσεις και πραξεις του. Εκτιμώ τον συγκροτημένο λόγο του, την πραότητα, την αξιοπρεπειά και το, κατα τη γνώμη μου, ανοιχτόμυαλο των απόψεών του. Θυμάσαι τα λόγια του που ακούσαμε στην "Καλημέρα", για το Συνέδριο που πραγματοποιήθηκε πρόσφατα στο Τελλόγλειο με θεμα παιδί και ΜΜΕ; Πιστευω ότι καταλαβαίνεις απόλυτα τι σου λέω αν τα είχες ακούσει. Με το λόγο και τη συμπεριφορά του τιμά την πανεπιστημιακή κοινότητα και αληθινά σου λεω, επειδή ξερω ότι πολλοί το σκέφτονται, καθόλου δεν με ενδιαφερει ποιας παραταξης υποψήφιος ήταν όταν εκλέχτηκε. Είναι ενας σοβαρός και άξιος άνθρωπος, τελεία. Και Μάρθα, όταν είδα το βίντεο, επιπλεον, τον θαυμασα. Εγώ εναν έφηβο εχω στο σπίτι και κρατιέμαι να μην παρεκτραπώ όταν με φερνει στα άκρα.
Για αυτό καθεαυτό το βίντεο, να λεμε τα αυτονόητα; Αραγε, τι θα μπορούσε να πει και ποιος σε αυτούς που με αυταρχισμό, αν όχι χειρότερο σίγουρα ίδιο με εκείνον που στα λόγια κατηγορούν, κάνουν αυτό που απλώς ανεβαζει την αδρεναλίνη τους, πολλοί απέναντι σε έναν; Κάποιος μπορεί να πει, παιδιά είναι. Όμως εμενα, χίλιες φορες μου ερχονται στο νου τα λόγια που είχε πει καποτε η Στελλα Άντλερ στους μαθητές της, οι άνθρωποι, είχε περίπου πει, ζουμε πλέον πιο πολλά χρόνια, ανεβαίνει διαρκώς ο μεσος όρος ζωής μας. Μόνο που αντί να προσθεσουμε τα επιπλέον χρόνια στην νεότητα και ωριμότητά μας, στα χρόνια που θα κανουμε καινούρια, δικά μας πραγματα, θα αμφιβάλλουμε, θα δημιουργούμε, βολικά-βολικά τα προσθεσαμε στην παιδική ηλικία. Παραμένουμε "παιδιά" μέχρι μεγαλοι σε ηλικία, "παιδια" άρα ακόμα σε αναμονή ενήλικες, μια χαρα να βολευόμαστε στο "παιδια είμαστε ακόμα", άρα, μεταξύ πολλών άλλων, δικαιολογείται και να παραφερόμαστε, να πουλάμε μούρη και τσαμπουκά... Ε, όχι, δεν δικαιολογείται. Ούτε σε παιδί δεν υπαρχει δικαιολογία τετοια μόνιμης συμπεριφοράς, ούτε σε έφηβο, για τα είκοσι, δε, που τελείωσε και η εφηβεία, δεν το συζητάμε καν. Όχι που γεμισε ο τόπος από "παιδια" που η ταυτότητά τους λεει τριαντα, σαραντα, πενηντα χρονών, νισαφι. Δυο φρασεις ψυχραιμες και στη σειρα δεν μπορούν να πουν. Μαγκιές όπου τους παίρνει. Κατα τ'αλλα καμία ευθύνη, καμία ηθική και υπευθυνότητα και τόλμη πραγματική στη ζωή και τη συμπεριφορά τους, χαμενοι και χωμένοι και βολεμένοι στον κόσμο τους.
Και μετα ξερεις τι αλλο σκέφτομαι; Ότι, δεν μπορεί, καποιος θα ντραπεί από αυτό στο οποίο πρωταγωνίστησε. Θα σηκώσει το μπόι του να κοιταξει καλύτερα τον εαυτό του και να ξεφύγει απ'το μαντρί της βλακείας. Και στο λέω γιατί απλώς το ξέρω. Ίδιο περιστατικό μπορεί να μην εζησα. Άλλα όμως ναι. Κι οι άνθρωποι αλλαζουν. Ευτυχώς. Και γίνονται καλύτεροι. Γιατί κάνουν και δε λένε μόνο.
Πάνω σε όλα αυτα που σκεφτομουν σήμερα, ήρθαν αυτα τα εισαγωγικά λόγια που διαβασα το μεσημέρι στον τιμητικό τόμο για τον καθηγητή Χρίστο Τσολάκη, από τις εκδ. Ιανός. Είναι λόγια του ισπανού γιατρού Santiago Ramon y Cajal (τιμήθηκε με βραβείο νόμπελ ιατρικής το 1906).
"Η μεγάλη, η επιθυμητή, η αναγκαία παιδεία συνισταται στην απελευθερωση του νου-του ηγεμονικού οργάνου της συνειδητής δρασης και της πρωτότυπης δημιουργίας- από ρουτίνες και επιβολές. Έτσι, αποστολή του παιδαγωγού καθίσταται όχι η σειριακή παραγωγή ανδρείκελων, αλλα η διαμόρφωση συνολικών προσωπικοτήτων, όπου τα ευγενή ιδεώδη, η αρετή, η εντιμότητα και η σθεναρότητα του χαρακτήρα συγχωνεύονται και αλληλοεπηρεάζονται."
Και λίγο πιο κάτω "Η υπερβατική αποστολή του δασκάλου είναι να αναπτύσσει φτερα σ'αυτούς που έχουν χέρια, και χέρια σ'αυτούς που έχουν φτερα"
Αυτα τα λόγια, τώρα, και στα σημερινά που σκεφτόμουν μου φαίνεται ταιριάζουν και σε αλλα επίσης, άσε που και είναι κι ωραία αφορμή κι εφαλτήριο και για αλλες κουβεντες...

Το πρωί δεν έβλεπες από την ομίχλη

Το πρωί δεν έβλεπες μπροστα σου από την ομίχλη. Μετά, μεχρι και ήλιος βγήκε.

Από το πρωί πηγαίνοντας στη δουλειά ενα τραγούδι μου ερχόταν συνέχεια "Πώς ήρθανε τα πραγματα", του Μαρκόπουλου, με τον Λιδακη. Δεν το ξέρεις, ε; Εγώ πάλι, καλά, πολύ καλά. Πώς μου ήρθε; Ήρθε.
Με ενα μικρό κι αφηρημένο και χαμόγελο, και στον καθρεφτη και σε φωτογραφία, ξεκίνησε η μέρα σήμερα. Εμοιαζε λίγο με μέρα σαν εκείνη που περιέγραφε σε ενα εντιτόριάλ του ο Γεωργελές. Μη σου πω έτσι ήταν από χθες και πιο πριν. Διαβαζα, διαβαζα ενα βιβλίο και μετα καταλαβα ότι γυρνούσαν οι σελίδες και δεν θυμόμουν τίποτα απ'όσα εγραφε ο Μουρακάμι, αφού σου είπα τι διαβάζω τώρα. Ο καημένος ο Γιοσίγια κάτι προσπαθούσε να μου πει αλλα εγώ χαμπάρι. "Όλα τα παιδιά του θεού μπορούν να χορεψουν", θα τα ξαναδιαβασω σήμερα, λοιπόν.
Η μέρα ακολούθησε το ρυθμό της.
Ήρθε στην εκπομπή ο Κωστής Παπάζογλου. Μιλήσαμε για μια συναυλία σήμερα και για την εκδήλωση της Παρασκευής που έρχεται, στις 18 Δεκεμβρίου, όπου η Συμφωνική Ορχήστρα του δήμου Καλαμαριάς, παρουσιάζει τον Μεσσία του Χέντελ στην καθιερωμένη Χριστουγεννιάτικη συναυλία αφιερωμένη και αυτή τη χρονιά στην Διεθνή Αμνηστία, την οποία θα ενισχύσουν τα εσοδα της συναυλίας.


"Καλά, στην Αθήνα που πήγες δεν είδες κάποια παράσταση να μας πεις;", έγραφε σήμερα η Σοφία σε ένα mail της. Είδα, θα σου γραψω κάποια στιγμή.
Σήμερα στην Αθήνα, μου είπε ενας φίλος που τηλεφωνησε πριν λίγο, το απόλυτο κυκλοφοριακό χαος εξαιτίας της βροχής. Τα ίδια που παθαίνουμε κι εμείς όταν βρεχει εδώ.
Βροχή δεν ανηφόρισε ακόμα εκ της πρωτευούσης, ανηφόρισε όμως δεμα με εδεσματα υψηλής γαστρονομίας, γαλλικής κουζίνας παρακαλώ. Και η γαστρονομία τεχνη είναι και μάλιστα σπουδαία. Κάποιοι είναι αποφασισμένοι να με μυήσουν στα μυστικά της γαλλικής κουζίνας. Ανοιξα το δεμα και χαιρόμουν σαν μικρό παιδί. Ακούμπησα το πολύτιμο περιεχόμενο στο τραπέζι κι ελαμπα από χαρα.
Α. και Φ., ευχαριστώ πολύ!!!!
Χμ, ποιος μας πιανει τώρα. Μαζί με τους λαχανοσαρμάδες (δε θα γίνει καλά το χερι μου;θα είναι το πρωτο φαγητό που θα φτιάξω!) και το κοκκινιστό μοσχαρακι (αυτό μπορώ να το μαγειρεψω και με το αριστερό χερι μόνο, το δοκίμασα), θα μαθω και το Cassoulet! Στην αρχή μόνο ...να το τρώω, έτοιμο από αλλους, όπως μου ήρθε σήμερα, μετα αμα αξιωθώ μπορεί και να μάθω να το μαγειρευω. Με εχω ικανή, σιγά μην το βάλω κάτω...
Επίσης, θα μάθω και τη συνταγή του εξαιρετικού γλυκού της Νιόβης (χρωσταω φωτογραφία) που όποιος το δοκίμασε ζήτησε και δευτερο κομμάτι προχθες που το κερασα, και τότε να δεις!

Και μιας ο λόγος περί κουζίνας και δη γαλλικής... Φιλίπ, θα μου μάθεις να μαγειρευω την θεϊκή σου κρεμμυδόσουπα; Ακόμη η ευωδιά της στη μύτη μου είναι, εχω να σου πω.

Να κι ενα ωραίο γαλλικό τραγούδι. (Είδες φιλενάδα; το εμαθα!)

"...τώρα που όλοι και όλα γυρίζουν..."

Γκριζάδα σήμερα. Γεύση μουντή. Χειμώνας.
Ξέρεις, μεσα στο γκρίζο καμιά φορα αμα κοιταξεις εχει και τετοιες εικόνες

Δεν ξερω ακόμα τι είναι, φυτρώσαν από δυο κουκούτσια που παραχωσα πριν κάποια χρόνια στο χώμα. Μανταρίνι, λεμόνι, πορτοκάλι, θα σε γελάσω. Από δυο μικρούς σπόρους, φαντασου. Μικρα δεντρακια, τώρα.

Διαβαζω τις ιστορίες του Μουρακάμι. Μετα το σεισμό. Σχεδόν βλέπω την αστραφτερή κουζίνα και το αποχαιρετιστήριο σημείωμα που βρήκε εκεί ο Κομούρα από τη γυναίκα του. Με σημειώματα χωρίζουν παντα στις ιστορίες του. Και πάντα στην κουζίνα αφημένα. Περίεργο ή καθόλου περίεργο. Όλοι οι άντρες των βιβλίων του είναι οι πλευρές του ίδιου άντρα. Όλες οι γυναίκες, μία γυναίκα. Κι όσο προσπαθούν να ξεφύγουν όλο πιο πολύ ερχονται πιο βαθιά σε αυτό που θελουν να αποφύγουν. Περίεργο; Ή καθόλου περίεργο;

Ενα βιβλίο για να σε κερδίσει και να είναι τελικά καλό πρεπει να σε συναρπάζει και να σε γλυκαίνει, μαζί. Ούτε μόνο το ένα, ούτε μόνο το αλλο. Έτσι, αν το θυμαμαι καλά, είπε ενα Σαββατο βράδυ, ο Απόστολος Δοξιάδης, σε μια όμορφη βραδιά προς τιμήν του στο βιβλιοπωλείο "Έναστρον", στη Σόλωνος, στην Αθήνα.

Να σε συναρπάζει και να σε γλυκαίνει, και τα δύο ρήματα μαζί. Ωραίο δεν είναι; Μόνο στα βιβλία αυτό; λέω εγώ... Για σκεψου το και σε αλλα στη ζωή σου.
Βεβαια, κάτσε να ρωτήσω τη Μαιρη που πήγαμε μαζί στη βραδιά αυτή, να σου πω αν έτσι το είπε ο Δοξιάδης γιατί μπορεί και να το θυμάμαι όπως θα ήθελα να το θυμάμαι. Περίεργο θα ήταν; Για μένα, καθόλου.
Ξερεις πόσες φορές άκουσα την "αυρα" του Κ.Βήτα και κάθε φορά άκουγα " αργα δεν είναι, μήπως αλλαξει ο κόσμος αυτός", αντί αυτού που λεει το τραγούδι "αργά αν δεν είναι μήπως αλλαξει ο κόσμος αυτός". Μια λέξη, δεν την άκουγα. Ενα μικρό αν.

Αυριο το πρωί θα μιλήσουμε στην εκπομπή, στο ραδιόφωνο, με τον Κ.Βήτα με αφορμή τον καινούριο του δίσκο. "Ένωση". Αν μου έλεγε ότι τον έγραψε περπατώντας, θα τον πίστευα, αλήθεια σου λεω. Σαν τοπίο δρόμων είναι. Έχει περιπατητικό αστικό ρυθμό. Ό,τι νάναι λέω, ε; Μπορεί... Περίεργο είναι;
"σαν την κλεψύδρα που δεν σταματά αδειαζει ο χρόνος γεμίζει ξανα είναι η αγάπη μου μίλια μακρια μέσα απ'το τούνελ ο αερας φυσα, απ'την ομίχλη καλοκαίρι θα'ρθεί και μες στο φως η ψυχή θα ενωθεί τα όνειρά μου τρενο εσύ κουβαλάς κανείς δεν ξέρει πού πας κανείς δεν ξέρει πού πας."
Από το τρένο.
Θα το ακούσουμε και αύριο στην Καλημέρα.
Όταν ακούω μουσικές, λόγια του Κ.Βήτα, όταν βλέπω εικόνες ή βίντεό του - θυμάσαι πριν λίγα χρόνια, το 2005, την έκθεσή του στο Κέντρο Σύγχρονης Τέχνης στο Λιμάνι;- από τη μια θέλω να σταθώ, να παρατηρήσω, να προσεξω, από την αλλη να κινηθώ, να κολυμπήσω οπωσδήποτε στο ρευμα του. Μ'αρεσει αυτό.

Τα χέρια

(Μουσική: Νίκυ Γιάκοβλεφ - στίχοι: Κώστας Κοφινιώτης - τραγούδι: Μαίρη Λω)

Μια άνευρη χειραψία μόνο, με κάποιον που γνωρίζω για πρώτη φορά φτάνει για να πω ότι καμία σχεση δεν μπορώ να έχω μαζί του.
Χέρια. Από μικρή τα παρατηρώ. Ξέρω τις πονεμένες αρθρώσεις που δεν σταματησαν ποτέ να δουλεύουν. Χερια αγαπημένα. Ανακατευουν το φαγητό στην κατσαρόλα. Ανοίγουν φύλλο για πίτα. Χερια που σχεδιαζουν, κεντούν, πλέκουν. Πονούν. Όσο μπορούν, δεν το λένε.
Να πιάνει το χερι σου, αυτό εχει σημασία. Δουλειές του χεριού. Σκληρές. Στο χωράφι. Στον κήπο. Χερια με τα σημαδια της δουλειάς. Σκληρά. Σκαμμένα. Περήφανα. Μετρας ψηλαφιστα λόφους δουλειάς στην επιφάνειά τους. Ενα παιδικό χερι χάνεται μέσα τους. Στο δρόμο. Περπατας μαζί. Παίρνεις και δύναμη και μπόι.Πασχίζεις να συντονιστείς με τα χερια που πανε σαν κουπιά. Χερια μεγαλης αγκαλιας σαν φτερούγα. Χερια που γραφουν. Διαβαζουν. Χερια μικρα που κρατανε το μολύβι με τα τρία δακτυλα σφικτα να μην πισωγυρίσει, μη φύγει από τη γραμμή, μικρα τα δακτυλάκια, αναμεσα τους το μολύβι θεόρατο.
Χέρια απλωμένα να αγκαλιάσουν. Με καρπούζι και ξεφλουδισμένο ζουμερό ροδάκινο, καλοκαίρι. Παγωμένα από το χιόνι. Κρυα από το χειμώνα, πάλι ξέχασες τα γάντια σου; Σχεδόν ακουμπάνε στη σόμπα. Το πρώτο κόψιμο, ενα ποτήρι κόπηκε στο χερι σου όπως το έπλενες.
Μεγαλώνεις. Πού να βαλεις τα χερια σου; Τα σταυρώνεις. Τα χώνεις στις τσεπες. Σαν κλαδιά απλώνονται και δε σε ρωτανε. Πού πάνε;
Χαιρετας, πάλι με το ίδιο χερι. Καθαρίζεις, διορθώνεις, μαστορευεις. Φυτευεις λουλούδια. Τα νύχια μες στο χώμα. Κόβεις λαχανικά. Καθαρίζεις κοτσάνια. Τακτοποιείς συρταρια. Τη ζωή σου. Με τα χερια.
Νανουρίζεις. Ένα μωρό. Στα χέρια. Ο κόσμος όλος.
Το ίδιο χερι χωμένο σε αγαπημένη παλάμη. Δακτυλα μπλεγμένα. Στα χερια που πεθαίνουν κι ανασταίνουν.
Στο χέρι σου είναι. Όχι του χεριού σου. Βαζεις ενα χερακι, να πάνε καλύτερα τα πραγματα. Πέντε δακτυλα. Αλλες φορές σφιγμένα. Άλλες χαλαρά, παραδομένα. Ό,τι αγαπάς στα χερια σου.
Τα χερια που έμαθαν να δουλευουν. Που κουβάλησαν. Κουραστηκαν. Και βρήκαν μια παλάμη να ακουμπήσουν. Σαν κουρασμένα άλογα στον ίσκιο ενός δέντρου. Γραντζουνισμένα. Με τις πληγές τους. Τη δύναμή τους. Μια ζωή, σαν χαρτης, στις γραμμές τους. Με εκείνα που τους έτυχαν. Κι εκείνα που διάλεξαν.
"Σε αυτό το χερι θα γράψεις εκείνα που θα διαλέξεις εσύ, αυτα που εσύ θελεις και θα κάνεις. Όχι, γραμμένα όλα δεν είναι, να το ξέρεις"

(Παλάμη του Κομοτηναίου μαχαιροποιού Μεστάν Αχμέτ.
Φωτογραφία του Δημήτρη Ταλιάνη από το λευκωμα "Επαγγελματα που άντεξαν στο χρόνο", εκδ. Τοπίο, παρουσιαστηκε σήμερα στη Θεσσαλονίκη, στον Ιανό, μιλήσαμε με τον Δ.Ταλιάνη σήμερα στην εκπομπή.)

(Φωτογραφία της Μαριλένας Σταφυλίδου, από την έκθεση του Μουσείου Φωτογραφίας Θεσσαλονίκης "εξέλιξη στα άκρα- φωτογραφικές σημειώσεις για τη ρευματοειδή αθρίτιδα", στο Εμπορικό και Βιομηχανικό Επιμελητήριο Θεσσαλονίκης, Τσιμισκή 29. Διαρκεια έκθεσης έως τις 12 Δεκεμβρίου 2009 )

"...μοναχά τα δυο σου χέρια μ' ανασταίνουν".

Στίχοι, μουσική: Τακης Μουσαφίρης. Τραγούδι: Δημήτρης Μητροπάνος.

"Μη με φοβάσαι, δώσε μου το χέρι"
Στίχοι: Άλκης Αλκαίος. Μουσική: Δημήτρης Παπαδημητρίου. Τραγούδι: Μπάμπης Στόκας.

'Kαρυατίδων', καλό μου Μουσείο;

Από τις τρεις μέρες στην Αθήνα. Ενα πρωινό στο Μουσείο της Ακρόπολης. Κυριακή. Περπατάδα από τη Νεάπολη , κέντρο Αθήνα, όχι Πειραιά για να μη λες ότι δεν έμαθα τίποτα στην πρωτευουσα, (άμα το λέω κι αυτό λάθος, τι να πω πια για τον εαυτό μου, δεν θα τη μάθω ποτέ την Αθήνα, μα ποτέ...μωρέ σαν να εκανα καλά και τη φοβόμουν τόσο εγώ παλιά...). Φτανουμε στο Μουσείο. Πολύς κόσμος. Παρα πολύς. Ειχαμε κανει διαδικτυακά κρατηση εισιτηρίων. Πανευκολο (αφού το εκανα εγώ, όλοι μπορείτε). Μπήκαμε γρήγορα.
Κανενας δεν μας είπε να αφήσουμε την τσαντα στο βεστιάριο, κι ας έλεγε έτσι στις πληροφορίες της ιστοσελίδας του Μουσείου. Πήγαμε κατευθείαν στην αίθουσα προβολης του ενημερωτικού βίντεο. Καλή κίνηση.
Μετα γυρίσαμε όλο το Μουσείο. Ενδιαφερουσα η μουσειολογική του άποψη, είναι ωραία η τοποθετηση των ευρημάτων σε προσομοίωση του πραγματικού τους αρχικού χώρου, αδύνατον να χαρείς την περιήγησή σου αν εχει τόσο πολύ κόσμο. Το κτίριο. Τόσο μεγαλο και δεν του φαίνεται καθόλου. Ούτε στην όψη, ούτε περπατώντας μέσα του. Δεν είναι για μεσημέρι, με τίποτα. Ο ήλιος μπαίνει από παντού και τυφλώνει τα πάντα.
Πάνω στη διαφανη γυαλινη επιφανεια του δαπέδου, ακούω εναν κύριο να λεει στην παρεα του "μην πατατε όλοι μαζί, μη πέσει". Χαμογελάω. Προχωραμε στις αίθουσες και τα επίπεδα. Μιλιούνια, παντού.
Η αρχαιολογία. Αν είχα ένα ακόμα πτυχίο θα ήταν εκεί. Μια λεπτομερεια και φτιαχνεται ολόκληρος κόσμος μπροστα σου.
Μια φορα στο μουσείο αυτό δεν φτανει, σε κανεναν μουσείο δεν φτανει μια μόνο επίσκεψη, πόσο μαλλον εδώ.
Θα ξαναπάω. Καλύτερα καθημερινή. Ακόμα καλύτερο δειλινό. Το ιδανικό με κάποιον που ξερει να μου λεει κι εγώ να μη ντρεπομαι να ρωτάω. Αμα τυχω σε καλό ομιλητή, μεχρι που δε μιλάω καθόλου εγώ, φαντασου... Το καλύτερό μου να ακούω ιστορίες για δρόμους, κτίρια, μνημεία, ονομασίες, ανθρώπους. Κάτι έχω στο μυαλό μου. Την επόμενη φορά.

Και τότε, εκείνη την επόμενη φορά, καλό μου μουσείο, γίνεται να έχεις αλλαξει σε παρακαλω εκείνο το "Καρυατίδων" που βγαζει μάτι στον ενημερωτικό πινακα δίπλα στις πανέμορφες Καρυάτιδες; Γραμμένο μάλιστα δυο φορές, παρακαλώ. Εμ, βλέπεις πέρασε από κει ο "κόκκινος μαρκαδόρος" που τίποτα δεν του ξεφεύγει, και το εντόπισε. Παραπάνω δε λέω, όποιος καταλαβε, κατάλαβε.

Τα γύρω γύρω από το Μουσείο

Μη με ρωτήσεις τι είναι πίσω, δεν ξέρω, εννοείται, για την αλήθεια δε θυμάμαι, πού θα παει όμως...

Διασκεψη της Κοπεγχαγης

Το ενδιαφερον της παγκόσμιας κοινότητας, πλην ημών - είναι γνωστό ότι το μικρό μας χωριό σε αλλο πλανήτη κατοικεί- από χθες είναι στραμμενο στην Κοπεγχάγη, μια απο τις πιο πρασινες πόλεις του κόσμου. Ο λόγος, η Διασκεψη της Κοπεγχάγης, που αφορα στην αντιμετωπιση των κλιματικών αλλαγών, έτσι ώστε ο πλανήτης να είναι βιώσιμος για το ανθρώπινο είδος. Η γη, όποια εξέλιξη κι αν εχει, θα συνεχίσει να υπαρχει και χωρίς εμάς, δεν είμαστε ό,τι μακροβιότερο δημιουργήθηκε στην επιφάνειά της. Εκείνη θα αλλαξει, εμείς θα μπορούμε να επιβιώσουμε με ασφαλεια;
Στη Διασκεψη της Κοπεγχαγης υπό την αιγίδα του ΟΗΕ, αντιπρόσωποι από 190 χώρες από χθες έως τις 18 Δεκεμβρίου θα επιδιώξουν να καταλήξουν σε μία νέα συμφωνία κατά της κλιματικής αλλαγής και να θέσουν περιορισμούς στις εκπομπές αερίων του θερμοκηπίου για την περίοδο 2012 - 2020.
Οι εργασίες της Διάσκεψης θα κλιμακωθούν σταδιακά, με αποκορύφωμα τη Σύνοδο Κορυφής 65 αρχηγών κρατών και κυβερνήσεων, στις 17 Δεκεμβρίου.

Ένα ενδιαφερον άρθρο μπορείτε να διαβασετε εδώ.
Μπείτε και εδώ για πολλά περισσότερα στοιχεία και πληροφορίες
Μια είδηση που ήρθε σήμερα από την αλλη πλευρα του Ατλαντικού κανει ακόμα πιο θετικό το κλίμα στην διασκεψη.
Η ιστοσελίδα στην οποία μπορείτε να παρακολουθείτε την πορεία της Διασκεψης είναι:http://unfccc.int/2860.php

Σήμερα στο πλαίσιο της διασκεψης θα προβληθεί η ταινία «World War III», των φοιτητών του Τμήματος Κινηματογράφου του Α.Π.Θ., Στέλιου Αλεξανδράκη και Μενέλαου Παμπουκίδη.
Η ταινία συμμετέχοντας στον παγκόσμιο διαγωνισμό με τίτλο «Ενα λεπτό για να σώσεις τον κόσμο», που πραγματοποιήθηκε στο Λονδίνο, εκπροσωπώντας το Α.Π.Θ.,  απέσπασε το βραβείο της καλύτερης ταινίας από οργανισμό (Α.Π.Θ.), ανάμεσα σε 260 ταινίες από όλο τον κόσμο. Επίσης, η ταινία είχε αποσπασει το πρώτο βραβείο και στο Πανευρωπαϊκό Φεστιβάλ ταινιών ενός λεπτού «Σκέψου, Δράσε, Αλλαξε» («Think. Act. Change.») που διοργανώθηκε από το E.P.P. (European Peopleʼs Party - διαδικτυακό κανάλι της Ευρωπαϊκής Ένωσης, με έδρα τις Βρυξέλλες), στις 15/6/2009.




"Αργα δεν είναι, μήπως αλλαξει ο κόσμος αυτός", που λεει κι ο Κωνσταντίνος Β. στον καινούριο του δίσκο.


Ή όπως τραγουδούσε ο John Lennon, "Imagine". Δολοφονήθηκε σαν σήμερα, πριν από 29 χρόνια.

άντε τώρα να συνεννοηθούμε...

"-Τι να κανει βρε μαμα ο υπολογιστής σου; Τά παιξε. Χαλια μνήμη, τι να αντεξει;
-Δηλαδή αμα παρω κι αλλη μνήμη θα στρώσει;
-Ε, ναι, αλλα πρεπει να ταιριαζει με την motherboard σου και η δικιά σου είναι αρχαία
-Αντε βρε που θα μιλήσεις έτσι για την motherboard της μανούλας α, να  χαθείς, και δε μου λες τι είναι motherboard;
-Άντε τωρα να συννενοηθούμε..."
Αυτό το λες και μικρό δείγμα χασματος γενεών, το λες και τυπική, συνηθισμένη, καθημερινή  κουβεντα μεταξύ εμού και του αγαπητού μου υιού αυτοπροσώπως. Ο οποίος υιός μου, σήμερα το μεσημέρι αφού πρώτα μου ανελυσε την ιστορία και πορεία του Αλκιβιάδη, κάτι τον ρώτησα και τα ήξερε όλα ο μπαγάσας - σου έχω πει ότι στην ιστορία είναι απιαστος; -μετα μου έλεγε για τα επεισόδια τα σημερινά και τα χθεσινά, "τι ψαχνεις", μου έλεγε, "ό,τι και να γίνει οι αστυνομικοί θα είναι οι κακοί, είτε κανουν είτε δεν κάνουν τίποτα και σιγα μην κανουν οι άλλοι ό,τι κάνουν για τον Αλέξη. Να σου πω, ο καθενας τη δουλειά του κάνει και εσεις εκεί στα ΜΜΕ την κανετε όλη τη ζημιά. Μυρίζετε κρεας τα λαμόγια και ορμάτε."
Με πήρε κι εμένα η μπαλα, καταλαβες; Στο άκυρο που λεει κι αυτός. Τελος παντων.
"Τώρα εσενα που κατηγοράω τους δημοσιογράφους, δε σε πειραζει;", μου λεει. "Θα έπρεπε;", του απαντάω, "Ξερω γω, αλλοι μπορεί να προσβάλονταν, ο Μπουμπούκος, ας πούμε"
"Μπραβο ρε, με τον μπουμπούκο συγκρίνεις τη μανα σου;"
"Επίτηδες στα λεω, για να αντιδρασεις"
Και μετα ο "μελλοντικός πρωθυπουργός της χώρας", τρομάρα του, γύρισε στη μεγάλη του αγαπη, τη μουσική, άκου κι αυτό να μου λεει, "Το μόνο που μπορεί να σε κρατήσει δυνατό, είναι να συνεχίσεις να ζεις", "The All-American Rejects"-"Move Along". "Λοιπόν, αυτοί αν ερθουν για συναυλία στη Αθήνα θα παω να ξερεις, είναι πολύ ωραίοι. Α, άκου κι αυτό. "It's Not Over" - "Daughtry". Τελικά όλο αισιόδοξα τραγούδια μου αρεσουν" (καλό αυτό, λεω μεσα μου) "
-Καλα ρε δεν θα διαβασεις για αυριο;
-Αύριο θα πάμε εκδρομη, το νιώθω, το αισθανομαι, το μυρίζομαι.
-Καλά, νιώσε ό,τι θες αλλα κατσε να διαβασεις. Άντε, τα λεμε, μετα.

Πριν απο λίγες μέρες μου έστειλε με mail ενα ανεκδοτο, "για να δεις πώς μπορεί ο καθενας να πει ό,τι θελει όπως θελει", μου είπε. Με δημοσιογραφους κι αυτό το ανεκδοτο, είπε κανείς τίποτα;
"Σε ένα συνέδριο αθλητικών δημοσιογράφων παρευρίσκονται οι σημαντικότεροι δημοσιογράφοι από όλες τις εφημερίδες της χώρας. Εξω από το συνέδριο, σε ένα πάρκο, ένα παιδάκι παίζει αμέριμνο όταν ξαφνικά πετάγεται ένα ροτβάϊλερ από ένα θάμνο και γραπώνει το παιδάκι από το λαιμό έτοιμο να το σκοτώσει. Εκείνη τη στιγμή πετάγεται από το πουθενά ένα παλικάρι. Πιάνει το τεράστιο σκυλί από το σβέρκο και του σπάει τον αυχένα.
Ολοι οι δημοσιογράφοι είδαν τη σκηνή και έκπληκτοι βγαίνουν να μιλήσουν στο παλικάρι. Πετάγεται ομως ένας δημοσιογράφος από το Ντέρμπι και λέει :
- Μεγάλε, αυτό που έκανες θα είναι αύριο σε όλες τις εφημερίδες. Στο πρωτοσέλιδο θα γράψουμε "Ατρόμητος βάζελος σώζει παιδάκι από λυσσασμένο κτήνος".
- Μα δεν είμαι παναθηναϊκός, λέει το παλικάρι.
- Εντάξει, του απαντά ο δημοσιογράφος, τοτε θα γράψουμε "Αφοβο χανούμι σώζει παιδάκι από το στόμα τρελού σκύλου".
- Μα δεν είμαι ούτε ΑΕΚ, λέει το παλικάρι.
- Καλά τι ομάδα είσαι; ρωτάει ο δημοσιογράφος.
- Είμαι Ολυμπιακός, του λέει το παλικάρι.
Οπότε την επόμενη μέρα ο τίτλος ήταν "Δειλός γαύρος δολοφονεί ανυπεράσπιστο κατοικίδιο ζωάκι"