της Παρασκευής...

Ενας χαρούμενος ρυθμός μετα τα τεσσερα μάλλον μελαγχολικά της προηγούμενης αναρτησης νομίζω είναι ό,τι πρέπει...
Είπαμε, κάθε μερα είναι μια καινούρια μερα.
Μεταξύ μας, δεν γίνεται να είσαι πάντα και μόνο χαρούμενος, εχει και ζορικες μερες η ζωή μας. Από την άλλη, το ξερω καλά πως ό,τι κι αν εχω η γνωστή αισιοδοξία άλλες φορες αμεσως, άλλες παλι αργεί λίγο, ξαναπαίρνει το πάνω χερι, οπότε μην ανησυχείτε... Αυτό κυρίως για την Άννα, τον Ανδρεα και την Ελενη που μου έστειλαν mail, ευχαριστώ παιδιά, όλα καλά.


Το τραγούδι λοιπόν. Αφιερωμενο εξαιρετικά στον Αναστάσιο που το χαρισε στην καλημεροπαρέα κι ετσι το γνωρίσαμε όλοι.

Αναστάσιε, vielen dank!




Αααα, τωρα, θα στείλω πολλά πολλά φιλιά σε τρία ξεχωριστα κορίτσια. Γεννήθηκαν προχθες, η υπέροχη μαμά τους είναι η φίλη μου η Έλλη και τυχερός μπαμπάς ο Δημήτρης που εχει τεσσερις γυναίκες στο σπίτι, πια! Κορίτσια, καλώς ήρθατε, ανυπομονώ να σας δω απο κοντα, όσο πιο γρήγορα γίνεται. Και το "χρυσαλιφούρφουρο" θα είναι ενα απο τα τραγούδια που θα σας μαθουμε, εννοείται...


Μια φωτογραφία για να ζηλεψετε, να θαυμάσετε, να πάρετε μια ιδεα απο τα νερα όπου κολύμπησε η Δανάη στον διάπλου του Γιβραλταρ. Μια πρωτη φωτογραφία...


Και για το τελος, να πού θα πάμε την Κυριακή!
Εγώ θα είμαι εκεί και το Σάββατο το βραδυ, αν όλα βολέψουν.
Παιδια Εν Δρασει και...
ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ ΠΟΥ ΕΝΟΧΛΕΙΤΕ*
Φεστιβάλ Τέχνης και Πολιτισμού στο Πάρκο του Ξαρχάκου
Το ραντεβού της Καλημεροπαρέας είναι την Κυριακή στις 12 το μεσημέρι, με τα παιδια μας φυσικά...να σου πω την αλήθεια μια χαρα θα είναι και για το παιδί που κρύβει ο καθένας μέσα του, είμαι σίγουρη! Μην ξεχασετε μετα τις 2 θα κανουμε και πικ νικ, εκεί, στο παρκο του Ξαρχακου, ενα απο τα πιο κεντρικά και αναξιοποίητα παρκα της Θεσσαλονίκης, ο καθείς και το φαγητό του λοιπόν...




Το πρόγραμμα αναλυτικά και για τις δυο μερες:

ΣΑΒΒΑΤΟ 13 Ιουνίου
18.00 -
Graffiti + Επιδείξεις Skate, BMX, Roller
18.30
PARKOUR (Performance)+ (workshop)
19.00
Capoeira (Performance)+ (workshop)
19.30
Break bance (Performance)
20.00
YOGA (workshop)
20.00
Ζακ Στεφάνου
21.00
Swing Time
22.00
No Knock Entry
23.00
PARANAOUE
24.00
LOVEGOSS


ΚΥΡΙΑΚΗ 14 Ιουνίου
12.00 - 15.00
Το τρίωρο του Παιδιού
12.00
Aνθή Θάνου - Aφηγηση Παραμυθιού( 30')
12.30
Παράσταση Τσίρκο
13.15
Παράσταση Μαριονετων (30')
14.00 - 17.00
ΠΑΡΚΑΡΕ ΜΑΖΙ ΜΑΣ......στο παρκο του Ξαρχακου (pic-nic,παιχνίδια, συζητήσεις)
17.00
Graffiti
17.30 - 20.00
Επιδείξεις Skate, BMX, Roller
18.00
PARKOUR (Performance)+ (workshop)
18.30
Lindy Hoppers (Performance)+ (workshop)
19.00
Capoeira (Performance)+ (workshop)
19.30
Yoga (workshop)
19.30
Break bance (Performance)
20.00
Zoltan Tribe sound system feat Sifu Versus
21.00
Bubliatska
22.00
63 High
23.00
Chris primo VS Mentiro (Dj Set)
24.00
Atary

Παιχνίδι είναι

Το είχα σε εκκρεμότητα πολλές μέρες. Όλο έλεγα, αυριο θα το κάνω. Μετα, παει, ξεχαστηκα εντελώς... Μου το ξαναθύμησε ο nikiplos, για την ακρίβεια με εκανε να συνειδητοποιήσω ότι ήμουν η τελευταία πια που δεν ειχα παίξει στο παιχνίδι που με είχε προσκαλεσει μαζί με άλλους συνblogger η roadartist.
Ε, λέω, έστω και τωρα...
Τι πρεπει να κανω, είπαμε;
Να διαλεξω τεσσερα τραγούδια των οποίων οι στίχοι περιγραφουν, διηγούνται, μιλάνε για μια ιστορία;
Δεν είναι δύσκολο να βρω τεσσερα τραγούδια, να διαλεξω μόνο τεσσερα, αυτό είναι δύσκολο.
Είπα θα το κάνω, το έκανα. Ιδού.

"Μαύρο Κυπαρίσσι" λόγια του Μιχάλη Γκανά, μουσική Ara Dinkjian. Με τη φωνή της Ελευθερίας Αρβανιτακη. Γιατί με συγκινεί αυτή η ιστορία; Νομίζω για τον ίδιο λόγο που εμεινα βουβη, σαν να εβλεπα σε ταινία μπροστα μου όλα τα πρόσωπα και ό,τι έζησαν, όταν πρωτοάκουσα τον "Μενούση" και ήμουν πολύ μικρή, ούτε καν στο δημοτικό. Οι στίχοι του τραγουδιού είναι ουσιαστικά μια διασκευή ενός ποιήματος του Μίλτου Σαχτούρη :"Ο νεκρός της ζωής μας Ιωάννης Βενιαμίν δ'Αρκόζι". Το ποίημα ήταν αφιερωμένο στον Νίκο Εγγονόπουλο και είναι αυτό
"Ο Ιωάννης Βενιαμίν δ’ Αρκόζι που πέθανε –
εν ζωή – και αναστήθηκε μόλις νυχτώνει
κάθε βράδυ σφάζει τα κοπάδια του – γίδια βόδια και
πρόβατα πολλά – πνίγει όλα τα πουλιά του αδειάζει
τα ποτάμια του και πάνω στον κατάμαυρο σταυρό
που ’χει στημένο καταμεσίς στο δωμάτιό του
σταυρώνει την αγαπημένη του. Ύστερα κάθεται μπρος
στ’ ανοιχτό παράθυρο καπνίζοντας την πίπα του
φτωχός και δακρυσμένος και σκέφτεται να’χε
κι αυτός κοπάδια βόδια γίδια και πρόβατα πολλά
να ’χε ποτάμια με γρήγορα ολοκάθαρα νερά
να θαύμαζε κι αυτός το φτερούγισμα των πουλιών
να χαίρονταν κι αυτός τη ζεστή ανάσα της γυναίκας"

Οι στίχοι του Γκανά:
"Ήταν μια φορά ένας άνθρωπος
ήσυχος πολύ και ξαρμάτωτος
Είχε σπίτια και λιβάδια
και κοπάδια και σκυλιά
κι ένα δίχτυ που 'πιανε πουλιά
Είχε κρύα βρύση στον κήπο του
μαύρο κυπαρίσσι στον ύπνο του
Μια γυναίκα αγαπούσε
που τραγούδαγε συχνά
και μιλούσε πάντα σιγανά
Δεν κατάλαβε πως την έσφαξε
κι ό,τι αγαπούσε το έκαψε,
τα λιβάδια, τα κοπάδια,
τα τραγούδια, τα φιλιά
και κανείς δεν έβγαλε μιλιά.
Στάθηκε μπροστά στα χαλάσματα
κι έβαλε Θεέ μου τα κλάματα
-Να 'χα σπίτι και γυναίκα
και κοπάδια και σκυλιά...
κι ύστερα τον πήραν τα πουλιά."




"Eleanor Rigby". Οι Beatles είναι το αγαπημενο μου συγκρότημα. Όχι σχεδόν, απόλυτα άλλαξαν τον μεσα μουσικό μου κόσμο, μου έμαθαν να ακούω μουσική. Ακόμα το κάνουν. Το τραγούδι αυτό είναι απο τα πιο αγαπημένα μου. "Ah, look at all the lonely people...". Η Ελεονόρα Ρίγκμπι, ο πατήρ ΜακΚένζυ, οι μοναχικές ζωές τους.




Elliott Smith. Από μία ταινία τον γνώρισα. "Good Will Hunting", του Gus Van Sant. Εκεί πρωτοάκουσα το "Between The Bars". Μια μικρή ιστορία αγαπης. Με όλα όσα πρεπει. Ενα αγόρι, ενα κορίτσι, δεν ξερουν αν αγαπηθηκαν για παντα ή για λίγο, το ξερεις ποτε από την αρχή; βλεμματα, αστέρια, ενα φιλί. Έγραψε μερικά από τα πιο τρυφερά, μελαγχολικά τραγούδια που άκουσα ποτέ και αγάπησα πολύ.
"... Drink up baby, look at the stars
I'll kiss you again between the bars..."




"Ο άνθρωπος του κάβου" Λόγια, μουσική και τραγούδισμα, Χαρις Αλεξίου
θυμάσαι την ιστορία του Βενέζη για εναν φαροφύλακα που ζούσε με τους δυο γλάρους του; Εχεις διαβασει μήπως ενα απο τα αγαπημενα μου βιβλία, το "Οι Τεσσερις Κήποι" του Αριστείδη Αντονά; Σαν συγγενείς μου φαίνονται τα τρια αυτα. Μπορεί να είναι ιδεα μου, αλλα...


Λοιπόν, τώρα μόλις το συνειδητοποίησα! Κοινωνική, κοινωνική, τα τραγούδια που διαλεξα μιλάνε για μοναχικούς ανθρώπους. Περίεργο μου φαίνεται. Μπορεί και να μην είναι, όμως. Τι να σου πω... Τώρα πάντως πίσω δεν τα παίρνω. Αυτα διάλεξα, κάποιο λόγο θα είχα, τον ξερω δεν τον ξερω...

όλα στο μυαλό είναι...

Σαββίνα, τα κατάφερε η Δανάη. Κολύμπησε μεχρι την Αφρική. Τα ξεπέρασε και τα κύματα και το κρύο και τα ρεύματα. Και το πιστευεις; Κάποια στιγμή εκεί που κολυμπούσε απο κάτω ηταν ένας καρχαρίας!
Καλά μαμά, εσύ θα μπορούσες;
Όχι, μωρό μου, δεν θα μπορούσα...

Το απόγευμα, μιλώντας στο τηλέφωνο με τον Παντελή, την Kωνσταντινιά και το φοβερό κορίτσι, την Δανάη, ένιωθα την ένταση και τη χαρα τους. Όταν καποια στιγμή είπα στη Δανάη πόσο πολύ τη θαυμάζω για αυτό που έβαλε στόχο και τα καταφερε μου είπε, τωρα ελπίζω να το θυμάμαι καλά και να το είπε έτσι, με μενα μην είσαι και ποτε σίγουρη.... όλα στο μυαλό είναι.
Με εκανε να την θαυμάσω πιο πολύ.
Σκέψου, θα περνάει τωρα απο εκεί με το αεροπλάνο και θα μπορεί να σκεφτεται, αυτό το πέρασα, κολυμπώντας. Τα κατάφερα. Σπουδαία υπόθεση.

Τι σχετικός που είναι ο χρόνος, μου έλεγε σήμερα η Βαγγελίτσα στη ΧΕΝ, που πήγα να παρω το βραδυ τη Σαββίνα απο το μάθημα του πιάνου της.
Το ελαφίνι, περνώντας σήμερα απο το καλημερόσπιτο, αφήνοντας τις ευχες για την Δανάη, μου έδωσε την ευκαιρία να γνωρίσω το δικό της blog. Μπαίνοντας λοιπόν στο "σπίτι" της, το πρωτο που με υποδεχτηκε ήταν αυτό το ποίημα:
"Ο Xρόνος είναι
πολύ αργός για όσους περιμένουν,
πολύ γρήγορος για όσους φοβούνται,
πολύ μακρύς για όσους υποφέρουν,
πολύ σύντομος για όσους χαίρονται
και αιώνιος για όσους αγαπούν."
Henry Van Dyke

Κόλλησα. Ο χρόνος που περασε, που περνάει, που έρχεται, όπως τον ζει και τον αισθανεται ο καθενας. Σχετικός και απόλυτα αντικειμενικός την ίδια ακριβώς στιγμή.



Νίκιπλε, δεν θα προλάβω σήμερα να παίξω... Αύριο, ελπίζω.
Αναστάση, ευχαριστώ για το τραγούδι. Αυτό αυριο, στην εκπομπή, σίγουρα.
Αύριο θα σας πω και πού μπορούμε να κανονίσουμε να πάμε την Κυριακή, μάλλον θα είναι και η τελευταία μας καλημεροσυνάντηση πριν έρθουν οι καλοκαιρινές εξορμήσεις και σας σκορπίσουν.

Καλή δύναμη Δανάη!

Βγαίνω στο μπαλκόνι. Το καινούριο λουλούδι, μια άσπρη ανθισμενη γλαδιόλα βγαίνει απο τα κάγκελα, ετοιμαζόταν μερες, τα καταφερε σήμερα.
Η επόμενη μερα των εκλογών, κάτω στο δρόμο άπειρες θεσεις παρκινγκ, αυτό για τη γειτονιά μου είναι σκηνικό δεκαπενταυγουστου.
Χθες βραδυ στα τηλεοπτικά πάνελ, άλλοι ζεματισμενοι, άλλοι αμετροεπείς, αλλοι στον κόσμο τους, λίγοι ψύχραιμοι και σοβαροί. Πάντα λίγοι είναι οι σοβαροί και οι ψύχραιμοι. Παντού.
Χθες βραδυ μου τηλεφώνησε απο την Ταρίφα, εκεί στο Γιβραλταρ, η Κωνσταντινιά. Είναι εκεί με τον Μιχάλη της εννοείται, και τον ξάδελφο Παντελή. Εκεί και η Δανάη Μενεξιάδη, η πρώτη ελληνιδα κολυμβήτρια που παίρνει μέρος στον διάπλου του Γιβραλταρ, 16 χλμ από την Ταρίφα στο Μαρόκο. Σε ευθεία είναι 16 χλμ, τα πραγματα δεν είναι τόσο... απλα όμως. Θερμοκρασίες χαμηλές, 16-21 βαθμούς, ισχυρα ρεύματα, υψηλά κύματα, ε...και καρχαρίες...κάνουν την διαδρομή πολύ πιο δύσκολη και περιπετειώδη απ' ό,σο μπορούμε να φανταστούμε.
Μιλήσαμε με τη Δανάη χθες το βραδυ. Ο διάπλους ήταν να γίνει σήμερα, τελικά θα γίνει αύριο, σήμερα δεν το επετρεψε ο καιρός. Αυριο λοιπόν, αν όλα πάνε καλά με τον καιρό, τετοια ώρα η Δανάη θα είναι στο νερό, στα νερα που ενώνουν δυο κόσμους. Καλό κουραγιο κορίτσι! Ακροάτρια του 958, φανατική των Διαμαντιών, όταν με το καλό επιστρεψει θα εχει να μας πει σίγουρα παρα πολλά!
Κωνσταντινιά, ελπίζω να εχεις και πλήρες φωτογραφικό ρεπορταζ!(Χμ, πριν λίγα λεπτα μου είπε ότι θα είναι μαλλον σε ενα απο τα δύο σκάφη που θα ακολουθούν το κορίτσι μας σε όλη τη διαδρομή...)

Let the Sunshine In

Μέσα σε μια μέρα. Καινούρια εποχή. Καλοκαίρι. Νέα, δύσκολα, ζόρι και αισιοδοξία, άγχος και ηρεμία, φόβος και ψυχραιμία, αντοχή και αδυναμία, συγκίνηση, συναντησεις, να ανεβαίνεις μια σκαλα που εχεις να ανεβεις πολλά χρόνια, λόγια, φίλοι, γέλια, μικρες και μεγαλες αγαπες, αστεία, να με πειραζει ο μεγαλος, να μου λεει η μικρή "μαμά, ξέρεις τι είναι το μωβ; ροζ με ατύχημα..." και να γελαμε, μικρες χαρες στη μεγαλη μας ζωή. Και να είναι καλά, αυτό πρώτα και πρώτο απ'όλα, αυτό έχει σημασία. Στην Αγγελάκη κάθε πρωί οι φλαμουριές μοσχομυρίζουν και με πάνε αλλού. Το πρωί - χθες πρεπει να πω μάλλον, ε; -έκοψα ενα κλαδί να το εχω δίπλα μου την ώρα της εκπομπής. Θελω να μαζεψω επιτελους τα χαλιά, να χορεψουμε στο πατωμα, να αδειασω το σπιτι απ'όλα που με πνίγουν, να ανοίξω τα παραθυρα να μπει ο ήλιος.

6η Διεθνής Έκθεση Βιβλίου Θεσσαλονίκης

6η Διεθνής Έκθεση Βιβλίου Θεσσαλονίκης. Μια σημαντική διοργανωση για το βιβλίο, η μοναδική Διεθνής Έκθεση Βιβλίου στη χώρα μας, ξεκινά αύριο.
Τιμώμενη χώρα η Γερμανία. 500 ξένοι και έλληνες εκδότες. Συμμετοχές 38 χωρών. Για πρώτη φορα συμμετέχουν στην έκθεση χώρες όπως η Κίνα και η Ινδία. Θεματικό αφιέρωμα "Ιστορία και βιβλίο". Λογοτεχνικές αλλά και επαγγελματικές συναντήσεις. Συνέδρια, ημερίδες, ομιλίες και ντοκιμαντερ, αφιερώματα, παρουσιάσεις νέων μέσων αναγνωσης (e- book) και ακρόασης (audio book)βιβλίων.
Η Έκθεση πραγματοποιείται στις εγκαταστασεις της Hellexpo, περίπτερα 13 και 15, σε χώρους συνολικής έκτασης 10.000 τ.μ., είναι ανοικτή από την Πέμπτη 28 έως την Κυριακή 31 Μαϊου και η είσοδος είναι ελευθερη με ώρες λειτουργίας Πε 15:00-21:00, Πα & Κυ 10:00-22:00 και Σα 10:00-22:00
Άφησα για το τελος την Παιδική Γωνιά για την οποία, όπως κάθε χρόνο έτσι και φετος, μιλάμε αναλυτικά και στην εκπομπή. Σε έκταση 360 τ.μ. εκδότες παρουσιάζουν την παραγωγή των βιβλίων τους, ενώ το πρόγραμμα της Παιδικής Γωνιάς περιλαμβάνει 60 εκδηλώσεις, παρουσιασεις βιβλίων, συναντησεις με συγγραφείς και εικονογράφους, εργαστήρια, μουσικά και θεατρικά δρώμενα, εναν διαγωνισμό με θεμα "Αν ζούσες σε άλλη εποχή" (τα παιδιά γράφουν με αυτό το θέμα) και την "Γωνιά του Συγγραφέα" που οργανώνει ο Κύκλος του Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου και όπου συγγραφείς και εικονογράφοι συναντούν τα παιδιά, διαβαζουν και ζωγραφίζουν μαζί, ρωτάνε και απαντάνε, παίζουν.

Το γενικό αναλυτικό πρόγραμμα της Εκθεσης εδώ (κάνετε απλά κλικ πάνω στο σύνδεσμο - που είναι η λέξη "εδώ")
Το αναλυτικό πρόγραμμα της Παιδικής Γωνιάς το βλεπετε στις σελίδες 20-27

Στην εκπομπή της Παρασκευής, αύριο δεν θα είμαστε μαζί, θα ολοκληρώσουμε την ραδιοφωνική παρουσίαση της Παιδικής Γωνιάς. Όπως πολύ συχνά λέμε στην "Καλημέρα" αν κάτι αξίζει είναι να ανακαλύπτουμε πραγματα που συμβαίνουν γύρω μας αντί να γκρινιάζουμε και στην τελική μόνο αν τα γνωρίζουμε μπορούμε και να τα κρίνουμε. Την ευκαιρία που μας δίνει η 6η Διεθνής Έκθεση Θεσσαλονίκης είναι αληθινά κρίμα να την αφήσουμε να πάει χαμένη. Είναι μια καλή ευκαιρία να γνωρίσουμε αλλιώς τον κόσμο του βιβλιου σε όλο τον κόσμο.

Κάποιος χρειάζεται βοήθεια για να ανοίξει ενα βιβλίο. Απλές οδηγίες. Ένα μικρό χιουμοριστικό βιντεο.

Κυριακή, Βοτανικός Κήπος, χρώματα κι αρώματα...

Καλημέρα, καλή εβδομάδα!
Χθες πήγαμε στον Βοτανικό Κήπο Σταυρούπολης. Άλλα λουλούδια, αλλιώς τα δεντρα από την προηγουμενη φορα. Καινούρια εποχικά φυτα, οι διακοσμητικές μηλιές με καταπρασινα αντί για κατακόκκινα φύλλα, είχαν δεσει καρπούς, τα μούρα είχαν γίνει, το κιόσκι σκεπασμενο με πρασινο φύλλωμα κι όχι μόνο κλαδια όπως πριν ενάμιση μήνα...ήταν ωραίο να βλεπεις πόσο αλλαζει ο κήπος μήνα το μήνα... και βέβαια οι τριανταφυλλιές ανθισμένες... Όπως αυτή που μου άρεσε πολύ


Ήταν ωραία στον Κήπο χθες. Φίλοι της Καλημέρας που γνωριζόμασταν καλά, και καινούριοι φίλοι, που σας γνώρισα για πρωτη φορα, περιδιαβήκαμε στον κήπο, η Νανά και η Φάνια μας μίλησαν για τα φυτα, μας είπαν τα μυστικά τους, μας εδωσαν πολλές ιδεες για το τι μπορούμε και στο δικό μας σπίτι να εφαρμόσουμε, μας έδειξαν πώς γίνονται τα φυτα όταν τα φροντίζεις και τα αγαπάς, σαν τους ανθρώπους είναι, ό,τι αγαπας και φροντίζεις ανθίζει, ομορφαίνει, μεγαλώνει, είναι ευτυχισμένο κι εκείνο κι εσύ.
Το πειραχτήρι, η Έρη έφερε ό,τι υποσχεθηκε... κ. Μαρία οι πίττες ήταν υπέροχες, είδατε πως εξαφανίστηκαν στο λεπτό... Ξεκινήσαμε με παγωτό που μας κέρασε η υπευθυνη του Κήπου, η Νανά Χατζηαθανασιάδου, αποχαιρετιστήκαμε στο δροσερό κιόσκι με τις ηπειρώτικες πίττες. Είπε κανείς τίποτα;
Φωτογράφιζαν πολλοί χθες. Περιμένοντας κι άλλες φωτό μια μικρή "δόση" είναι αυτή που ακολουθεί. Ο Κώστας στο blog του ανεβασε ήδη κάποιες φωτογραφίες. Την μία για να ζηλεψει η manetarius, σίγουρα.
Εδώ κάποιες ακόμη, από την Νιόβη, του Κώστα και κάποιες δικές μου, και έρχονται κι άλλες






Το καταπρασινο και υπέροχα δροσερό κιόσκι από έξω:

...και μέσα





Στο θερμοκήπιο




και λίγα ακόμα τριανταφυλλα




Από το Κτήμα Γεροβασιλείου ακόμα δεν ανεβασα φωτογραφίες. Μία όμως είναι αυτή. Η Νατάσσα, είναι η αδελφή της Χρύσας, σε λίγο καιρό θα γίνει μαμά, η Νικολέτα θα αποκτήσει ξάδελφο λοιπόν. Ρε, ακόμα χαζευω μπροστα σε μια κοιλιά εγκυμοσύνης, θα μου περασει ποτέ;

Κυριακή 24 Μαϊου η Καλημεροπαρέα στον Βοτανικό Κήπο Σταυρούπολης

Δυο λόγια μοναχά. Για την Κυριακή που έρχεται. Την προτελευταία αυτής της άνοιξης. Και την επίσκεψη της καλημεροπαρέας στον Βοτανικό Κήπο Σταυρούπολης.
Τα έχουμε πει ήδη αναλυτικά στην εκπομπή, ας τα πούμε και στο blog γιατί πάντα κάποιοι κυρίως απο εδώ ενημερώνονται για ό,τι οργανώνουμε. Αυτήν λοιπόν την Κυριακή, 24 Μαϊου, επισκεπτόμαστε για δευτερη φορα φετος τον Βοτανικό Κήπο στη Σταυρούπολη. Το είχαμε πει από την πρώτη μας επίσκεψη άλλωστε ότι οπωσδήποτε θα ξαναπηγαίναμε τον Μάιο να δούμε και τις 150 τριανταφυλλιές του Κήπου ανθισμένες.
Το ραντεβού μας είναι εκεί, στις 11 το πρωί.
Αν διαλεξετε να πατε με το λεωφορείο να ξερετε ότι το 34 (γραμμή Ηλιούπολη) εξυπηρετεί απόλυτα καθώς σταματαει ακριβώς μπροστα στον Βοτανικό Κήπο.
Περισσότερες πληροφορίες θα βρειτε σε αυτήν την αναρτηση όπου λεγαμε τα παντα για την Kαλημέρα στον Βοτανικό Κήπο (καντε απλά κλικ πάνω στον σύνδεσμο)
(Οι φωτογραφίες είναι του Στέργιου απο την πρωτη μας επίσκεψη, πριν ενάμιση μήνα περίπου)

Μάνα, μητέρα, μαμά

Σου έδωσα τα καλύτερά μου χρόνια, Θυσία έγινα για σενα. Κεφάλι δε σήκωσα.
Αν ήξερες μόνο τι τραβάω για να σε μεγαλώσω. Όλο στο τρέξιμο, τίποτα να μη σου λείψει.
Τα άφησα όλα, δουλειά, προσωπικά ενδιαφεροντα, για να είμαι κοντά στα παιδιά μου.
Μετα συνήθως ακολουθεί η θρυλική ερώτηση-ατακα: Και τι κατάλαβα;
Συνηθισμένα λόγια μαμάδων; Κανονικά ούτε συνηθισμένα θα έπρεπε να είναι ούτε μαμάδων.
Μέρα που'ναι σήμερα αν σου πω τι πιστευω για τις μαμάδες και τις "θυσίες" και την ανιδιοτελή αγάπη τους μπορεί και να μην συμφωνήσεις. Το είχαμε κουβεντιάσει λίγο κάποια στιγμή και στις "κουβεντούλες" της Κωνσταντινιάς.
Αν το συνοψίσω σε μια φραση: ό,τι δίνεις παίρνεις. Ισχύει και αντιστρόφως, ίσως. Αν στο πω πιο αναλυτικά - είναι δυνατόν να μείνω σε μια φραση; όσο με ξέρεις, με ξέρεις λογομίλητη; - δεν πιστευω ότι υπάρχει προσφορα, θυσία, όπως κι αν το πεις, χωρίς ανταπόδοση, ικανοποίηση, "ανταμοιβή". Όταν προσφερεις αγαπη κάτι παίρνεις. Όταν φροντίζεις κάτι γυρίζει πίσω και σε σενα. Ανιδιοτελής αγαπη και προσφορα δεν υπάρχει. Κυνικό ή όχι, απλά έτσι πιστευω. Για αυτό και δεν καταλαβαίνω τις μαμάδες, κυρίως, που λένε συχνά πυκνά, πόσο υποφερουν, πόσα τραβούν για να μεγαλώσουν τα παιδιά τους, τι τραβάνε οι καημένες κάθε μέρα. Και "ξεχνάνε" τι χαίρομαστε οι τυχερές, πώς νιώθουμε όταν ενα μικρούτσικο πλάσμα μεγαλώνει μέσα μας, πόση αγαπη παίρνουμε, πόσα φιλιά και πόσες αγκαλιές, πόσο καμάρι νιώθουμε όταν βλεπουμε τι καταφερνουν τα παιδιά μας. Πιο πολύ τις λυπάμαι όταν δεν νιώθουν και δεν χαίρονται τίποτε απ'όλα αυτα. Γιατί μη νομίζεις, είναι μαμάδες που το θαυμα της ζωής μεγαλώνει μέσα τους, ζει δίπλα τους κι αυτές χαμπάρι δεν παίρνουν. Όπως λέει και η φίλη μου η Ιφιγένεια, δεν είναι όλες για να ειναι μαμάδες, κι αν δεν είναι καλύτερα να μη γίνονται.
Ακριβώς το ίδιο σκέφτομαι και για τις μαμαδες και τους μπαμπάδες βεβαια που θεωρούν τα παιδιά ιδιοκτησία τους, επιβεβαίωσή τους. Κι εκείνα τους απογοητευουν κι αρχίζει ο θρήνος, ο θυμός, ανάλογα. Κι εκείνα δεν είναι ό,τι περιμένουν και πάει χαμένη η ζωή τους. Είναι δυστυχία να ζεις μέσα από τις ζωές των άλλων. Και θλίψη να μην ζεις, τελικά τη δικιά σου ζωή.
Και τώρα που σου τα γραφω αυτα μη νομίζεις ότι υπάρχουν στιγμές που δεν τα ξεχνάω. Όσο είναι σπάνιες και μόνο στιγμές καλά πάμε, λέω...

Όταν, τη μερα που γέννησα το πρώτο μου παιδί, τον γιο μου, τον έφεραν στο δωμάτιο και τον κρατησα αγκαλιά, ήμουν απίστευτα χαρούμενη. Κρατούσα ενα μικρό θαύμα στα χερια μου και απορούσα πώς το έζησα αυτό. Πού ήταν λίγο πριν, πώς τον κρατάω τωρα. Ευτυχισμένη απολυτα. Και αυθόρμητα είχα την ίδια στιγμή ενα περίεργο συναίσθημα. Είναι δικός μου και δεν είναι. Μια αίσθηση προσωρινότητας και όχι ιδιοκτησίας. Σαν να τον έχω στα χερια μου, στη φροντίδα μου για κάποια χρόνια, μέχρι να μεγαλώσει, να είναι έτοιμος μετα να φύγει στον δικό του κόσμο. Μπορεί έτσι να μεγάλωσα κι εγώ. Μπορεί να ένιωσα αυτό το συναίσθημα τότε για πολλούς, για χίλους διαφορετικούς λόγους. Πάντως το νιώθω ακόμα.
Τα παιδιά έχουν φτερά από μόνα τους. Τα κόβεις ή τα μαθαίνεις να πετάνε;

Και για να μην υπερβάλλεις, σιγά μην είμαι τελεια μάνα, σιγά μην τα θυμάμαι όλα αυτα πάντα. Θυμάσαι ενα τραγούδι που σου έλεγα ότι μου είπε να ακούσω ο γιος μου κάποια στιγμή; Ε, αυτό το τραγούδι, όπως ο ίδιος μου το μετεφρασε εχει αυτα τα λόγια (όπως καταλαβαίνεις, αφού τα ένιωσε, κάπου την έκανα τη χαζομάρα μου... από την άλλη και μόνο που μου το είπε δεν είναι λίγο, είπε αμεσως ο αισιόδοξος εαυτός μου...):
Κουράστηκα να είμαι αυτό που θελεις εσύ
Νιωθω τόσο απελπισμένος
Χαμένος κάτω από την επιφάνεια
Δεν ξερω τι περιμενεις από μενα
Είμαι καταπιεσμένος
και περπατώ στα βήματά σου
Κάθε βήμα που παίρνω
είναι ενα λάθος για σενα

Νιώθω τόσο ξενος
δεν μπορώ να σε νιώσω εκεί
Έχω κουραστεί
και συνειδητοποιήσει
ότι αυτό που θέλω
είναι να είμαι περισσότερο σαν εμενα
και λιγότερο σαν εσένα

Δεν νιώθεις ότι με καταπιέζεις;
Ότι με κρατάς τόσο σφιχτα
Φοβισμένος ότι θα χάσεις τον έλεγχο
Γιατί
ό,τι περίμενες ότι θα γίνει
καταρρέει ακριβώς μπροστα σου
Κάθε βήμα που παίρνω είναι
ακόμα ενα λάθος για σενα
Και κάθε δευτερόλεπτο που ξοδεύω
είναι περισσότερο από ό,τι μπορώ να ξοδεψω

Αλλά ξέρω
ότι μπορώ να καταλήξω πέφτοντας πάλι
αλλά ξέρω
ότι ήσουν ακριβώς σαν κι εμένα
όταν απογοήτευσες καποιον σε κάτι
Νιώθω τόσο ξένος...

Υ.Γ. Τώρα, μη ρωτάς γιατί, το παρακάτω δεν εχει σχεση με όσα σου λέω τοση ώρα, αλλα σίγουρα είναι μια μουσική για να σου φτιάξει το κέφι, κι αυτό πάντα καλό δεν είναι;