περνάει ο καιρός

Πώς περνάει ο καιρός μου χωρίς ραδιόφωνο; Με όσα μαθαίνω όπως όλοι μας, για το ασφαλιστικό, το εργασιακό, τις συνθηκες ζωής μας. Με πολλές πολλές δουλειές, καθόλου πρωτότυπο το ξερω. Κοντευω να πεταξω το μισό σπίτι, νοικοκυρούλα χαρωπή, χμ, μην το σχολιάσεις αυτό... Μετα τις μαρμελάδες αποφασισα να φτιαξω λικερ, για αυτό θα σου πω αλλη στιγμή όμως. Καθαρίζω, πεταω, ανοίγω χώρο, αναπνεω. Προσεχω τα φυτα στο μπαλκόνι, ντοματιες και λοιπα λαχανικά μια χαρα στεκούμενα. Όχι, όχι δεν σκοπευω να γίνω μαναβισσα ούτε να αντιμετωπίσω έτσι την οικονομική κρίση - μεταξύ μας δεν το θεωρώ και καλό να θελουμε να γίνουμε όλοι στις πόλεις, γιατί αλλο στο χωριό ή στο ύπαιθρο κι αλλο στις πόλεις, υποτίθεται ολότελα αυταρκεις ροβινσώνες κρούσοι, κι αυτό στο πλαίσιο "ο καθενας τον εαυτό του" μου κανει, επιπλέον, αν τα κανουμε όλα μόνοι μας εκείνοι που κανουν αυτοί τη δουλειά, αγρότες, μαναβηδες, τι θα κανουν, κλέφτες θα γίνουν; Αυτό μου το λεει αφορμής δοθείσης παντα η μαμα μου, απίστευτη ατακαδόρος, δεν κανω πλακα. Της λεω, ας πούμε, "λοιπόν, λεω να φτιαξω παγωτό", απανταει, "κι εκείνοι που φτιαχνουν ωραία παγωτα κλεφτες θα γίνουν;" Είναι της άποψης, όλα να τα φτιαχνουμε, και φτιαχνει χιλιάδες πραγματα, απο μαρμελαδες, ετοιμα φαγητα, κομποστες, σαλτσες, ό,τι φανταζεσαι, αλλα παντα λεει όχι όλα, καποια πρεπει και να τα αγοραζεις απο ανθρώπους που αυτή είναι η δουλειά τους, να τα φτιαχνουν, να τους στηρίζεις έτσι, γιατί κι αυτοί πώς θα ζήσουν; Α, διαλεγει όμως ποιους θα προτιμήσει, τους καλούς για να συνεχίσουν να υπαρχουν. Πολύ μου αρεσει αυτή η λογική της. Εχει προσφυγική αρχοντια και καθόλου μίζερη τσιγκουνιά. Ευτυχώς με αυτήν μεγαλωσα. Έεελα και αλλαξα θέμα πάλι, επιστροφή.
Τα λαχανικά στο μπαλκόνι λοιπόν. Η χαρα να βλεπεις το φυτό να μεγαλώνει. Μερα τη μερα, σιγά σιγα. Αυτό μου φτανει. Κανονικό μάθημα ζωής. Στην συγκεκριμένη περίπτωση λίιγο πιο μεγαλη η χαρα και η αγωνία μου γιατί τα φυτα είναι απο παλιές, ντόπιες ποικιλίες, απο το Πελίτι και προκόβουν νομίζω.
Της Θαλασσενιας, της Άϊναφετς και του basnia, αν μπορώ να κανω μια αφιερωση για την παρακατω φωτογραφία. Μια σταλίτσα το "μποστανι" αλλα εκπαιδευτικό και θεραπευτική η ενασχόληση μαζί του.

Και λίγες ακόμη
(αυτο που φαίνεται δεξια με το ωραίο φυλλωμα είναι...γλυκοπατατα, απο τη γιορτη του Πελίτι και αυτή)
(H Λουίζα και δεν θυμάμαι τι φύτεψα δίπλα)
(περιμενοντας να σποριασει το λουλουδι του..καρότου, το ξερω ότι δεν είναι το ίδιο αλλα μοιαζει λίγο με το λουλούδι που μου χαρισες Άιναφετς,ε;)

Δεν πρόλαβα να βγαλω άλλες πολλές, επιφυλάσσομαι, σε λίγες μέρες, να πω και της παπίτσας να έρθει να γίνει το μπαλκόνι κούκλα. Εχω κι αλλο λόγο που δεν προλαβα εκτός απο τις δουλειές.
Χθες, τετοια ώρα στο σπίτι πανικός. "Μαμα, μπορώ να κάνω ενα καλοκαιρινό παρτυ μόνο για κορίτσια;", με ρωτησε την Παρασκευή που μας πέρασε. Υπήρχε περίπτωση να πω όχι; Οργάνωσε λοιπόν ενα παρτυ για τις συμμαθήτριές της, πάρτυ κοριτσιών, ήθελε να τις αποχαιρετήσει πριν φύγει στην κατασκήνωση. Απο νωρίς στην κουζίνα οι προετοιμασίες, σνιτσελακια, μους σοκολα και σοκολατομπισκοτοκορμός ήταν οι επιθυμίες της θυγατρός και έτσι έγινε. Αυτή ήταν η πρόσκληση που έφτιαξε κι εγραψε η ίδια εννοείται.

Ήρθαν τα κορίτσια. Χόρεψαν, βρηκαν τα αγαπημενα τους τραγούδια στο youtube, επαιξαν ενα παιχνίδι γρίφων και "θησαυρού", ευφανταστη η μικρή, ο γρίφος αυτός ήταν κολημμενος με παταφιξ στο ...ταβανι

μετα έπαιξαν μπουγελο στο μπαλκόνι με νεροπίστολα και μπαλονακια νερού,
(ένα χερακι πρόλαβα μόνο να τσακώσω την ώρα που έπαιρνε ενα μπαλονακι),

έτρεχαν, πείραζαν η μια την άλλη, γελασαν με την ψυχή τους,
έπαιξαν τουίστερ, στο κοριτσίστικο παρτυ τους πέρασαν με μια λεξη, "τελεια", όπως έλεγαν φευγοντας.
Και σήμερα το κορίτσι μου πήγε κατασκήνωση. Θα μου λείψει; Το ρωτας; Μου λείπει κιόλας. Αλλα τηλεφώνησε πριν λίγο, άκουσα τη φωνή της χαρούμενη κι αυτό εχει σημασία. Είναι καλά, βρήκε φίλες της απο το περσινό καλοκαίρι, εχει τόσα στο μυαλό της για φετος, πήγε με ενα κάρο ιδέες, να κάνουν αυτό, να παίξουν και το αλλο, να κανει μπανια, να παίξει θεατρο, χίλια δυο. Ενταξει, το βασικό δεν ειναι ότι εμενα θα μου λείπει, μπορεί και παντα έτσι να είναι, θα το συνηθίσω και ποτέ νομίζεις; Αυτή ανοίγει τα φτερα της; Είναι γερή, είναι καλά, είναι χαρούμενη; Αυτό μετραει.
Τελείωσε πριν λίγο ο αγώνας της Εθνικής μας με τη Νιγηρία, ωραία νίκη, δηλώσεις ποδοσφαιριστών σοβαρες και προσγειωμένες (το κόλλημά μου εγώ, ε;) κι ωραίος αγώνας, όσο μπορώ να καταλαβω βεβαια, τον παρακολουθούσαμε με τον Άγγελο, πόσο μου αρεσει να παρακολουθούμε κατι μαζί, εχει απίστευτο χιούμορ, αγωνια και χιούμορ ωραίος συνδυασμός. Ούτε η βουβουζελα μας ενοχλούσε,που μας έσπαγε τα νευρα στους αλλους αγώνες, ούτε τίποτα. Εχασα και μια ατακα, πηγαινοερχόμουν για κρύα νερα, ακουσα μόνο το "ετσι κανουν οι άντρες..." που είπε καποια στιγμή ο σχολιαστης του αγώνα, και δεν μου την έλεγε μετα ο μπαγασας, ετσι δεν ξερω τι ελεγε όλη η φραση και δεν εμαθα η γυναικα πώς σκεφτονται οι άντρες. Τουλάχιστον καταλαβα ότι σήμερα ήταν η μερα για γκολ, κατι είναι κι αυτό.


Λοιπόν, αφού επεστρεψα, αφού το κοριτσακι μου ήταν χαρούμενο, η εθνική μας νίκησε, το σπίτι αδειάζει, το σώμα μου απο τις δουλειές ποναει ολόκληρο, λεω να παω τωρα να ξεκουραστώ κάνοντας μια βόλτα στα blog των φίλων μου που έχω τόσες μερες να επισκεφτώ, να βγω να συναντησω φίλους στη γειτονιά, να διαβασω ενα βιβλίο λίγο πριν κοιμηθώ, να σου χαρίσω ενα ακόμη τραγούδι των Locomondo, στιχοι και μουσική του Μάρκου Κούμαρη, "Γελάς πιο δυνατά", και τα ξαναλέμε.


"Έχεις τα μάτια που όλοι ξέρουν πώς δε φταίνε
που απ' τον πόνο πια σταμάτησαν να κλαίνε
που δεν τα ενδιαφέρει οι άλλοι τι θα πουν
Έχεις τα μάτια που από μόνα τους μιλούν

Έχεις τα μάτια που δεν πρόλαβαν να παίξουν
γιατί να μάθουν έπρεπε πως να αντέξουν
είχες αφήσει για τους άλλους της μόρφωσης τους τόμους
με άλλα βάρη σου φορτώνανε τους ώμους

Κι όμως γελάς πιο δυνατά απ' τα καλομαθημένα
κι όμως πατάς πιο γερά από τα σπουδαγμένα
κι αν τα τραγούδια αυτά δεν γράφτηκαν για σένα
τα 'πες εσύ πιο αυθεντικά απ' τον καθένα

Είναι γιορτές που δεν ενώνουν μα χωρίζουν
και οι πιστολιές τα κοριτσάκια τα φοβίζουν
κάποτε σκέψεις μας τρομάζουν και κάποιες μας ζαλίζουν
μα όσοι κάποτε κατάλαβαν γνωρίζουν

Μα εσύ γελάς πιο δυνατά απ 'τα καλομαθημένα
Μα εσύ πατάς πιο γερά από τα σπουδαγμένα
Κι αν τα τραγούδια αυτά δεν γράφτηκαν για σένα
τα 'πες εσύ πιο αυθεντικά απ' τον καθένα

Θα ήθελα το πρόσωπό σου να το δεις
πώς ηρεμεί λίγο αφότου κοιμηθείς
όταν δεν το παραμορφώνουν οι σκοτούρες της ζωής
θα ήθελα το πρόσωπό σου να το δεις

Κι όμως γελάς πιο δυνατά απ' τα καλομαθημένα
Κι όμως πατάς πιο γερά από τα σπουδαγμένα
Κι αν τα τραγούδια αυτά δεν γράφτηκαν για σένα
τα 'πες εσύ πιό αυθεντικά απ'τον καθένα"

Σκόρπια, μιας μέρας.
Διάβαζα χθες σε κομμάτι, του Πέτρου Δεμερτζή, σ'ένα περιοδικό (GK): "το να προσθέτεις χρόνια στη ζωή είναι πιο εύκολο από ό,τι θα περίμενε κανείς, αλλα το δυσκολότερο, και πολύ σημαντικότερο, είναι να γεμίζεις τη ζωή σου με πράγματα, αναμνήσεις, ανθρώπους, ιστορίες..." (αν το διαβασες ή το διαβάσεις κι εσείς στο περιοδικό, αλλαξα μονο το πρόσωπο στο τελευταίο ρήμα, είπαμε το χούι...)

Ονειρεύεσαι, δοκιμάζεις, κλαις και γελάς, βαζεις τα δυνατά σου, κουράζεσαι, χαίρεσαι και λυπάσαι, αγαπάς, πέφτεις και ξανασηκώνεσαι, προσπαθείς, χάνεις και κερδίζεις, συνεχίζεις.
Γεμίζεις τα χρόνια σου με ζωή.
Έτσι κι αλλιώς εσύ διαλέγεις τι θελεις. Προσθετεις χρόνια στη ζωή σου ή ζωή στα χρόνια σου;



Όσα τραγούδια κι αν ακούσω, παντα θα είναι για μένα ίσως το καλύτερο τραγούδι που γραφτηκε ποτέ. Μου έστειλαν αυτήν την εκδοχή του, δεν την ήξερα. (Στέφανε, ευχαριστώ)


Ναι, το ξέρω ότι τρεχεις και δεν προλαβαίνεις. Δεν μου το λες, αλλα το ξερω. Ότι και οι δουλειές είναι πολλές και τα ζόρια μεγάλα. Ότι η χρονιά είναι δύσκολη. Και καμιά φορα παλεύεις μόνος με τα κύματα. Κι όλο κι όλοι σου ζητανε, σου γκρινιάζουν, λενε τα δικά τους, στον κόσμο τους. Κι όλο σου λείπει αυτό που θα έκανε τη ζωή σου μαγικη. Όσο χαζό κι αν σου φανεί, σου λέω, κάνε μια μικρή, μικρούλα σταση να σου χαρίσω ένα παραμύθι, για λίγα λεπτα και μετα καλή δύναμη για όσα έρθουν. Θα τα καταφέρεις να δεις. Όλα θα τα καταφερεις. Εσύ μπορείς. Σκεψου τι καταφερες μέχρι τώρα. Και στάσου μόνο για λίγα λεπτά. Να σου πει ένα παραμύθι, σήμερα στην εκπομπή, η Ανθή Θάνου. Ένα παραμύθι που αγαπώ πολύ, ενα παραμύθι για τα συναισθήματα των ανθρώπων, ένα παραμύθι που λεει πώς ο έρωτας κρύφτηκε σε μια τριανταφυλλιά και μετά...

Σκόρπια, πάλι...

Καθώς περνάνε τα χρόνια εκεί που λες όλα θα τα θυμάσαι, όλο και ξεχνάς. Λόγια, γεγονότα, πώς ήσουν, τι σκεφτόσουν, πώς ένιωθες.
Σήμερα ξεκαθάριζα, περνάω αυτήν την φάση, δεν είναι άσχημη, κάθε άλλο. Χαρτάκια, τετράδια, σημειώσεις, γράμματα, κυρίως, σήμερα. Παρεμπιπτόντως- σιγά που δεν θα έκανα παρένθεση, γίνεται; δε γίνεται..- άλλο να κάνεις ξεκαθάρισμα των προαναφερθέντων κι αλλο να κάνεις delete σε mail,το έκανα κι αυτό σήμερα, καμία σχέση! Κρατούσα, λοιπόν, αυτά που θέλω να κρατήσω, πετούσα τα υπόλοιπα. Κάποια στιγμή η ματιά μου έπεσε σε ένα τετράδιο πολύ παλιό, προδίδω ηλίκιες αλλά σιγά το σφάλμα, θα'μουν περίπου στην ηλικία του γιου μου. Το ανοίγω, διαβάζω μερικές γραμμές.
ΔΕΝ είμαστε καλά, σκέφτομαι. Ρε συ, ήμουν πολύ ούφο, τι είναι αυτά που έγραφα; Την τρίχα τριχιά έκανα, δεν είμαστε καλά...Εννοείται ότι είχα ξεχάσει ακριβώς-γιατί στο περίπου και θεωρητικά όλοι δε θυμόμαστε τις υπερβολές της εφηβείας;-πόσο υπερβολικά ήταν αυτά που ένιωθα, και όχι μόνο στην εφηβεία, έχω να πω. Κι ευτυχώς που τα έγραψα μοναχη μου δηλαδή, γιατί αν μου το έλεγε άλλος δεν θα τον πίστευα, στο ορκίζομαι. Και μιλάω στο γιο μου τώρα, και του λέω να μην είναι υπερβολικός και να σκέφτεται ήρεμα και λογικά; Ενώ στην ηλικία του ήμουν τέτοιο νούμερο, υπερβολής και μελό; Βρε, ευτυχώς που υπάρχουν τα τεκμήρια, αλλιώς σιγά μη το παραδεχόμουν. Κοίτα που χρωστάω χάρη στην αφορμή που μ' έκανε να ανοίξω το κυτίο των αναμνήσεων και συνήλθα...
Γι' αυτό σου λέω, αν έχεις κάπου κρατημένες σκέψεις σου από τόοοτε που ήσουν παιδί ή έφηβος για ρίξε μια ματιά, μπορεί να ζήσεις μια έκπληξη, δεν είναι κακό. Εγώ πάντως λέω να τα κρατήσω μέχρι να μεγαλώσει κι η μικρή και μετά ας παν στην ευχή τα παλιά. Στο κάτω-κάτω, αν, ομιλώμεν για θαύμα βεβαίως-βεβαίως, κάνω άλλο παιδί, γιατί θα έχει μεγάλα αδέλφια αν όχι για να μαζεύουν τη μάνα του από υστερικές υπερβολές;

Και για να γελάσουμε λίγο με τα μαμαδίστικα κηρύγματά μας:



Τώρα επειδή όλη αυτή η προηγούμενη "ανασκαφή" είχε μπόλικο υλικό από πανεπιστημιακά χρόνια, θυμήθηκα -Κωνσταντινιά, είναι οι σχιζοφρενικοί συνειρμοί που σου έλεγα- μια εκπομπή στην τηλεόραση που είδα πριν από λίγες μέρες. "Παρασκήνιο", πολύ καλή σκηνοθεσία της Κατερίνας Ευαγγελάκου, πρόσωπο ο Δημήτρης Μαρωνίτης. Τυχερή που τον είχα καθηγητή στο πανεπιστήμιο. Πολύ τυχερή. Θυμάμαι τις παραδόσεις του στον Αίαντα. Στην εκπομπή αυτή διάβαζε ένα απόσπασμα από μετάφρασή του, νομίζω το τελευταίο χορικό. Πολύ θα ήθελα να το ξαναδιαβάσω. Πρέπει να θυμηθώ να ρωτήσω το Γιώργο Κορδομενίδη, σε ένα τεύχος του Εντευκτηρίου είχε αποσπάσματα του Αίαντα σε μετάφραση του Μαρωνίτη, ίσως ήταν κι αυτό εκεί. Για τα άφυλα, ασυντρόφευτα γηρατειά...
Στο πανεπιστήμιο, όπως και παντού υπήρχαν γραφικές περιπτώσεις ανοήτων, διδασκόντων, υπήρχαν όμως και καθηγητές με τους οποίους ήσουν πολύ τυχερός να συναντηθείς, πραγματικά.

Κι όχι τσάμπα μάγκες, και θα το πω τώρα, ακόμα φουρκισμένη είμαι... Γιατί είναι άλλο ο Μαρωνίτης να βγαίνει στη χούντα και να δίνει παράδειγμα, με τη ζωή του, έτσι, όχι στα χαζά χαμένα και στα λόγια, στους φοιτητές του τι σημαίνει αντιστέκομαι, κι άλλο ο Βέλτσος να λέει ό,τι είπε στους φοιτητές που πήγαν στο πανεπιστήμιο, στο μάθημά του, τις ημέρες των γεγονότων του Δεκεμβρίου. Μα, εντελώς άλλο πράγμα… Για να ξέρουμε και τι λέμε και τι κάνουμε δηλαδή...


Από το ένα στο αλλο, είναι ζαλιστικό και κουραστικό επίσης, το ξέρω, ας βάλω τελεία.
Αφού πρώτα

πω-γράψω ότι αύριο, Πέμπτη, στην εκπομπή θα μιλήσει η Ελένη Καραϊνδρου για τη μουσική που έχει γράψει στην ταινία του Θόδωρου Αγγελόπουλου "Η Σκόνη Του Χρόνου",




και αφήσω για το τέλος, ένα ποίημα του Γιώργου Καλιεντζίδη,
ναι, δεν κατάλαβες λάθος, είναι αυτός ο ίδιος που ακούς στον 958, κάθε μέρα, 1-2 το μεσημέρι.
Είναι ένα ποίημα από την ποιητική συλλογή του "Η ένδοξη αναχώρηση του Αϊ-Φωτιά", που κυκλοφόρησε πρόσφατα.

Τα λόγια σου γεννούν πουλιά,
βγάζουν φτερά, πετούν πάνω απ' τα κύματα
και βάφουν μ' ασβέστη τον ουρανό.