ΚΑΛΗΜΕΡΑ, όλη μέρα

καποιος χτυπησε την πορτα και δεν ήταν ο βοριάς

2012-01-20T23:24:00.001+02:00

Το καλοκαίρι που μας πέρασε, η παρακάτω ταινία κέρδισε το βραβείο κοινού ("People’s Choice Award") και το έπαθλο των 2.000 δολαρίων στον διαγωνισμό που διοργανωσε ο ιστότοπος pοwerlineblog.com.

Την ταινία με τίτλο "Doorbell", γυρισε ο Don Brookins, ενας κινηματογραφιστής από το Κολοράντο.

Πηγή (όπου υπαρχουν και περισσότερες πληροφορίες):

http://www.powerlineblog.com/archives/2011/08/the-peoples-choice-award-goes-to-doorbell.php

Και τώρα παμε στα πιο ενδιαφεροντα. Το ιστολόγιο powerlineblog.com, δεν το ηξερα,με αφορμή αυτό το βίντεο μπηκα και εριξα μια ματια, δείτε το εννοείται αλλα ηγνωμη μου είναι ότι προκειται για μία απο τις πιο συντηρητικές φωνες της Αμερικής,φουλ στην υποστηριξη του πολεμου στο ιρακ, τρομοκρατες γενικώς καραδοκουννα καταστρεψουν την Αμερική και δυστυχώς οι συντηρητικοί είναιπολύ...προοδευτικοί, ο Κάρτερ ήταν συμμαχος των εχθρών και για τον Ομπαμα ναμην το συζηταμε καν. Αυτά και αλλα πολλά υποστηριζουν αναμεσα σε αλλα. Αν μαλιστα καταλαβα καλά, όσο το εψαξα, χρησιμοποιούν και το συγκεκριμένο βίντεο εναντιον του Ομαμπα αυτήν την περίοδο, προεκλογική, στην Αμερική. Δεν λενε κουβεντα βεβαια για το πόσο διαφορετική θα είναι η οικονομική πολιτική των ρεπουμπλικανων, αλλα αυτό το κανουν κι αλλοι σε αυτόν τον πλανητη, σιγα το θεμα...
(με λίγα λόγια παρουσίαση κι εδω: http://en.wikipedia.org/wiki/Power_Line)
Απο τη wikipedia αυτή η παραγραφος: "The PowerLine authors believe the media suffer from systemic liberal bias because too many reporters and editors are partisan liberals. They frequently question the integrity of organizations such as Associated Press, the BBC, Reuters, and the New York Times, and the Washington Post." Είναι δυνατόν; Είναι...

Παρακολουθώντας τώρα την απηχηση του βιντεο και τα καναλια απο τα οποία προβαλεται και στη χώρα μας, εχει ενδιαφερον να διαπιστώνεις πώς το ίδιο υλικό προσλαμβανεται απο διαφορες πλευρες με εντελώς ίσως διαφορετικό σημασιολογικό περιεχόμενο.
Π.χ. το ίδιο βίντεο στην Αμερική το αποθεώνουν για τους δικούς τους λόγους κι απο τη δική τους σκοπιά, οι ρεπουμπλικανοι και αναλογα στην Ευρώπη ίσως όσοι θεωρουν πως, και όντως, δεν έχουν καμία, ας πουμε σχηματικά, σχεση με τη Σαρα Πέιλιν και τα πιστευω της το βλεπουν, συμπεριλαμβανομενης κι εμού, και το διαδίδουν.
Το αλλο που εχει επίσης πολύ μεγαλο ενδιαφερον είναι το πώς η είδηση με ενα λαθος (το ποσο που κερδισε ο κινηματογραφιστης του βίντεο) το οποίο ευκολα θα διορθωνε καποιος αν διαβαζε την πηγή αναπαραγεται και αναδημοσιευεται λαθος, γιατί ο πρωτος που το εγραψε απλώς δεν διαβασε όλο το πρωτότυπο άρθρο και όλοι τυφλα αναπαραγουν τον πρωτο. Είναι κι αυτό ενδεικτικό του copy paste της εποχής μας. Όμως δεν αξίζει και για μας τους δημοσιογράφους ειδικά δεν επιβάλλεται να αντιστεκόμαστε στην αναμφίβολη αλλα και επικινδυνη ευκολία του;

η δήθεν φασιστική στροφή του Καβάφη

2012-01-16T11:25:00.000+02:00

Ιστορίες απυθμενου θρασους ή πώς λεγοντας και επιμένοντας στο ψευδες πονταρεις στο ότι κανενας δεν θα θυμαται το στοιχειοθετημένο και αληθινό αλλα την δική σου ανακρίβεια.

"Πριν από δυο χρόνια περίπου, είχα γράψει ένα άρθρο στο οποίο ανασκεύαζα την δήθεν ανακάλυψη του φιλόλογου Σ. Καργάκου ότι ο μεγάλος ποιητής Κ. Καβάφης ήταν, τάχα, οπαδός του φασισμού και είχε υπογράψει υμνητική επιστολή προς τον αρχηγό των ελλήνων φασιστών. Το άρθρο εκείνο είχε γραφτεί εν θερμώ, χωρίς να έχω δει το βιβλίο που έγραψε ο Καργάκος για τον Καβάφη, και χωρίς να έχω διερευνήσει όσο θα ...ήθελα το θέμα, ωστόσο σε γενικές γραμμές όσα λέει ισχύουν απόλυτα. Στο μεταξύ, μπόρεσα να δω το βιβλίο του Καργάκου και διερεύνησα περισσότερο την προϊστορία του ζητήματος, αλλά δεν έβρισκα αφορμή να ξαναπιάσω το θέμα. Ήλπιζα μάλιστα ότι ο κ. Καργάκος θα είχε αντιληφθεί το λάθος του και θα είχε μετανιώσει, οπότε δεν ήθελα να ανακινήσω το θέμα.
Όμως... "

Η συνεχεια του κειμένου του Νικου Σαραντάκου με τιτλο :" Η ψιλή της Υόρκης, η δήθεν φασιστική στροφή του Καβάφη και η τσαπατσουλιά του Σ. Καργάκου", απο το ιστολόγιό του εδώ: http://sarantakos.wordpress.com/2012/01/16/cavafykarga/

The Joy of Books

2012-01-11T00:06:00.003+02:00

(απο εδώ)

Ναπολέων Λαπαθιώτης

2012-01-08T17:16:00.002+02:00

Ναπολέων Λαπαθιώτης, 31 Οκτωβρίου 1888 – 8 Ιανουαρίου 1944

Ίσως το πιο γνωστο μελοποιημενο ποίημα του Λαπαθιώτη, αυτό, σε μουσική του Νίκου Ξυδάκη:

Ερωτικό

Καημός, αλήθεια, να περνώ του έρωτα πάλι το στενό,
ώσπου να πέσει η σκοτεινιά, μια μέρα του θανάτου…
Στενό βαθύ και θλιβερό, που θα θυμάμαι για καιρό,
τι μου στοιχίζει στην καρδιά, το ξαναπέρασμά του.

Ας είναι, ωστόσο, τι ωφελεί; Γυρεύω πάντα το φιλί,
στερνό φιλί, πρώτο φιλί, και με λαχτάρα πόση!
Γυρεύω πάντα το φιλί, που μου το τάξανε πολλοί,
κι όμως δεν μπόρεσε κανείς, ποτέ, να μου το δώσει…

Ίσως μια μέρα, όταν χαθώ, γυρνώντας πάλι στο βυθό,
και με τη Νύχτα, μυστικά, γίνουμε, πάλι, ταίρι,
αυτό το ανεύρετο φιλί, που το λαχτάρησα πολύ,
σα μια παλιά της οφειλή, να μου το ξαναφέρει!

Γράφτηκε στις 7.8.1928. Όπως πρώτος αποκάλυψε ο Άρης Δικταίος στη συγκεντρωτική έκδοση του 1964, το ποίημα έχει ακροστιχίδα και σχηματίζει το όνομα «Κώστας Γκίκας» που ήταν η μεγάλη αγάπη του ποιητή. Φαίνεται πως η φιλία τους κράτησε αρκετά χρόνια, αφού ο ίδιος μνημονεύεται και σε επιστολή του 1935 (την παραθέτει ο Δικταίος) αλλά και στις Προϋποθέσεις, το σχεδίασμα του 1937.
Από το παλιό αφιέρωμα του Κομνά. Έγινε αντιπαραβολή με την έκδοση του Ζήτρου. Έχει μελοποιηθεί υπέροχα από τον Νίκο Ξυδάκη και το τραγούδησε εξίσου υπέροχα η Ελευθερία Αρβανιτάκη (στον δίσκο «Κοντά στη δόξα μια στιγμή»). Το γύρισμα «αχ καρδιά μου» στη μέση του έβδομου στίχου είναι εύρημα της μελοποίησης ή της ερμηνείας.
(από εδω: http://www.sarantakos.com/liter/lapathiotis/erwtiko.html)

Και μάλλον το πιο πολυ-μελοποιημένο ποίημά του το "Στη φυλακή με κλείσανε"
Θυμαμαι να το εχουν μελοποιήσει, μπορεί να είναι κι αλλοι, ο Σταυρος Κουγιουμτζής, ο Τακης Μπίνης, ο Χρήστος Νικολόπουλος και εδώ ο Ορφέας Περίδης

χρήσιμες συνδέσεις:
Σελίδες με πλήθος στοιχείων για τον Ν.Λαπαθιώτη http://www.sarantakos.com/liter/lapathiotis.html

Σημερινή δημοσίευση του Νίκου Σαραντάκου (Nikos Sarantakos, στο facebook): http://sarantakos.wordpress.com/2012/01/08/lapathiotis/

Το πληρεστερο βιογραφικό του ποιητή παλι απο τον Ν.Σαραντακο: http://www.sarantakos.com/liter/lapathiotis.html

Αναρτηση με Μελοποιήσεις Ναπολέοντα Λαπαθιώτη

Ποιήματά του

Ναπολέων Λαπαθιώτης (wikipedia)

μουσική: Ζακ Ιακωβίδης

μουσική: Μανώλης Πάππος

μουσική: Γιαννης Σπανός

μουσική: Σταυρος Κουγιουμτζής

μουσική: Χρήστος Θεοδώρου

μουσική: Νίκος Ζιώγαλας

μουσική: Domenica

μουσική: Στελλα Γαδέδη

μουσική: Μάρθα Μεναχέμ

μουσική: Δημήτρης Μαραμής

&lt;p&gt;&amp;amp;amp;amp;lt;p&amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;lt;br /&amp;amp;amp;amp;amp;gt;frameborder="0" allowfullscreen&amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;lt;/p&amp;amp;amp;amp;gt;&lt;/p&gt;
μουσική: Θανος Ανεστόπουλος

χθες, σημερα και αύριο

2012-01-05T22:49:00.002+02:00

Η πρώτη βδομάδα του 2012,Καλημερινά, στην εκπομπή δηλαδή, ήταν το καλύτερο ξεκίνημα. Δευτερα και Τρίτη,όλα όσα λεγαμε, όσα μου λεγατε με καθε τρόπο, τηλεφωνικά, με e mail, με sms, μελογής λογής μηνυματα, όσα ελπίζουμε κι ονειρευόμαστε για την νεα, αναμφίβολαδύσκολη χρονιά, με εκείνο το μαζί που δεν κανει το μαυρο άσπρο, αλλάζει όμωςκατά τι, και καθόλου αμελητέο, κάθε αναποδιά και ζόρι.

Και φορτσάτα μετα, χθες σήμερα και αύριο στην εκπομπή, τόσαθεματα, τόσα ωραία πραγματα

Η χθεσινή εκπομπή γεμισε μουσικέςτου Μάνου Χατζιδάκι.

Πέντε δεξιοτέχνες μουσικοί της τζαζ (ΔημήτρηςΚαλαντζής πιάνο, Τάκης Πατερέλης σαξόφωνο, Ανδρέας Πολυζωγόπουλος τρομπέτα,φλικόρνο, Γιώργος Γεωργιάδης μπάσο, Αλέξανδρος-Δράκος Κτιστάκης τύμπανα) και μιαορχήστρα, το κουιντέτο του Δημήτρη Καλαντζή και η Καμεράτα - Ορχήστρα των Φίλωντης Μουσικής υπό τη διεύθυνση του Μίλτου Λογιάδη, αυτοσχεδιάζουν πάνω σεσυνθέσεις του Μάνου Χατζιδάκι. Αυτός είναι ο δίσκος “Mano's. Jazz tribute toManos Hadjidakis”.

Στη χθεσινή εκπομπή, ο Δημήτρης Καλαντζής μίλησεγια αυτήν την συνάντηση.

Σήμερα στην παρέα μας ήταν η Βικτωρία Ταγκούλη,

στο τελος μαλιστα της εκπομπής μας χάρισε ενα τραγούδι α καπελα

Στην αυριανή εκπομπή, εκτάκτως δίωρη 10-12, θα"ταξιδεψουμε" από τη Θεσσαλονίκη και τη Μακεδονία στο Παρίσι, στηνΚρήτη και το χωριό Φουρφουρά Ρεθύμνου, θα μιλήσουμε για το παρελθόν, το παρόνκαι το μελλον και στο τελος θα... πούμε κι ένα και δύο και τρία τραγούδια.
Φιλοξενούμενοι στην εκπομπή αύριο:

η Πολυξένη Αδαμ-Βελένη, διευθυντρια Αρχαιολογικού ΜουσείουΘεσσαλονίκης. Θα μας μιλήσει για την έκθεση "Αρχαία Μακεδονία: Στοβασίλειο του Μεγάλου Αλεξάνδρου" στο Μουσείο του Λούβρου, της οποίας ειναισυνεπιμελήτρια και η οποία ολοκληρώνεται στις 16 Ιανουαρίου 2012.

Ένας Έρωτας κοιμάται, η φωτογραφία απο εδώ

(η αναφορα της εκθεσης στην ιστοσελίδα του μουσείου του Λούβρου: http://www.louvre.fr/expositions/au-royaume-dalexandre-le-grand-la-macedoine-antique)

παρακάτω είναι ενα βίντεο του Μουσείου του Λούβρου για την έκθεση

(ένα βίντεο από το ρεπορταζ της ΕΡΤ3 στο Μουσείο του Λούβρου για την έκθεση "Αρχαία Μακεδονία: Στο βασίλειο του Μεγάλου Αλεξάνδρου", εδώ)
Επίσης, η κ.Βελενηθα αναφερθεί τις δυο περιοδικές εκθεσεις που πραγματοποιούνται αυτό το διαστημαστο Αρχαιολογικό Μουσείο, "Έλληνες και Φοίνικες στα σταυροδρόμια τηςΜεσογείου" και "Οι Εβραίοι στη Θεσσαλονίκη. Ανεξίτηλα σημάδια στονχώρο" τις οποίες θα επισκεφτούμε και στις οποίες θα ξεναγηθούμε ακροατεςτης εκπομπής "Καλημέρα" την Κυριακή 29 Ιανουαρίου 2012.

Ο Bασίλης Αργυριάδης, μεταφραστής και επιμελητής της έκδοσης σταελληνικά του βιβλίου του Κεν Ρόμπινσον " Άλλη Λογική Για μια επανάστασηδημιουργικότητας" Το βιβλίο ασχολείται με το γιατί η δημιουργικότητα εχειτοση μεγάλη σημασία, γιατί οι άνθρωποι νομίζουν ότι δεν είναι δημιουργικοί, πώςφτασαμε σε αυτό το σημείο, τι μπορούμε να κανουμε για αυτό. Ασχολείταιβαθυτερα με τους λόγους που καθιστούν τόσο επείγουσα την αναγκαιότητα ανάπτυξηςτων φυσικών μας ταλέντων καθώς επίσης και με το πώς και το γιατί οι οργανωτικέςδομές διοίκησης γενικά και οι εκπαιδευτικές ειδικότερα εχουν την ταση να τακαταπνίγουν.

Ο Αγγελος Πατσιάς, δάσκαλος του 4θέσιου Δημοτικού σχολείου Φουρφουρα Ρεθύμνου που ακολουθεί καινοτόμες και ευφανταστες δρασεις στην εκπαιδευτικήδιαδικασία

Και στο τελος η Λαϊκή Ορχήστρα Πολιτιστικού Συλλόγου Κασσανδρείας / ηΔεσποινα Καλανταρίδου και ο Λεωνίδας Μουλαγιαννιός από την ορχήστρα θα ειναι στοστούντιο να μας μιλήσουν για τον δίσκο τους "ΔΕΙΓΜΑ" με λαϊκά καιρεμπέτικα τραγούδια

Και αν τα καταφερουμε ίσως στην αρχη της εκπομπής ακούσουμε και κάλαντα, για να δούμε, αύριο το πρωί θα ξερουμε!

Y'en a assez pour tout le monde

2012-01-03T00:41:00.000+02:00

Y'EN A ASSEZ, Y'EN AASSEZ
Y'EN A ASSEZ POURTOUT L'MONDE
IL SUFFIRAIT DEPARTAGER
SUR NOTRE PLANETERONDE

L'air et de l'eau pure

Des poissons que l'on pêche

Des pots de confiture

A la fraise, à la pêche

Des champs pleins de blés murs

Des tonnes de pommes de terre

Des vaches qui pâtures

Et des trous dans l'gruyère

Du boulot, des ballons

Des maisons, du bazar

Des pulls, des pantalons

Des milliards de dollars

Des cahiers, des crayons

Et des livres d'histoire

Des pianos, des chansons

Chaplin et puis Mozart

Des lois, de la justice

Et puis des drapeaux blancs

Des docteurs qui guérissent

Et des médicaments

Des moutons qu'on dessine

Et sur'ment...

De l'amour et des bises

Des papas, des mamans.

http://www.thefantastikids.fr/

πρώτο ραντεβού

2012-01-02T18:58:00.005+02:00

Όσοι τον ξερουν θα γελάσουν τώρα με το "πρωτο" (μα τώρα τον γνώρισες;), αλλα εκείνοι που θα τον γνωρίσουν σημερα όπως κι εγώ, νομίζω θα καταλάβουν τουλαχιστον τη χαρα μου. Ή ελπίζω, δηλαδή...
Κάτι μ'έκανε προχθες στο dvd club (έτσι δεν πρεπει να το λεμε τώρα;) της γειτονιάς μου να προσεξω μια ταινία. Δεν ήξερα τίποτε απολύτως ούτε για την ταινία ουτε για τον σκηνοθέτη της. Φευγοντας την ειχα νοικιάσει, και πολύ καλά εκανα εν τελει.
Χωρίς αλλο πρόλογο, ήταν η ταινία "Yoyo" του Pierre Etaix. Την ειδα πριν απο λίγο. Ταινία, σαρανταεπτά χρονών παρακαλώ.Δεν μπορώ να την συγκρίνω με μια ταινία του Τσάρλι Τσάπλιν, θα την αδικούσα νομίζω, αλλα πραγματικά μου αρεσε πάρα πολύ και χαρηκα που γνωρισα εναν δημιουργό που δεν ήξερα.

Ενα μικρό στιγμιότυπο, αντιπροσωπευτικό αλλά όχι πλήρες ειναι τόσο μικρό άλλωστε, αυτό:

Σαν "πρώτο ραντεβού" με εναν σκηνοθέτη που δεν γνώριζα.Κι αφού αυτό πήγε τόσο καλά, έψαξα να δω κι ό,τι αλλο μπορούσα να δω, ό,τι μπορούσα να διαβασω για αυτόν για να τον γνωρίσω καλύτερα.

Ο Pierre Etaix, γεννημενος το 1928, είναι κλόουν, ηθοποιός, σκηνοθέτης και όχι μόνο, είναι μαλλον ενας πολυπράγμων ανθρωπος στο χώρο του θεάματος και της κωμικής τεχνης.
Συνεργαστηκε ως ηθοποιός, ως βοηθός σκηνοθέτης και ως υπεύθυνος για τις κωμικές σκηνές με πολύ σημαντικούς σκηνοθέτες, όπως Το 1954 συναντηθηκε με τον Jacques Tati με τον οποίον συνεργαστηκε στενά σε ταινίες, καθοριστική για τη συνεργασία τους η ταινία "Mon oncle". Συνεργάστηκε σε πολλές ταινίες με τον σεναριογράφο Jean-Claude Carrière (μία απο αυτες ειναι και η ταινία "Yo yo", έγραψαν μαζί το σενάριο) και μια ταινία τους,"Heureux anniversaire" του 1962, κερδισε το Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας Μικρού Μήκους το 1963.
Το 1973 ίδρυσε μαζι με τη γυναίκα του, Annie Fratellini, τη πρώτη «Εθνική σχολή του Τσίρκο» στη χώρα του.
Εχει εμφανιστει ως ηθοποιός σε αρκετες ταινίες σκηνοθετών όπως o Οσιμα ("Max mon Amourο"), o Ιοσελιάνι ("Chantrapas", "Jardins en automne"), ο Κάουφμαν ("Henry & June"), ο Καουρισμάκι ("Le Havre") κ.α.
Σκηνοθέτησε τις ταινίες (μεγαλου μηκους):
1962 : Le Soupirant
1964 : Yoyo
1965 : Tant qu'on a la santé
1969 : Le Grand Amour
1969 : Pays de cocagne
1987 : L'âge de monsieur est avancé
1989 : J'écris dans l'espace, documentaire

Η ταινία μικρου μήκους "Heureux anniversaire"

Από την ταινία "Le Grand Amour"

Μια ενδιαφερουσα συνέντευξή του:

Χρήσιμες συνδέσεις
http://fr.wikipedia.org/wiki/Pierre_%C3%89taix
http://www.imdb.com/name/nm0959916/
http://www.sevenart.gr/bio.php?id=7326
http://www.tovima.gr/culture/article/?aid=405969

με λογισμό και μ'όνειρο...

2011-12-31T11:30:00.000+02:00

...Καλή Χρονιά!

(η φωτογραφία είναι του Άρι Γεωργίου)

ο μεγαλύτερός μου φόβος είναι... δεν φοβάμαι όταν...

2011-12-27T17:57:00.003+02:00

"Μη φοβάσαι, μίλα!"Tαινία του 132ου Δημοτικού Σχολείου Αθήνας.
Βραβείο Συνηγόρου του Παιδιού στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Ολυμπίας για Παιδιά και Νέους 2011 - ελληνικό διαγωνιστικό τμήμα της Camera Zizanio.

Η ταινία είναι αποτέλεσμα τρίμηνων εργαστηρίων με τα παιδιά και εκφράζει τους φόβους και τις αγωνίες των μαθητών της 6ης τάξης, που συνδέονται με το άγχος της μετάβασης από το δημοτικό στο γυμνάσιο αλλά και το άγχος της οικονομικής κρίσης και των κοινωνικών και οικογενειακών προβλημάτων που τα ίδια βιώνουν. Παράλληλα, στην ταινία τα παιδιά εκφράζουν και τρόπους αντιμετώπισης των φόβων και των δυσκολιών τους.

Χριστούγεννα

2011-12-23T00:18:00.000+02:00

Λίγες ώρες για τα Χριστούγεννα.

Cesaria Evora (1941-2011)

2011-12-17T22:08:00.001+02:00

Πέθανε σήμερα η Σεζάρια Εβόρα.
Πόσο τυχεροί είμαστε που την είδαμε, την ακούσαμε να τραγουδάει σε απόσταση σχεδόν αναπνοής στις πρώτες πρώτες συναυλίες ειδικά. Όρθια, ακίνητη θαρρεις και όταν ξεκινούσε να τραγουδά ενα κύμα άγγιζε όλο το κοινό της. Κάτι μέσα μας χόρευε όσο εκείνη τραγουδούσε τις λύπες, τη μοναξιά, τη μέρα και τη νύχτα. Η πρώτη της συναυλία στην Ελλάδα πότε ήταν; Θυμαμαι στο Μύλο, εκεί την ειχα πρωτοδεί και πρωτοακούσει και θυμαμαι που λεγαμε μετα ενθουσιασμένοι διαφοροι σε φιλους μας στην Αθηνα, το και το, αν ερθει ποτε σε σας μην την χάσετε. Οι πιο πολλοί τότε, μετα μας το ελεγαν, ήταν σιγουροι πως απλώς υπερβάλαμε. Μετα την άκουσαν, την έμαθαν και ήταν αλλιώς.

"... in all those years when I sang in bars and in front of strangers I sometimes had an idea I might someday be successful outside my country. The thought never stayed with me for very long, but here I am."
Γεννημένη το 1941, πέρασε δυσκολα, έζησε σαν δυο και τρεις ζωές μαζί. Τα τελευταία είκοσι και λίγα παραπανω μόλις χρόνια έγινε διασημη εξω απο την πατρίδα της. Ζώντας απο πολύ μικρή με πολλές στερήσεις και ατυχίες γνώρισε τελικά την παγκόσμια επιτυχία. Με μεγαλη τόλμη στην καλλιτεχνική και προσωπική της ζωή η Σεζάρια Εβόρα ή Έβορα όπως αλλιώς τονίζουν, και μαλλον πιο σωστα, το επώνυμό της, έμαθε σε όλο τον πλανήτη τα λυπημενα τραγούδια του τόπου της, ήταν η σημαντικότερη και πιο διασημη εκπρόσωπος της μουσικής μόρνα, της παραδοσιακής μουσικής του Cape Verde, της χώρα της.
Tον Σεπτέμβριο ειχε ανακοινώσει πως τερματιζει την καριέρα της, ακυρώνοντας καποιες συναυλίες που είχαν προγραμματιστεί για το επομενο διαστημα. Είχε ήδη υποβληθεί την περασμενη χρονια σε εγχείρηση ανοιχτής καρδιάς καθως αντιμετωπιζε σοβαρα προβλήματα υγείας. Πεθανε σήμερα
Έκανε την απόσταση από το Πράσινο Ακρωτήρι μέχρι τις καρδιές μας να μοιαζει μια ανάσα δρόμος.

Όταν καποτε καναμε μια συνεντευξη μου ειπε πολλά και ενδιαφεροντα και πολλά βεβαια τυπικά, τα ίδια μαλλον σε όλες τις συνεντευξεις που έδινε σε εκατοντάδες δημοσιογράφους σε όλο τον κόσμο, αναπόφευκτο ετσι κι αλλιώς. Μου ειπε ωραία πραγματα, και ενα ακόμα το θυμαμαι, αδικώντας σίγουρα αλλες απαντησεις της. Αλλά αυτή με ξάφνιασε, για αυτό τη θυμαμαι μαλλον. Κι ήταν μια ερωτηση κοινότυπη, καθολου πρωτότυπη. Τι εχει οπωσδηποτε παντα στο καμαρίνι της πριν βγει να τραγουδησει, τη ρωτησα και απάντησε, "ενα σίδερο, θελω παντα να σιδερώνω η ίδια τα ρουχα μου πριν βγω στη σκηνή".
Αλήθεια, ψεμματα, δεν ξερω... Μικρό κορίτσι στο ορφανοτροφείο οι καλόγριες της ειχαν μαθει να ραβει και να σιδερώνει. Αν ήξεραν τι είχε απαντησει, παγκόσμια διασημη τραγουδιστρια πια, σε μια συνεντευξη μπορεί να χαίρονταν, φανταστηκα.

http://www.cesaria-evora.com
http://africanmusic.org/artists/evora.html

ενα ωραίο σχολείο

2011-12-13T21:53:00.002+02:00

Άλλο να το φανταζεσαι, αλλο να το διαβαζεις, να το ακούς σε ομιλίες, άλλο να λες τι ωραία που θα ήταν να λειτουργούν τα σχολεία με αλλη λογική, κι άλλο να το μαθαίνεις πως όλα αυτα δεν είναι μόνο λόγια αλλά πράξεις.Υπαρχει ενα σχολείο στο χωριό Φουρφουράς Ρεθύμνου που αν δε το ζηλευουν πρότυπα σχολεία σε όλο τον κόσμο - αυτα χάνουν!- σίγουρα το ζηλευουμε όλοι. Ποιος δεν θα ήθελε να μαθαίνει στο σχολείο παίζοντας; Ποιος δεν θα ήθελε τα παιδιά και στο σχολείο και παντου να παίζουν μαθαίνοντας; (Ε, καλά, ότι έχω στο μυαλό μου καποιους σοβαροφανείς που θα ελεγαν ανοησίες περί αυτού έχω, αλλά ούτε που τους δίνω σημασία εδώ και πολλά πολλά χρόνια, οπότε δεν πα να λενε)
Η ουσία είναι ότι στον 4θεσιο αυτό δημοτικό σχολείο, ενας ωραίος δασκαλος, ο Άγγελος Πατσιάς, και οι κεφατοι μαθητές του κανουν πραξη ενα διαφορετικό σχολείο.
Τι σημαίνει αυτό;Αντιγράφω απο το κείμενο χαρη στο οποίο εμαθα για το απίθανο αυτό σχολείο "Μέσα στα λίγα χρόνια που ο Άγγελος Πατσιάς είναι δάσκαλος στο 4θέσιο Δημοτικό σχολείο Φουρφουρά πραγματοποίησε ένα μικρό θαύμα. Δεν στάθηκε στις ανεπάρκειες της ελληνικού κράτους, αγνόησε τις αβελτηρίες της δημόσιας παιδείας, υπερπήδησε κάθε βολική δικαιολογία προκειμένου να αρκεστεί στο νόμο της ήσσονος προσπάθειας. Οργάνωσε το παλιό σχολείο του χωριού, μεταμορφώνοντας το από ένα εγκαταλειμμένο οίκημα σε σχολείο του 21ου αιώνα. «Σχολείο της φύσης και των χρωμάτων» το ονόμασε και βάλθηκε να το φτιάξει. Ζωγράφισε φωτεινούς και έγχρωμους τους τοίχους, πλούτισε την βιβλιοθήκη του, έφερε υπολογιστές. Μα πάνω από όλα αποφάσισε να μάθει στα παιδιά αληθινά «γράμματα», παναπεί να ξυπνήσει εντός τους τον αχόρταγο προσανατολισμό προς το Καλό και το Ωραίο. Για αυτό και βάλθηκε να μάθει τα παιδιά να τραγουδούν, να νοιώθουν την ποίηση, να παίζουν θέατρο, να χορεύουν - μέχρι και «μάχη χορευτικών συγκροτημάτων» διοργάνωσε ο αθεόφοβος! Οργάνωσε τους μικρούς του μαθητές για καλλιεργούν μποστάνια και να φτιάξουν το δικό τους κοτέτσι. Κατόπιν τους έμαθε να πουλάνε την παραγωγή τους - αυγά, καρπούζια και λαχανικά - προκειμένου να εξασφαλίσουν χρήματα για τα έξοδα του σχολείου. Κανονικό πρότυπο αυτοδιαχείρισης δηλαδή.
Διαβάζω στο Διαδίκτυο την άποψη του για την εκπαίδευση. «Η εκπαίδευση», λέει ο Άγγελος Πατσιάς,«κρύβεται στα απλά πράγματα. Εγώ αυτό που έκανα είναι να πειραματίζομαι». Και συνεχίζει: «Δεν θέλει φόβο στον πειραματισμό και μάλλον αυτό είναι το πιο σημαντικό. Πάντα όμως να έχουμε ως γνώμονα ότι τα παιδιά δεν θα ζημιωθούν από τους πειραματισμούς. Λάθη θα γίνουν, τα παιδιά δείχνουν κατανόηση. Ο δάσκαλος δεν είναι θεός. Είναι κάτι το οποίο κινείται ανάμεσά τους πολλές ώρες την ημέρα και ο ένας μαθαίνει από τον άλλο».Τέλος, μεταξύ των πολλών άλλων, o Άγγελος Πατσιάς δημιούργησε, κλέβοντας ώρα από τον «εξωσχολικό» του χρόνο, μια διαδικτυακή εκπαιδευτική τηλεόραση για τα παιδιά. Την Φουρφουρά Web TV!"

Σε ενα βίντεο, αυτό, οι μαθητές μας μιλουν για το σχολείο τους

Η σελίδα - κανάλι τους εδώ: http://fourfourastv.blogspot.com/
Κι αυτό δικό τους: http://fourfourasweb.wordpress.com/
Εμενα με κέρδισαν. Και τους θαυμασα και τους ζήλεψα.Οπως λενε κι οι ίδιοι στο βίντεο που τραβηξαν με ενα τραγούδι που ούτε θα φανταζόμουν ποτε πως μπορεί σε ενα σχολείο να το μαθαίνουν ετσι τα παιδιά για να το παρουσιάσουν στη γιορτη για το Πολυτεχνείο (η συνδεση είναι εδω: http://fourfourastv.blogspot.com/2011/11/blog-post_11.html) τα παιδια μπορουν να αλλαξουν τα παντα. Και ενας εμπνευσμένος, ανοιχτόμυαλος δασκαλος μπορεί να κάνει τη διαφορά.

Και βεβαια, εδώ είμαστε όλοι, όχι μόνο να κανουμε το εύκολο και ...τεμπέλικο καμιά φορα, απλώς να θαυμαζουμε και να λεμε μπράβο, αλλά ο καθενας μας σε ό,τι κάνουμε να εχουμε τετοιο κέφι, τετοια όρεξη για καινούρια πραγματα, να δοκιμάζουμε, να πειραματιζόμαστε, να μην το βαζουμε κάτω, να ζουμε.

'Εμαθα για τον δασκαλο και το σχολείο εδώ και εδώ.

Σώτια Τσώτου (1942-2011)

2011-12-12T00:27:00.003+02:00

Η Σώτια Τσώτου, γεννημενη στις 14 Μαΐου 1942 στη Λειβαδιά πέθανε εχθές στις 10 Δεκεμβρίου 2011 στην Αθήνα έπειτα από διετή μάχη με τον καρκίνο αφήνοντας πίσω της πολύ σημαντικό έργο. Η οικογένειά της επιθυμεί αντί για στεφάνια τα χρήματα να δοθούν στο χαμόγελο του παιδιού, έναν οργανισμό που αγαπούσε ιδιαίτερα η Σώτια Τσώτου. Η πολιτική κηδεία θα γίνει στο Α’ νεκροταφείο την Τρίτη.Από τα 2 της χρόνια έζησε στην Αθήνα.
Μοναχοπαίδι εύπορων μικροαστών, σπούδασε μεταξύ άλλων στην Ελληνογαλλική σχολή του Αγίου Ιωσήφ "Saint Joseph". Από τα 18 της χρόνια εργαζόταν σαν δημοσιογράφος, παράλληλα με τις σπουδές της στο Πάντειο Πανεπιστήμιο και τις δραματικές σχολές του Πέλου Κατσέλη και του Κωστή Μηχαηλίδη. Η Δικτατορία της 21ης Απριλίου τη βρήκε στην εφημερίδα "Ελευθερία", η οποία διέκοψε αυθημερόν την έκδοσή της, θέτοντας τέλος στη δημοσιογραφική της καριέρα. Στη διάρκεια της Χούντας, συνελήφθη και κρατήθηκε πολλές φορές. Στην απομόνωση εμπνεύστηκε τα τραγούδια που θα την έκαναν λίγους μήνες αργότερα γνωστή σαν στιχουργό: το "Βρε δε βαριέσαι, αδελφέ" και το "Νά ΄τανε το 21" .
Απο τη δημοσίευση της είδησης του θανάτου της στο http://www.musicpaper.gr, όπου υπαρχει και μια συνέντευξή της, εδώ

"Πόσα τραγούδια έχεις γράψει μέχρι τώρα;
Γύρω στα τριακόσια ή και περισσότερα. Ήμουν πολυγραφότατη, η αθεόφοβη! Έχω γύρω στα δέκα προσωπικά άλμπουμ, με υπογραφές του Απόστολου Καλδάρα, του Γιώργου Χατζηνάσιου , του Γιώργου Κριμιζάκη, του Τάκη Σούκα, του Δώρου Γεωργιάδη κ.ά. Συμμετείχα σε πολλούς δίσκους με σημαντικά ονόματα, όπως: Σταύρος Κουγιουμτζής (Να ’τανε το Εικοσιένα), Γιάννης Σπανός, Χρήστος Νικολόπουλος, Στέλιος Καζαντζίδης (Βραδιάζει), Γιώργος Νταλάρας, Γιάννης Πάριος, Μαρινέλλα (Για σένανε μπορώ, Σύνορα η αγάπη δεν γνωρίζει κ.λπ.), Χαρούλα Αλεξίου, Άννα Βίσση, Γιάννη Πουλόπουλο, Δημήτρη Μητροπάνο κ.ά. Συνυπολόγισε σ’ όλα αυτά που έχω γράψει το 85% των τραγουδιών που μελοποίησε και τραγούδησε το alter ego μου στο τραγούδι, ο Κώστας Χατζής, με κορύφωση το τριπλό άλμπουμ Ρεσιτάλ με τη Μαρινέλλα. Κάνε την πρόσθεση και θα σου βγει ένα πολύμορφο σταυρόλεξο για δυνατούς λύτες"

Και απο τη δεκαετία του '80 κι αυτό δικό της, "μου 'ταξες ταξίδι να με πας", μουσικη Χρ. Νικολοπουλος με τη φωνη της Δ.Γαλάνη.

η φωτογραφία της ημέρας...

2011-12-10T14:18:00.001+02:00

...θα μπορούσε να ήταν αυτή;

[για το χθεσινό φεγγάρι, που ήταν καταπληκτικό]

ή αυτή;

[με λεζάντα, "Two crossed fingers don't always mean good luck!"

(την φωτογραφία -και την προηγούμενη- την ειδα στη σελίδα της Κατερίνας Τζωρίδου στο facebook, η λεζάντα δική της)]

μήπως και αυτή;

[Από τα πιο όμορφα δεντρα αυτού του πλανήτη, για αλλον δεν παίρνω όρκο, δεν ξέρω. Χριστουγεννιάτικο δεντρο, κανονικό! Έχει λίγο καιρό που ανακάλυψα τη μη στιφή ποικιλία του, χαρη σε τρία δεντρα στο χωριό, και είμαι ξετρελλαμένη.
Δεν υπαρχει φρούτο σαν τον λωτό, δ ε ν υ π α ρ χ ε ι ;))
Αν αυτό είχαν στο νησί των λωτοφάγων, ε, τους τυχερούς...
(η φωτογραφία είναι απο εδώ: http://laspistasteria.wordpress.com/2007/12/04/lotos/, θα βρειτε και πολλά στοιχεία, αν θελετε, για το παρεξηγημενο, για μενα λατρεμένο πια, φρούτο)]

γιατί γράφεις;

2011-12-09T10:24:00.001+02:00

από το "Βιβλίο του γέλιου και της λήθης" του Μιλαν Κουντερα, εκδόσεις "Βιβλιοπωλείον της Εστίας"

"Προ καιρού διέσχιζα με ταξί το Παρίσι κι είχα πέσει σ’ έναν φλύαρο οδηγό. Έλεγε πως δεν μπορεί να κοιμηθεί τη νύχτα. Υπέφερε από χρόνια αϋπνία. Από τον πόλεμο και μετά. Ήταν στο ναυτικό. Το πλοίο του βούλιαξε. Τρία μερόνυχτα κολυμπούσε. Έπειτα τον έσωσαν. Πέρασε μήνες μεταξύ ζωής και θανάτου. Έγινε καλά, αλλά έχασε τον ύπνο του.
«Έχω ένα τρίτο ζωής παραπάνω από σας» είπε χαμογελώντας.
«Και τι το κάνετε αυτό το παραπανίσιο τρίτο;» ρώτησα.
«Γράφω» μου απάντησε.
Θέλησα να μάθω τι γράφει.
Έγραφε την ιστορία της ζωής του. Την ιστορία ενός ανθρώπου που κολυμπούσε τρία μερόνυχτα στη θάλασσα, πάλεψε με τον θάνατο, έχασε τον ύπνο του, αλλά διατήρησε τη δύναμή του για ζωή.
«Το γράφετε για τα παιδιά σας; Κάτι σαν οικογενειακό χρονικό;»
Χαμογέλασε με πίκρα: «Για τα παιδιά μου; Δεν θα τα ενδιέφερε καθόλου. Γράφω βιβλίο. Νομίζω πως θα βοηθούσε πολύν κόσμο».
Αυτή η κουβέντα με τον ταξιτζή μού αποκάλυψε ξαφνικά την ουσία της δουλειάς του συγγραφέα. Γράφουμε βιβλία, επειδή δεν ενδιαφέρονται για μας τα παιδιά μας. Απευθυνόμαστε στο ανώνυμο πλήθος, επειδή η γυναίκα μας βουλώνει τ’ αφτιά της όταν της μιλάμε..."

"Θα μου πείτε πως στην περίπτωση του ταξιτζή έχουμε να κάνουμε με γραφομανή και όχι με συγγραφέα. Οπότε πρέπει να προσδιορίσουμε ακριβέστερα τις έννοιές μας. Η γυναίκα που γράφει τέσσερα γράμματα τη μέρα στον εραστή της δεν είναι γραφομανής. Είναι ερωτευμένη. Αλλά ένας φίλος μου που κρατάει σε φωτοτυπίες την ερωτική του αλληλογραφία για να τη δημοσιεύσει κάποια μέρα είναι γραφομανής. Γραφομανία δεν είναι η επιθυμία να γράφεις γράμματα, προσωπικά ημερολόγια, οικογενειακά χρονικά (να γράφεις δηλαδή για τον εαυτό σου ή τους δικούς σου), αλλά να γράφεις βιβλία (να έχεις δηλαδή κοινό από άγνωστους αναγνώστες)..."

"Η ασυγκράτητη εξάπλωση της γραφομανίας ανάμεσα στους πολιτικούς, τους ταξιτζήδες, τις λεχώνες, τις ερωμένες, τους φονιάδες, τους κλέφτες, τις πόρνες, τους νομάρχες, τους γιατρούς και τους ασθενείς μού αποδεικνύει πως κάθε άνθρωπος ανεξαιρέτως έχει μέσα του έναν δυνητικό συγγραφέα, έτσι που σύσσωμο το ανθρώπινο γένος θα μπορούσε δικαιωματικά να βγει στους δρόμους και να φωνάξει: Είμαστε όλοι συγγραφείς!
Γιατί ο καθένας υποφέρει στην ιδέα πως μια μέρα θα εξαφανιστεί μέσα σ’ έναν αδιάφορο κόσμο, χωρίς να τον έχει ακούσει και χωρίς να τον έχει προσέξει κανείς, γι’ αυτό και θέλει, όσο είναι ακόμα καιρός, να μεταμορφωθεί μόνος του σ’ έναν κόσμο από λέξεις.
Όταν κάποιο πρωί (και σύντομα θα γίνει αυτό) ο καθένας θα ξυπνήσει συγγραφέας, θα έχει φτάσει η εποχή της παγκόσμιας κουφαμάρας και της παγκόσμιας ασυνεννοησίας."

Τα αποσπάσματα απο εδω: Μίλαν Κούντερα [Περί γραφομανίας], από το blog του Γιάννη Χάρη
(στην σύνδεση πηγα απο το blog: http://dimentes12.blogspot.com//)

Aθανασία

2011-12-08T23:39:00.001+02:00

Νίκος Γκάτσος (8 Δεκεμβρίου 1911-12 Μαϊου 1992)

"Η ΑΘΑΝΑΣΙΑ του Γκάτσου, όπως και κάθε αληθινό τραγούδι, ήταν και παραμένει ένα παιχνίδι.
Η ιδέα του Θανάτου οδηγεί τον αληθινά ελεύθερο άνθρωπο στο να αντιληφθεί βαθιά μέσα του, πως η ύπαρξη Του έχει ημερομηνία λήξεως.
Ο Άνθρωπος οφείλει να συμφιλιωθεί με την ιδέα αυτή κι όχι ν΄αγκιστρώνεται απ΄ τη ζωή σε σημείο που να μη θέλει να φύγει -πράγμα που όλες οι θρησκείες εκμεταλλεύονται υποσχόμενες μελλοντική κι ατέλειωτη ζωή. Κι όμως είναι τόσο απλό, γι΄ αυτό και δύσκολο."
Μ.Χ.

(http://www.hadjidakis.gr/works/ergo3.asp?WorkID=31)

άσε το χρόνο να σου δειξει, ξερει αυτός...

2011-12-07T12:36:00.007+02:00

Είδα χθες ενα βιντεο, απο την παρασταση του Φοιβου Δεληβορια και της Μάρθας Φριντζήλα. Εδώ. Είναι ενα απόσπασμα όπου η Μάρθα Φριντζήλα θεωρώντας ασυναρτητο, ακαταλαβίστικο, υπερτιμημένο εν πασει περιπτώσει, ενα τραγούδι σε στιχους του Αλκη Αλκαίου, το απαγγελει ώστε να φανεί κατα την ίδια το ακατανόητο των λόγων του. Διαβασα απόψεις, όπως αυτες γραφτηκαν στο διαδίκτυο. Πολλά δεν μου άρεσαν. Τελος παντων, δεν μου ταιριάζουν για να μην κανω την έξυπνη, ειμαι της σχολής του ψυχραιμου. Αυτες τις πολεμικές σταυροφορίες δεν τις συμπαθώ ό,τι κι αν υποστηρίζουν.
Στ' άρματα, εκατερωθεν; Χαζό μου φαίνεται και συγγνώμη.
Για μενα δεν είναι σιγουρα θεμα αβατου. Στην τεχνη δεν υπαρχουν ιερα και όσια, ίσως και πουθενά, εδώ που τα λέμε. Δεν με ενοχλησε αυτό. Ουτε θεμα αισθητικής είναι, παλι προσωπικά μιλάω. Εγω δει και ακούσει χειρότερα. Μια φορα και σε παρασταση της Μάρθας εδώ, στην Θεσσαλονίκη, και της το είπα διακριτικά, για να ΄μαι ενταξει με τον εαυτό μου. Τότε, γιατί γραφω όσα γραφω τώρα; Αυτό που ένιωσα παρακολουθώντας το συγκεκριμενο βίντεο με μια λεξη μπορώ να το περιγράψω; Δεν ξερω, ίσως η λεξη να είναι απορία.
Είναι τόσο ακαταλαβίστικο πια; Και δεν ένιωσε τίποτα απο το τραγούδι, αυτό το συγκεκριμένο, ποτέ; Να, αυτό σκεφτηκα, να σου πω την αλήθεια. Ούτε θεμα άβατου, ούτε ιερου και όσιου. Μερικα πραγματα ή τα νιώθεις ή δεν τα νιώθεις, ή τα καταλαβαίνεις ή δεν τα καταλαβαίνεις. Mεχρι που θα την ζήλευα κιολας, όπως και τον καθενα θα ζήλευα αν δεν εχει ζήσει τίποτα απο το συγκεκριμένο τραγούδι, καμια απο τις ήττες του. Έλα όμως που μουδιασμενη από όλα όσα μου/μας συμβαίνουν ίσως τα καταλαβαίνω, ή ετσι νομίζω, έστω τα νιώθω για να πω κατι πιο υποκειμενικό, τα λόγια του τραγουδιού.

Έρχονται καποιες φορες που τα τραγούδια, τα ποιήματα, τα λόγια και παίρνουν την εκδίκησή τους.
Δεν τα καταλαβαίνεις για καιρό, κι ερχονται εκεί που δεν το περιμένεις και σου λενε, εσύ δεν ήσουν που δεν καταλαβαινες τι λεω; Μεγάλη κουβεντα μη λες. Κάτσε να το ζήσεις και θα δεις.
Νομίζω σε όλους εχει συμβεί. Όχι πως μετα τα αντιλαμβανόμαστε όλοι, όλα με τον ίδιο τρόπο, όχι βεβαια, αλλα ο καθενας με τον δικό του τρόπο καταλαβαίνουμε, κατανοούμε, αλλαζει η αντιληπτικότητά μας σε πραγματα που παλαιότερα ίσως δεν αντιλαμβανομασταν καν.

"Βαδίζουμε μαζί στον ίδιο δρόμο μα τα κελιά μας είναι χωριστα
σε πολιτεία μαγική γυρνάμε
δεν θελω πια να μαθω τι ζητάμε, φτάνει να μου χαρίσεις δυο φιλιά"
Θυμαμαι πως την πρωτη φορα που τα ένιωσα τα λόγια είπα, ρε γμτ, τόσα χρόνια το ξέρω το τραγούδι πρώτη φορά κατάλαβα τι εννοεί...
Τόσα, όσα και για να καταλαβω επίσης πως κι αυτό έτσι το ζω, αλλά έτσι δεν θα μπορούσα να το πω αν δεν το διαβαζα γραμμένο:
"Τα χείλη μου ξερά και διψασμένα
γυρεύουνε στην άσφαλτο νερό
περνάνε δίπλα μου τα τροχοφόρα
και συ μου λες μας περιμένει η μπόρα..."
Και μαζί τωρα, που τόσοι πια τα ξερουν όλα, μιλανε, εχουν για όλα τις απαντησεις, είναι ειδικοί, τωρα που φτασαμε σε στιγμες που ούτε φανταζόμασταν, άμα νιώθεις πως "φωνή εντόμου τώρα ειν' η φωνή σου" και δεν καταλαβαίνεις πώς στο διαολο αφησαμε τη ζωή μας να την ορίζουν οι αριθμοί μπορεί και να νιώσεις μουδιασμενος.
Κι είναι κι αυτό το "πώς η ανάγκη γίνεται ιστορία, πώς η ιστορία γίνεται σιωπή" με το πως να μην ειναι πια ούτε καν ερωτηματικό στις μερες μας, μόνο ειδικό, πιο ειδικό δε γίνεται.

Για αυτό σκεφτομαι πως ήθελε το χρόνο του μεσα μου κι αυτο το τραγουδι.
Ενα παραδειγμα ειναι αυτό το τραγούδι, μία περίπτωση μόνο.
Και μαλλον γι' αυτό λενε, άσε τον χρόνο να σου δείξει, να σου μάθει, ξέρει αυτός...
Μπορεί να μην ειναι παντα σοφός, αλλά όταν είναι δε παίζεται ο μπαγασας.

Υπαρχει παντα ενα λεωφορείο...

2011-12-02T22:19:00.003+02:00

Xθες βραδυ, λίγο πριν κοιμηθώ, διαβασα ενα βιβλίο. Ενα καινούριο βιβλίο για παιδιά απο τις Εκδόσεις Κόκκινο. Εκδόθηκε σε συνεργασία με την Διεθνή Αμνηστία. Ήθελα να το μοιραστουμε. Όχι μόνο γιατί μιλάει για μια παλιά ιστορία, μιας αληθινά θαρραλέας γυναίκας. Ούτε μόνο γιατί η ιστορία είναι γραμμένη απροσποίητητα, χωρίς υπερβολές, με χιούμορ και αληθινη συγκίνηση μαζί. Και επειδή η εικονογράφησή του είναι τόσο δυνατή, ντοκουμεντο και τεχνη. Όχι για εναν απο αυτούς τους λόγους, αλλά για όλους μαζί.
Είναι "Το λεωφορείο της Ρόζας", σε κείμενο του Fabrizio Silei (μτφρ Δημήτρης Λυμπερόπουλος) και εικονογράφηση του Maurizio A.C. Quarello.

Το βιβλίο αναφερεται στην ιστορία της αφροαμερικανίδας, μοδίστρας, Ρόζας Παρκς, η οποία την 1η Δεκέμβριου του 1955, στο Μοντγκόμερι της Αλαμπαμα, αρνηθηκε να σηκωθεί απο τη θεση του λεωφορείου όπου καθόταν, και να την παραχωρήσει σε εναν Λευκό. Ο φυλετικός διαχωρισμός όριζε πως οι μαύροι καθονταν μόνο στις πίσω θεσεις του λεωφορείου και παντως παραχωρουσαν τη θεση τους παντα στους λευκούς. Με την κινηση αυτή της Ρόζας, ξεκίνησε ενα μεγάλο κίνημα για τα πολιτικά δικαιώματα των Μαυρων στις ΗΠΑ.
Στον αγώνα αυτό που ξεκίνησε με μποϋκοταζ που κρατησε ενα χρόνο, κατα το οποίο οι μαυροι δεν χρησιμοποιούσαν τα λεωφορεία, αναφερονται τα παρακατω βίντεο.

Στο βιβλίο, μιλά για την ιστορία αυτή ενας παππούς στον εγγονό του. Ο παππούς ξέρει καλά την ιστορία, εκείνο το βράδυ ήταν στο ίδιο λεωφορείο με τη Ρόζα...

Κι αυτα τα λόγια δεν τα λεει μεγαλόστομα, ίσα-ίσα. "Υπαρχει παντα ενα λεωφορείο που περνά στη ζωή του καθενός μας. Εγώ το έχασα πολλά χρόνια πριν. Εσύ κράτα τα μάτια ανοιχτα: μην χάσεις το δικό σου..."
Αυτός ο παππούς ξέρει ότι εζησε μια ιστορική στιγμή. Κι ο εγγονός του το καταλαβαίνει
"Ο Μπεν σηκώθηκε και αγκαλιασε τον παππού. Τον έσφιξε δυνατά, κοίταξε τη φωτογραφία της Ρόζας, κι ένας κόμπος ανεβηκε στο λαιμό του. Ήταν μια γυναίκα ανυπερασπιστη, θα μπορούσε να ήταν και η μητέρα του. Δεν ήταν, λοιπόν, οι μύες που μέτρησαν, ούτε η δύναμη. Αυτό που μέτρησε ήταν τα μεγάλα μάτια της και το ήρεμο χαμόγελό της. Χρειαστηκε να νικησει το φόβο της και συνειδηση πως ο σκοπος της ηταν δίκαιος..."

(η φωτογραφία είναι απο εδώ)

Υ. Γ. Η Ρόζα Παρκς είναι σύμβολο του αγώνα κατα του ρατσισμού και η ιστορία της είναι γνωστη σε όλους τους αμερικανούς. Πολλές φορές βεβαια η Ιστορία και τα πρόσωπά της όπως και στην Ελλαδα ετσι φανταζομαι και στην Αμερική τα μαθαίνουμε αλλα σαν να θεωρούμε ότι όλα αυτα αφορούν ενα πολύ μακρινό παρελθόν. Κι όμως, οι φυλετικές διακρίσεις ξεπεραστηκαν μόλις πριν λίγα χρόνια αν το καλοσκεφτούμε - και αν φυσικά θεωρησουμε ότι εχουν ακόμη και σήμερα εξαλειφθεί παντού. Το σίγουρο παντως είναι πως στις ΗΠΑ όσοι γεννηθηκαν μόλις στην αρχή και μετα τα μεσα της δεκαετίας του '60, στην ουσία εζησαν σε καθεστώς μη φυλετικών διακρίσεων.

Διαβαζοντας χθες το βιβλίο, θυμήθηκα αυτά τα λόγια που είπε η Έμα Στόουν, πρωταγωνίστρια της ταινίας "Υπηρέτριες" στην Πόλυ Λυκούργου και διάβασα στο BHMAgazino, προχθες: "Ντρεπομαι να το ομολογήσω, αλλά δεν γνώριζα λεπτομέρειες για τη ρατσιστική συμπεριφορά απεναντι στους μαυρους υπηρέτες στην Αμερική των 60s. Δεν ξερω αν είμαι μόνο εγώ τόσο πολύ στον κόσμο μου ή ολόκληρη η γενιά μου (η ίδια ειναι γεννημενη το 1988) μεγάλωσε με μια κοινωνική αποενοχοποίηση ότι όλα αυτα συνεβαιναν τους προηγούμενους αιώνες. Μπορεί η υπόθεση του μπεστ σελερ της Κάθριν Στόκετ οι "Υπηρετριες", στο οποίο βασίζεται η ομώνυμη ταινία, να είναι μυθοπλασία αλλά καθώς κι εκείνη εχει μεγαλώσει στο Νότο, οι ιστορίες της είναι βγαλμενες από τη ζωή. Τολμώ να πω ότι μου δίδαξαν σύγχρονη αμερικανικη ιστορία. Εμείς είμαστε μια γενιά που τα βρηκε όλα έτοιμα: οι γυναίκες ψηφίζουν, οι Αφροαμερικανοί είναι ισότιμοι πολίτες, καθόμαστε όλοι μαζί στα λεωφορεία. Και ξαφνικά συνειδητοποιείς ότι η ανισότητα υπηρχε απλώς λίγα χρόνια πριν, δεν είναι αρχαία ιστορία. Σοκάρεσαι. Για αυτό ακριβώς εγινα ηθοποιός: διότι παντα κατι μαθαίνω από τους ρόλους μου, κάτι που δεν εχει να κάνει μόνο με την εξελιξη της υποκριτικής μου, αλλά και με την εξέλιξή μου ως άνθρωπος"

αυτόν τον αριθμό μπορουμε να τον αλλάξουμε

2011-11-26T11:31:00.000+02:00

Κάθε χρόνο χιλιάδες άνθρωποι στην ελλάδα, εκατομμύρια σε όλο τον κόσμο, γίνονται θυματα ή θυτες στον πόλεμο που εχει πεδίο μαχης τους αυτοκινητοδρόμους, την άσφαλτο. Πισω απο τον καθε αριθμό είναι άνθρωποι, ιστορίες, πόνος. Αυτόν τον αριθμό μπορούμε να τον αλλαξουμε. Οδηγώντας με ασφάλεια. Για μας και τους άλλους. Το βίντεο εχει σοκαριστικές σκηνές, αυτες της πραγματικότητας.
Ας προσπαθησουμε να μην τις ζήσουμε ούτε εμείς ούτε αλλοι εξαιτίας μας.

καλημεροκυριακή εν όψει!

2011-11-25T12:51:00.003+02:00

Αυτήν την Κυριακή 27 Νοεμβρίου 2011, ακροατές και φίλοι της «Καλημέρας» θα επισκεφτούμε το Μουσείο Βυζαντινού Πολιτισμού. Το πρόγραμμά μας έχει, στις 10 το πρωί και για μία περίπου ώρα ξενάγηση στην έκθεση «Βυζάντιο και Άραβες», στις 11 ακούμε αφήγηση παραμυθιών με τίτλο "Στην αγκαλιά της Σαχραζάτ" με την Ανθή Θάνου και τον Παναγιώτη Κούλελη και στις 12 βλέπουμε την φωτογραφική έκθεση της Ντόρας Μηναΐδη και της Μαρίας Φακίδη με θέμα «Οι Άραβες στη Μεσόγειο».

Από την ιστοσελίδα του Μουσείου (http://www.mbp.gr/html/gr/index.htm) τα στοιχεία για την έκθεση: Το Μουσείο Βυζαντινού Πολιτισμού, στο πλαίσιο συνεργασίας των πέντε μουσείων της Θεσσαλονίκης, «Κίνηση 5Μ», συμμετέχει στις εκδηλώσεις της 3ης Μπιενάλε 2011 με τη διοργάνωση περιοδικής έκθεσης με τίτλο «Βυζάντιο & Άραβες», η οποία θα διαρκέσει από τον Οκτώβριο του 2011 έως τον Ιανουάριο του 2012. Αποτελεί την πρώτη παρουσίαση του θέματος σε δημόσιο μουσείο στην Ελλάδα, αγγίζοντας τόσο τους δύο όμορους κόσμους, το βυζαντινό και τον αραβικό, όσο και τις ενδιαφέρουσες και ιδιόμορφες σχέσεις και αλληλεπιδράσεις που προέκυψαν από την επαφή τους.
Η έκθεση πραγματεύεται την περίοδο από τον 7ο μ.Χ. αιώνα με την εμφάνιση του Ισλάμ έως την άλωση της Κωνσταντινούπολης το 1453 και χωρίζεται σε 3 ενότητες.
Στην πρώτη ενότητα δίνεται συνοπτικά το ιστορικό και πολιτισμικό στίγμα της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, δηλαδή του Βυζαντίου, καθώς και η ορμητική είσοδος των Αράβων στο ιστορικό προσκήνιο με την παρουσία του Μωάμεθ και την ίδρυση της νέας θρησκείας, του Ισλάμ.
Η δεύτερη ενότητα έχει τον τίτλο «Δύο κόσμοι σε σύγκρουση». Παρουσιάζεται η φυσική σύγκρουση των δύο κόσμων, χριστιανικού-βυζαντινού και ισλαμικού-αραβικού που ακολούθησε την επιτυχή, κατακτητική επέλαση των Αράβων προς την ανατολή και τη δύση και την έξοδο τους στη Μεσόγειο Θάλασσα, την οποία μοιράστηκαν με τη βυζαντινή αυτοκρατορία στην περίοδο της ακμής τους. Γίνεται μνεία στα χαλιφάτα, στις πολιορκίες της Κωνσταντινούπολης και της Θεσσαλονίκης και στην προσωρινή κατάληψη της Κρήτης. Ειδική αναφορά γίνεται, επίσης, στο περίφημο «υγρόν πύρ» και στη δημιουργία της ακριτικής παράδοσης με το Διγενή Ακρίτα, ως αποτέλεσμα των συνοριακών πολεμικών συγκρούσεων.
Στην τρίτη ενότητα «Δύο κόσμοι σε ειρηνική συνύπαρξη» παρουσιάζονται οι εμπορικές συναλλαγές αλλά και οι de facto σημαντικές πολιτισμικές αλληλεπιδράσεις, όπως συμβαίνει, εξάλλου, στους λαούς και στους πολιτισμούς που μοιράζονται κοινά σύνορα. Το αραβικό προϊσλαμικό υπόβαθρο, η νέα θρησκεία το Ισλάμ, οι ελληνιστικές επιβιώσεις στις τεράστιες βυζαντινές επαρχίες που γίνονται στη συνέχεια αραβικές, αλλά και ο ρόλος του περσικού πολιτισμού θίγονται στην έκθεση σε μία διαλεκτική σχέση, η οποία διαμόρφωσε τελικά τη φυσιογνωμία του αραβοϊσλαμικού πολιτισμού. Μέσα από τους τομείς των τεχνών, των επιστημών και των γραμμάτων, παρουσιάζονται οι κοινοί τόποι Βυζαντινών και Αράβων, στις περιόδους ειρήνης που εναλλάσσονταν με πολεμικές αναμετρήσεις και όχι μόνον. Με τα αντικείμενα-εκθέματα καθημερινής ζωής, λατρείας και εμπορίου, καταδεικνύεται η ανταλλαγή ιδεών, εμπειριών, πνευματικών κατακτήσεων και αισθητικών επιλογών των δύο κόσμων. Η περίπτωση του Μ. Αλεξάνδρου – Ισκαντάρ κλείνει την έκθεση, γεγονός που επισφραγίζει τα πολιτισμικά κοινά στοιχεία των δύο κόσμων.
Στη θεματική διάρθρωση της έκθεσης, μαζί με πλούσιο εποπτικό υλικό, εντάσσονται 104 έργα, όπως εικόνες, χειρόγραφα, κοσμήματα, νομίσματα, κεραμικά και γλυπτά, τα οποία χρονολογούνται από τον 7ο έως και τον 18ο αι. μ.Χ. Τα επιλεγμένα εκθέματα, προέρχονται από τις συλλογές του Μουσείου Βυζαντινού Πολιτισμού, από δημόσια και ιδιωτικά μουσεία, όπως το Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο, το Βυζαντινό και Χριστιανικό Μουσείο, το Μουσείο Μπενάκη, το Ιστορικό Μουσείο Ηρακλείου καθώς και από Εφορείες Αρχαιοτήτων της Ελλάδας. Παράλληλα με την έκθεση προγραμματίζεται ένας αριθμός διαφορετικών δράσεων και εκδηλώσεων.
Η περιοδική έκθεση «Βυζάντιο & Άραβες» εντάσσεται στο πρόγραμμα του Υπουργείου Πολιτισμού και Τουρισμού «Θεσσαλονίκη: Σταυροδρόμι Πολιτισμών» με θέμα για το 2011 τη Μέση Ανατολή και πραγματοποιείται με την οικονομική ενίσχυση του ΟΠΑΠ. Αποτελεί τη συμμετοχή του Μουσείου Βυζαντινού Πολιτισμού στις εκδηλώσεις της 3ης Biennale Θεσσαλονίκης στο πλαίσιο της συνεργασίας των πέντε μουσείων της πόλης «Κίνηση 5Μ».

Την ιστοσελίδα του Μουσείου αξίζει και με το παραπάνω να την προσεξετε. (Συγχαρητηρια σε όσους την έχουν σχεδιάσει και την επιμελούνται) Αναμεσα σε αλλα στοιχεία υπαρχουν και συνδεσεις με διαφορα ντοκουμέντα και καταγραφες όπως αυτό το βίντεο όπου ο Ντίνος Χριστιανοπουλος μιλα για την θεμελίωση του Μουσείου Βυζαντινού Πολιτισμού και ιστορίες που θυμαται απο τότε

αν ειναι ετσι, ε,ρε, υπνους που πρεπει να κανουμε...

2011-11-24T21:40:00.000+02:00

η εικόνα απο εδώ

O ύπνος λεει, μια ακόμη ερευνα απο τις δεκάδες που δημοσιοποιουν τα πορίσματά τους κάθε μέρα, "γλυκαίνει" τις επώδυνες αναμνήσεις.
Το άρθρο, στα σημερινά ΝΕΑ, αναφερει πως "Επιστημονική υπόσταση στο παλιό γνωμικό που μας θέλει να βλέπουμε τη ζωή με άλλο μετά έπειτα από έναν καλό ύπνο, δίνει μια νέα μελέτη. Όπως έδειξε, ο ύπνος έπειτα από ένα δυσάρεστο ή τραυματικό γεγονός καταστέλλει μία περιοχή του εγκεφάλου που σχετίζεται με το συναίσθημα και οξύνει μία άλλη που σχετίζεται με τη λογική."
Και συνεχίζει: εδώ
Τ'ακούς, ακούω να λες...
Κοιμήσου εσύ, κυριολεκτικά, όχι μεταφορικά, μην μπερδευτείς, και ό,τι σε πλήγωσε θα το κανονίσει ο εγκεφαλος μια χαρα. Έτσι λενε, βεβαια - αν τις πιστευεις- οι μελέτες.

Αργύρης Κουνάδης (1924-2011)

2011-11-23T12:52:00.004+02:00

Χθες το μεσημέρι ήρθε η είδηση, πρωτα κυκλοφόρησε στο facebοok, απο εκεί το πληροφορήθηκα κι εγώ απο μια πολύ καλή φίλη. Αντιγράφω την είδηση όπως την εκείνη την δημοσίευσε: "Πέθανε ο Αργύρης Κουνάδης. Σημαντικός της μουσικής, συνδιαλέχτηκε με την πρωτοπορία της εποχής του, δίδαξε και διεύθυνε την Ανωτάτη Μουσική Σχολή του Φράιμπουργκ, δεν έχασε ποτέ τη γλύκα της ψυχής ούτε τους δεσμούς με την αριστερά. Έγραψε όπερα, μουσική δωματίου, για το θέατρο και τον κινηματογράφο αλλά και τραγούδια όπως ετούτο" (το τραγούδι που διάλεξε η φίλη είναι αυτό)

Ο Αργύρης Κουνάδης είχε γεννηθεί το 1924 στην Κωνσταντινούπολη. Σπούδασε πιάνο στο Ωδείο Αθηνών με τους Δ. Μαρή και Σπ. Φαραντάτο και θεωρητικά στο Ελληνικό Ωδείο με τον Γ. Α. Παπαϊωάννου. Από το 1950 συνεργάστηκε με το Ελληνικό Χορόδραμα της Ραλλούς Μάνου μαζί με τον Μάνο Χατζιδάκι και τον Μίκη Θεοδωράκη.
Ηταν από τους πρώτους συνθέτες που έδειξε ενδιαφέρον για το ρεμπέτικο τραγούδι. Αν δεν με ξεγελά η μνήμη μου, ο Μάνος Χατζιδάκις, είχε αναφερθεί σε αυτό και νομίζω πως και η συναντροφή τους επηρέασε τη σχεση και του ίδιου του Χατζηδάκι με το ρεμπετικο. Το ρεμπέτικο, λοιπόν, μαζί με τον Στραβίνσκυ και τον Μπάρτοκ επηρέασαν τα πρώτα του έργα του Αργυρη Κουνάδη της περιόδου 1949 - 1957. Αργότερα αποκήρυξε τα περισσότερα από τα έργα της περιόδου αυτής.
Με υποτροφίες της ελληνικής και της γερμανικής κυβέρνησης πήγε το 1958 στη Γερμανία, όπου συνέχισε τις σπουδές του στην Ανώτατη Μουσική Σχολή του Φράιμπουργκ. Μελέτησε σύνθεση με τον συνθέτη - παιδαγωγό Wolfgang Fortner και διεύθυνση ορχήστρας με τον Karl Ueter.
Στην Ελλαδα γνωρίζουμε μαλλον περισσότερο το τραγουδοποιητικό του έργο, η μουσική δραστηριότητα όμως του Αργύρη Κουνάδη περιλαμβάνει και μουσική για τον κινηματογράφο, εργα σύνθεσης, όπερες, έργα μουσικής δωματίου για μικρά σύνολα.
Ο Αργυρης Κουνάδης πεθανε προχθες στο στο Φράιμπουργκ όπου και ζούσε μόνιμα.

Αναλυτικό βιογραφικό και εργογραφία του υπαρχει στην ιστοσελιδα mousikorama.gr, εδώ (από εκεί εχουμε αντλήσει πληροφορίες η συντριπτική πλειοψηφία όσων δημοσιευσαν την ειδηση, κι ας μη το αναφερουν οι περισσότεροι)
Απο εκεί και η φωτογραφία

μουσικό θεμα του Αργύρη Κουνάδη απο την ταινία "Το κορίτσι με τα μαυρα"(1956) του Μιχάλη Κακογιάννη, στην κιθαρα ο Γερασιμος Μηλιαρεσης (είναι το μουσικό θεμα με το οποίο ξεκινησε η εκπομπη σήμερα)

Υ.Γ. Λίγο μετα τις 8 το βράδυ, διαβασα το δημοσιευμα της Αυγής, είναι, πιστευω, το πληρεστερο όλων, εδώ

στο χρόνο, μουσικες, τραγούδια

2011-11-18T23:30:00.000+02:00

1970, απο την ταινία "The Martlet's Tale" του John Crowther, τραγούδι του Μάνου Χατζιδάκι με την φωνή + τα λογια του Shawn Phillips.

Έτσι τελείωνε ένα επεισόδιο, γυρισμενο στην Σαντορίνη, της σειρας ντοκυμαντερ "À la recherche de l'Atlantide", που γυρισε το 1978 ο Ζακ-Υβ Κουστω.
Η μουσική είναι του Μάνου Χατζιδάκι.

απο τον κύκλο τραγουδιών "Μύθοι μιας γυναίκας" (1988)στίχοι: Αγαθή Δημητρούκα

απο τον ίδιο κύκλο τραγουδιών, η Σαβίνα Γιαννάτου, τραγουδα σε δευτερη εκτελεση "τα λόγια που περίμενα"

Η μουσική γράφτηκε για την Ευρυδίκη του Jean Anouilh που ανέβηκε στο Θέατρο Τέχνης το 1959 σε σκηνοθεσία Κάρολου Κουν. Το έργο σε μορφή μπαλέτου για το Ελληνικό Χορόδραμα παρουσιάστηκε το 1962. Η ηχογράφηση αυτή μαζί με την Αντιγόνη του ίδιου συγγραφέα επρόκειτο να εκδοθούν με εξώφυλλο του Γ. Μόραλη αλλά για άγνωστους λόγους αυτό δεν έγινε ποτέ. To τραγούδι ερμηνεύει η Νάνα Μούσχουρη. (τo κείμενο είναι απο το ανεβασμα του βίντεο στο youtube)

ήρθε ο χειμώνας

2011-11-16T08:46:00.004+02:00

1953, λογια των Κώστα Μάνεση-Κώστα Κοφινιώτη (ετσι γραφει ο δίσκος, PARLOPHONE B.74275-στοιχεία απο το rembetiko.gr- και μου έκανε εντυπωση), μουσική του Κώστα Καπλάνη, τραγουδα η Μαιρη Λίντα.
Για σημερα που μύρισε χειμωνας και ξεκινησε το τσουχτερο κρύο.
Πόσος κόσμος δεν θα εχει ζεστη (και) φετος,
χειμώνας έξω, χειμώνας μεσα.

μια φωτογραφία έργο τέχνης

2011-11-14T21:29:00.000+02:00

Η φωτογραφία είναι του Vladimir Zotov
Ο τίτλος της αναρτησης από τον τιτλο δημοσιεύματος που αφορα στην φωτογραφια εδώ

εγώ σπουδαίο μυαλό; όχι!

2011-11-14T10:16:00.009+02:00

Η ζωή δεν είναι παίξε γελασε, πρεπει να την επαρεις σοβαρα, λεει ενα ποίημα που έγινε και τραγούδι, αλλά μην το παρακάνεις, γιατι συν τοις άλλοις είναι και μάταιη, λεει ο John Cleese, ηθοποιός, σκηνοθετης σεναριογραφος, ενα απο τα μελη της ομαδας των Μόντι Πάιθον που μας "έμαθαν" να βλεπουμε και να αντιμετωπίζουμε και αλλιώς τον κόσμο και τον εαυτό μας σε μια του συνεντευξη.
Την διαβαζα πρωί-πρωί σήμερα.
Αποσπάσματα απο την συνέντευξη του Τζον Κλιζ, δημοσιευμενη στο χθεσινό ΒΗΜagazino.
Την συνεντευξη πηρε ο Μάκης Προβατάς.

Έχετε πει ότι ο χαρακτήρας της μητέρας σας σας οδήγησε να κάνετε ψυχανάλυση επί χρόνια. "Αλήθεια είναι αυτό".
Πώς γίνεται εσείς που είστε ένα πραγματικά σπουδαίο μυαλό να μην μπορείτε να διευθετήσετε αυτό το θέμα με την κοινή λογική; "Πιστευω πολύ στη δύναμη του υποσυνείδητου. Εσείς δεν θελήσατε ποτε να κάνετε ψυχανάλυση;"
Όχι. Δεν ένιωσα την ανάγκη. "Όταν το νιώσετε, μη διστασετε. Επίσης να σας πω ότι κανετε λαθος, δεν είμαι σπουδαίο μυαλό, γιατι δεν εχω σπουδασει αρκετα, είμαι απλά ενας έξυπνος άνθρωπος. Για να ήμουν ένα πραγματικά λαμπρό πνεύμα, θα έπρεπε να έχω σπουδάσει κάτι σε βάθος. Είμαι απλώς ένας άνθρωπος που έχει καποιες έξυπνες ιδέες και μπορώ εύκολα να τις βάλω σε μια σειρα και να γραψω κείμενα και σενάρια. Σπουδαία μυαλά μπορουν να γίνουν, υπό συγκεκριμενες συνθηκες, μόνο αυτοί που σπουδάζουν ενα αντικείμενο και εμβαθύνουν σε αυτό".

Αν είχατε τη δυνατοτητα να αλλάξετε μόνο ένα πραγμα στη σημερινή κοινωνία, ποιο θα ήταν αυτό; "Θα αντεστρεφα την κουλτούρα των διασημοτήτων".

Το θεωρείτε τόσο σημαντικό αυτό;"Η σύγχρονη κουλτούρα των διαφορων διασημοτητων, η οποία περνάει μεσα απο τον Τυπο και τα ΜΜΕ, είναι αυτή που έχει κναει τον κόσμο να πιστευει ότι μια καλή και δημιουργική ζωή, με φίλους, οικογενεια και καλούςς συνεργατες, δεν είναι αρκετή, και ότι πρεπει να έχεις οπωσδήποτε χρήματα και φήμη. Σε όλες τις εποχές η κουλτουρα των διασημοτητων είναι παντα αυτή που αναβαθμίζει ή υποβαθμίζει όλες τις υπόλοιπες κουλτουρες των ανθρωπων. Εδώ και αρκετα χρόνια, λοιπόν, υποβαθμίζει τα παντα. Θελω να πω... Ο Ντέιβιντ Μπέκαμ. Εκατομμύρια στερλίνες, για τι πραγμα ακριβώς; Ολόκληρη η αγγλική κοινωνία επί χρόνια είχε πρότυπο τον Μπέκαμ. Όλοι λένε ότι είναι πολύ καλό παιδί και εγω που τον γνωρισα για λίγο συμφωνω. Αλλά τι είδους πρότυπο μπορεί να είναι για μια κοινωνία;"

"Γενικά οι άνθρωποι παλαιότερα ήταν πολύ πιο λογικοί και τωρα πλεον δεν είναι.Επίσης πρεπει να πούμε ότι έχουμε απαίσιο Τυπο. Είναι πολύ ανειλικρινής και ανέντιμος και η δημοκρατία εξαρταται πολύ απο τον έντιμο Τύπο".

"...Υπάρχει μια φραση που θεωρώ σπουδαία: Οι ιδέες δεν είναι υπευθυνες για τους ανθρωπους που τις κουβαλούν"

"Τώρα που μεγάλωσα εχω καταλάβει ότι η ζωή είναι μάταιη. Κι αυτό είναι πάρα πολύ αστείο"

Αστείο; "Ναι, γιατί όταν είσαι νεος ελπίζεις για τα πάντα. Ελπίζεις για το ένα, ελπίζεις για το άλλο και τρεχεις πίσω απο τις ελπίδες σου. Μεγαλώνοντας, καποια στιγμή καταλαβαίνεις ξαφνικά ότι όλο αυτό είναι μάταιο και σου φαίνεται πολύ αστείος ο εαυτός σου που έτρεχε τόσα χρόνια. Είναι πολύ ανακουφιστική αυτή η σκέψη και μετα αρχίζεις να ζεις τη ζωή σου"

(Χμ, εμενα πάλι το πνευμα αντιλογίας μεσα μου-μη χάσει!- επιμενει ότι το να ελπίζεις είναι μια χαρά, το να τρεχεις -για τι; για ποιον;- και να νοσταλγείς μπορεί να είναι το πρόβλημα που δεν σε αφηνει να ζήσεις, αλλά διαβασα την άποψη του Κλιζ με ενδιαφερον. Άλλωστε σε τριαντα χρόνια μπορεί να έχω κι εγω την ίδια άποψη με αυτόν, θα δείξει...)

http://www.tovima.gr/webtv/#271585
http://www.imdb.com/name/nm0000092/

Υ.Γ. Αν βρείτε, σταθείτε και σε δυο βιβλία που συνυπογραφουν ο Τζον Κλιζ και ο ψυχολόγος Ρόμπιν Σκίνερ και κυκλοφορουν και στα ελληνικά. Είναι τα βιβλία "Ζωή, η σύγχρονη Οδύσσεια" και "Οικογενεια, η σύγχρονη Οδύσσεια". Αξίζει πιστευω τον κόπο να τα αναζητησετε.

με την ελπίδα, μόνο, και τη χάρη

2011-11-12T10:25:00.003+02:00

Απο χθες στο μυαλό μου αυτό το τραγούδι.
Την ξερω, πολλά χρόνια, και την αγαπαω την ερμηνεία του Μεράντζα.
Αυτή όμως με τσάκισε (ξέρω ότι είναι μεγαλη κουβεντα, αλλά έτσι ένιωσα, ή σίγουρα ένιωσα κάτι δυνατό και δεν βρίσκω τωρα την καταλληλη λέξη; μπορεί)
Απο τότε που την πρωτοάκουσα μεχρι σήμερα.
Απο το πιάνο στην αρχή.
Κι ίσως επειδή το τραγικό του να είσαι και το πουλί κι ο κυνηγός,όταν το λες έτσι απλά ειναι πιο αληθινό.

"Και πήρες του καιρού τ' αλφαβητάρι
και της αγάπης λόγια φυλαχτό,
για να βρει πάλι ρίζα το χορτάρι
και πήρες την ελπίδα και τη χάρη,
ψηλά να πας να χτίσεις κιβωτό
με την ελπίδα, μόνο,
και τη χάρη..."
Σπουδαίος Μάνος Ελευθερίου στα λόγια, η μουσική του Θάνου Μικρούτσικου, διασκευασαν τα Υπόγεια Ρευματα.

Απ' το κακό και τ' άδικο διωγμένοκι όπως ενήστευες τη δίκοπη ζωή,σε βρήκα ξαφνικά σημαδεμένονα σ' έχει ο κάτω κόσμος ξεγραμμένοκι ο πάνω κόσμος να 'ναι οι τροχοίπου σ' έχουν στα στενά κυνηγημένο...Και πήρες του καιρού τ' αλφαβητάρικαι της αγάπης λόγια φυλαχτό,για να βρει πάλι ρίζα το χορτάρικαι πήρες την ελπίδα και τη χάρη,ψηλά να πας να χτίσεις κιβωτόμε την ελπίδα, μόνο, και τη χάρη...Μα πώς να μην ξεχάσεις την αυλή σουκαι την παλιά τη γνώμη καθενός,όσους κρυφά περπάτησαν μαζί σουνα σημαδεύουν πάλι τη ζωή σουκαι να σαι το πουλί κι ο κυνηγόςστις μαύρες λαγκαδιές του παραδείσου...Κρυφά και φανερά σ' ακολουθούνεοι συμμορίες κι οι βασανιστέςκαι ψάχνουν μέρα - νύχτα να σε βρούνε,μα δεν υπάρχει δρόμος να διαβούνεγιατί ποτέ δεν ήταν ποιητές,το χώμα που πατούν να προσκυνούνε..

11.11.11

2011-11-11T13:32:00.001+02:00

Φθινοπώριασε για τα καλά σήμερα, δεν θελω να πω χειμώνιασε ακόμα.Άλλα πουλιά έφυγαν για πιο ζεστα μερη.Κι άλλα πετάνε με θαρρος ή παραζαλισμενα.

φωτογραφία της Λίλας Σωτηρίου

2011-11-09T21:36:00.001+02:00

Το τραγούδι ας πούμε του Οδυσσεβάχ
που φορτώνει κόσμο για την Ιθαγδάτη.
Το καράβι που οδηγάει κι η πατρίδα που ζητάει
κάποτε θα γίνουν ένα κι όλα ετούτα είναι γραμμένα,
πείνα, πόλεμοι, σεισμοί κι όλοι οι ωκεανοί
φουσκωμένοι να 'ρχονται στη μικρή του την καρένα.

Το τραγούδι ας πούμε του Οδυσσεβάχ
που φορτώνει κόσμο για την Ιθαγδάτη.
Είναι ένα μικρό νησάκι με κουπιά και με πανάκι,
βασιλιάς το κυβερνάει κι απ' τη θάλασσα το πάει.
Μ' όλο που ήταν πονηρός, μ' όλο που έγινε σοφός,
ούτε που ονειρεύεται τι κακό τον καρτεράει.

Το τραγούδι ας πούμε του Οδυσσεβάχ
που φορτώνει κόσμο για την Ιθαγδάτη.
Με λαχτάρα θα την φέρει απ' της θάλασσας τα μέρη,
στις πηγές του ποταμού του, στην αυλίτσα του σπιτιού του.
Ανεβάστε τα πανιά, κατεβάστε τα κουπιά
κι άιντε ν' αναλάβετε την άκρη του σχοινιού του.

Δεν περνούν οι μέρες, δεν περνούν οι ώρες.
Πόσα χρόνια, πόσες πίκρες, πόσους δρόμους
θα διαβώ ώσπου ν' αντικρίσω πάλι
του σπιτιού μου το καπνό.

Δεν περνούν οι μέρες, δεν περνούν οι ώρες.
Τόσους κόπους, τόσες πείνες, τόσους πόνους
τους ξεχνώ αν στο τέλος,
της πηγής μας το νεράκι ξαναπιώ.

Ιθαγδάτη, νησάκι που ανεβαίνει στην πηγή.
Ιθαγδάτη, δεν έχω εγώ άλλο φως και άλλον οδηγό

"Βρισκόμαστε πλέον στον πάτο και ελπίζω να μην έχει χειρότερα"

2011-11-07T22:47:00.001+02:00

Απο το κανενας δεν είναι ιερός και κανενας δεν αμφισβητείται εως το λεω ό,τι νάναι νομιζοντας ότι τα ξερω όλα και εχω και αποψη, εχει τεραστια διαφορά.Διαβαζα πριν λίγη ώρα ενα δημοσίευμα στην Ελευθεροτυπία.
Ο Εμμανουήλ Κριαράς, μιλά για το σημερινή κατασταση στΗ χώρα μας. Τα όσα λεει, εστω και αποσπασματικά γραμμενα στο κείμενο, δεν είναι μόνο ενδιαφεροντα και ικανα να μας προβληματισουν, είναι πιο δυνατα όταν ξερεις ότι τα λεει αυτός ο συγκεκριμένος άνθρωπος. Κι όταν αναφερεται και στον εαυτό του τα λόγια του αβίαστα σε συγκινουν..
Δεν είναι η ηλικία του, μόνο, που δίνει κύρος στα λόγια του. Είναι όλη η ζωή του, εως σήμερα. Είναι η επιστημονική του επαρκεια, η καινοτόμα δραση του στο επιστημονικό του πεδίο, παντα τεκμηριωμενη, εξω απο τα κυρίαρχες απόψεις. Ενας σπουδαίος δασκαλος, ενας λαμπρός φιλόλογος, με καινοτόμο, ανησυχο πνευμα.
Το κείμενο στην εφημερίδα, εδώ, είναι αυτό:
«Θα ήθελα να είχα πεθάνει, να μην είμαι αναγκασμένος να βιώνω αυτές τις καταστάσεις στον τόπο μου», δήλωσε ο Εμμανουήλ Κριαράς στο πρακτορείο ΑΠΕ-ΜΠΕ, σχολιάζοντας την κρίση που βιώνουν οι πολίτες.
«Φταίμε κι εμείς», σημείωσε."Στην υπερεκατονταετή ζωή μου δεν θυμάμαι ποτέ αντίστοιχη περίοδο με ανάλογα πολιτικά -και κυρίως οικονομικά- αδιέξοδα", σημείωσε ο ομότιμος καθηγητής της Φιλοσοφικής σχολής του ΑΠΘ.
"Λειτουργήσαμε όλοι -κυβέρνηση και πολίτες κατά το χειρότερο δυνατό τρόπο. Βολευόμασταν - στην καλύτερη περίπτωση - στο καθεστώς της υποκρισίας, της κλεψιάς, της απάτης. Όταν παίρνει κανείς δανεικά είτε είναι κράτος είτε πολίτης πρέπει να είναι οσα μπορεί να επιστρέψει… Όχι περισσότερα. Βρισκόμαστε πλέον στον πάτο και ελπίζω να μην έχει χειρότερα", δήλωσε."Βέβαια ο φασισμός μπορεί να έχει σήμερα άλλο πρόσωπο", συμπλήρωσε.
Υπογράμμισε ότι η λύση και η "λύτρωση του κόσμου" θα έλθει από ένα "σοσιαλισμό με ανθρώπινο πρόσωπο". Εκτίμησε, όμως, ότι στην Ελλάδα η Αριστερά δεν έχει δυνατότητες."Η πρόταση του δημοψηφίσματος δεν ήταν η καλύτερη λύση , Θύμωσα όταν άκουσα ότι αυτό αποφάσισε ο πρωθυπουργός", σημείωσε και πρόσθεσε ότι δεν εμπιστευεται ούτε τον Αντώνη Σαμαρά. "Είναι βαθύτατα συντηρητικός", είπε.

Και μετα διάβασα τα σχόλια, κατω απο το κείμενο.
Ποιοι είναι αυτοί οι αμόρφωτοι που σχολιάζουν "την στάση στο θέμα Ελληνική γλώσσα" του Κριαρά; Που λένε πως "η κατάργηση των τόνων και των πνευμάτων της γλώσσας μας, την αποφράδα εκείνη νύχτα της 11ης Ιανουαρίου 1982, ήταν η αρχή της κατηφόρας που μας οδήγησε στον πάτο(;) του γκρεμού" και άλλα ακόμα χειρότερα. Ξερουν για τι και για ποιον μιλάνε;
Πόσο νομίζουν ότι τα ξερουν όλα και ξεχασαν και να ακούν και να εκτιμουν και να προβληματιζονται.
Πόσο τραγικά είναι τα σχόλια τους...

"ηρωϊκά" και άλλα

2011-10-27T20:42:00.004+03:00

Όταν γραφω κατι στο facebook, μετα με πιανουν τυψεις γιατί δεν το μοιραστηκα πρωτα μαζί σας εδώ. Στο κάτω-κατω αυτό είναι το πρώτο μου διαδικτυόσπιτο, όλα κι όλα.
Μαζεμενα λοιπόν καποια βίντεο, καποια λόγια απο την αλλη γειτονιά, στην οποία αν το θελετε μπορούμε να τα λεμε επίσης.
Δεξιά υπαρχει μια σύνδεση για επικοινωνία μεσω του facebook, μονο αν στείλετε αιτημα φιλίας κι εδω σας γνωρίζω μόνο με bloggerικό ψευδώνυμο γραψτε μου ποια ή ποιος είστε για να καταλαβω και να αποδεχτώ το αίτημα φιλίας - παραδεχομαι ότι αν δω καποιον άγνωστο σπανια απανταω.

Για την ταινία "ο μεγαλος δικτατωρ" ο λόγος, 1940
Η ταινία είναι σπουδαία, ο Τσαρλυ Τσαπλιν ιδιοφυία, παντα
Ο λόγος στο φιναλε της ταινίας εχει μεγαλο "σουξε" τελευταία, χαμός γίνεται στο ίντερνετ
Όσοι τον προωθούν τον έχουν σίγουρα ακούσει ή έτσι με φόρα απλώς τον προωθούν;
(να μην πω για την ταινία, την εχουν δει αραγε ολόκληρη;)
Γιατί οι μισοί που μου έχουν προωθήσει το βίντεο και μισουν και περιφρονουν και είναι έτοιμοι να ξεσκίσουν όποιον θεωρούν αντιπαλο και σχεδόν ευχαρίστως θα ζούσαν με τη δυστυχία των αλλων...Και η ομιλία με όσα αναφερει είναι εναντίον και αυτών. Αν δεν το ξερουν τι να πω...
Ό,τι ναναι διαβαζουμε, ό,τι θελουμε καταλαβαίνουμε... Ακόμα και στα σημαντικά..

Εφτασαν οι μερες οι ηρωικές.
Δεν συμπαθώ ούτε λίγο τους ηρωικούς λόγους, το ίδιο και τους "ήρωες" που όταν το φωναζουν ότι υπηρξαν ήρωες είμαι απολυτα σιγουρη ότι δεν υπηρξαν ποτέ.
Απο τις "ηρωικές" αντιστασεις τόσων, συγγνώμη, αλλα προτιμώ τετοιους ηρωισμούς.
Πραγματικούς.

Κι ένα τραγούδι,
γιατί "ειναι πιο ευκολο να κλαις παρα να ζεις", αλλα για τα δυσκολα αξίζει η ζωή,
τα λόγια του Άλκη Αλκαίου

...

2011-10-20T23:10:00.000+03:00

Στις ειδήσεις το λιντζαρισμα του Κανταφι. Ο νεκρός δεν δικαιώνεται μετα το θάνατό του, όπως συνηθίζεται πολύ στην συγχρονη εποχή, αλλα το νεκρό σώμα το σεβεσαι, αυτό το ξερουν οι άνθρωποι απο την αρχαιότητα. Οι γενναίοι δεν λυντζάρουν. Το ίδιο και οι "μαχητες"; Η άλλη όψη της ίδιας φρίκης εχει αλλη γνωμη.

Οι εικόνες απο το κεντρο της Αθηνας. Δευτερη συνεχομενη μέρα μια μεγαλη συγκεντρωση. Ο κοσμος περισσότερος απο καθε φορα. Και ξανα καποιοι, παντα οι τόσο λίγοι και τόσο έτοιμοι για ό,τι χειρότερο. Κανονικη μάχη. Ενας νεκρός.
Διαβαζω κι ακουω πραγματα που δεν μπορώ να τα κατανοήσω, είναι ασύλληπτη η ανοησία, και, ναι, και η αγενεια, καποιων.
Διαβαζω στο feleki, "Γυρίζουμε σε προνεωτερικές καταστάσεις (αν υποθέσουμε ότι είχαμε φύγει). Η ανθρώπινη ζωή σ'αυτήν την γκρίζα χώρα φτηναίνει επικίνδυνα, όλο και πιο πολύ. Ζούμε στην επικράτεια του αδιανόητου. Πριν απ'τα πορίσματα και τις κραυγές, σεβασμός στο νεκρό."
Πόσες φορες δεν ακούσαμε τελευταία τη φραση "θα χυθεί αίμα". Τωρα συνεβη.
Με μεγαλη ευκολία καποιοι μιλουν για αίματα και νεκρούς. Με μεγαλη ευκολία συνηθισαμε να το ακούμε σαν να μην τρεχει τιποτα. Ακόμα κι όταν τρεχει με χίλια.

όταν μια διαφημιση μπορεί να είναι συγκινητική, εύστοχη, αληθινή

2011-10-15T17:08:00.001+03:00

Συγκινητική διαφήμιση by babisflou

σ' αγαπάω, να προσέχεις

2011-10-13T11:08:00.001+03:00

Λέω, πως κι εδώ όσοι συναντηθηκαμε και αλλού τυχαία δεν συναντηθηκαμε.
Κάτι ο καθενας "είδε" στον αλλον.
Πριν απο λίγες μέρες στο καινούριοήδηπαλιόκοσκινακι-βλ.fb, εγραφα σε ενα εκεί φίλο με αφορμή κάτι που ανεβασε: ""[δεν ξέρω πώς θα (σου) φανεί, αλλα όταν όλα γύρω είναι όπως είναι το να κραταμε το ενδιαφερον μας για σπουδαία πραγματα είναι σαν μια βαθια ανάσα καθαρού αέρα, ετσι νιωθω εγω τουλαχιστον για μενα...] Γιατί, να παρει, η κρίση, όπως τόσες στην μικρη-μεγαλη μας ιστορία (μόνο τι εζησαν οι γιαγιαδες-παππούδες και γονείς μας να σκεφτούμε...) καποτε θα περασει, εμείς όμως πώς θα είμαστε όσο διαρκεί και πώς στο τελος της; πώς...γιατί αυτή είναι η ζωή μας κι αλλη δεν θα ζήσουμε...
Και σήμερα σκεφτόμουν πως μεσα σε αυτόν τον τρελό κόσμο, είναι άνθρωποι που με μια κουβεντα, ενα χαμόγελο, ενα κλείσιμο του ματιού, ένα "είμαι εδώ", μια αγκαλιά ακριβώς όταν την χρειάζεσαι, ένα "σε νοιάζομαι ρε, να προσέχεις" μπορούν να αλλαξουν απο μια στιγμή μεχρι τη ζωή σου όλη.

Παρόλα τα τριγύρω και τα μέσα μας, καλημέρα!

νεα "Καλημέρας"

2011-10-04T13:58:00.000+03:00

Έχουμε νεα, ας τα πούμε ένα-ένα.

Απο την Πέμπτη θα λεμε "Καλημέρα" στις 10 το πρωί.

Aλλάζουμε και αναδιαμορφώνουμε τη ροή του πρωινού προγράμματός μας στο ραδιόφωνο για εναν πολύ καλό λόγο. Ο 958fm, βασικός χορηγός επικοινωνίας της 15ης Μπιενάλε Νέων Καλλιτεχνών της Μεσογείου, θα ενημερωνει αναλυτικά για όλες τις εκδηλώσεις της διοργάνωσης, σε μια ζώνη καινούριων εκπομπών των οποίων την επιμελεια θα εχει ο Θανασης Γωγάδης, καθημερινά απο τις 12 εως τις 2 το μεσημέρι.

Kαι τωρα να πούμε τις λεπτομερειες για την καλημεροεξορμηση αυτής της Κυριακής.

Η ΙΣΤ΄ Εφορεία Προϊστορικών και Κλασικών Αρχαιοτήτων σε συνεργασία με την Εταιρία Ύδρευσης και Αποχέτευσης Θεσσαλονίκης Α.Ε., το τετραήμερο από 6 έως και 9 Οκτωβρίου 2011 (στο πλαίσιο μιας δράσης του με τίτλο Υπουργείου Πολιτισμού με θεμα: «Περιβάλλον και Πολιτισμός 2011. Φωνές νερού μυριάδες»), διοργανωνει εκδηλώσεις οι οποίες θα πραγματοποιηθούν στον αρχαιολογικό χώρο της Ρωμαϊκής Αγοράς (πλατεία Δικαστηρίων). Οι εκδηλώσεις εχουν θεμα «Νερό σε μία Ρωμαϊκή Αγορά: μια καθημερινή ανάγκη, μια καθημερινή απόλαυση» και συμπεριλαμβάνουν παιχνίδι ρόλων με την ομάδα Gamecraft, παιχνίδια γνώσεων, λεξεων και δρασης για παιδιά από 6 έως 12 ετών με την ομάδα του δημιουργικού βιβλιοπωλείου: Κάτι γίνεται, εκθεση φωτογραφίας σε συνεργασία με το Φωτογραφικό Κέντρο Θεσσαλονίκης, έκθεση του Ελληνικού Κέντρου Βιοτόπων Υγροτόπων (ΕΚΒΥ, Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας) και θεματική ξενάγηση στον αρχαιολογικό χώρο.

Πιο συγκεκριμένα τωρα, ακροατές και φίλοι της "Καλημέρας" θα παρουμε μερος στο παιχνίδι ρόλων
την Κυριακή, απο τις 10.30 έως τις 12.00, σε τεσσερις ομάδες.
Πρόκειται για ένα παιχνίδι ρόλων που σχεδίασε η δημιουργική ομάδα Gamecraft στο εσωτερικό του χώρου της Ρωμαϊκής Αγοράς με τίτλο: "Αγοραίον ύδωρ". Το παιχνίδι απευθυνεται σε παιδιά άνω των 11 ετών (Ε΄ Δημοτικού) και ενήλικες. Όπως λεει η ομάδα για το περιεχομενο του παιχνιδιού «…η μοίρα επιφυλάσσει εκπλήξεις για τους πολίτες της Θεσσαλονίκης. Οι συμμετέχοντες θα παίξουν τους ρόλους των πολιτών που εμπλέκονται σε μία περίεργη υπόθεση δολιοφθοράς των αποθεμάτων νερού στην Ρωμαϊκή Αγορά. Ποιος κρύβεται πίσω από την αποτρόπαια αυτή πράξη; Πώς θα φτάσουν στον πραγματικό υπαίτιο; Τι πρέπει να κάνουν και πόσο γρήγορα θα πρέπει να αντιδράσουν;»Λεπτομέρειες για το παιχνίδι εδώ: http://gamecraft.gr/?p=628.

Συμμετοχές με όνομα, αριθμο συμμετοχών, ώρα προτιμησης (10.30, 11.00, 11.30 ή 12.00) με ηλεκτρονικο μηνυμα στο kalimera958fm@gmail.com ή με sms και τηλεφωνικά κατα τη διάρκεια της εκπομπής.

«Μη φοβάσαι, εγώ είμαι εδώ»

2011-10-01T13:43:00.001+03:00

Είναι πολλά αυτα με τα οποία συμφωνω απόλυτα στο κείμενο αυτό της Σώτης Τριανταφύλλου.
Απο το "Τα παιδιά καταλήγουν θύματα ενός κοινωνικού πεσιμισμού: δέχονται σφυροκόπημα υπερβολικών προσδοκιών και σκοτεινών προφητειών περί μαζικής ανεργίας, πείνας, δικτατορίας και συντέλειας του κόσμου ",
μεχρι το
"η οικογένεια και το σχολείο πρέπει να λειαίνουν τις δυσκολίες, όχι να τις μεγεθύνουν. Όταν ένα παιδί λέει «φοβάμαι», δεν του απαντάς «Κι εγώ τρέμω απ’ τον φόβο μου» – του απαντάς «Μη φοβάσαι, εγώ είμαι εδώ». Και φροντίζεις να είσαι συνεπής σ’ αυτό το «Εγώ είμαι εδώ». Τα παιδιά –οι μαθητές αλλά και τα μεγαλύτερα, οι φοιτητές– έχουν ανάγκη από πλαίσιο κανόνων μέσα στο οποίο να μπορούν να μελετούν και παραλλήλως να μαθαίνουν πώς να ζουν δίπλα στους άλλους"
και
"για να εξεγερθούμε πρέπει πρώτα να μάθουμε αυτό εναντίον του οποίου ενδέχεται να εξεγερθούμε ".

Και μαζί με όλα αυτα, θυμαμαι πως όταν ήμουν μαθητρια τις πιο ωραίες συζητησεις, τελικά, τις καναμε παντα με τους καθηγητες που μας μαθαιναν πραγματα, ήταν καλοί στο μάθημά τους, συγκεντρωμένοι σε αυτό αλλα και ευελικτοι, ετοιμοι να πουν ή να ακούσουν ενα αστείο αν το εφερνε η στιγμή (χρόνια μετα καταλαβα ότι καποιες φορες το εκαναν επίτηδες- ήξεραν πολύ καλά να μας κανουν να είμαστε εκεί και να μη φευγει το μυαλό μας). Ήταν οι ίδιοι που δεν ήθελαν να παπαγαλίζουμε, ήξεραν να ακούν και ήθελαν αληθινά να μας βοηθήσουν.
Και είναι κι αλλα που σκεφτηκα όσο διαβαζα αυτό το κείμενο. Είναι κι αυτό που έγραψα σε ενα σχόλιο στο facebook, πως τα παιδια, πιο πολύ απο μας, τους μεγαλους εχουν την αναγκη να καθησυχάζονται, όχι να παραμυθιάζονται αλλά να νιώθουν ασφαλεια. Έτσι, θυμήθηκα πώς καποια στιγμή με γραπωσε ο φόβος του θανατου. Ήμουν επτα χρονων τότε, δευτερα δημοτικού, το θυμάμαι σαν τωρα. Νομίζω ηταν η πρωτη φορα που ενιωσα στην κυριολεξία τη φραση "ποναει η καρδια μου", σαν να ματωνε ένιωθα, δεν μπορούσα να κοιμηθώ, για τότε δεν θυμομουν τιποτε αλλο να με εχει φοβήσει τόσο πολύ. Ζόρια. Ο παππούς μου καταλαβε τον φόβο μου και με καθησυχασε με δυο κουβεντες που ειχα μεγαλη αναγκη να ακούσω. Η μια, δεν είναι του παρόντος, αλλα η δευτερη ήταν πως δε χρειαζεται να φοβαμαι, ήταν αυτός εκεί για μενα. Λογικά, ήταν λαθος, ηταν τόσο μεγαλύτερος για πόσο θα μπορουσε να είναι δίπλα μου, για παντα; δε γινόταν. Όμως ήταν τοσο σπουδαίο που με καθησυχασε και αμεσως μετα με ρωτησε "αύριο τι εχεις για το σχολείο;" Δεν κουβεντιασαμε ώρες για το φόβο μου, με καθησυχασε και αμεσως πιασαμε δουλειά για τα καθημερινά, τα του σχολείου.
Όλα δεν τα ξερω σίγουρα, πολλά πραγματα είναι επιβεβαιωμενο ότι τα αγνοώ και σε αλλα τοσα τα κανω θαλασσα, προσπαθώ να είμαι αρκετα καλή μαμά, πολύ καλή ούτε που το βάζω για στόχο, αλλά απο τα λίγα πραγματα για τα οποία είμαι σίγουρη - αλλο θεμα αν καταφερνω παντα να τα κανω πραξη- είναι πως η ζωή θελει ρυθμό, κανόνες (ενίοτε για να παραβιάζονται-για αυτό κανουμε τρελλες, για αυτό ερωτευόμαστε, για αυτό ριψοκινδυνευουμε άλλωστε) και πιο πολύ απ' όλα μπορει να θελει να συνεχίζουμε να ζούμε, όσο καλύτερα γινεται και να προσπαθουμε να γινόμαστε όσο καλυτεροι ανθρωποι μπορούμε.

Ακόμα κι αν διαφωνησουμε, πανω σε τετοια κείμενα όπως αυτό της Σώτης Τριανταφύλλου στην AthensVoice, αξίζει πιστευω να κουβεντιαζουμε.
Όλο το κείμενο εδώ: Σχολική χρονιά - Ο χαμένος ορίζοντας

διαλειμμα, στείλε τον τραγουδιστή στο πόδι σου

2011-09-23T08:56:00.001+03:00

Σ'αυτό τον κόσμο
...
πού να βρω χώρο τον Παράδεισο να χτίσω
ποιους εφιάλτες πρέπει πρώτα να γκρεμίσω
...
Σ'αυτό τον κόσμο τον μικρό τί να σου κάνω,
δεν έχω δύναμη καρδιά μου να σου δείξω,
μόνο τα χέρια μου μπορώ να σου ανοίξω,
έν'άλλο κόσμο δίπλα μου να περιμένεις

Μια νύχτα θα 'ρθει από μακριά, βρε αμάν αμάν
αέρας πεχλιβάνης
να μην μπορείς να κοιμηθείς, βρε αμάν αμάν
μόλις τον ανασάνεις...

Θα προσπαθήσω να περάσω απ' τα χρόνια
όπως περνάει από το δρόμο ένα παιδί
φάλτσα σφυρίζοντας και με λυτά κορδόνια
θα φτάσω απέναντι να κλείσω τη γιορτή
...
Και θα στήσω σημαίες στις κορφές μου
για να φαίνονται οι αντοχές μου
Με μια πίστη μισή και στο χέρι μια ευχή
λίγη άμμο απ' τις ακρογιαλιές μου

Διαλειμμα. Στείλε τον Τραγουδιστή στο πόδι σου...

Αυτό το Σαββατο στα μουσεία

2011-09-20T15:34:00.003+03:00

Στο πλαίσιο των φετινών Ευρωπαϊκων Ημερών Πολιτιστικής Κληρονομιάς, δυο μουσεία της Θεσσαλονίκης πραγματοποιούν ενδιαφερουσες εκδηλώσεις

Η "Καλημέρα" και φετος θα είναι εκεί. Μάλιστα φετος, θα είναι η πρώτη φορα που θα δοκιμάσουμε να δραστηριοποιηθούμε Σαββατο, εως τωρα οι καλημεροεξορμησεις μας γίνονταν παντα Κυριακές. Εχω μια αγωνία για αυτό, αλλά πιστευω πως όλα θα πανε καλά.

Αναλυτικά τώρα, το Σαββατο 24 Σεπτεμβρίου, θα επισκεφτούμε το Αρχαιολογικό Μουσείο Θεσσαλονίκης και το Μουσείο Βυζαντινού Πολιτισμού.

Στις 10 το πρωί, το Αρχαιολογικό Μουσείο δημιουργησε μια ομάδα ειδικά για τους ακροατες της "Καλημέρας". Θα παρουμε μερος στο εκπαιδευτικό πρόγραμμα με θεμα: "Μια πόλη σε κρίση: Η Θεσσαλονίκη... στη δίνη του ρωμαϊκού εμφυλίου πολέμου". Το πρόγραμμα απευθυνεται σε παιδιά 10 έως 15 ετών και τους γονείς τους. Οι συμμετέχοντες θα «κάνουμε ένα ταξίδι» στη ρωμαϊκή Θεσσαλονίκη του 1ου μ.Χ. αιώνα. Το πρόγραμμα θα διαρκεσει περίπου μία ώρα.

Στις 12 το μεσημέρι, πηγαίνουμε στο Μουσείο Βυζαντινού Πολιτισμού για να παίξουμε ενα παιχνίδι ρόλων. Η ομάδα Gamecraft, εγγύηση για τετοια παιχνίδια, σχεδίασε ενα καινούριο παιχνίδι για το Μουσείο. Το παιχνίδι ονομάζεται ""Η αδελφότητα" και απευθύνεται σε ενήλικες αλλα και σε οικογένειες με παιδιά από 11 χρόνων και πάνω. Οι συμμετέχοντες θα μπλεχτούμε σε μία αναπάντεχη ιστορία μυστηρίου με επίκεντρο τον έλεγχο της κεντρικής εξουσίας στη Θεσσαλονίκη. Θα παρουμε μερος σε δύο ομάδες, στις 12 και στις 12.30

Αυτα με λίγα λόγια.
Περισσότερα απο αύριο στην εκπομπή.
Δηλώσεις συμμετοχής στο kalimera958fm@gmail.com και απο αύριο τηλεφωνικά και με sms κατα τη διαρκεια της εκπομπής (12:00-13:00)
Επειδή ο αριθμός θέσεων είναι περιορισμένος θα τηρηθεί σειρά προτεραιότητας και όσοι ενδιαφερεστε καλό είναι να δηλώσετε συμμετοχή άμεσα.

Η συμμετοχή στο πρόγραμμα και στο παιχνίδι ρόλων είναι δωρεάν.

το δικο τους "σήμερα", τοσο μακρινό παρελθόν στο δικό μας σήμερα

2011-09-20T09:22:00.006+03:00

Συνηθως ανεβαζω κατι στο blog και μετα το κοινοποιώ στο facebook. Σήμερα θα παει λίγο αλλιώς, θα κάνω το αντιθετο και πάλι πίσω.
Επειδή αυτό που τώρα ζούμε θα είναι την επομενη κιόλας στιγμη παρελθόν. Κι αυτό μπορεί να σε μελαγχολεί μπορεί όμως και να σε πεισμώνει, να λες, δεν εχει μετα, τωρα εχει μόνο που θα φερει το μετα. Στο δευτερο είμαι, για το πρωτο δεν εχω ούτε χρόνο, ούτε διαθεση.
Για όσα ματαιώσαμε, αφησαμε για μετα, για εκείνα που δεν τα μετρησαμε σωστα όταν επρεπε, και ίσως γιατί ποτε δεν είναι αργα, ακόμα κι όταν είναι.
η μουσικη εργο του Εσθονού Arvo Pärt, "Spiegel Im Spiegel", 1978
οι εικόνες απο την κεντρική αγορα του Σαν Φρανσίσκο εκατό και χρόνια πριν, 1905-1906
δρόμος, ανθρωποι, ενα στιγμιαίο βλεμμα στο φακό, ο καθενας και η ζωή, οι σκεψεις, τα προβλήματα, τα όνειρα, τα θελω και τα πρεπει του
οι ιστορίες της ζωής τουςη ζωή τους
πώς εζησαν; τι αγαπησαν; ποιος τους αγαπησε; για τί προσπαθησαν; τι φοβήθηκαν; τι εκαναν; τι ονειρευτηκαν;

σε εναν κόσμο κι εκείνοι κι εμείς
το δικο τους "σήμερα", τοσο μακρινό παρελθόνστο δικό μας σήμερα.

εκτός θέματος

2011-09-14T11:22:00.000+03:00

"Να μου λες παντα την αλήθεια" απο τις πιο συνηθισμενες φρασεις που λενε γονείς στα παιδιά τους. Μόνο που καμιά φορα αυτή η αλήθεια μπερδευεται με τα "κατα συνθηκη" ή "κατ'επιλογήν" ψευδη. "Σε μενα θα λες όλη την αλήθεια, αλλά..." εννοούν καμιά φορά. Και όχι μόνο γονείς. Όπου το αλλά, σε σχεση με πολλές σχολικές εργασίες ας πούμε, συμπληρώνεται πχ, "για να παρεις καλό βαθμό γράψε και κανενα ψεμμα, γραψε βρε παιδί μου αυτό που θελει να διαβασει ο δασκαλος ή αυτό που έτσι πρεπει να είναι- να, δε βλεπεις τι γράφει το βοήθημα, παρε καμιά ιδεα απο εκεί- δεν πειραζει" Αυτός ο "καλός βαθμός" κανει πολύ κόσμο να λεει κατ'επαναληψη ψεμματα και όχι μόνο στο σχολείο, εμ, βλεπεις, "βαθμό" δεν παίρνεις μόνο εκεί...
Και δεν αναφερομαι στις αλήθειες που μπορεί να μην πεις, η στα ανώδυνα ψεμματα για να μην στενοχωρήσεις καποιον, αυτα που δεν λες για λογους ευγενειας ή και ενσυναίσθησης, αυτα που είναι τα μόνα που δεχομαι να σου πω την αλήθεια. Ε, όταν συναντας εναν άνθρωπο που τον πληγώνει μια δυσμορφία του ας πουμε, φόρα παρτίδα δεν του το λες, σε αυτό εκπαιδευεσαι για να μην εισαι αδικα σκληρός και ακοινώνητος, ετσι νομίζω δηλαδή, εδω η αλήθεια μόνο χρήσιμη δεν είναι, ίσα ίσα.
Για αλλα μιλάμε.

Θυμαμαι, όταν ήμουν φοιτήτρια εκανα μαθηματα-ιδιαίτερα σε ενα φοβερό παιδί, τον Βαγγελη. Μια μερα ήθελε βοήθεια στα Νεα Ελληνικά, είχε ενα κάρο ερωτήσεις, ξεκινάμε λοιπόν να τις βλεπουμε μαζί, μία-μία. Μία έλεγε "ποια είναι η γνώμη σας για την σταση του ήρωα;" Ο ήρωας, στο κείμενο, με αυταπαρνηση είχε θυσιάσει τα παντα. Ο Βαγγελης, φατσα, γυριζει και μου λεει "να γραψω αυτό που σκεφτομαι ή αυτό που πρεπει;" Αντε ρε Βαγγελη, για πες μου και τα δύο, να τα ακούσω, του είπα. Και μου είπε. Καμία σχεση η μία απαντηση με την άλλη, μα καμία όμως. "Και τώρα ποια θα γράψεις;" η απαντηση ήρθε πληρωμενη, που λεει και η μαμά μου: "Με εχει στη μπούκα ο καθηγητής, αφήστε θα γραψω αυτό που "πρεπει" να μην έχω φασαρίες."
Απο πολυ παλιά ήταν έτσι, το θυμόμουν κι εγω απο το σχολείο, συνεχιζόταν μεχρι τα χρόνια που ήμουν φοιτητρια, νομίζω ή τουλαχιστον ελπίζω πως δεν συνεχίζεται με τον ίδιο τρόπο και σήμερα. όχι πως δεν θα υπαρχουν δασκαλοι που επιμενουν στο "μα, ετσι πρεπει", στο καλούπι, όμως σήμερα σιγουρα υπαρχουν πιο πολλοί και γονείς και κυρίως δασκαλοι που δεν φρεναρουν τον αυθορμητισμό και την ειλικρίνεια των παιδιών. Είπαμε, τουλαχιστον έτσι ελπίζω. Και υπαρχουν φορές που το εχω δει να συμβαίνει, να όπως αυτή τη φορα, αν θυμασαι.

Αυτό που "πρεπει", το "πρότυπο", κι αυτό που είναι η αλήθεια, ή πώς εκπαιδευονται τα παιδια στο ψεμμα, πώς γραφουν ή μιλάνε όχι για τη δικιά τους ζωή αλλα τη ζωή άλλων. Μεγαλη ιστορία. Που καμιά φορα ξεκινάει απο απλά πραγματα, ή απλώς σε αυτα εκφραζεται, όπως μια εκθεση στο σχολείο; Μπορεί.

Ενα απόσπασμα παρακάτω απο το βιβλίο της Αγαθής Δημητρούκα "Πουλαμε τη ζωή, χρεώνουμε τον θανατο", εκδ. Πατάκη, για τους πραγματικούς ήρωες της ζωής μας και τις αλήθειες που αξίζουν τα μπραβο.
Η Αγαθή αναφερεται σε ενα περιστατικό απο τα σχολικά της χρόνια, μια έκθεση που έγραψε στην έκτη δημοτικού. Σχολείο, επαρχία, χαρακτηριστική εικόνα δημοτικού στα τελη της δεκαετίας του '60 - αρχες του '70.
(και εκτός απο όλα τα αλλα, όταν καποιοι ωραιοποιούν το παρελθόν, "τι σχολεία και τι εκπαίδευση ειχαμε τότε, τότε μαθαίναμε γραμματα, τώρα...", καλα είναι να θυμούνται πώς ήταν τις πιο πολλές φορες τα πραγματα τότε και στην εκπαίδευση, να θυμούνται και αυτα τα στραβα)

(η φωτογραφία απο το blog του Νάσου Αβδαρμάνη, Περί Φωτογραφίας)

"Kι ένα πρωί εκεί κοντά, μετα απο φθινοπωρινή βροχή, καθώς ετοιμαζόμασταν με τον πατέρα μου να κάνουμε μια ανακεφαλαίωση πριν ανοίξουν τα σχολεία, έπεσαν από την κεραμοσκεπή δύο φίδια, δύο τεράστιες δεντρογαλιές.
Δεν πρόλαβα να τρομάξω. Ο πατερας μου αντεδρασε αστραπιαία, ανασήκωσε το σιδερενιο μπαούλο και τα καταπλάκωσε! Και ξαφνικά, εκείνος ο ανήμπορος, εκέινος ο σακάτης, μεταμορφώθηκε μπροστα στα μάτια μου σε γίγαντα!
Απίστευτο συμβάν. Το ξαναθυμηθηκα όταν πηγαινα στην Έκτη Δημοτικού και ο δασκαλος μας ζήτησε να γράψουμε έκθεση με θέμα "Ενα ευχαριστο γεγονός" Ρωτησαν οι συμμαθητές μου τι εννοούσε κι εκείνος απαντησε: "να περιγράψετε ενα γεγονός που σας έδωσε χαρα, που σας γεμισε ικανοποίηση, όπως, για παράδειγμα, μια καλή πράξη που εχετε κανει".
"Εγώ", είπε ο Πάνος ""θα γράψω για μια γριά που τη βοήθησα να περασει από ενα πεζοδρόμιο στο αλλο".
"Μπραβο!", ειπε ο δάσακλος, κι ας είχαμε μόνο ένα δρόμο στο χωριό, που δεν είχαμε πεζοδρόμια, και τα μόνα αυτοκίνητα που περνούσαν ήταν δύο λεωφορεία το πρωί και δύο το μεσημέρι, κι όποια γριά και νά'τανε θα τη γνωρίζαμε και θα τη φωνάζαμε με το όνομά της: θεια-Μαρία ή βάβω Χαραλαμπαινα.
"Εγώ, κύριε" πεταχτηκε η Ηλεκτρα "θα γραψω για τη δραχμή που είχα για παρω ενα κουλούρι και την έδωσα σε μια ζητιάνα".
"Μπραβο!" είπε παλι ο δάσκαλος, κι ας μην είχαμε ποτε μια ολόκληρη δραχμή, κι ας μην πούλαγε κανενας κουλούρια στο χωριό, κι ας ήταν αυτες που ζητιάνευαν γύφτισσες και τσιγγάνες που έρχονταν απο αλλα μερη κι εμείς τις διώχναμε με τις πέτρες για να μη μας κατακλέψουν. Αλλά τα βοηθήματα εκθεσεων που έστελναν από την Αθήνα οι μορφωμένοι συγγενείς τετοιες πραξεις περιέγραφαν.
Εγώ, που δεν μπορούσα να γράψω ψέματα, περιέγραψα πώς ενα αρχικά δυσαρεστο γεγονός κατεληξε να μου δωσει τόση χαρα, αφού μου απέδειξε ότι ο αναπηρος πατέρας μου ήταν δυνατός και μπορούσε να με προστατεύει.
Εννοείται πως δεν πηρα ούτε μπράβο, ούτε καλό βαθμό, παρα μόνο τη χλεύη ότι ήμουν "εκτός θέματος".

Σχολείο, ξανά

2011-09-12T15:12:00.004+03:00

Καθε χρόνο το σκεφτομαι, φετος ενα παραπάνω.
Επειδή όλα θα είναι πιο δύσκολα.
Κι επειδή παντα θυμαμαι σπουδαίους δασκάλους που ειχα όσο ήμουν μαθητρια, σε αυτούς οφείλω πολλά και θα "χρωσταω" για παντα.
Κι επειδή και τοσα χρόνια τώρα θαύμαζα και ένιωθα τυχερή για σπουδαίους δασκαλους που είχαν, έχουν και θα εχουν τα παιδιά μου, στα δημόσια, της γειτονιάς μας, σχολεία.
Και ξερω με τι κόπο καταφερνουν όσα καταφερνουν. Και πόσες φορες τα ακούν κι απο "συναδελφους" τους γιατί χαλανε την βόλεψη της αργοσχολίασης ή δεν τα ζητανε όλα απο "τους επανω"- μη σου πω τι κανουν αυτοί στο σχολείο, αστο καλύτερα...

Αυτούς τους εκπαιδευτικούς τους θαυμάζω. Για τα μεγαλα θαύματά τους. Ξέρουν αυτοί...

Από όσα κουβεντιαζουμε με τα παιδια μου συνεχεια, καποια νομιζω δεν θα τα ξεχασω ποτε.
Πριν δυο χρόνια, αρχίζω να αντιλαμβανομαι ότι ο γιος μου διαβαζει αρχαία με σχετικό ενδιαφερον, της θετικής κατευθυνσης γαρ αυτόν τον ζηλο με τα αρχαία δεν τον είχε ποτέ. Μη φανταζεσαι βαθμούς θριάμβου, όχι, αλλα τον επιασε μια φιλοτομία, μια διαθεση να ειναι ενταξει, συνεπής και να ψαχνει, αλλο πραγμα. Κάτι συμβαίνει εδώ σκεφτηκα, μα, να ανοίξει λεξικό ρημάτων, να ψαχνει ετυμολογία λεξεων, ααα, με εφαγε η περιεργεια.
Ποιον καθηγητή εχεις στα αρχαία; τον ρωταω, τον ταδε μου απανταει, συγκρατώ το όνομα.
Περναει λίγος καιρός. Ερχεται η κουβεντα για αυτόν.
Είναι ωραίος καθηγητής, μου λεει.
Γιατί; Τι θα πει αυτό; τον ρωταω.
Κοίτα να δεις μαμά, μου απανταει, τρία πραγματα θα σου πω.
Πρώτον, αγαπαει αυτό που κανει. Δευτερο, ξερει πιο πολλά απ'όσα μας λεει στο μαθημα. Τρίτο, ποτε δεν εχει προσβάλει μαθητή μπροστα στους αλλους ό,τι και να συμβεί. Αν τον ενοχλεί κατι και θελει να κανει παρατηρηση, μετα το μαθημα στο διαλειμμα πιανει τον μαθητή που θελει και του μιλάει. Να βοηθησει τον μαθητή να γίνει καλύτερος θελει, όχι να δείξει ότι είναι αρχηγός κι έχει το πανω χέρι, καταλαβες;
Αν καταλαβα, λεει...
Αυτούς τους δασκαλους σκεφτόμουν σήμερα, ξανά

Έκθεση «Ανησυχητικές Μούσες», στο Κέντρο Σύγχρονης Τέχνης Θεσσαλονίκης του Κρατικού Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης

2011-08-30T14:37:00.000+03:00

Η «Καλημέρα» του 958fm της ΕΡΤ3 οργανώνει αυτήν την Κυριακή, 4 Σεπτεμβρίου 2011, μια ακόμη επίσκεψη και ξενάγηση για τους ακροατές και φίλους της εκπομπής.

Αυτή τη φορά θα επισκεφθούμε την έκθεση «Ανησυχητικές Μούσες», στο Κέντρο Σύγχρονης Τέχνης Θεσσαλονίκης του Κρατικού Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης (Αποθήκη Β1, Λιμάνι Θεσσαλονίκης).

Η έκθεση παρουσιάζει έργα επτά σύγχρονων γυναικών καλλιτεχνών που κατάγονται, οι περισσότερες μάλιστα, αν όχι όλες, έχουν μεικτή καταγωγή, από χώρες του Αραβικού Κόσμου και της Μέσης Ανατολής.

Οι Diana Al-Hadid (Ντιάνα Αλ Χαντίντ), Majida Khattari (Μαχίντα Κατάρι), Hayv Kahraman (Χαϊβ Καχραμάν), Lara Baladi (Λάρα Μπαλάντι), Zoulikha Bouabdellah (Ζουλίκα Μπουαμπντελάχ), Zineb Sedira (Ζινέμπ Σεντίρα), Mona Hatoum (Μόνα Χατούμ), οι οποίες για λόγους ιστορικών, κοινωνικών και πολιτικών συνθηκών έζησαν ή και ζουν παροδικά ή μόνιμα σε χώρες της δύσης παρουσιάζουν έργα τους τα οποία ανήκουν σε ένα ευρύ φάσμα εικαστικών μέσων (φωτογραφία, βίντεο, σχέδιο, εγκατάσταση, ζωγραφική, περφόρμανς)

Οι ακροατες και φίλοι της «Καλημέρας», σε δύο ομάδες, θα ξεναγηθούμε από την διευθυντρια του ΚΣΤΘ και επιμελήτρια της έκθεσης, κ. Συραγώ Τσιάρα.

Η ξεναγηση της πρωτης ομαδας ξεκινα στις 12.30.

Δηλώσεις συμμετοχής και πληροφορίες κατα τη διαρκεια της εκπομπής (958fm -"Καλημέρα, όλη μέρα!", Δε-Πα 12.00-13.00) στο τηλεφωνο 2310299616, ή με ηλεκτρονικό μήνυμα στις διευθύνσεις: kalimera958@yahoo.gr & kalimera958fm@gmail.com

Lara Baladi

Τριαντάφυλλο (Rose), 2010

Digital collage, permanent print on somerset paper

410 cm x 410 cm (ed. of 5)

Courtesy the artist and Gallery Isabelle van den Eynde

Hayv Kahraman

Διπλώνοντας μεγάλο σεντόνι (Folding Large Sheet), 2008

Oil on linen

132 x 218.4cm

Courtesy Hanan Sayed Worrell, Abu Dhabi, UAE

Zineb Sedira

Μητρική Γλώσσα (Mother Tongue), 2002

Mother and I (France)

Daughter and I (England)

Grandmother and Granddaughter (Algeria)

3 Video-projections on plasma screens

5 min (each. video)

Courtesy the artist and Kamel Mennour, Paris

καλά αποτελεσματα!

2011-08-29T08:24:00.000+03:00

Καλά αποτελεσματα στα παιδια που περιμενουν τις βασεις, με το καλό ό,τι ερθει. Καλή συνεχεια παιδιά, καλή δύναμη!

958fm (κείμενο υπογραφών)

2011-08-23T22:41:00.006+03:00

Την περασμενη Παρασκευή, 19 Αυγούστου, ο Υπουργός Επικρατείας και Κυβερνητικός Εκπρόσωπος, Ηλίας Μόσιαλος, παρουσιασε το σχεδιο αναδιοργάνωσης της ΕΡΤ. Στο πλαίσιο αυτού, ο 958fm, o 102 και τα πρόγραμμα των βραχεων της ραδιοφωνίας της ΕΡΤ3 συγχωνευονται.

Οι εργαζόμενοι στον 958fm συνταξαμε το παρακάτω κείμενο συγκεντρωσης υπογραφών πιστευοντας στη δύναμη και την αναγκαιότητα ενός δημόσιου πολιτιστικού ραδιοφώνου με δημιουργικό και σύγχρονο ραδιοφωνικο λόγο για τον πολιτισμό και τις εκφρασεις του στην τεχνη και την καθημερινότητά μας.

"To Φεβρουάριο του 1994 με προτροπή της τότε υπουργού Πολιτισμού Μελίνας Μερκούρη γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη, στη συχνότητα των 95,8 στα FM ένα ραδιόφωνο αφιερωμένο στον πολιτισμό. Στα δεκαεπτά και μισό χρόνια της λειτουργίας του ο 958fm κατάφερε να αποτελέσει για τη Θεσσαλονίκη, αλλά και ολόκληρη την Ελλάδα, ένα πρότυπο ραδιοφωνικό πείραμα, που συγκέντρωσε στα μικρόφωνα του την πλειοψηφία των ανθρώπων των γραμμάτων, των τεχνών, της επιστήμης και του πνεύματος, παράγοντας ταυτόχρονα και εκτός μικροφώνου, μια σειρά από σπουδαία προϊόντα πολιτισμού. Δεκάδες καθηγητές πανεπιστημίου, συγγραφείς, μουσικοί, ηθοποιοί, δημοσιογράφοι και μουσικοί παραγωγοί, είχαν τις δικές τους μοναδικές στο είδος τους εκπομπές στην πάροδο του χρόνου, ενώ υψηλοί προσκεκλημένοι όπως οι Πήτερ Γκριναγουαίη, Ντάριο Φο, έδωσαν το παρών. Παράλληλα εικοσιπέντε εκδόσεις σπάνιων βιβλίων, δεκαεπτά συλλεκτικά cd με φωνές σπουδαίων πνευματικών ανθρώπων, μουσικές και παραστάσεις ειδικά ηχογραφημένες για το σταθμό και ένα μοναδικό αρχείο ηχογραφήσεων εκπομπών, από όπου παρέλασε η πλειοψηφία των ελλήνων δημιουργών, αποτελεί την παρακαταθήκη του σταθμού στην ιστορία των ερτζιανών. Ο 958 fm αντιμετωπίζοντας τον πολιτισμό ως ένα κομμάτι της καθημερινότητας και προάγοντας εκτός από τις τέχνες μια άλλη αντίληψη ζωής και συμπεριφοράς, σε μια καθημερινότητα που συχνά εκχυδαΐζεται.

Την Παρασκευή 19 Αυγούστου, στο πλαίσιο των ανακοινώσεων του υπουργού Επικρατείας, κυβερνητικού εκπροσώπου κ. Ηλία Μόσιαλου, για την αναδιάρθρωση της ΕΡΤ ανακοινώθηκε το κλείσιμο του ιστορικού σταθμού. Μια απόφαση που εμείς οι εργαζόμενοι του σταθμού κρίνουμε ως αδικαιολόγητη από κάθε άποψη και πάνω από όλα απαξιωτική για τα όσα ο σταθμός αυτός προσέφερε και συνεχίζει να προσφέρει στην πνευματική ζωή του τόπου. Συνήθως σε περιόδους που τα πάντα γύρω δοκιμάζονται και καταρρέουν, σε εποχές βαρβαρότητας όπως αυτή, ο Πολιτισμός και η ενίσχυσή του αποτέλεσε μια παρηγοριά για όσους υποφέρουν. Προσφέροντας ψυχική ανάταση αλλά και στηρίγματα μνήμης και Ιστορίας, για μας, το μέλλον του σταθμού θα έπρεπε να συνδέεται με την ενίσχυσή του, με την είσοδο στην ψηφιακή εποχή, που θα αποτελέσει μιας πρώτης τάξεως ευκαιρία για ακόμα μεγαλύτερη εγρήγορση από τη δική μας πλευρά και ένα νέο ξεκίνημα για το σταθμό κοντά στο πνεύμα του αύριο. Έχοντας συναισθανθεί τις ανάγκες των καιρών, όλοι εμείς που εργαζόμαστε σε αυτόν, είμαστε αποφασισμένοι να συνεχίσουμε στο πλάι των ακροατών το έργο που παράγουμε όλα αυτά τα χρόνια με ακόμα μεγαλύτερο ζήλο. Πιστεύοντας ότι δεν είναι αργά να παρθεί πίσω η άδικη απόφαση, σας καλούμε να υπογράψετε αυτή τη διαμαρτυρία."

Αν συμφωνείτε μπορείτε να συνυπογράψετε το κείμενο συμπληρώνοντας και στελνοντας τα στοιχεία σας (όνομα, επίθετο, ηλικία, ιδιότητα) με e mail στην διεύθυνση: save958fm@gmail.com

(εναλλακτικά, μπορείτε να συνυπογραψετε στελνοντας τα ίδια στοιχεία (ονοματεπώνυμο, ηλικία, ιδιότητα) είτε στο blog της Καλημέρας, είτε στο blog save958fm.blogspot.com, είτε και στο e mail: kalimera958@yahoo.gr)

(o 9.58fm-Σταθμός στον Πολιτισμό είναι στο facebook στον ακόλουθο σύνδεσμο : https://www.facebook.com/groups/9087768582)

επιστροφή

2011-08-16T11:40:00.002+03:00

Επιστροφή στο ραδιόφωνο, απο σήμερα. Με το καλό να ξαναερτζιανοβρεθούμε!

"Σαν άνθρωποι που' χαν χρόνια να γελάσουν"

2011-08-09T07:52:00.001+03:00

Σήμερα θα είναι πιο δροσερά. Απο τα χαραματα φαινόταν, φυσούσε αεράκι. Κατεβασα στα στόρια και ξαπλωσα αλλα πεντε λεπτα. Μαζεψα τα χθεσινοβραδινά απλωμενα ρούχα απο το σκοινί, όσα δεν ήταν νωπά. Άπλωσα ενα πλυντηριο, έβαλα ενα ακόμη. Εκείνο ξεκίνησε τη δουλειά του, εγώ και δίπλα έβαλα καφε στο μπρίκι. Όσο να γίνεται άνοιξα τον υπολογιστή. Πιο πολύ απο συνηθεια, μαλλον. Με τον καφε στο μεγάλο φλυτζάνι καθισα στο μπαλκόνι. Όλοι γύρω κοιμούνταν, κανα δυο περαστικοί στο δρόμο, τα πουλια τρελλαμενα δεν σταματησαν λεπτό. Όσο επαιρνε μπρος ο δρόμος, βουητό πρωινής κίνησης που δυναμωνε όσο τα λεπτα περνούσαν, ξεκίνησα να διαβαζω ενα διήγημα.
Ένας σύνδεσμος των εκδ. Πολις στο facebook με εστειλε σε αυτό.
Τα πρωτα δευτερόλεπτα είναι ανύποπτα. Ξεκινάς και λες, ενταξει, για να δούμε τι γράφει. Και μετα...

"Εχουν και τα καλά τους οι απολύσεις. Γνωρίζεις κόσμο. Βγαίνεις, ας πούμε, στο μπαλκόνι για τσιγάρο και κάποιος λέει: Τα μάθατε ρε; Απολύσανε τον Λύκο. Και ρωτάς εσύ: Ποιο λύκο; Τον κακό; Και γυρίζουν όλοι και σε κοιτάνε με μισό μάτι και κάποιος λέει: Ο Λύκος ρε. Που 'τανε κάτω στις αποθήκες. Ο ψηλός ο μακρυμάλλης. Που κούτσαινε λιγάκι. Εσύ τώρα παλεύεις να καταλάβεις για ποιον λένε. Αλλά δεν μπορείς να τον θυμηθείς καθόλου. Τρακόσια άτομα δουλεύουν εδώ μέσα, πού να τους ξέρεις όλους; Οπότε κάθεσαι αμίλητος και καπνίζεις και τους ακούς να μιλάνε για τον Λύκο λες κι είναι πεθαμένος. Καλό παιδί. Δουλευταράς. Κι είχε δυο πιτσιρίκια και στεγαστικό κι η γυναίκα του πάνε τρεις μήνες που απολύθηκε κι αυτή -δούλευε σ' ένα μαγαζί με ρούχα ή παπούτσια, κάτι τέτοιο. Και μετά κάποιος θα πει ότι, βέβαια, τώρα τελευταία δεν πρόσεχε καθόλου. Πέταγε κουβέντες, με το παραμικρό αρπαζόταν. Είχε αλλάξει τώρα τελευταία. Καθόλου δεν πρόσεχε, κι ας τον είχαν προειδοποιήσει.
Και μετά σταματάνε την κουβέντα, κι άλλος ξεφυσάει και λέει ακόμα δεν μπήκε Ιούνης και πιάσανε οι ζέστες, κι άλλος λέει ποιος ξέρει το Σεπτέμβρη πόσοι θα 'μαστε εδώ να καπνίζουμε στο μπαλκόνι. Και μετά ρουφάνε μια γουλιά καφέ και σβήνουν τα τσιγάρα και γυρνάνε στα κλουβιά τους. Και συ μένεις μόνος και καπνίζεις κι άλλο τσιγάρο και κοιτάς τ' αμάξια που περνάνε και τα πουλιά φτερουγίζουν γύρω απ' τα σύρματα της ΔΕΗ. Ενα σκυλί κοιμάται στη σκιά της μουριάς. Μια γυναίκα βγαίνει στο απέναντι μπαλκόνι και τινάζει ένα τραπεζομάντιλο. Απ' το πεζοδρόμιο περνάει ένας πιτσιρικάς με ποδήλατο, ένας γέρος με μαγκούρα, δυο κορίτσια με ξώπλατα και σορτσάκια, μαυρισμένα κιόλας απ' τα μπάνια. Κοιτάς τον κόσμο που γυρίζει γεμάτος βουή, σκληρός και αδιάφορος, και σκέφτεσαι πως, τελικά, η ζωή είναι ωραία. Και βαθιά μέσα σου?ή μπορεί όχι και τόσο βαθιά?χαίρεσαι που δεν σε λένε Λύκο, που δεν είσαι ψηλός και μακρυμάλλης, που δεν κουτσαίνεις και που η γυναίκα σου δεν απολύθηκε από ένα μαγαζί που πουλάει ρούχα ή παπούτσια. Και παίρνεις βαθιά ανάσα και σβήνεις το τσιγάρο και γυρνάς στη δουλειά σου. Κι αποφασίζεις πως θα κάνεις ό,τι μπορείς, θα κάνεις ό,τι περνάει απ' το χέρι σου για να μη βρεθείς ποτέ στη θέση του Λύκου. Αποφασίζεις πως, τελικά, σ' ένα κόσμο γεμάτο λύκους, είναι καλύτερο να 'σαι πρόβατο παρά λύκος. Και μάλιστα κουτσός λύκος.
Κι ύστερα, τ' άλλο απόγευμα ή το παράλλο, ο Λύκος έρχεται στη δουλειά για να μαζέψει τα πράγματά του και να χαιρετήσει. Και τυχαίνει εκείνη την ώρα να 'σαι πάλι στο μπαλκόνι και κάποιος θα πει: Να ρε. Ο Λύκος. Αυτόνα σουτάρανε προχτές.
Και συ σκύβεις απ' το μπαλκόνι και κοιτάς τον τύπο που ανεβαίνει αργά τις σκάλες και λες: Αυτός; Αυτός είναι ο Λύκος; Ρε σεις αυτόν τον ξέρω.
Και θα θυμηθείς μια νύχτα φέτος το χειμώνα που χιόνιζε -Γενάρης θα 'ταν ή Φλεβάρης. Θα θυμηθείς που είχες αργήσει πάλι να φύγεις απ' τη δουλειά κι όταν κατέβηκες στο πάρκινγκ βρήκες τ' αμάξι σκεπασμένο με είκοσι, τριάντα πόντους χιόνι. Και στάθηκες μες στην παγωνιά και κοίταξες το κάτασπρο, απείραχτο σεντόνι που άστραφτε στο μισοσκόταδο και δε σου 'κανε καρδιά να το χαλάσεις. Μα έπρεπε να το κάνεις. Επρεπε να καθαρίσεις τ' αμάξι, να μπεις μέσα, να βάλεις μπρος τη μηχανή, να φύγεις. Γιατί ήσουν πάλι ψόφιος απ' την κούραση κι ήθελες να γυρίσεις μια ώρα αρχύτερα σπίτι, να φας, να ζεσταθείς, να ξεχάσεις -να κοιμηθείς έναν ύπνο βαρύ κι ασήκωτο, χωρίς όνειρα, μπροστά στην τηλεόραση. Αρχισες, λοιπόν, να καθαρίζεις το χιόνι απ' το παμπρίζ μα ήταν τα χέρια σου γυμνά και γρήγορα κοκάλωσαν απ' το κρύο. Και στάθηκες ανήμπορος μες στην παγωνιά τρίβοντας τα χέρια σου που 'χαν ξυλιάσει κι ένιωθες την απόγνωση να μουδιάζει την καρδιά σου, ώσπου ήρθε κοντά ένας τύπος με σκούφο, κασκόλ και γάντια και σε ρώτησε τι τρέχει αδερφέ. Και συ του 'πες το και το, οπότε πήγε στ' αμάξι του κι έβγαλε απ' το πορτμπαγκάζ ένα φαράσι και σου 'πε να βάλεις μπρος τη μηχανή και να γυρίσεις τον ζεστό αέρα στο παμπρίζ -όχι το αιρκοντίσιον, σκέτο τον αέρα.
Κι ύστερα έσκυψε πάνω στο παμπρίζ και άρχισε να καθαρίζει με γρήγορες κοφτές κινήσεις το χιόνι. Επειτα καθάρισε τα παράθυρα και το πίσω τζάμι. Και συ, καθισμένος μες στ' αμάξι, στα ζεστά, τον κοίταγες που δούλευε σοβαρός, με τα χνώτα του ν' αχνίζουν κι αναρωτιόσουν τι σόι τύπος ήταν αυτός και γιατί μπήκε στον κόπο να βοηθήσει έναν άγνωστο, έναν άχρηστο σαν και σένα. Κι όταν τέλειωσε σήκωσε τους γυαλοκαθαριστήρες κι έτριψε το χιόνι που 'χε πετρώσει στο τζάμι. Υστερα σου 'κανε νόημα -όλα εντάξει- και σου 'πε να προσέχεις -με το μαλακό το φρένο, είναι γυαλί ο δρόμος- κι έφυγε. Και δεν πρόλαβες ούτε να τον ευχαριστήσεις γιατί η καλοσύνη του σ' είχε μουδιάσει πιο πολύ κι από το κρύο. Και στο δρόμο τον σκεφτόσουν συνεχώς και απορούσες. Κι ύστερα, φτάνοντας σπίτι, το ξέχασες κι αυτό, όπως ξέχασες τόσα πράγματα, τόσους ανθρώπους στη ζωή σου.
Και τώρα, καθώς τον βλέπεις ν' ανεβαίνει αργά τις σκάλες, σέρνοντας το πόδι του σε κάθε σκαλοπάτι, θυμάσαι που κείνο το βράδυ ούτε που πρόσεξες πως κούτσαινε. Ούτε που πήρες χαμπάρι ότι άφησες έναν άνθρωπο κουτσό να σου ξεχιονίσει τ' αμάξι, χωρίς ένα ευχαριστώ. Και σκέφτεσαι, τώρα που τον κοιτάς, να κατέβεις κάτω να του πεις κάτι. Να του θυμίσεις τι έγινε κείνο το βράδυ, να τον ευχαριστήσεις έστω και τώρα, τόσους μήνες μετά, έστω κι αν δεν ξέρεις πώς τον λένε -Γιάννη, Κώστα, Νίκο, Τάκη.
Αυτά σκέφτεσαι να κάνεις. Αλλά δεν κάνεις τίποτα. Δεν κατεβαίνεις κάτω, δεν πας να του μιλήσεις. Τι να του πεις;
Στέκεσαι στο μπαλκόνι κι ανάβεις τσιγάρο και σε λίγο τον βλέπεις που βγαίνει κρατώντας μια βαριά κούτα. Σταματάει στα σκαλιά και ρίχνει μια ματιά τριγύρω σα χαμένος. Κι ύστερα κάνει επιτόπου στροφή και κοιτάει το πελώριο κτίριο που ορθώνεται μπροστά του και βλέπεις το πρόσωπό του κι ανατριχιάζεις. Κάτασπρος. Πρώτη φορά βλέπεις άνθρωπο με τόσο άσπρο πρόσωπο. Κάτασπρος. Ανατριχιάζεις. Αναρωτιέσαι αν θα είσαι και συ έτσι κάτασπρος αν -χτύπα ξύλο- βρεθείς κάποια μέρα στη θέση του. Και τότε πετάς το τσιγάρο και κατεβαίνεις τρέχοντας τις σκάλες -δεν περιμένεις τ' ασανσέρ- και τον προλαβαίνεις την ώρα που βάζει την κούτα στο πορτμπαγκάζ. Λαχανιασμένος πας κοντά και του λες το και το. Θυμάσαι, του λες. Θυμάσαι κείνη τη νύχτα με τα χιόνια; Το 'χεις ακόμα το φαράσι; Οχι ότι το χρειαζόμαστε δηλαδή. Ιούνης μήνας μπήκε. Θα μου πεις βέβαια στον καταραμένο τόπο όλα γίνονται.
Τέτοιες κρυάδες του λες και κείνος στέκεται και σε κοιτάει απορημένος, τρίβοντας τις παλάμες του που κοκκίνισαν απ' το κουβάλημα. Κάτασπρος σα χαρτί. Και το στόμα του μια μαύρη μολυβιά.
Ναι, λέει στο τέλος. Τώρα θυμήθηκα. Το μπλε Νισάν.
Μαύρο, λες εσύ. Μαύρο είναι.
Σου ρίχνει μια βιαστική ματιά, προσπαθώντας μάλλον να καταλάβει αν είσαι τόσο ηλίθιος όσο φαίνεται ότι είσαι. Κι ύστερα λέει μάλιστα, λοιπόν τα λέμε, και κλείνει το πορτμπαγκάζ και πάει να μπει στ' αμάξι.
Και τότε σου 'ρχεται μια τρελή ιδέα.
Κάνεις κέφι να κατέβουμε Πειραιά, τον ρωτάς. Κερνάω τσίπουρα. Ετσι για το φαράσι. Για το φχαριστώ δηλαδή.
Το πιθανότερο, θα σου πει όχι. Από πού κι ωσπού δηλαδή. Εχει ο άνθρωπος τον καημό του, οι βόλτες του λείπανε. Και μ' ένα τύπο που δεν ξέρει ούτε τ' όνομά του. Δεν πας καλά μου φαίνεται. Καθόλου καλά.
Μπορεί και να σου πει ναι όμως. Ναι. Μπορεί να σου πει ναι. Και τότε σου κατεβαίνει μια άλλη ιδέα, ακόμα πιο τρελή. Περιμένεις δέκα λεπτά, τον ρωτάς. Μπορείς να περιμένεις; Σε δέκα λεπτάκια είμαι πίσω. Και μπαίνεις στ' αμάξι και φεύγεις βολίδα κι ούτε σε νοιάζει που τα παράτησες όλα χύμα στο γραφείο κι όλοι θα ψάχνουν να σε βρουν.
Στο σπίτι τιγκάρεις με πάγο το ψυγειάκι και ρίχνεις μέσα δυο μπουκάλες Αποστολάκη με γλυκάνισο, ψωμί, τυρί, ντομάτες -ό,τι βρεις. Και στο δρόμο του γυρισμού η καρδιά σου πάει να σπάσει γιατί φοβάσαι πως ο Λύκος θα 'χει φύγει. Αλλά όχι. Είναι ακόμα εκεί, καθισμένος στο καπό του αμαξιού και καπνίζει. Κάτασπρος. Κάτασπρος σαν άνθρωπος που είδε φάντασμα και δεν μπορεί ακόμα να συνέλθει.
Ετοιμος, του λες. Φύγαμε.
Κατεβαίνετε Πειραιά και στο δρόμο πότε μιλάτε, πότε όχι. Κι όλο σκέφτεσαι ν' απλώσεις το χέρι και να του τσιμπήσεις τα μάγουλα να κοκκινίσουν λίγο. Φτάνετε στην Πειραϊκή και κατεβαίνετε στα βράχια κάτω απ' το σταυρό κι ανοίγεις το ψυγείο και βγάζεις την μπουκάλα κι όλα τ' άλλα.
Ποτήρι στο ποτήρι, μπουκιά στην μπουκιά, η ασπρίλα αρχίζει να χάνεται απ' το πρόσωπό του. Μιλάει για τα παλιά. Λέει πως όταν ήταν μικρός, στο σχολείο όλοι τον πείραζαν για τ' όνομά του. Ερχεται ο Λύκος, λέγανε και πέφτανε στα τέσσερα και σήκωναν ψηλά το κεφάλι και φώναζαν αούουου. Και τη γυναίκα μου, λέει, κάπως έτσι τη γνώρισα. Σ' ένα αποκριάτικο πάρτι. Ητανε ντυμένη Κοκκινοσκουφίτσα. Σε κοιτάει για μια στιγμή σοβαρός και μετά βάζει τα γέλια. Γελάς κι εσύ. Γελάτε μαζί, δυνατά, με κέφι. Γελάτε σαν άνθρωποι που 'χαν χρόνια να γελάσουν.
Κι ύστερα, όταν έχεις ανοίξει πια το δεύτερο μπουκάλι, σου ζητάει να πεις και συ μια ιστορία.
Πες μου μια ιστορία, λέει. Με καλό τέλος. Ανάβεις τσιγάρο και φυσάς τον καπνό και γυρίζεις το ποτήρι στο χέρι σου, ακούγοντας τα παγάκια να κουδουνίζουν. Και θες να του πεις ότι καμιά ιστορία δεν έχει τέλος -καλό ή άσχημο. Μα δε θέλεις κιόλας να τον στεναχωρήσεις. Μένεις για κάμποση ώρα αμίλητος. Μυρίζεις την αρμύρα, ακούς τα κύματα που σκάνε στα βράχια. Αμίλητος κοιτάς τη μαύρη θάλασσα, τα φώτα των καραβιών που τρεμοσβήνουν στο βάθος.
Κι ύστερα παίρνεις βαθιά ανάσα κι αρχίζεις να μιλάς: Εχουν και τα καλά τους οι απολύσεις. Γνωρίζεις κόσμο. Βγαίνεις, ας πούμε, στο μπαλκόνι για τσιγάρο και κάποιος λέει: Τα μάθατε ρε; Απολύσανε τον Λύκο..."

(Είναι του Χρήστου Οικονόμου. Δημοσιευμενο εδώ)

Tα πραγματα που αξίζουν στη ζωή, δεν είναι πραγματα

2011-08-06T22:12:00.000+03:00

Πολλές ευχές, πολλοί αγαπημένοι, φίλοι, δωρακια, αφιερώσεις, μερα γενεθλίων σήμερα, ντε.
Πολλές υπεροχες ευχές, με μηνυματα, τηλεφωνήματα, το ενα δεκατο να πιασει, ουου φτανει και με το παραπανω.
Φετος παρα πολλές ευχές ήρθαν μεσω του facebook (καινούριο κοσκινάκι μου...), όμορφα ήταν, αα ψεμματα δε λέω!
Σας ευχαριστώ όλους!
Ο Νάσος μου ευχηθηκε ("χρόνια πολλά και σου εύχομαι να αποκτήσεις όλα αυτά τα ...πράγματα που λέει αυτό το τραγουδάκι!") με ενα καταπληκτικό τραγούδι,
"Πραγματα", Μαυρη Μαγιονέζα,με αυτα που αξίζουν, όπως "η μυρωδιά στο λαιμό σου μερικά καλά βιβλία", "εσύ που με κάνεις κάθε μέρα να ελπίζω" και αλλα που τα λεει μιααα χαρα το τραγούδι (με όλα συμφωνω, κι αν δεν τα γραφω όλα μπορείς να τα ακούσεις τραγουδιστα, ακόμα καλύτερα!)

Έτσι, να μην ξεχνιόμαστε,"...αν δεν το βλέπεις να στο γράψω και με πιο μεγάλα γράμματατα πράγματα που αξίζουν στη ζωή δεν είναι πράγματα"

δυο λόγια, δυο τραγούδια, ένα ανεκδοτο, μία-δύο-τρεις καλημέρες!

2011-08-04T09:22:00.004+03:00

Εχω να απαντήσω σε πολλά σχόλια, θα το κάνω, συγγνώμη που το αργώ.
Εχω να βάψω δύο δωμάτια, να δώσω μια παραγγελία, να οργανώσω τις υπολοιπες εργασίες, να μετακομισοσυγυρίσοαλλαξω ενα ολόκληρο σπίτι, μετα να θυμηθώ να ξεκουραστώ, να τελειώσω όμως πρωτα όλες τις υποχρεώσεις, αξιοποιώντας την καλοκαιρινή άδεια.
Όμως τωρα θελω να ακούσουμε δύο τραγούδια, να γελάσουμε με ενα ανεκδοτο (τα ρημάδια, τα διαβαζω, τα ακούω και μετα πασχίζω να τα θυμηθώ - επ, μην το πείτε στη Σαββίνα!-αυτό είναι γραμμενο για αυτό απλώς το αντιγράφω, Μαρία Ψ. ευχαριστώ!)

"Μια ρουφηξιά είναι η ζωή,
μια ανάσα,
ένας στεναγμόςστο δροσερό αέρα..."

"είτε λίγοι, είτε πολλοί,
είναι κρίμα την ψυχή μας
να τη λιώνουν σαν κερί.
Ας κοιτάξουμε μαζί
να σκοτώσουμ' ένα τέρας,
που παντού μάς απειλεί.
Γιατί, αλήθεια, ελευθερία,
γεννημένη από σεισμούς,
είναι έξω από τα κράτη
κι έξω απ' τους θεσμούς.
Έχει απ' τον ήλιο κάτι
κι από τους αστερισμούς..."

(Γιώργο Α., Αλέξη Β., ευχαριστώ που μου τα θυμήσατε)

Και το ανεκδοτο, εχει και τιτλο παρακαλώ.
Σοβαροφάνεια; τι είναι αυτό;

"Nα γιατί οι άντρες δεν πρέπει να δίνουν συμβουλές σε περιοδικά για γυναίκες"

Αγαπητέ Γιώργο,
Ελπίζω να μπορείς να με βοηθήσεις! Τις προάλλες, έφυγα για τη δουλειά μου αφήνοντας τον σύζυγό μου στο σπίτι να βλέπει τηλεόραση όπως συνήθως. Δεν είχα απομακρυνθεί πάνω από 500 μέτρα όταν το αυτοκίνητο άρχισε να κάνει διακοπές και έσβησε. Το πάρκαρα στην άκρη και πήγα με τα πόδια πίσω στο σπίτι για να ζητήσω βοήθεια από τον σύζυγό μου.
Όταν μπήκα στο σπίτι δεν πίστευα στα μάτια μου! Τον βρήκα στην κρεβατοκάμαρά μας με την κόρη των γειτόνων μας. Εγώ είμαι 52, ο σύζυγός μου 54 και η κόρη των γειτόνων μας 22. Είμαστε χρόνια παντρεμένοι. Όταν άρχισα να τον ρωτάω, μου αποκάλυψε ότι έχει σχέση μαζί της τους τελευταίους 6 μήνες. Του είπα να διακόψει αλλιώς θα έφευγα. Είναι άνεργος τους τελευταίους 6 μήνες και νιώθει άχρηστος και θλιμμένος. Τον αγαπώ πάρα πολύ, αλλά από τη μέρα που του έθεσα το τελεσίγραφο γίνεται όλο και πιο απόμακρος. Δε θέλει να πάει σε σύμβουλο γάμου και φοβάμαι ότι δεν αντέχω άλλο αυτή τη κατάσταση.
Μπορείς να με βοηθήσεις?
Μαρία
———————————————————
Αγαπητή Μαρία
Όταν ένα αυτοκίνητο κάνει διακοπές και σβήνει μετά από τόσο μικρή απόσταση, αυτό μπορεί να οφείλεται σε διάφορους λόγους. Ξεκίνα ελέγχοντας αν υπάρχουν σκουπίδια στο σωληνάκι του καυσίμου. Αν είναι καθαρό, έλεγξε την πολλαπλή εισαγωγής και επίσης τα καλώδια της γείωσης. Αν τίποτε από αυτά δε σου λύνει το πρόβλημα, τότε μπορεί να είναι ελαττωματική η αντλία βενζίνης, δημιουργώντας χαμηλή παροχή πίεσης στα μπεκ ψεκασμού.
Ελπίζω να σε βοήθησα
Γιώργος

Καλημέρα, καλημέρα, καλημέρα!!!

Θέλω την ουσία, η ψυχή μου βιάζεται...

2011-07-27T11:58:00.001+03:00

Δεν ξέρω αν το κείμενο το έχει γράψει αυτός που λενε ότι εχει γράψει.
Κυκλοφορούν τόσα πολλά στο διαδίκτυο που χάνομαι κι εγώ όπως κι εσύ.
Προσπαθησα λίγο να το ψάξω, ο χρόνος μου το τελευταίο διαστημα είναι ελάχιστος για ό,τι δεν είναι απολύτως απαραίτητο, δεν βρήκα κάτι στοιχειοθετημένο.
Λένε πως είναι κείμενο του Mario de Andrade (1893 -1945), ποιητή, συγγραφέα, δοκιμιογράφου και μουσικολόγου από τη Βραζιλία.
Όποιος κι αν τελικά το έγραψε, συμφωνω μαζί του, τόσο απλά.
Τώρα που φτανω σχεδόν στα μισα του δρόμου αλλά εχω τόοσες πολλές "καραμέλες" που λεει και το κείμενο, αχαχαχα παντα πιστευω ότι θα ζήσω πολύ βλεπεις, μια χαρα τα λεει…
Έχω χρόνο για ό,τι αξίζει, μόνο.

«Μέτρησα τα χρόνια μου και συνειδητοποίησα, ότι μου υπολείπεται λιγότερος χρόνος ζωής απ' ότι έχω ζήσει έως τώρα...
Αισθάνομαι όπως αυτό το παιδάκι που κέρδισε μια σακούλα καραμέλες: τις πρώτες τις καταβρόχθισε με λαιμαργία αλλά όταν παρατήρησε ότι του απέμεναν λίγες, άρχισε να τις γεύεται με βαθιά απόλαυση.
Δεν έχω πια χρόνο για ατέρμονες συγκεντρώσεις όπου συζητούνται, καταστατικά, νόρμες, διαδικασίες και εσωτερικοί κανονισμοί, γνωρίζοντας ότι δε θα καταλήξει κανείς πουθενά.
Δεν έχω πια χρόνο για να ανέχομαι παράλογους ανθρώπους που παρά τη χρονολογική τους ηλικία, δεν έχουν μεγαλώσει.
Δεν έχω πια χρόνο για να λογομαχώ με μετριότητες.
Δε θέλω να βρίσκομαι σε συγκεντρώσεις όπου παρελαύνουν παραφουσκωμένοι εγωισμοί. Δεν ανέχομαι τους χειριστικούς και τους καιροσκόπους.
Με ενοχλεί η ζήλια και όσοι προσπαθούν να υποτιμήσουν τους ικανότερους για να οικειοποιηθούν τη θέση τους, το ταλέντο τους και τα επιτεύγματα τους.
Μισώ, να είμαι μάρτυρας των ελαττωμάτων που γεννά η μάχη για ένα μεγαλοπρεπές αξίωμα.
Οι άνθρωποι δεν συζητούν πια για το περιεχόμενο... μετά βίας για την επικεφαλίδα.
Ο χρόνος μου είναι λίγος για να συζητώ για τους τίτλους, τις επικεφαλίδες. Θέλω την ουσία, η ψυχή μου βιάζεται...
Μου μένουν λίγες καραμέλες στη σακούλα...
Θέλω να ζήσω δίπλα σε πρόσωπα με ανθρώπινη υπόσταση.
Που μπορούν να γελούν με τα λάθη τους.
Που δεν επαίρονται για το θρίαμβό τους.
Που δε θεωρούν τον εαυτό τους εκλεκτό, πριν από την ώρα τους.
Που δεν αποφεύγουν τις ευθύνες τους.
Που υπερασπίζονται την ανθρώπινη αξιοπρέπεια
Και που το μόνο που επιθυμούν είναι να βαδίζουν μαζί με την αλήθεια και την ειλικρίνεια.
Το ουσιώδες είναι αυτό που αξίζει τον κόπο στη ζωή.
Θέλω να περιτριγυρίζομαι από πρόσωπα που ξέρουν να αγγίζουν την καρδιά των ανθρώπων... Άνθρωποι τους οποίους τα σκληρά χτυπήματα της ζωής τους δίδαξαν πως μεγαλώνει κανείς με απαλά αγγίγματα στην ψυχή.
Ναι, βιάζομαι, αλλά μόνο για να ζήσω με την ένταση που μόνο η ωριμότητα μπορεί να σου χαρίσει. Σκοπεύω να μην πάει χαμένη καμιά από τις καραμέλες που μου απομένουν...Είμαι σίγουρος ότι ορισμένες θα είναι πιο νόστιμες απ' όσες έχω ήδη φάει. Σκοπός μου είναι να φτάσω ως το τέλος ικανοποιημένος και σε ειρήνη με τη συνείδησή μου και τους αγαπημένους μου. Εύχομαι και ο δικός σου να είναι ο ίδιος γιατί με κάποιον τρόπο θα φτάσεις κι εσύ...»

μια ωραία τηλεοπτική στιγμή

2011-07-07T14:50:00.001+03:00

Eίπαμε, εχει και το facebook τα καλά του.
Εκεί σήμερα, χαρη στην Αναστασία και τον Κυριάκο, είδα αυτό το υπεροχο στιγμιότυπο απο μια παλια τηλεοπτικη εκπομπή ("Ανω Κατω")

Mad World

2011-07-06T21:30:00.002+03:00

(απο τον Θωμά, "κλεμμένο")

... και το ενα φερνει το αλλο

2011-07-01T16:13:00.006+03:00

Μαμαδοσκέψεις. Προχθες μας είχαν ενημέρωση, μαθητές και γονείς, στο φροντιστηριο του γιου μου για το σύστημα εισαγωγής στο πανεπιστημιο, τις κατευθύνσεις και τα πεδία, τις σχολές και όσο μπορούσαν φυσικά τις επαγγελματικές συνθηκες και προοπτικές όσων επαγγελμάτων κυρίως ενδιεφεραν τα παιδιά. Μια τυπική συναντηση, την οποία πολλα παιδια και γονείς παρακολουθούν μαλλον καθε χρόνο.
Σε ιδανικές συνθήκες αυτές τις ενημερωτικές συναντησεις θα ήταν πολύ καλό να τις πραγματοποιεί το δημόσιο σχολείο και ελπίζω καποτε να το δούμε κι αυτό στην Ελλάδα.

Εκτός απο αυτήν καθεαυτήν την ενημέρωση είχαν ενδιαφερον κι άλλα πραγματα. Το πώς, ας πούμε, οι γονείς μετέφεραν με ανησυχία κάτι μάλλον κοινό ή τουλαχιστον όχι ασυνηθιστο πια, την εικόνα των παιδιών τους που δεν εχουν αποφασίσει μεχρι και την τρίτη λυκείου ποια σχολή, ποιες σχολές θελουν να δηλώσουν. Θα πεις εύκολο είναι; Ιδιαίτερα στις τωρινες συνθηκες με πόση σιγουριά να κατευθυνεσαι πρόσω ολοταχώς για μια κατευθυνση; Βεβαια αν κάτι το αγαπας πολύ, αν είσαι φτιαγμενος για αυτό, το πραγμα αλλαζει. Το ακολουθείς και δε πα να σου λενε ότι είναι εγγυημενη η ανεργία, κορεσμενο το επαγγελμα, καπου στον κόσμο θα ασκήσεις αυτό που αγαπάς. Μωρε γερό κι ευτυχισμενο να είναι το παιδί και ας δουλεψει όπου μπορεί, θελει και βρει.
Αν και στ'αλήθεια κάτι που σκεφτόμαστε πιο πολύ μαμαδες και μπαμπαδες καμια φορα δεν είναι νομίζω που δεν ξερουμε τα παιδια μας ποια σχολή θελουν να δηλώσουν, αλλα κάτι άλλο. Που δεν εχουν, αν δεν εχουν ή δεν το ξερουμε εμείς, μια αγαπη ιδιαίτερη σε ενα μάθημα, ενα κόλλημα βρε παιδί μου, να πουν αυτό το μάθημα, αυτο το αντικείμενο το γουσταρω πολύ. Να πω όμως την αλήθεια; Καμιά φορα το εχουν αυτό το μάθημα, το εχουν αυτό που ονειρευονται, αλλα δεν θελουν να το πουν στους γονείς τους. Αμα ξεραμε τι λενε στους φίλους τους θα μεναμε έκπληκτοι, ετσι νομίζω.

Κι όσο το σκεφτομαι ενα καλό μπορεί να το εχει η κρίση. Πού οι εποχες που πίεζαν ασφυκτικά οι γονείς τα παιδια να ακολουθήσουν ενα επαγγελμα που κατα τη γνώμη τους εχει κύρος, καταξίωση, λεφτα εννοούσαν κυρίως δηλαδή αλλα δεν το ελεγαν ετσι, το ελεγαν "σιγουριά και εξασφαλιση". Τωρα, σε γενικές γραμμες, παει αυτό, ποια σιγουριά, ποια εξασφάλιση... Καλό είναι αυτό, θα πεις; Σε καμια περίπτωση πλην μιας, όταν όλα εχουν ρίσκο το ρίσκο αυτού που τουλαχιστον αγαπας ανταγωνίζεται επι ίσοις όροις όλα τα υπόλοιπα, τουλαχιστον. Και πιο ευκολα ίσως ενα παιδί σήμερα μπορεί να πει αυτό θελω να κάνω. Τι να του αντιταξεις; Την ανυπαρκτη σιγουριά του ποιού αλλου;

Ακουγα την ενημερωση σκεφτόμουν κι αυτα μεσα μου. Με αυτα κι εκείνα ακόμα και μια τυπική διαδικασία όπως η φροντιστηριακή ενημερωση περί όσων ελεγα πριν παλι χρήσιμη ήταν.Και σε αυτό βοηθησε μαλλον και ο συγκεκριμένος εισηγητής καθηγητης, προσγειωμενος, πρακτικός και ανοικτόμυαλος μαζί.

Τα παιδια μας θα σπουδασουν και θα ψαξουν δουλεια σε εναν κόσμο που εχει αλλαξει πολύ απο εκείνον που ξεραμε. Ενα όμως ίσως έμεινε ίδιο. Τον δρόμο τον ανοίγουν τα σταυροδρόμια κι όχι οι μονόδρομοι. Ό,τι κανουν ας εχει ανοικτό ορίζοντα και δυνατότητα να αλλαξει δρόμο, να παει αλλού, αυτό το αλλού μπορεί να είναι καλύτερο κι απ'ό,τι φανταζονται καμια φορα.
Ποιος άλλωστε ξερει σιγουρα πώς θα είναι ο κόσμος σε ενα, δυο, δεκα χρόνια;

Θυμαστε μια ομιλία του Κεν Ρόμπινσον; (είναι εδώ) Εκείνη που έλεγε, ανάμεσα σε αλλα: "Έχω μεγάλο ενδιαφέρον για την εκπαίδευση, και νομίζω οτι όλοι έχουμε. Έχουμε τεράστιο δικαιωματικό ενδιαφέρον γι' αυτή, εν μέρει επειδή η εκπαίδευση είναι προορισμένη να μας πάει σε ένα μέλλον που δεν μπορούμε να συλλάβουμε. Αν το σκεφτείτε, τα παιδιά που ξεκινούν το σχολείο φέτος θα συνταξιοδοτηθούν το 2065 (σημ. η ομιλία δόθηκε το χειμώνα του 2006- αλλαξαν ήδη πολλα, αναμεσα σε αυτα και τα όρια συνταξιοδότησης...) Κανένας δεν έχει την παραμικρή ιδέα- παρ' όλη τη γνώση που παρελαύνει εδώ τις τελευταίες τέσσερις ημέρες - για το πώς θα είναι ο κόσμος σε πέντε χρόνια. Ωστόσο, πρέπει να τα εκπαιδεύσουμε γι' αυτόν. Έτσι η μη προβλεψιμότητα, νομίζω, είναι εντυπωσιακή" και κατεληγε "παρεμπιπτόντως, μπορεί εμείς να μην δούμε αυτό το μέλλον αλλά εκείνα θα το δουν. Δουλειά μας είναι να τα βοηθήσουμε να κερδίσουν κάτι από αυτό"

Διαβαζοντας χθες ενα κείμενο στην Athens Voice, είναι ένα άρθρο του καθηγητή Jeffrey Sachs, διευθυντή του Earth Institute του Columbia University που δημοσιεύτηκε, στους Financial Times, μου ήρθαν αυτα τα λόγια στο μυαλό.
Μπορεί να μην ξερουμε το μελλον όπου θα ζήσουν τα παιδιά μας, ίσως είναι απο δύσκολο εως αδύνατον να τα συμβουλέψουμε σίγουρα, μπορεί όμως μαζί τους να καταλαβουμε ποια κατευθυνση τους ταιριάζει, σε τι ίσως να έχουν, και να εχει και το ίδιο ως τομέας, προοπτική και δυνατότητες
Το άρθρο, ας πούμε, του καθηγητή Jeffrey Sachs, καταλήγει σε ενδιαφερουσες απόψεις για το μελλον της χώρας μας, αρα των ανθρώπων που θα δραστηριοποιηθούν και επαγγελματικά σε αυτήν τα επόμενα χρόνια, ελπίζοντας πως θα αναπτύξουμε, αφου διαθετουμε αυτό που λεμε το αρχικό "αναγκαίο κεφαλαιο" (ήλιος, άνεμος, θαλασσα, επινοητικότητα) πρωτοβουλίες, επιχειρηματικότητα και εφευρετικότητα:
"Η Ελλάδα στην πραγματικότητα έχει πολλές ενδιαφέρουσες προοπτικές ανάπτυξης.
Έχει τεράστια ηλιακή και αιολική ενέργεια για εξαγωγή προς τις ενεργοβόρες βόρειες χώρες. Προσφέρει ένα θαυμάσιο συγκοινωνιακό κόμβο για το εμπόριο Ευρώπης-Ασίας. Νέοι Έλληνες μηχανικοί λογισμικού κάνουν αισθητή την παρουσία τους στον τομέα των τεχνολογιών της πληροφορίας. Και φυσικά η Ελλάδα παραμένει ένας από τους πιο υπέροχους προορισμούς στον κόσμο για τουρισμό, εξερεύνηση και στοχασμό γύρω από τον άνθρωπο"

Το ενα εφερε το αλλο, και στο τελος;

Ξαναδιαβασα μια ακόμη ομιλία του Κεν Ρόμπινσον (αυτή), κι ενα σημείο της που μπορεί και παντα να είναι επίκαιρο, λεει:
"Πρόσφατα διάβασα μια υπέροχη ρήση του Αβραάμ Λίνκολν, που πιστεύω ότι και εσείς θα την βρίσκατε ενδιαφέρουσα αυτήν τη στιγμή. (Γέλια) Είπε τα εξής τον Δεκέμβριο του 1862, κατά τη διάρκεια του δεύτερου ετήσιου συνεδρίου του Κογκρέσου. Να σημειώσω ότι δεν έχω ιδέα τι γινόταν εκείνη την εποχή. Δεν μαθαίνουμε Αμερικανική ιστορία στη Βρετανία. (Γέλια) Την αποσιωπούμε. Ξέρετε, είναι πολιτική μας. (Γέλια)
Λοιπόν, χωρίς αμφιβολία, κάτι συνταρακτικό συνέβαινε το Δεκέμβριο του1862, το οποίο όσοι είναι μεταξύ μας Αμερικανοί θα το γνωρίζουν. Αλλά είπε το εξής: "Τα δόγματα του ήρεμου παρελθόντος είναι ανεπαρκή στο καταιγιστικό παρόν. Οι περιστάσεις είναι πολύ φορτισμένες με δυσκολίες και πρέπει να αρθούμε στο ύψος τους μαζί τους". Την αγαπώ αυτήν την ρήση. Όχι να αρθούμε στο ύψος των περιστάσεων αλλά να αρθούμε μαζί με τις περιστάσεις. "Δεν έχουμε ξαναζήσει τέτοιες καταστάσεις, για αυτό και πρέπει να σκεφτούμε με νέο τρόπο και να δράσουμε με νέο τρόπο. Πρέπει να απελευθερώσουμε πρώτα τους εαυτούς μας και στη συνέχεια να σώσουμε τη χώρα μας"
Την αγαπώ πολύ την λέξη "απελευθερώνω". Ξέρετε τι υπονοεί; Ότι υπάρχουν ιδέες που μας σκλαβώνουν το μυαλό, ιδέες τις οποίες τις αποδεχόμαστε σαν τη φυσική τάξη των πραγμάτων, τον τρόπο που υπάρχουν τα πράγματα. Και πολλές από τις ιδέες μας είναι διαμορφωμένες, όχι για να συνάδουν με τις συνθήκες αυτού του αιώνος, αλλά για να ταιριάζουν με τις συνθήκες προηγούμενων αιώνων. Ωστόσο το μυαλό μας είναι ακόμα υπνωτισμένο από αυτές. Και πρέπει να απελευθερώσουμε τους εαυτούς μας από κάποιες από αυτές. Βέβαια είναι ευκολότερο να το λέμε παρά να το κάνουμε..."

Εμ, αν ήταν ευκολο όλοι θα το έκαναν, θα ελεγε ο παππούς μου, αλλα αυτό είναι μια άλλη ιστορία.

(Η φωτογραφία είναι του Χρήστου Κοτσιόπουλου, www.greeksky.gr, είναι δημοσιευμενη κι εδω

Ο ίδιος γραφει για την φωτογραφία και την φωτογράφιση:

"Μετά από μήνες αναμονής και εντατικής προετοιμασίας για την φωτογράφηση της Σεληνιακής έκλειψης, όλα πήγαν στραβά εξαιτίας μιας σφοδρής καταιγίδας κατά την διάρκεια του φαινομένου.

Όλα; Όχι ακριβώς, καθώς ένα μικρό άνοιγμα στα σύννεφα που κράτησε 10 περίπου λεπτά, στην μέση της ολικότητας μου επέτρεψε να δω και να φωτογραφήσω ένα πραγματικά απίστευτο θέαμα!

Αστραπές από την μια πλευρά, η ολική έκλειψη από την άλλη και εγώ στην μέση, πότε να τρέχω για να βρω την κατάλληλη γωνία λήψης και πότε να κοντοστέκομαι και να θαυμάζω το μεγαλείο της φύσης στο αποκορύφωμα του!

Η λήψη έγινε στο Πέζι Ικαρίας, ένα μέρος γνωστό και σαν «ο πλανήτης των κατσικιών», λόγω του βραχώδους τοπίου και των περίεργων σχημάτων των βράχων")

"Η Ελλάδα, το λίκνο της δημοκρατίας, κλονίζει τον πλανήτη"

2011-06-30T22:38:00.002+03:00

Διαβασα στο "Βημα" ενα άρθρο του Μαρκ Μαζάουερ που δημοσιευτηκε σήμερα, 30 Ιουνίου 2011, στους "New York Times".

(η φωτογραφία είναι απο εδω)

"Η Ελλάδα, το λίκνο της δημοκρατίας, κλονίζει τον πλανήτη"

"Χθες, όλος ο κόσμος παρακολουθούσε την Ελλάδα καθώς το κοινοβούλιό της ψήφισε ένα διχαστικό πακέτο μέτρων λιτότητας το οποίο θα μπορούσε να έχει κρίσιμες επιπτώσεις στο παγκόσμιο οικονομικό σύστημα. Ισως προκαλεί έκπληξη που αυτή η μικρή άκρη της χερσονήσου των Βαλκανίων συγκεντρώνει τόση προσοχή. Σκεφτόμαστε συνήθως την Ελλάδα ως την πατρίδα του Πλάτωνα και του Περικλή, με την πραγματική της σημασία να βρίσκεται βαθιά στην αρχαιότητα. Αλλά δεν είναι η πρώτη φορά που για να κατανοήσεις το μέλλον της Ευρώπης χρειάζεται να στραφείς μακριά από τις μεγάλες δυνάμεις στο κέντρο της ηπείρου και να κοιτάξεις προσεκτικά όσα συμβαίνουν στην Αθήνα. Τα τελευταία 200 χρόνια η Ελλάδα ήταν στην πρώτη γραμμή της εξέλιξης της Ευρώπης.

Στη δεκαετία του 1820, στη διάρκεια του αγώνα για την ανεξαρτησία από την οθωμανική αυτοκρατορία, η Ελλάδα έγινε ένα πρώιμο σύμβολο δραπέτευσης από τη φυλακή της αυτοκρατορίας. Για τους φιλέλληνες, η παλιγγενεσία της αποτελούσε τον πιο ευγενή αγώνα. "Στο μεγάλο πρωινό του κόσμου", έγραψε ο Σέλεϊ στο ποιημά του "Ελλάς", "το μεγαλείο της Ελευθερίας τινάχθηκε και έλαμψε! " Η νίκη θα σήμαινε τον θρίαμβο της ελευθερίας όχι μόνο επί των Τούρκων αλλά και επί όλων των δυναστών που κρατούσαν υπόδουλους τόσο πολλούς ευρωπαίους. Γερμανοί, Ιταλοί, Πολωνοί και Αμερικανοί έτρεξαν να πολεμήσουν υπό την γαλανόλευκη σημαία της Ελλάδας για χάρη της δημοκρατίας. Και μέσα σε μια δεκαετία, η χώρα κέρδισε την ελευθερία της.

Στη διάρκεια του 20ου αιώνα ο ριζοσπαστικός νέος συνδυασμός της συνταγματικής δημοκρατίας και του εθνικισμού που ενσάρκωσε η Ελλάδα εξαπλώθηκε στην ήπειρο και κορυφώθηκε στην "ειρήνη που τερμάτισε κάθε ειρήνη" στο τέλος του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, όταν τρεις αυτοκρατορίες, η οθωμανική , εκείνη των Αψβούργων και η ρωσική, κατέρρευσαν και αντικαταστάθηκαν από έθνη-κράτη.

Μετά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, η Ελλάδα άνοιξε και πάλι τον δρόμο για το μέλλον της Ευρώπης. Μόνο που τώρα ήταν η σκοτεινή πλευρά της δημοκρατίας που βγήκε στο προσκήνιο. Σε έναν κόσμο εθνικών κρατών, εθνοτικές μειονότητες όπως ο μουσουλμανικός πληθυσμός της Ελλάδας και οι ορθόδοξοι χριστιανοί της Μικράς Ασίας ήταν μια συνταγή για διεθνή αστάθεια. Στις αρχές της δεκαετίας του 1920, έλληνες και τούρκοι ηγέτες αποφάσισαν να ανταλλάξουν τους μειονοτικούς πληθυσμούς τους, εκτοπίζοντας περί τα δύο εκατομμύρια χριστιανούς και μουσουλμάνους προς χάριν της εθνικής ομοιογένειας.

Η ελληνο - τουρκική ανταλλαγή των πληθυσμών ήταν η μεγαλύτερη οργανωμένη μετακίνηση προσφύγων στην ιστορία μέχρι τότε και μοντέλο που οι ναζιστές και άλλοι θα το επικαλούνταν αργότερα για να εκτοπίσουν ανθρώπους στην ανατολική Ευρώπη, τη Μέση Ανατολή και την Ινδία.

Είναι ειρωνικό, λοιπόν, που η Ελλάδα ήταν επίσης στην πρωτοπορία της αντίστασης στους ναζιστές. Τον χειμώνα του 1940-41, ήταν η πρώτη χώρα που αντεπιτέθηκε αποτελεσματικά κατά των δυνάμεων του Αξονα, ταπεινώνοντας τον Μουσολίνι στον ελληνο - ιταλικό πόλεμο ενώ η υπόλοιπη Ευρώπη επευφημούσε την Ελλάδα. Και πολλοί χειροκρότησαν πάλι λίγους μήνες αργότερα όταν ένας νεαρός αριστερός αντιστασιακός ονόματι Μανώλης Γλέζος σκαρφάλωσε στην Ακρόπολη ένα βράδυ με έναν φίλο και κατέβασαν τη σημαία με την σβάστικα που οι Γερμανοί είχαν πρόσφατα υψώσει. Σχεδόν 70 χρόνια αργότερα, η ελληνική αστυνομία θα έριχνε δακρυγόνα στον κ. Γλέζο ο οποίος διαδήλωνε κατά του προγράμματος λιτότητας.

Αλλά στο τέλος, η Ελλάδα υπέκυψε στη γερμανική κατοχή. Η κυριαρχία των ναζιστών έφερε μαζί της την πολιτική κατάρρευση, την μεγάλη πείνα, και μετά την απελευθέρωση, την βύθιση της χώρας σε έναν εμφύλιο πόλεμο ανάμεσα στις κομμουνιστικές και τις αντικομμουνιστικές δυνάμεις.

Μόλις λίγα χρόνια μετά την ήττα του Χίτλερ, η Ελλάδα βρέθηκε ξανά στο επίκεντρο της ιστορίας, ως μέτωπο του Ψυχρού Πολέμου. Το 1947, ο πρόεδρος των ΗΠΑ Χάρι Τρούμαν χρησιμοποίησε τον κλιμακούμενο εμφύλιο στην Ελλάδα για να πείσει το Κογκρέσο να στηρίξει το Δόγμα Τρούμαν και την ειρηνική δέσμευση αμερικανικών πόρων για τον αγώνα κατά του Κομμουνισμού και την ανοικοδόμηση της Ευρώπης. Ανυψωμένη ξαφνικά σε έναν διατλαντικό αγώνα, η Ελλάδα συμβόλιζε τώρα μια πολύ διαφορετική Ευρώπη - μία Ευρώπη που είχε αυτοκαταστραφεί, και που ο μόνος δρόμος εξόδου από την ανέχεια των μέσων της δεκαετίας του 1940 ήταν ως μικρότερος εταίρος της Ουάσινγκτον. Καθώς τα δολάρια άρχισαν να ρέουν, αμερικανοί σύμβουλοι έλεγαν στους έλληνες πολιτικούς τι να κάνουν και αμερικανικές βόμβες ναπάλμ έκαιγαν τα ελληνικά βουνά καθώς οι κομμουνιστές αντάρτες τρέπονταν σε φυγή.

Η πολιτική και οικονομική ένωση της Ευρώπης υποτίθεται ότι θα έβαζε τέλος στις αδυναμίες και την εξάρτηση της διχοτομημένης ηπείρου. Και εδώ η Ελλάδα έγινε σύμβολο μιας νέας φάσης στην ευρωπαϊκή ιστορία. Η πτώση της στρατιωτικής δικτατορίας το 1974 δεν έφερε στη χώρα μόνο την πλήρη ένταξη σε αυτό που θα γινόταν η Ευρωπαϊκή Ενωση. Προανήγγηλε επίσης (μαζί με τη μετάβαση της Ισπανίας και της Πορτογαλίας στη δημοκρατία την ίδια εποχή) το παγκόσμιο κύμα εκδημοκρατισμού της δεκαετίας του 1980 και του '90, πρώτα στη Νότια Αμερική και τη Νοτιοανατολική Ασία και μετά στην Ανατολική Ευρώπη. Και έδωσε στην Ευρωπαϊκή Ενωση την όρεξη για διεύρυνση και τη φιλοδοξία να εξελιχθεί από ένα μικρό κλαμπ πλούσιων δυτικοευρωπαϊκών κρατών σε φωνή για ολόκληρη την προσφάτως εκδημοκρατισμένη ήπειρο, η οποία εξαπλώθηκε κατά πολύ στο νότο και την ανατολή.

Και τώρα, σήμερα, αφότου έσβησε η ευφορία της δεκαετίας του '90 και μια νέα ταπεινοφροσύνη χαρακτηρίζει τους Ευρωπαίους, ο κλήρος πέφτει και πάλι στην Ελλάδα ως χώρας η οποία θα προκαλέσει τους μανδαρίνους της Ευρωπαϊκής Ενωσης και θα θέσει το ερώτημα: "ποιό θα είναι το μέλλον της ηπείρου;".

Η Ευρωπαϊκή Ενωση υποτίθεται ότι θα ένωνε μια κατακερματισμένη Ευρώπη, ότι θα ενίσχυε τις δημοκρατικές της δυνατότητες και ότι θα μεταμόρφωνε την ήπειρο σε μια ανταγωνιστική δύναμη στην παγκόσμια σκηνή. Είναι ίσως ταιριαστό που ένα από τα αρχαιότερα και πιο δημοκρατικά έθνη - κράτη της Ευρώπης βρίσκεται στην καινούργια εμπροσθοφυλακή, όσων θέτουν εν αμφιβόλω όλα αυτά τα επιτεύγματα. Γιατί είμαστε όλοι μικρές δυνάμεις τώρα, και για άλλη μια φορά η Ελλάδα πολεμάει στην πρώτη γραμμή του αγώνα για το μέλλον."

Το άρθρο στην εφημερίδα ΤΟ ΒΗΜΑ είναι εδώ
Το πρωτότυπο άρθρο των Νew York Times, "Democracy’s Cradle, Rocking the World"
εδώ

Ο κ. Μαρκ Μαζάουερ είναι Βρετανός ιστορικός και συγγραφέας, καθηγητής Ιστορίας στο πανεπιστήμιο Κολούμπια των ΗΠΑ

Βιβλία του που κυκλοφορούν στα ελληνικά:
Στην Ελλάδα του Χίτλερ. Η εμπειρία της κατοχής. Εκδόσεις Αλεξάνδρεια 1994
Σκοτεινή ήπειρος. Ο ευρωπαϊκός 20ος αιώνας. Εκδόσεις Αλεξάνδρεια 2001
Η Ελλάδα και η οικονομική κρίση του μεσοπολέμου. Μορφωτικό Ίδρυμα Εθνικής Τραπέζης 2002
Τα Βαλκάνια, Εκδόσεις Πατάκης 2002
Μετά τον πόλεμο. Η ανασυγκρότηση της οικογένειας του έθνους και του κράτους στην Ελλάδα. Εκδόσεις Αλεξάνδρεια 2003
Θεσσαλονίκη. Πόλη των φαντασμάτων. Εκδόσεις Αλεξάνδρεια 2006
Η Αυτοκρατορία του Χίτλερ. Ναζιστική εξουσία στην κατοχική Ευρώπη, Εκδόσεις Αλεξάνδρεια 2009

παίζουμε οικολογικά- ζούμε λογικά- ενεργούμε ομαδικά

2011-06-28T12:20:00.012+03:00

Έχει συμβεί σε μουσικές παραγωγές στο εξωτερικό. Μουσικοί και τραγουδιστές συντονίζονται απο απόσταση σε ενα τραγούδι.

Ίσως η πιο γνωστή είναι αυτή

Kαι είναι και αυτή

Παρεμπιπτόντως, μια πολύ μεγάλη και παλαιότερη παραγωγή, που με εναν τρόπο ταιριαζει με αυτήν τη βασική ιδεα (συντονισμού, επικοινωνίας και συνεννόησης) αν και δεν είναι ίδια ακριβώς η υλοποίησή της, ήταν εκείνη των "1Giant Leap"

Oι Duncan Bridgman και Jamie Catto των Faithless, ταξιδεύοντας για μήνες σε πολλά και πολύ μακρινά μεταξύ τους μέρη της γης εξοπλισμένοι με δύο φορητούς υπολογιστές και μια ψηφιακή κάμερα, κατεγραψαν ήχους, τραγούδια, μελωδίες και λόγια ανθρωπων από όλο τον κόσμο. Στα λόγια υπολογίστε και συνεντευξεις από καλλιτεχνες, μουσικούς, συγγραφείς, φιλόσοφους, ηθοποιούς, σκηνοθέτες, πολιτικούς, θρησκευτικούς ηγέτες, επιχειρηματίες και απλούς ανθρώπους. Το υλικό αυτό είχε γίνει ταινία και δίσκος. Στην Ελλαδα η δισκογραφική εκδοση αυτήν της εργασίας είχε κυκλοφορήσει απο την Hitch Hyke. Τοτε δούλευε σε αυτήν ο Θανάσης Μήνας, και θυμαμαι που μιλούσαμε για αυτήν την παραγωγή, για την ιδεα και την υλοποίηση και με αφορμή αυτήν και για χίλια δυο άλλα. Απο το δισκο ξεκινούσαμε πηγαίναμε σε βιβλία και ιστορικές άλλες ηχογραφήσεις, με καποιους ανθρώπους είναι χαρα να μιλάς έτσι κι αλλιώς, παντα είναι οι άνθρωποι που ξερουν και αγαπανε τη δουλειά τους κι αυτό σίγουρα δεν είναι τυχαίο.Από αυτήν την παραγωγή το βίντεο:

Και τωρα παμε στα δικά μας, απ'όπου και η φωτογραφία στην αρχή της ανάρτησης.
Πρόσφατα, 77 καλλιτεχνες, μουσικοί και τραγουδιστες σε 40 διαφορετικά σημεία της Αττικής συντονίστηκαν και επαιξαν και τραγούδησαν τον Ερωτόκριτο του Βιτσέντζου Κορνάρου σε ενα video η βασική ιδεα του οποίου είναι αυτή η φραση «Παίζουμε Οικολογικά – Ζούμε Λογικά – Ενεργούμε Ομαδικά»

"Η πρωτοβουλία αυτή", λενε οι εμπνευστες, δημιουργοί και συντονιστες αυτής της δουλειάς, "στηρίζεται στην πεποίθηση, ότι η τέχνη και κυρίως η μουσική, έχει τη δύναμη να εμπνεύσει και κυρίως να ενώσει τους ανθρώπους σ’ έναν κοινό αγώνα. Έτσι, δημιουργήσαμε αυτό το video, θέλοντας να δώσουμε το δικό μας μήνυμα για αφύπνιση, εγρήγορση, ευαισθητοποίηση και δράση για τη διατήρηση και βελτίωση της ποιότητας του περιβάλλοντος – της ίδιας μας της ζωής. Γιατί όταν λέμε περιβάλλον, δεν εννοούμε μόνο το φυσικό, αλλά και το κοινωνικό και πολιτισμικό"

Πολύ ωραία δουλειά και μαλλον δύσκολη και απαιτητική παραγωγή για τα ελληνικά δεδομενα, μπραβο τους!

Την Παρασκευή, 1η Ιουλίου, στις 12.30, θα μιλήσουμε στην εκπομπή με τον Θανάση Γκίκα που είχε την ιδέα και σκηνοθετησε αυτό το βίντεο και σίγουρα θα εχει να μας πει πολλά.

Συμμετεχουν
Ερμηνευτές : Ψαραντώνης, Μανώλης Λιδάκης, Χαίνηδες, Γιάννης Κότσιρας, Παντελής Θεοχαρίδης, Μελίνα Κανά, Μάρθα Φριντζήλα, Απόστολος Ρίζος, Σταύρος Σιώλας, Μίλλη Κάραλη, Παντελής Θαλασσινός, Ελένη Τσαλιγοπούλου, Λιζέτα Καλημέρη, Τρίφωνο, Μαρία Καναβάκη, Μάνος Πυροβολάκης, Γιώτα Νέγκα, Θεοδοσία Τσάτσου, Αργύρης Μπακιρτζής, Μαρία Λούκα, Γιάννης Χαρούλης, Γεωργία Νταγάκη, Βαγγέλης Βατσινέας, Μάρω Μαρκέλλου, Νικήτας Klint, Διονύσης Τσακνής, Σανάδες, Βασιλική Καραγιάννη και ο αείμνηστος Μανώλης Ρασούλης.
Μουσικοί: Γιώτης Κιουρτσόγλου (ηλεκ. μπάσο), Βαγγέλης Καρίπης (κρουστά), Μάνος Αχαλινωτόπουλος (κλαρίνο), Δημήτρης Αποστολάκης – Χαίνηδες (κρητική λύρα), Τάκης Φαραζής (πιάνο), Μιχάλης Ορφανίδης (τύμπανα), Πάνος Δημητρακόπουλος (κανονάκι), Κλέων Αντωνίου (ηλεκτ. κιθάρα) – Θοδωρής Ρέλλος (σαξόφωνο) / Mode Plagal, Παντελής Στόϊκος (τρομπέτα), Γιώργος Μακρής (γκάϊντα), Αντώνης Ανδρέου (τρομπόνι), Στέφανος Δημητρίου (τύμπανα), Δημήτρης Παπαλάμπρου (κλασική κιθάρα), Χρήστος Παύλης (ηλεκτ. κιθάρα), Θανάσης Γκίκας (ηλεκτρ. κιθάρα), Τάκης Φραγκούς (ακουστικό κοντραμπάσο), Άγγελος Πολυχρόνου (κρουστά), Γιάννης Τσόλκας (πλήκτρα), Βαγγέλης Παρασκευαίδης (βιμπράφωνο), Γιάννης Παπατριανταφύλλου (ηλεκτρ. κοντραμπάσο), Μάρθα Μαυροειδή (λάφτα), Αντώνης Σκαμνάκης – Χαϊνηδες (Viola da Gamba), Μαρία Πλουμή (μαντολίνο), Σοφία Ευκλείδη (τσέλο), Σέργιος Χρυσοβιτσάνος (βιολί), Θοδωρής Παπαστάθης (τύμπανα), Παναγιώτης Καμβυσίδης (τούμπα), Blaine Reininger / Tuxedomoon (βιολί), Αλέξης Νόνης (κρουστά), Solis Barki (κρουστά), Simone Mongelli (κρουστά).
Επίσης, συμμετέχουν ο ζωγράφος Λουκής Αγρότης από την Κύπρο, ο καραγκιοζοπαίκτης Άθως Δανέλλης και η χορευτική ομάδα «Κι όμως κινείται».

Η πρώτη δημόσια ανοιχτή προβολή του video θα πραγματοποιηθεί την 1η Ιουλίου στο Θησείο (απέναντι από τη στάση του μετρό), στο πλαίσιαο του 3ου Διεθνούς Φεστιβάλ Θεάτρου Δρόμου, το οποίο θα πραγματοποιηθεί στην Αθήνα, από τις 30 Ιουνίου μέχρι τις 4 Ιουλίου.

Στο συγκεκριμένο χώρο θα προβληθούν τέσσερις ταινίες: 1) «Η Μαγική Πόλη» του Νίκου Κούνδουρου, που είναι και η πρώτη ταινία του Θανάση Βέγγου, 2) Η μικρού μήκους ταινία του Παντελή Βούλγαρη «Τζίμης ο Τίγρης», 3) η ταινία του Αλέκου Αλεξάνδράκη «Συνοικία το Όνειρο» και 4) η ταινία του Φρεντερίκο Φελίνι «La Strada».
Πριν από κάθε ταινία, το κοινό θα έχει την ευκαιρία να βλέπει το video "Παίζουμε Οικολογικά", συνολικής διάρκειας περίπου 10 λεπτών. Οι προβολές θα ξεκινούν λίγο μετά τα μεσάνυχτα.
Παίζουμε Οικολογικά - επεισόδιο 1ο from studiomythos on Vimeo.

όνειρα

2011-06-20T20:40:00.001+03:00

"Dreams", Akira Kurosawa, 1990

-Aλλα το σκοτάδι είναι πολύ σκοτεινό
-Ναι. Έτσι είναι το πραγματικό σκοτάδι. Γιατι πρεπει το σκοταδι να είναι λαμπερό σαν την ημέρα;

"Όνειρα", ταινία του Ακίρα Κουροσάβα, γυρισμένη το 1990, όταν ο σκηνοθέτης ήταν 80 χρονων.
Οκτώ ιστορίες- οκτώ όνειρα.

Η αφορμή για αυτήν την αναρτηση ήταν ενα βίντεο που ανεβασε στο facebook ο Ηλίας Λιούγκος, αυτό:

τα δυο πρωτα τραγούδια

2011-06-16T14:51:00.001+03:00

Το πρωτο τραγούδι καθε φορα στην εκπομπή είναι ίσως αυτό που σκεφτομαι πιο πολύ. Με όλα όσα γίνονται, τα νεα να γίνονται παλιά μεσα σε λίγη ώρα, την χθεσινή μέρα, δηλώσεις, λόγια, πραξεις το "Παντα υπαρχει" του Μούτση μου ήρθε στο νου νου, ίσως γιατί έτσι θελω να είναι. Κι αμεσως μετα ένα τραγούδι του Νίκου Γκάτσου και του Μανου Χατζιδάκι.

Δήμος Μούτσης "Παντα υπάρχει..." ("για πούλημα", 1994)

Κάτι ακούστηκε μέσα στην πόλη.
Κάτι ακούστηκε - μη μιλάς!
Κάτι ακόμα θα υπάρχει, κάτι ακόμα........
πάντα υπάρχει για σένα, για μας.
Πάντα υπάρχει μια νύχτα να κλάψεις,
να πονέσεις και να θυμηθείς.
Πάντα υπάρχει ένα φως
και μια μέρα να φτάσεις,
να ξεχάσεις και να ξεχαστείς!
Πάντα υπάρχει μια αλήθεια
να φωνάξεις - να τρέξεις -
κι ένα ψέμα να μπεις να κρυφτείς,
κι ένας τόπος, άγριος τόπος
της αγάπης, υπάρχει
να περάσεις και να ονειρευτείς!

"Με λένε Θεοδώρα"
Νίκος Γκάτσος, Mάνος Χατζιδάκις, Νάνα Μούσχουρη
("Οι μύθοι μιας γυναίκας", 1988)

Εγώ κι αν προδοθώ
δε θα προδώσω
κρυφές χαρές κι ελπίδες
εγώ φωτιές ανάβω
για κάθε σκλάβο
που βλέπω μ' αλυσίδες.

Εγώ κι αν νικηθώ
θα πολεμήσω
για σένα και για μένα
για τα παιδιά του κόσμου
που στέκουν μπρος μου
χλωμά κι αδικημένα.

Έχω τα δώρα του Θεού
με λένε Θεοδώρα
και τα σημάδια του καιρού
δικά μου είναι τώρα.

Λαμά λαμά λαμά
λαμά Χριστέ μου
είμαι ριπή τ' ανέμου
εγώ δε μοιάζω μ' άλλη
και το κεφάλι
δεν έσκυψα ποτέ μου.

Κι εσύ που δε μιλάς
θλιμένε φίλε
τα λόγια τούτα μέτρα
παλιές αλήθειες θάψε
κι αρχίνα σκάψε
να βρεις νερό στην πέτρα.

Τότε κι οι δυο μαζί
μα κι άλλοι κι άλλοι
θα γίνουμ' ένα όλοι
και με φτερά στον ώμο
θα βρούμε δρόμο
για την καινούργια πόλη.

Είμαι της οργής αστέρι
και χειμώνα καλοκαίρι
χίλιους κεραυνούς κρατώ στο χέρι.

Μάνος Χατζιδάκις, "Το Χαμόγελο της Τζοκόντας"

2011-06-15T09:18:00.000+03:00

Mάνος Χατζιδάκις,
Ξάνθη 23 Οκτωβρίου 1925 – Αθήνα 15 Ιουνίου 1994.

Το Χαμόγελο της Τζοκόντας
Εργο 22 (1964)
Δεκα τραγούδια στο ίδιο κλίμα για ορχήστρα

Το έργο ηχογραφηθηκε την άνοιξη του 1965 στην Νεα Υόρκη.
Την ίδια χρονιά κυκλοφόρησε σε δίσκο.

Ενορχήστρωση, Διεύθυνση ορχήστρας: Μάνος Χατζιδάκις
Παραγωγή: Quincy Jones

(η φωτογραφία απο εδώ)

(το εξώφυλλο της έκδοσης του δίσκου στην Αμερική)

Την ίδια χρονιά επίσης, το 1965, ο δίσκος κυκλοφόρησε και στην Ελλάδα. Στην ελληνική έκδοση δεν συμπεριλαμβάνονταν δύο τραγούδια "Οι Αθλητές" και "Ο Στρατιώτης".

"Το Χαμόγελο της Τζοκόντας", 46 χρόνια μετα την κυκλοφορία του, είναι δίσκος αναφορας στο εργο του Μάνου Χατζιδάκι και στην νεοελληνική μουσική.

"Όταν έρχονται τα σύννεφα"

ο σεβασμός στον άλλον

2011-06-13T20:29:00.005+03:00

Το απόγευμα διαβαζα, με συνηθη καθυστερηση - μου συμβαίνει συχνά, εφημεριδες και περιοδικά με περιμένουν υπομονετικά συνηθως στο τραπεζι της κουζίνας κάνα δυο μήνες, εσας; - μια συνεντευξη σε κυριακατικο περιοδικό εφημερίδας. Ηταν η συνεντευξη του σκηνοθέτη Πατρίς Λεκόντ στη Λένα Παπαδημητρίου.
(Παρεμπιπτόντως, αυτήν την συναδελφο την εκτιμώ και παρα πολλές φορες αφότου εχω διαβασει ενα άρθρο ή και σχόλιο κι εχω πει "τι ωραίο!" βλέπω μετα ότι είναι δικό της, η ματιά, το γουστο, οι απόψεις της μου αρεσουν.)

Τώρα, αυτή η συνεντευξη ειχε δημοσιευτεί στο ΒΗΜagazino, στις 15 Μαϊου 2011.

[Ο Πατρίς Λεκόντ στη φωτογράφιση για το ΒΗΜagazino (φωτογραφία:Νίκος Κόκκας)]

Διαβαζοντάς την σταθηκα σε πολλά μα πιο πολύ εδώ:

Μέσα σε αυτήν την τεράστια πολιτική, οικονομική και κοινωνική κρίση που πλήττει τη Γαλλία, εσείς πού στέκεστε ως καλλιτέχνης;
«Οταν η Γαλλία βρίσκεται αντιμέτωπη με μια μεγάλη κρίση όπως αυτή, στη “νοοτροπία” της υπάρχουν δύο κυρίαρχες τάσεις. Η μία είναι αυτή της ηττοπάθειας, με βασικά συμπτώματα τον πανικό και την παραίτηση, “πο, πο η κρίση, τι θα κάνουμε τώρα, πώς θα επιβιώσουμε;”. Και η άλλη είναι αυτή μιας ιδιότυπα εγωιστικής αμεριμνησίας, ότι τέλος πάντων η κρίση δεν είναι δικό μου πρόβλημα, είναι πρόβλημα των άλλων, της κυβέρνησης που τα έχει σκατώσει κτλ.
Ισως έχουμε να διδαχθούμε πολλά από τους Ιάπωνες που κατόρθωσαν να ξεπεράσουν τεράστιες συμφορές – και δεν αναφέρομαι μόνο στο τσουνάμι αλλά και στην οικονομική κρίση – προσφέροντας. Πιστεύω ότι στη Γαλλία, στην Ελλάδα και στα άλλα μεσογειακά κράτη δεν υπάρχει εδραιωμένη, όσο βαρύ και αν ακούγεται αυτό, μια αληθινά εθνική συνείδηση. Οι άνθρωποι ζουν και δουλεύουν για τον εαυτό τους, δεν υπάρχει ενδιαφέρον για τους άλλους.
Υπάρχει, ξέρετε, μια μαγική φόρμουλα, την οποία, αν όλοι αποφάσιζαν κάποια στιγμή να χρησιμοποιήσουν, όλα τα προβλήματα σε αυτόν τον πλανήτη, οι πόλεμοι, η πείνα κτλ., θα εξαλείφονταν. Αυτή η μαγική φόρμουλα είναι ο σεβασμός στον άλλον. Οχι σύμφωνα με τη χριστιανική θεώρηση, δεν έχεις ανάγκη από οποιαδήποτε θρησκεία για να το καταφέρεις αυτό. Δεν είναι κάτι που χρειάζεται να στο επιβάλει κανείς, είναι κάτι που πηγάζει από σένα. Εγώ, τουλάχιστον, για αυτό αγωνίζομαι μέσα στο δικό μου, μικρό σύμπαν. Πρόθεσή μου δεν είναι να αποδείξω ότι είμαι καλύτερος. Το κάνω για να μπορώ να κοιμάμαι ήσυχος τα βράδια.
Αυτή είναι η θεμελιώδης αρχή της ζωής μου. Είναι κάτι που μου κληροδότησαν ο παππούς και η γιαγιά μου, από την πλευρά της μητέρας μου. Ανθρωποι αξιοθαύμαστοι που ζούσαν πρώτα για τους άλλους και μετά για τον εαυτό τους. Οχι, δεν επεδείκνυαν κάποια αρρωστημένη μορφή αυταπάρνησης ή αυτοθυσίας, δεν αυτομαστιγώνονταν, είχαν απλώς μια φιλοσοφία ζωής χτισμένη πάνω στο αληθινό, στο αγνό νοιάξιμο για τους άλλους.
Θα ήμουν πολύ ευτυχισμένος αν έπειτα από χρόνια έλεγαν για μένα: “Αυτός ο τύπος είχε αυτά κι αυτά τα ελαττώματα, αλλά τουλάχιστον δεν ήταν εγωιστής”.
Ο εγωισμός είναι για μένα ό,τι πιο ειδεχθές υπάρχει».

Είναι ανόητο και εκτός θέματος όταν ζούμε τόσο δύσκολες στιγμές να μιλάμε για σεβασμό και εγωισμό; Λεω πως δεν είναι. Κι επειδή βλεπω πολλούς τωρα να κουνανε το κεφαλι και να λενε "εγω τα έλεγα", "εγω το ήξερα πως έτσι είναι", "α, εγω δεν είμαι έτσι", θα λεγα ότι το καλύτερο που μπορούν να κανούν αυτοί που όλα τα ξερουν να γυρίσουν λίγο μεσα τους και να σκεφτούν σεβαστηκαν; μετρησαν ποτε τον εγωισμό τους; Και στον πρωτο πληθυντικό βεβαια, σε αόριστο και ενεστώτα, σεβαστήκαμε-σεβόμαστε; μετρήσαμε-μετραμε τον εγωισμό μας; Γιατί τα λόγια παντα είναι ευκολα. Τα έργα;

Όλη την συνεντευξη μπορείτε να τη διαβασετε εδώ: Ο Πατρίς Λεκόντ και το νόημα της ζωής

τα σκίτσα είναι του Πατρίς Λεκόντ (υπήρξε και σκιτσογράφος), απο εδώ

τι είναι ευτυχία;

2011-06-09T00:52:00.006+03:00

Aπό την ωρα που τα διαβασα στο facebook σκεφτομαι πόσο σοφα λόγια είναι.
Τα facebookανεβασε η Maria Psaromichalaki.
Τα διαβασα εδώ: http://www.facebook.com/profile.php?id=1162524710
(τωρα θα οδηγησει εκεί που πρεπει αυτός ο συνδεσμος; Ελπίζω, νεοφερμένη είμαι, τωρα τα μαθαίνω εκεί τα κατατόπια)

Είναι λόγια του Θαναση Βεγγου απο μια συνέντευξή του:
"Έπρεπε να γεράσω , αγόρι μου, για να μάθω τι είναι ευτυχία.
Τελικά ευτυχία είναι ένα ζευγάρι χέρια, δύο χέρια…
Αυτά που θα σε αγκαλιάσουν, θα σε κρατήσουν, θα σε κοιμήσουν, θα σε περιποιηθούν, θα σου μαγειρέψουν, θα σε χαϊδέψουν και στο τέλος θα σου κλείσουν τα μάτια.
...Τα πολλά χέρια απλά σε κατσιάζουν… Χάσιμο χρόνου.
Θα το δείς κι εσύ όσο μεγαλώνεις…"

(η φωτογραφία είναι απο εδώ)

Το θυμαμαι ότι "τα δυο σου χερια" τα έχω ανεβασει και σε αλλη αναρτηση, εδώ, αλλα μου αρεσει τόσο αυτό το τραγούδι. Όσο και μια μεγαλη ζεστή αγκαλιά.

Μια μεγαλη αγαπη, έχει το τραγούδι της.

Και διαλεγει όπως πρεπει

(επειδή με ξερεις, ναι, στη μεταφραση του τραγουδιού το πρόσεξα το ορθογραφικό λαθος, αλλα είπα να μη γίνω τόσο πολύ σπαστικιά...)

Υ.Γ. Ξανα-μανά ανεβασμα, 9/6/2011, στις 13.45.
Ξερει κανείς απο ποια συνέντευξη του Βεγγου είναι αυτο το απόσπασμα; Χθες δεν το έψαξα, σήμερα που το ψαχνω πολλή ώρα δεν βρίσκω τίποτα. Είχε δωσει τόσο λίγες συνεντευξεις ο Θανασης Βεγγος και μου εκανε μεγαλη εντυπωση που δεν εντόπισα ακόμη την συγκεκριμενη όπου ειπώθηκαν αυτα τα λόγια. Λετε να μην τα είπε, να μην υπαρχει αυτή η συνεντευξη; Τα λόγια δεν χανουν, για μενα, την αξία τους, αλλα καθώς τα προωθούμε δεν πρεπει να ξερουμε απο πού πραγματικά προερχονται;

Thessaloniki Canditate City European Youth Capital 2014

2011-06-08T09:58:00.000+03:00

Θεσσαλονίκη, Ευρωπαϊκή Πρωτευουσα Νεολαίας 2014

ThessaloNice (SpotNikYouth) V02 from Duchamponline on Vimeo.

Μαραθώνιος Κρουστών για το Χαμόγελο του Παιδιού

2011-06-07T09:26:00.002+03:00

Σήμερα στην εκπομπή με τον Λευτερη Αγγουριδάκη και έναν εκπρόσωπο απο το Χαμόγελο του παιδιού θα μιλήσουμε για την αυριανή συναυλία, τον Μαραθώνιο Κρουστών στο θεατρο της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών στην Θεσσαλονίκη (ώρα 18.30-23.00, τιμή εισιτηρίου €10).

Ο Μαραθώνιος πραγματοποιείται για την οικονομική ενισχυση του Χαμόγελου του Παιδιού το οποίο μετα απο δεκαπεντε χρόνια δράσης αντιμετωπίζει σοβαρα προβλήματα βιωσιμότητας καθώς τα έσοδα του συλλόγου από συνδρομές και δωρεές μειώνονται δραματικά.
Στον Μαραθώνιο κρουστών, αύριο Τεταρτη 8 Ιουνίου 2011, με βασικό σύνθημα: Τρέξε για την αγάπη. Είναι το μόνο χρέος που μπορείς να ξοφλήσεις εύκολα, συμμετεχουν εθελοντικα πολλά σχήματα και σολίστ κρουστων απο τη Β. Ελλάδα.

[Κρουστωδία -Paranaue - Κρουστόφωνο (η «Μπάντα Δρόμου του Κρουστόφωνου» και η ομάδα εφήβων – teen teen krouston) - Άρης Παπανικολάου, Τα Κρουστάτου Πύργου - Ομάδα Κρουστών Κρατικού Ωδείου Θεσσαλονικης - Τμήμα Μουσικής Επιστήμης Και Τέχνης Πανεπιστημίου Μακεδονίας (Τμήμα Κρουστών) - Συγκρότημα Κρουστών ΔήμουΚιλκίς - Συγκρότημα Κρουστών Δήμου Αιγινίου - Εργαστήρι Κρουστών Δήμου Πύδνας Κολινδρού- Ομάδα Κρουστών Προγράμματος Εναλλακτικής Θεραπείας Εξαρτημένων Ατόμων «Αργώ» - Κώστας Χανής, Μικρό ΣύνολοΚρουστών του Σύγχρονου Ωδείου Θεσσαλονίκης - Αλέξανδρος Ιωάννου - ΣωτήρηςΣφήκας - Βίκυ Χουζούρη - Tourbis-Λεωνίδας Παπασταθόπουλος - Ιάσονας Γερεμτζές -Χρήστος Γερμένογλου - Νίκος Ψωφογιώργος - DarbukaTrio (ΑλέξηςΜπουλγουρτζής, Νώνδας Μανής, Τάκης Μπάρμπας) - FransoiseWinand (Hand Drum) -Omid Tahmasebpour (Περσικό Σαντούρι) - KrousmaPercaddiction& Γιούλα Μιχαήλ (Τραγούδι) - Δημήτρης Αγγελάκης (Vibrafon)]

σύνδεσμοι:

To Xαμόγελο του Παιδιού

αναλυτικά το πρόγραμμα του μαραθωνίου κρουστών

Μαραθώνιος κρουστών για το Χαμόγελο του Παιδιού (facebook)

απο το CityPortal

Ο Μεγάλος Ερωτικός

2011-06-03T02:28:00.005+03:00

«Ο Μεγάλος Ερωτικός» ξεκίνησε να γράφεται στη Ν.Υόρκη το καλοκαίρι του1972.

Στο πρώτο βίντεο-ντοκουμέντο της ανάρτησηςο Μάνος Χατζιδάκις εξηγεί πώς ξεκίνησε αυτό το έργο του.

Ηχογραφήθηκε τοφθινόπωρο της ίδιας χρονιάς στην Αθήνα, στο στούντιο της Columbia.

Κυκλοφόρησε, α' εκδοση 1972, σε δίσκο βινυλίου απο την εταιρεία ΛΥΡΑ.

Ο Μεγάλος Ερωτικός είναι ένας λαϊκός θεός, που ζει στη φαντασία μας από τη στιγμή που γεννιόμαστε, ίσαμε να πεθάνουμε, όμορφος, εφηβικός και αδιάκοπα ζωντανός.

Ο Μεγάλος Ερωτικός δε φοράει γραφικά τοπικά ρούχα. Φοράει τα δικά του που συνθέτουν δύσκολους συνδυασμούς ήχων, ανάλαφρων χρωμάτων και ποιητικών ονείρων. Δεν περιέχει μηνύματα που εύκολα τα σβήνουν οι βροχές, δεν αντιστέκεται.

M.Χaτζιδάκις

«Ο Μεγάλος Ερωτικός»

Κύκλος τραγουδιών για δύο φωνές, μικτή χορωδία και ομάδα εγχόρδων και νυκτών οργάνων

Έντεκα τραγούδια βασισμένα σε ελληνικάποιήματα από την αρχαιότητα έως τον 20^ο αι.

1. «Με την πρώτη σταγόνα της βροχής», Οδυσσέα Ελύτη
2. «Σ΄ αγαπώ», Μυρτιώτισσας
3. «Μέρες του 1903», Κ.Π. Καβάφη
4. «Ποιος είν΄τρελός από έρωτα», Γιώργου Σαραντάρη
5. «Τα λιανοτράγουδα», δίστιχα δημοτικά τραγούδια
6. «Πέρα στο θολό ποτάμι», Νίκου Γκάτσου
7. «Το όνειρο», Διονύσιου Σολωμού
8. «Κέλομαι σε γογγύλα», Σαπφώς
9. «Έρωτα εσύ», χορικό από την «Μήδεια» του Ευρυπίδη
10. «Πάθη από τον έρωτα», από την «Ερωφίλη» του Γεωργίου Χορτατζή
11. «Κραταιά ως θάνατος αγάπη» - Από το «Άσμα Ασμάτων» του Σολομώντα

Τα τραγούδια ερμήνευσαν η ΦλέρυΝταντωνάκη και ο Δημήτρης Ψαριανός.

Έπαιξαν οι μουσικοί: ΔημήτρηςΒράσκος (βιολί και μαντολίνο), Aνδρέας Ροδουσάκης (κοντραμπάσσο), ΔημήτρηςΦάμπας, Βασίλης Τενίδης(κλασσικήκιθάρα), Παντελής Δεσποτίδης (λαούτο), Λευτέρης Ψωμιάδης, Χάρης Ανδρεάδης (πιάνο),Xρόνης Σόφρας (άρπα).

Ηχολήπτης ο Στέλιος Γιαννακόπουλος, βοηθοί ο Γιάννης Παπαϊωάννου και ο Μίμης Καννής. Το εξώφυλλο του δίσκου είναι του Γιάννη Μόραλη.

Ο Παντελής Βούλγαρης σκηνοθέτησε μια ομότιτλη ταινία ντοκιμαντέρ (1973) γιατον «ΜεγάλοΕρωτικό» του Μάνου Χατζιδάκι.

Σύνδεσμος: απο την επίσημη ιστοσελίδα για τον Μάνο Χατζιδάκι

"μας έβαζε να σκεφτόμαστε..."

2011-06-01T17:58:00.001+03:00

Καποιοι ανθρωποι είναι σαν τους πιο πολλούς, σαν πολλούς που ξέρουμε και συναναστρεφόμαστε, αντε να πω σαν εμάς. Κάποιοι ξεχωρίζουν. Και καμια φορα οι συγκρίσεις είναι αναπόφευκτες.

Το σκεφτηκα πολύ πριν γράψω αυτα που διαβαζετε τωρα. Απο τη μια είναι η ηλικία του, δισταζω να γράψω κατι για εναν ανθρωπο που θα μπορούσε να είναι ο πατερας μου, ο παππούς μου. Απο την άλλη είναι το σπουδαίο έργο του, τόσο σημαντικό και αυτό καθεαυτό και η σημασία του. Όμως είναι έντιμο να σωπαίνεις; Βολικό είναι σίγουρα, ιδιαίτερα αφού ξερω πως αυτό που νιώθω δεν το νιώθουν τωρα πολλοί, και φίλοι και άνθρωποι που δεν με ξερουν, ίσα-ίσα θα είναι πάρα πολλοί αυτοί που νιωθουν ακριβώς τα αντιθετα, αλλά, όχι, έντιμο δεν είναι.
Απο χθες που τον είδα στην τηλεόραση το σκεφτόμουν. Δεν ήταν η πρώτη φορα που ακούγοντας δημόσια δήλωσή του ένιωσα αυτήν την απογοήτευση. Το μεσημέρι μιλούσα με δυο συναδελφους στη δουλειά σχετικά. "Ο Θεοδωράκης είναι ο έλληνας που είμαστε, ο Χατζηδάκις αυτός που θα θελαμε να είμαστε αλλα δεν είμαστε δυστυχώς", υπερβολικό, αληθινό, αυτό είπα. Μπορεί να φαίνεται ή και να είναι "ιερόσυλο" αλλά με τα ιερά και όσια έχω ξεκαθαρίσει εντός μου τα πραγματα εδώ και πολλά χρόνια. Επιπλεον, όσο περνούν τα χρόνια, ο ουσιαστικός και επαναστατικός λόγος του Μάνου Χατζιδάκι, η οξυδερκεια και η τόλμη του, το μη προφανες και το μη αναμενόμενο που φανερωνε λόγω και έργω, το ότι ό,τι κι αν άκουγα δικό του με έκανε να σκεφτομαι, τα εκτιμώ και μου λείπουν όλο και περισσότερο. Κι αυτό το αιρετικό του πνεύματός του που δεν φοβήθηκε ποτέ να λοιδορηθεί, που δεν παρασύρθηκε σε αμετροέπεια, που δεν κολάκευε κανεναν και δεν ήθελε πλήθος μπροστα του να παραληρεί, το θαυμαζα και το θαυμάζω και τωρα που δεν ζει.

Μόλις πριν λίγα λεπτα διαβασα ένα κείμενο της Άννας Δαμιανίδη στο ιστολόγιό της.
Αλλοι θα διαφωνήσουν με όσα γραφει, αλλοι θα συμφωνήσουν, το ξερω ότι οι πρωτοι θα είναι περισσότεροι. Είμαι με τους δεύτερους, πάλι.

Τα στερνά ξεκάνουν τα πρώτα

Κοσμοπλημμύρα στην Πανεπιστημίου. Η κάμερα δείχνει τον κόσμο από ψηλά, το βιντεάκι μεταδίδει τη φωνή του Μίκη. «Τραγουδείστε μαζί μου, Ένα το χελιδόνι» Τραγουδάνε. Η βραχνάδα του μου θυμίζει μια άλλη συγκέντρωση κόσμου, πριν γράψει αυτό το τραγούδι (που ποτέ δεν συμπάθησα, με τους νεκρούς χιλιάδες κλπ). Ήμουνα πιτσιρίκα, με είχε πάρει ο πατέρας μου σε κάποια συγκέντρωση της ΕΔΑ, μιλούσε πάλι ο Μίκης και βεβαίως είχα εκστασιαστεί, και βεβαίως είχα κατασυγκινηθεί, έκλαιγα από πάθος. Αυτή η φωνή, αυτό το πλήθος, πόσο με αναστάτωνε, πόσο γεννούσε στην ψυχή μου ένα κύμα ορμητικών συναισθημάτων τόσο δυνατό που ένιωθα να σκάω. Ένιωθα να με πνίγει, πρώτη και καλύτερη η σιγουριά ότι μετείχα της αλήθειας, μιας αλήθειας που επιβεβαιώνεται από το πλήθος. Διαλυόμουν στη συλλογική ψυχή, και πίστευα ότι μπορούσε αυτή η συλλογική ψυχή να γίνει ένα συλλογικό σώμα που θα επέβαλε την επανάσταση του δικαίου, ακατανίκητη και αδιαμφισβήτητη. Ακολουθούσε τραγούδι και διαλυόμασταν ήσυχα, με τον πατέρα μου να χαμογελάει μυστηριωδώς, κι εμένα απογοητευμένη.

Ήμουν, είπαμε, πιτσιρίκα. Δεν μπορούσα να σκεφτώ λογικά. Δεν ήξερα από τι περιπέτειες είχε περάσει η Ελλάδα και η Αθήνα, αγνοούσα τον εμφύλιο, δεν μπορούσα να εκτιμήσω τη σχετική ομαλότητα που ζούσαμε εκείνα τα χρόνια, δεκαετία του ’60. Κι ο Θεοδωράκης ευτυχώς τότε ήταν υπό κάποιο έλεγχο, είχε το κόμμα, είχε τα νιάτα του, κάποια αυτοσυγκράτηση. Αυτά που τώρα δεν έχει.

Αυτό το μεθυστικό και ταυτόχρονα απελπιστικό συναίσθημα της ταύτισης με το πλήθος το ένιωσα βέβαια πολύ συχνά από τότε.

Έγινε η χούντα, η οποία ήταν τόσο ξεκάθαρος εχθρός που τα εμβατήρια του Μίκη μπορούσαν πράγματι να μας ενώσουν εναντίον της, άσχετο αν δεν μας ένωσαν, γιατί ο κόσμος κοιτούσε τις δουλειές του και φυλαγόταν. Εκ των υστέρων, στη μεταπολίτευση, ζήσαμε τον ξεσηκωμό εκ του ασφαλούς, σα μια διαρκή παράσταση, σε στάδια και πλατείες, με τον ίδιο στο ρόλο αρχιερέα. Ακριβώς όπως και χτες, όπου έπαιξε ξανά, προς μεγάλη του ευτυχία υποθέτω, το ρόλο αρχιερέα.

Είναι η δύναμη της μουσικής αυτή, ειδικά της μουσικής, του Μίκη. Δεν είναι τυχαίο που οι θρησκείες χρησιμοποιούν όλες μουσικές, χορωδιακά άσματα. Δεν είναι τυχαίο που οι μεσσίες, τον καιρό που ανθούσαν μεσσίες, όταν ανάγγελλαν τον εαυτό τους, πάντα το έκαναν τραγουδώντας. Μπορεί να μη μας ξεσηκώνουν τα άσματα της εκκλησίας τώρα πια, είναι γραμμένα για άλλα γούστα, αλλά σε ένα εμβατήριο κανείς δεν αντιστέκεται, ειδικά όταν έχει επενδυθεί τις ιδέες περί αγνού λαού στον οποίο ανήκουμε, έχει επενδυθεί αναμνήσεις προηγούμενων τέτοιων λαϊκών ιεροτελεστιών.

Όμως δεν ζούμε σε καιρούς που ανθούν μεσσίες. Ζούμε σε καιρούς που οι πολίτες έχουν δικαιώματα, έχουμε δημοκρατία, με χίλια ελαττώματα βέβαια, που χρειάζονται συζητήσεις, αναλύσεις, ρεπορτάζ, διάβασμα, έρευνα, ενημέρωση, ζύμωση, τέτοια πράγματα. Βαρετά, κουραστικά, καμία σχέση με τα κύματα ενθουσιασμό που μπορούν να φέρουν τα τραγούδια στις πλατείες.

Αλλά ο Μίκης δε βαριέται αυτό το ρόλο. Οι πολιτικοί μπορεί να βαριούνται το δικό τους, δεν είναι τόσο καλλιτεχνικός, ούτε τους εξασφαλίζει ενθουσιώδη πλήθη, εκείνος όμως εκεί. Καθώς τον ακούω ξανά, συνειδητοποιώ ότι και τότε, που ήμουν παιδί, καλύτερα θα ήταν να μην τραγουδούσαμε, να καθόμασταν να κάναμε αναλύσεις και συζητήσεις, πώς θα αποφεύγαμε το πραξικόπημα.

Ευτυχώς, όλα μας τα χρόνια, παράλληλα με το Μίκη, παράλληλα με το Σαββόπουλο και όσους άλλους θέλησαν κατά καιρούς να πάρουν τη σκυτάλη, υπήρχε και ο Μάνος.

Ο Χατζιδάκις δεν έπαιξε ποτέ τον αρχιερέα. Δίπλα στα εμβατήρια εκείνος παρουσίαζε τα όμορφα τραγούδια του, θύμιζε τη χαρά της ζωής, την ομορφιά της καθημερινότητας, αυτή που θα θέλαμε να έχει η Αθήνα, η χαρά της γης και της αυγής. Έκανε ό,τι μπορούσε. Έγραψε τραγούδια για τον Ιλισσό, για τον Υμηττό, για τον Πειραιά, χωρίς κλάψες προσπάθησε να ντύσει το περιβάλλον μας με νότες, απλόχερα έδειξε πόσα καλά πράγματα είχαμε να απολαύσουμε, να φροντίσουμε, απλόχερα στέγασε νέους καλλιτέχνες στο Τρίτο Πρόγραμμα. Δεν μας ξεσήκωνε, μας σεβόταν σαν ίσους, δεν μας ιερουργούσε, μας έβαζε να σκεφτόμαστε, μας ξανάκανε ατομικότητες, μας ήθελε ευαίσθητους, ανοιχτούς, γενναιόδωρους, πλούσιους σε εκφραστικά μέσα. Κι η μουσική του τελικά πόσο πολύ ωραιότερη είναι, χωρίς τους νεκρούς χιλιάδες στους τροχούς και τα ρέστα…

σύνδεσμος: http://pezotis.blogspot.com/2011/05/blog-post_3222.html

τα θρανία αφηγούνται: Η ντροπή για την καταγωγή μας και το παράπονο του πατέρα

2011-06-01T09:21:00.001+03:00

Καλημέρα, καλό μήνα!

Απ'όσα διαβασα από το πρωί αυτό ήθελα να μοιραστούμε:

"Ο φίλος είναι μετανάστης στην Ελλάδα, ζει πολλά χρόνια εδώ και τα παιδιά του γεννήθηκαν εδώ και


Αργυρόκαστρο, η πατρίδα του Ι. Καποδίστρια

μεγάλωσαν εδώ. Είναι ένας πολύ άξιος σε όλα του επαγγελματίας, φτωχός αλλά χωρίς καμιά διάθεση να εκμεταλλευτεί τον πελάτη που μπάινει στο μαγαζί του. Το παιδί του με πολλές θυσίες του ίδιου και της συζυγου του μπήκε σε πανεπιστημιακή σχολή της επαρχίας. Πληρώνει λοιπόν αγόγγυστα έξοδα διαμονής, διατροφής και γενικότερα τα έξοδα για να είναι το παιδί του χωρίς καμιά έλλειψη, ώστε να σπουδάσει όπως δεν κατάφερε ο ίδιος και η γυναίκα του.
Πήγε λοιπόν στην επαρχιακή πόλη, να καμαρώσει το παιδί του στον τόπο σπουδών του. Εκείνο τρομοκρατημένο τού απαγόρευσε να κυκλοφορήσει στην πόλη, να συναναστρέφεται τους συμφοιτητές του και κυρίως να μιλάει αλβανικά. Γιατί το παιδί του ντρέπεται που είναι Αλβανάκι και μάλλον το έχει κρύψει από τους συμφοιτητές του.
Ο φτωχός εργαζόμενος κλαίγοντας παραπονιέται στο φίλο του και ρωτά αν έχει κάνει κάτι για το οποίο ντρέπεται το παιδί του.
Πιτσιρικα, πρέπει να μάθεις να τιμάς τους γονείς σου ιδίως αν κάνουν τόσες θυσίες για σένα. Πρέπει ακόμη να μάθεις να τιμάς την πατρίδα σου, την καταγωγή σου και να είσαι υπερήφανος/η γι' αυτήν. Δεν είναι ντροπή να είσαι Αλβανός ή Βούλγαρος ή Τούρκος. Ούτε είναι λόγος περηφάνιας και έπαρσης η εθνική καταγωγή του καθενός μας.
Καθένας από εμάς χρειάζεται να πετυχαίνει στη ζωή του σπουδαία έργα με τον κόπο του. Για αυτά μπορεί να είναι περήφανος. Και για τους γονείς που με στερήσεις και αγωνίες μάς μεγάλωσαν και μας σπούδασαν."

Σύνδεσμος: τα θρανία αφηγούνται: Η ντροπή για την καταγωγή μας και το παράπονο του πατέρα

Marcin Jakubowski: Open-sourced blueprints for civilization

2011-05-29T21:50:00.000+03:00

Εχουμε μοιραστεί πολλές φορές εδώ ομιλίες απο το TED.
Αυτήν την παρακολούθησα στο Κουτί της Πανδώρας.

Μπορεί να σκεφτείς "ό,τι θυμάσαι χαίρεσαι κι εσύ", όμως κάτι μου λεει ότι αυτές τις καλές ιδέες και πρακτικές καλά θα κανουμε να τις προσεχουμε περισσότερο. Τετοιες μπορούν ίσως να αλλαξουν πραγματικά τις ζωές πολλών ανθρώπων προς το καλύτερο, το ουσιαστικά καλύτερο. Κι αυτό και σήμερα και παντα δεν είναι το ζητούμενο;

Αντιγράφω:
Χρησιμοποιώντας ηλεκτρονικές συνεργασίες (wikis) και ψηφιακά εργαλεία, ο TED Fellow Μάρσιν Γιακουμπόβσκι ανοίγει τον κώδικα για τα σχέδια από 50 αγροτικά μηχανήματα, επιτρέποντας στον καθένα να κατασκευάσει το δικό του τρακτέρ ή μηχάνημα συγκομιδής σοδειάς από το μηδέν. Και αυτό είναι μόνο το πρώτο βήμα σε ένα έργο συγραφής συνόλου οδηγιών για ένα εξ’ ολοκλήρου αυτοσυντηρούμενο χωριό (αρχικό κόστος: $10,000).
Translated into Greek by Katia Demirtzoglou
Reviewed by Leonidas Argyros

η Καλημέρα στο Πολιτιστικό Κεντρο Θεσσαλονίκης του ΜΙΕΤ

2011-05-28T21:21:00.002+03:00

Μ'αρεσει που είχα πει στη Νιόβη αν μπορούσε να μου έστελνε τις φωτογραφίες που είχε τραβήξει απο την ξενάγηση στις δύο εκθέσεις φωτογραφίας που επισκεφτήκαμε φίλοι και ακροατές της εκπομπής στο Πολιτιστικό Κέντρο Θεσσαλονίκης του ΜΙΕΤ (στις 15 Μαϊου 2011 - χαρηκα πολύ που καποιοι καλοί φίλοι μπήκαν για πρώτη φορα με αφορμή αυτήν μας την επίσκεψη στο κτίριο αυτό που εβλεπαν τόσα χρόνια περνώντας απ'έξω) όσο πιο γρήγορα γίνεται. Η Νιόβη μου τις έστειλε σε λίγη ώρα, εγώ τις ανεβάζω τωρα... πώς θα μου έχει εμπιστοσύνη την αλλη φορα που θα λεω ότι βιάζομαι;

Για την ξενάγηση τα λεγαμε τότε, εδώ.

Περισσότερες πληροφορίες για τις εκθέσεις:
έκθεση «Η Παπαμάρκου και τα πέριξ [1979-2010]» του Άρι Γεωργίου
(και συνέντευξη με τον Άρι Γεωργίου)

«Ψήγματα μνήμης. Φωτογραφίες 1936-2000» με φωτογραφίες του Κλείτου Κύρου
(και συνέντευξη με την Φιλιώ Κύρου)

Οι εκθέσεις θα λειτουργούν μέχρι αύριο, απο τις 10 το πρωί έως τις 6 το απόγευμα. Προλαβαίνετε;

Μαζευόμαστε σιγά-σιγά

Mπήκαμε στο κτίριο, μας υποδεχεται και μας μιλά για αυτό ο Γιαννης Επαμεινώνδας, διευθυντής του Πολιτιστικού Κεντρου Θεσσαλονίκης του ΜΙΕΤ

ξεκινα η ξεναγηση απο την εκθεση φωτογραφιών του Κλείτου Κύρου

ανεβαίνοντας στον επανω όροφο

εδώ είναι οι φωτογραφίες που Άρι Γεωργίου

και μια όμορφη φωτογραφία, καθώς πια φευγουμε σιγα σιγα απο το κτίριο